சிவவாக்கியம்

32 / 524

Verse 32 தரிசனம்

  1. 1செய்யதெங்கி லேஇளநீர் சேர்த்தகார ணங்கள்போல்
  2. 2ஐயன்வந்து என்னுளம் புகுந்துகோயில் கொண்டனன்.
  3. 3ஐயன்வந்து என்னுளம் புகுந்துகோயில் கொண்டபின்
  4. 4வையகத்தில் மாந்தர்முன்னம் வாய்திறப்ப தில்லையே.
  1. 1Seyyadhengi leeilaniir seerththagaara nangalpol
  2. 2Aiyanvandhu ennulam pugundhugoyil kondanan.
  3. 3Aiyanvandhu ennulam pugundhugoyil kondapin
  4. 4Vaiyagaththil maandharmunnam vaaydhirappa thillaiyee.

Printed in the source at the start of verse 32, this gloss explains a word in verse 31: குசுகுசுப்பை - சுருக்குப்பை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தே இறைவன் கோயில் கொள்ளும் ஆன்ம ரகசியத்தை விளக்கும் சிகரப் பாடல். வானுயர்ந்த தென்னை மரத்தின் உச்சியிலுள்ள இளநீருக்குள் எவரும் காணாமல் இனிய நீர் எவ்வாறு தானாகவே வந்து நிறைகிறதோ, அதேபோல எவருடைய தலையீடும் இன்றி என் இதயக் குகைக்குள் பரம்பொருள் தானாகவே எழுந்தருளித் தன் திருக்கோயிலைக் கொண்டான். அந்தப் பரம்பொருளை என் உள்ளேயே தரிசித்து உணர்ந்த பிறகு, உலகத்து மனிதர்களின் வீண் தர்க்கங்களுக்கும் சடங்குவாதப் பேச்சுக்களுக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் எனக்கு முற்றிலும் அற்றுப்போயிற்று; அங்கே மௌனமே நிறைவான மொழியாயிற்று.

A seeing happens, and it is compared to gathering tender coconut water in a red palm: the sweetness is already in the tree, and the work is to take it there. In that way the lord came, entered the heart, and made a temple of it. The next line repeats the arrival and adds the consequence. Once that inner temple is taken, the mouth stays shut before the people of the world. The vision is told as real, and it is kept from display.

The teaching

The intimate, quiet nature of direct mystical vision (தரிசனம்). Just as sweet water naturally gathers inside a tender green coconut without any visible inlet, the Supreme Lord silently entered the poet's heart and transformed it into His living temple. Once this profound inner sanctum is consecrated by the Lord's presence, the mystic falls into reverent silence, having no need to boast, preach, or argue before the worldly crowd.

Verse 33 அறிவு நிலை

  1. 1மாறுபட்டு மணிதுலக்கி வண்டின்எச்சில் கொண்டுபோய்
  2. 2ஊறுபட்ட கல்லின்மீதே ஊற்றுகின்ற மூடரே.
  3. 3மாறுபட்ட தேவரும் அறிந்துநோக்கும் என்னையும்
  4. 4கூறுபட்டுத் தீர்க்கவோ குருக்கள்பாதம் வைத்ததே.
  1. 1Maarupattu manidhulakki vandinechchil kondupoy
  2. 2Uurupatta kallinmiidhee uutruginra muudaree.
  3. 3Maarupatta theevarum arindhunokkum ennaiyum
  4. 4Kuurupattuth thiirkkavo kurukkalpaadham vaiththadhee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிலை வழிபாட்டையும், தூய்மை குறித்த போலி ஆசாரங்களையும் எள்ளி நகையாடும் சிவவாக்கியரின் புரட்சிகரப் பாடல். மணிகளைக் கணீரென்று அடித்து, மலர்களில் வண்டுகள் குடித்த எச்சிலான தேனைத் தூய்மை என்று கருதி எடுத்துச் சென்று, உளிபட்ட உயிரற்ற கல்லின் மீது ஊற்றி அபிஷேகம் செய்யும் மூடர்களே! அறியாமையில் மாறுபட்டு நிற்கும் தேவர்களும், ஆன்மாவை உள்ளபடி உணரும் உண்மை ஞானிகளும் ஒன்றாகக் கூடிவிட முடியுமா? பிளவுபட்ட மனதின் மயக்கங்களை அறுத்தெறிந்து, பிறவிப் பிணியைத் தீர்ப்பதற்காகவே மெய்க்குருவின் திருவடிகள் ஆன்மாவின் அகத்தில் பதிகின்றன என்பதை உணருங்கள்.

Fools are shown at work on an image. They go about it crosswise, polish a gem, carry the bee's leftover, honey told as spit, and pour it on a stone that has been cut. That is worship of a carved god, told so the offering looks slightly foul. Another god, one who differs, looks on the speaker and knows him. The last line is compressed. Read straight, it asks whether the matter is settled by dividing shares, and says what took place is the placing of the guru's feet.

The teaching

A biting exposure of idol worship and ritual absurdity (அறிவு நிலை). Pompous ritualists polish cold stones, gather honey (the spit of bees), and pour it over chiseled statues, imagining they are pleasing God. Meanwhile, the true living Lord looks within and knows the heart of the seeker. External rituals cannot resolve the soul's bondage; only the grace of the Satguru placing his sacred feet upon the seeker's consciousness dissolves ignorance and liberates the soul.

