சிவவாக்கியம்

Verse 318

1ஒடுக்குகின்ற சோதியும் உந்திநின்ற ஒருவனும்
2நடுத்தலத்தில் ஒருவனும் நடந்துகாலில் ஏறியே
3விடுத்துநின்ற இருவரோடு மெய்யினோடு பொய்யுமாய்
4அடுத்துநின்ற அறிமினோ அனாதிநின்ற ஆதியே.

1Odukkuginra sodhiyum undhininra oruvanum
2Naduththalaththil oruvanum nadandhugaalil eeriyee
3Viduththuninra iruvarodu meyyinodu poyyumaay
4Aduththuninra arimino anaadhininra aadhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சக்கரங்கள் வழியே பிராணன் மேலேறும் யோகப் பாதையை இப்பாடல் சித்தரிக்கிறது. புலன்களை அகமுகப்படுத்தி ஒடுக்கும் ஞானத் தழலோடு, நாபி ஸ்தானமாகிய மணிபூரகத்தில் விளங்கும் ஒருவனையும் (ருத்திரன்/அக்கினி), இதய கமலமாகிய அனாகதத்தில் திகழும் ஒருவனையும் (ஈசன்) கடந்து, பிராணக் காலினாலே சுழுமுனை வழியே மேலேறிச் செல்ல வேண்டும். இடை, பிங்கலை ஆகிய இரு நாடிகளின் சுவாச ஓட்டத்தை விடுத்து, மெய்யான ஆத்மாவும் பொய்யான ஊனுடம்பும் இணைந்திருக்கும் இந்த மானுட வாழ்விலேயே, பிறப்பு இறப்பற்ற அனாதியான ஆதிப் பரம்பொருளை உள்ளுக்குள்ளேயே நெருங்கி உணர்ந்து தரிசித்து உய்யுங்கள் என வழிகாட்டுகிறார்.

The verse is a compressed itinerary, and it ends by telling you to know. A light draws inward. One stood at the navel, one in the middle place, and there is a climbing by the foot that walks. Two stand as if released. Truth comes with the body, and falsity comes too. Next to all of that stands the beginning that stood without a beginning. The line says: know that one.

The teaching

This verse maps the yogic ascent of prana through the subtle chakras. The practitioner gathers the scattered sensory currents into the inward-drawing light (ஒடுக்குகின்ற சோதி). Moving from the vital center at the navel (உந்தி / Manipura) through the middle sanctum of the heart (நடுத்தலம் / Anahata), the life-force climbs along the spinal pillar (காலில் ஏறி). The dual alternating breaths of Ida and Pingala (இருவர்) are released and transcended. In this intense internal pilgrimage where the mortal body's truth and illusory falsehood are laid bare, Sivavakkiyar urges the seeker to recognize the supreme mystery: the beginningless, primordial Source (அனாதி நின்ற ஆதி) that stands eternally intimate, closer to the soul than breath itself.

Verse 319

1உதித்தமந் திரத்தினும் ஒடுங்கும் அக்கரத்தினும்
2மதித்தமண் டலத்தினும் மறைந்துநின்ற சோதிநீ,
3மதித்தமண் டலத்துளே மரித்துநீ இருந்தபின்
4சிரித்தமண் டலத்துளே சிறந்ததே சிவாயமே.

1Udhiththaman thiraththinum odungum akkaraththinum
2Madhiththaman talaththinum maraindhuninra sodhinii,
3Madhiththaman talaththulee mariththunii irundhapin
4Siriththaman talaththulee sirandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

"ஜீவ மரணம்" எனப்படும் அகந்தை அழிவையும், அதன் வழியே மலரும் அழியா முக்தி நிலையையும் இப்பாடல் உரைக்கிறது. பிராணனில் உதிக்கும் மந்திர அதிர்விலும், மூலத்தில் ஒடுங்கும் பிரணவ அட்சரத்திலும், உள்ளொளி மண்டலத்திலும் மறைந்திருக்கும் சுயம்பிரகாசப் பேரொளியே நீயாகிய ஆத்மாவாகும். ஆனால், இந்த ஆத்ம ஜோதியை உணர வேண்டுமானால், அகந்தை, ஆசைகள், விகாரங்கள் நிறைந்த மன மண்டலத்திற்குள் தன் முனைப்பை மாய்த்துச் சாக வேண்டும் (மரித்திருத்தல்). அவ்வாறு போலி அகந்தை மரித்து வீழ்ந்தபின், கபால உச்சியில் மலரும் ஆனந்தமயமான சிரவ மண்டலத்தில் (சிரித்த மண்டலம்) சாகாக் கலை பிறந்து, சிவாயமே தானாகப் பேரொளியாய் மலர்ந்து சிறந்தோங்குகிறது.

You are named as the light that stood hidden. The hiding places are the mantra that arose, the letter that contracts, and the sphere held in the mind. The print splits those words with a space, and the sense still runs. Then comes a death. After you have died and remained inside the regarded sphere, what excels in the sphere that laughs is Sivayam. Dying here is inside the mandala, and the next mandala laughs.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a sublime teaching on mystical death and spiritual rebirth (ஜீவ மரணம்). The seeker is reminded that the divine light is not an external object: within the arising mantra, within the dissolving letter, and within the subtle yogic centers, you yourself are that hidden radiance (சோதி நீ). However, this radiant identity cannot be realized while the individual ego reigns. The seeker must undergo the mystical death—dying to worldly desires, intellectual constructs, and personal vanity within the contemplative mandala (மதித்த மண்டலத்துளே மரித்து). From the ashes of this egoic demise, consciousness ascends into the 'laughing sphere' (சிரித்த மண்டலம்)—the ecstatic cranial realm of Sahasrara, where Sivaya(ma) shines in unblemished, immortal splendor.

Verse 320

1திருத்திவைத்த சற்குருவைச் சீர்பெற வணங்கிலீர்
2குருக்கொடுக்கும் பித்தரே கொண்டுநீந்த வல்லீரோ?
3குருக்கொடுக்கும் பித்தரும் குருக்கொள்வந்த சீடனும்
4பருத்திபட்ட பாடுதான் பன்னிரண்டும் பட்டதே.

1Thiruththivaiththa sarkuruvais siirpera vanangiliir
2Kurukkodukkum piththaree konduniindha valliiro?
3Kurukkodukkum piththarum kurukkolvandha siidanum
4Paruththipatta paadudhaan pannirandum pattadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆன்மிகத்தை வியாபாரமாக்கும் போலி குருமார்களையும், குறுக்கு வழியைத் தேடும் மூடச் சீடர்களையும் சாட்டையால் அடித்து எள்ளுகிறார் சிவவாக்கியார். இதயக் குகையில் உள்ளுணர்வாய் நின்று மனத்தைத் திருத்தும் மெய்யான சற்குருவை நாடாமல், காசுக்காகவும் புகழுக்காகவும் மந்திரங்களை விற்கும் போலிப் பித்தர்களிடம் சென்று உபதேசம் பெறுபவர்கள் இந்த சம்சாரப் பெருங்கடலை எப்படிக் கடக்க முடியும்? தகுதி இல்லாதவனுக்குக் குருவேடம் பூண்டு மந்திரம் விற்கும் பித்தனும், ஆத்ம சுத்தியின்றி அதை வாங்க ஓடிவரும் சீடனும் ஆகிய இருவருமே, பஞ்சானது பன்னிரண்டு நிலைகளில் அடிபட்டு உழல்வது போல, பிறவிப் பெருந்துன்பத்தில் சிக்கி சீரழிந்து அழிவார்கள் என எச்சரிக்கிறார்.

The true guru who was set firm is the one you did not bow to, though that bow would have brought excellence. The verse then turns on a trade. Madman who hands out a guru, can you take what you deal in and swim? The madman who supplies a guru and the disciple who came to acquire one meet the same end. All twelve plights of beaten cotton fall on them. A guru is not a thing to be given and taken.

The teaching

Sivavakkiyar launches a blistering satirical assault against commercialized spirituality, pseudo-gurus, and foolish seekers. People ignore the authentic, indwelling Sadguru who alone can purify and steady consciousness. Instead, worldly charlatans set themselves up as spiritual masters, selling mantras and initiation for money and prestige. Sivavakkiyar asks these delusional peddlers: can your traded spirituality actually rescue you from the turbulent ocean of birth and death? Both the mercenary guru who dispenses false teachings and the naive disciple seeking a transactional shortcut meet a pathetic fate: like raw cotton subjected to the twelve agonizing stages of being pounded, threshed, carded, and spun, their spiritual pretensions end in total humiliation and suffering.

Verse 321

1விழித்தகண் துதிக்கவும் விந்துநாத ஓசையும்,
2மேருவும் கடந்தஅண்ட கோளமும் கடந்துபோய்
3எழுத்தெலாம் அழிந்துவிட்ட இந்திரசால வெளியிலே
4யானும்நீயு மேகலந்த தென்னதன்மை ஈசனே.

1Vizhiththagan thudhikkavum vindhunaadha osaiyum,
2Meeruvum kadandhaanda kolamum kadandhupoy
3Ezhuththelaam azhindhuvitta indhirasaala veliyilee
4Yaanumniiyu meegalandha thennadhanmai iisanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இருமை கடந்த அத்வைதப் பெருவெளியில் ஆன்மா பரசிவத்தோடு ஐக்கியமாகும் உன்னத சமாதி நிலையை இப்பாடல் பாடுகிறது. விழித்த கண்களின் புறப் பார்வைகளையும், விந்து-நாதத்தின் நுட்பமான உள் ஒலிகளையும், மேருவாகிய முதுகுத்தண்டையும், பிரபஞ்ச அண்ட கோளங்களையும் கடந்து, எழுத்துக்களும் மொழிகளும் சாத்திரங்களும் முற்றிலும் மறைந்துபோன பரம இந்திரசால வெளியிலே (பாழான வெட்டவெளியிலே), "நான்" என்ற சீவனும் "நீ" என்ற சிவனும் இரண்டறக் கலந்து ஒன்றான அந்தப் பரமானந்த அனுபவத்தை என்னவென்று உரைப்பேன் ஈசனே! என்று சொல்லொணா வியப்பில் ஆழ்ந்து திளைக்கிறார்.

Praise is left behind while it is still happening. As the opened eye praises, the sound of bindu and Nada, Meru, and the spheres of the universe are already things one has passed. Beyond them is a space of magic where every letter has perished. There the verse asks, of Isa, what nature it is in which I and you have mingled. The question is tender. The mingling is the point.

The teaching

This verse reaches the dizzying heights of transcendental absorption and mystical union. The seeker moves far beyond outer rituals, sensory perceptions, and even the subtle yogic milestones—surpassing the cosmic sound-currents of Bindu and Nada, the spinal axis of Meru, and the myriad cosmic globes. Consciousness penetrates into the boundless, magical expanse (இந்திரசால வெளி) where all letters, dogmas, and linguistic descriptions completely dissolve into silence. In this pristine void of pure awareness, the final barrier collapses: the individual 'I' and the cosmic 'Thou' merge into an indistinguishable, ecstatic unity. Sivavakkiyar breathes a tender, awe-filled question to the Divine: What ineffable nature is this, O Lord, where all duality has ceased to be?

Verse 322

1ஓம்நமோ என்றுமுளே பாவையென்று அறிந்தபின்,
2பானுடல் கருத்துளே பாவையென்று அறிந்தபின்,
3நானும்நீயும் உண்டடா நலங்குலம் அதுஉண்டடா,
4ஊணும் ஊணும் ஒன்றுமே உணர்ந்திடாய் உனக்குளே.

1Omnamo enrumulee paavaiyenru arindhapin,
2Paanudal karuththulee paavaiyenru arindhapin,
3Naanumniiyum undadaa nalangulam adhuundadaa,
4Uunum uunum onrumee unarndhidaay unakkulee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாதிப் பெருமையையும் குல பேதங்களையும் அடியோடு தகர்க்கும் புரட்சிகரமான சமூகத் தத்துவப் பாடல். இந்த ஊனுடம்பு என்பது "ஓம் நமோ" என்ற பிரணவ நாதத்தாலும் சூரியப் பிராணனாலும் ஆட வைக்கப்படும் ஒரு வெறும் பொம்மலாட்டப் பாவையே என்பதை உள்ளுணர்ந்த பிறகும், "நான் உயர்ந்தவன், நீ தாழ்ந்தவன், எனக்கு உயர்குலம் உண்டு" என்று வீண் பெருமை பேசுவது எவ்வளவு பெரிய மடமை! அந்தணனுக்கும் பறையனுக்கும் பசியும் ஒன்று, அந்தப் பசியைத் தீர்க்கும் உணவும் ஒன்று, இருவரின் உடலையும் தாங்கும் சதையும் உதிரமும் ஒன்றே என்பதை உங்கள் அகத்தில் ஆழ்ந்துணருங்கள் என சாதியப் போலிப் பெருமைகளைச் சுட்டெரிக்கிறார்.

Twice you are told to know a puppet. First inside the saying of Om namo, then inside the thought of the sun-body. After that knowing, the verse mimics a boast: I exist and you exist, man, and that fine clan exists, man. The answer is blunt. Food and food are one. Know it inside yourself. Lineage is being laughed at by the sameness of eating.

The teaching

Sivavakkiyar radically dismantles the absurdity of caste pride and individual egoism. Through deep contemplation, the seeker recognizes that the human body is nothing more than a fragile puppet (பாவை), mechanically dancing to the cosmic rhythm of the primordial sound ('Om Namo') and energized by the solar fire of prana. How laughable, then, is the proud man's claim: 'I am superior, you are inferior, and my noble lineage (நலங்குலம்) elevates me above others!' Sivavakkiyar levels all aristocratic pretension with an undeniable biological and metaphysical fact: the rice that feeds the prince and the outcaste is the same food, sustaining the same flesh and blood. Look within, he urges, and see that all humans share one common anatomy, one common hunger, and one divine animator.

Verse 323

1ஐம்புலனை வென்றவர்க்கு அன்னதானம் ஈவதால்
2நன்புலன்க ளாகிநின்ற நாதருக்கது ஏறுமோ
3ஐம்புலனை வென்றிடாது அவத்துமே உழன்றிடும்
4வம்பருக்கும் ஈவதும் கொடுப்பதும் அவத்தமே.

1Aimbulanai venravarkku annadhaanam iivadhaal
2Nanpulanga laagininra naadharukkadhu eerumo
3Aimbulanai venridaadhu avaththumee uzhanridum
4Vambarukkum iivadhum koduppadhum avaththamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தில் செய்யப்படும் போலி அன்னதானத்தையும் ஆடம்பரக் கொடைகளையும் சிவவாக்கியார் விமர்சிக்கிறார். ஐம்புலன்களையும் வென்ற மெய்ஞ்ஞானிக்கு உணவளிப்பதால் அது புலன்களின் தலைவனாகிய நாதனுக்குச் சென்று சேர்ந்துவிடும் என்று கருதுவது அறியாமையாகும்; ஏனெனில் பரம்பொருள் உணவுக்காக ஏங்கும் புறப்பொருளன்று. அதே சமயம், ஐம்புலன்களையும் வெல்லாமல் புலனின்ப வேட்கையிலும் வம்புகளிலும் உழலும் போலி வேடதாரிகளுக்கு உணவும் பணமும் வாரி வழங்குவது வீணான வீண் விரயமேயாகும். புலனடக்கமும் ஆத்ம சுத்தியுமே மெய்யான தானமும் தவமுமாகும்; அக ஒழுக்கமில்லாத தான-தர்மங்கள் அனைத்தும் வெறும் மாயைக் கூத்தேயாகும்.

Food given as alms is put on trial. You may give it to people who have conquered the five senses, and the verse still asks whether that gift reaches the Nada who stands as the true senses. Without the conquest, a person only wanders in distress. Giving to the worthless, and the mere handing over, is distress itself. Charity is not allowed to stand in for the victory over the senses.

The teaching

Sivavakkiyar subjects ritual charity (அன்னதானம்)—frequently exploited as an easy substitute for genuine spiritual transformation—to rigorous critique. Worldly donors feed self-proclaimed ascetics, naively believing that handing over food mechanically earns divine merit or reaches the Supreme Lord. Sivavakkiyar punctures this illusion: the Lord is the pure consciousness underlying the senses, not an external entity pleased by ceremonial banquets. Furthermore, lavishing food on undisciplined hypocrites who indulge their five senses while donning ascetic garb is doubly harmful—it sustains spiritual parasites and compounds the donor's own delusion. True charity is the internal conquest of one's own senses; without this inner victory, outer giving is merely hollow vanity.