Verse 34

  1. 1கோயிலாவது ஏதடா? குளங்களாவது ஏதடா?
  2. 2கோயிலும் குளங்களும் கும்பிடும் குலாமரே!
  3. 3கோயிலும் மனத்துளே குளங்களும் மனத்துளே!
  4. 4ஆவதும் அழிவதும் இல்லை இல்லை இல்லையே.
  1. 1Koyilaavadhu eedhadaa? kulangalaavadhu eedhadaa?
  2. 2Koyilum kulangalum kumbidum kulaamaree!
  3. 3Koyilum manaththulee kulangalum manaththulee!
  4. 4Aavadhum azhivadhum illai illai illaiyee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

புற மத வழிபாட்டுத் தலங்களின் மீதான ஆதிக்கத்தை அடியோடு தகர்க்கும் முழக்கம் இது. செங்கற்களாலும் சுண்ணாம்பாலும் கட்டப்பட்ட கோயில்களையும், தோண்டப்பட்ட குளங்களையும் தேடி அலைந்து கும்பிடும் அடிமைகளே! உங்களுக்கு உண்மையான கோயில் எதுவென்றும் குளம் எதுவென்றும் தெரியுமா? உங்கள் தூய மனமே பரம்பொருள் உறையும் மெய்க்கோயில்; அங்கே அமைதி ததும்பும் ஆன்ம உணர்வே புண்ணியத் தீர்த்தம்! புறத்தே தோன்றும் கட்டடங்களும் குளங்களும் கால வெள்ளத்தில் தோன்றி அழியக்கூடியவை; ஆனால் அகத்திலுள்ள ஆன்மக் கோயிலோ தோற்றமும் அழிவும் இல்லாத சாசுவதமான நித்தியப் பெருவெளியாகும்.

The questions are rude on purpose, tossed at a man of family. What, exactly, is a temple? What are the tanks? He is then named as the one who bows to both. The correction is short: the temple is in the mind, and the tanks are in the mind. The last line widens that correction into a denial of process. Arising is absent and perishing is absent, said three times. Sacred places located in the mind are kept from being buildings that come to be and fall down.

The teaching

A radical demolition of external sacred geography. Sivavakkiyar challenges the orthodox: What is a temple building? What is a sacred bathing tank? The true temple is the purified mind; the true sacred tank is the tranquil heart. External buildings are constructed and eventually crumble to dust, but the inner sanctuary of consciousness knows neither birth nor destruction (ஆவதும் அழிவதும் இல்லை). To worship the mind as the altar of God is to step into eternity.

Verse 35

  1. 1செங்கலும் கருங்கலும் சிவந்தசாதி லிங்கமும்
  2. 2செம்பிலும் தராவிலும் சிவன்இருப்பன் என்கிறீர்
  3. 3உம்மதம் அறிந்துநீர் உம்மைநீர் அறிந்தபின்
  4. 4அம்பலம் நிறைந்தநாதர் ஆடல்பாடல் ஆகுமோ!
  1. 1Sengalum karungalum sivandhasaadhi lingamum
  2. 2Sembilum tharaavilum sivaniruppan engiriir
  3. 3Ummadham arindhuniir ummainiir arindhapin
  4. 4Ambalam niraindhanaadhar aadalpaadal aagumo!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியரின் உலகப் புகழ்பெற்ற அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்திய பாடல். சுட்ட செங்கல்லிலும், செதுக்கிய கருங்கல்லிலும், சிவந்த ரத்தின லிங்கத்திலும், செம்பிலும் பித்தளையிலும் இறைவன் குடியிருக்கிறான் என்று பிதற்றுகிறீர்களே! நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதன் உள் இருக்கையில்? நீங்கள் பின்பற்றும் மதத்தின் உண்மைப் பொருளையும், உங்கள் ஆன்மாவின் சுய சொரூபத்தையும் (தன்னை அறிந்து) உணர்ந்துவிட்டால், பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் (சிதம்பர அம்பலத்தில்) ஆனந்தக் கூத்தாடும் விசுவரூபப் பரம்பொருளை இத்தகைய சடப் பொருட்களுக்குள் அடைத்துவிட முடியுமா என்று அறைகூவல் விடுக்கிறார்.

Stone and metal are listed the way a maker would list them. Red stone, black stone, a linga of the red kind, and then the claim that Siva will dwell in copper and in the தராவு as well. That second vessel-word is uncommon in the print; the line's force is that they locate Siva in objects. After you know your own doctrine and know yourself, the verse asks whether the dance and song of the lord who fills the hall come about.

The teaching

Sivavakkiyar confronts those who localize the omnipresent Divine within inert physical materials: red stones, black granite, carnelian lingams, copper, or brass idols. He declares that once you investigate your own spiritual doctrines and attain genuine Self-realization (உம்மை நீர் அறிந்தபின்), the Lord who fills the cosmic expanse (அம்பலம் நிறைந்த நாதர்) ceases to be an external idol and reveals Himself as the ecstatic, living dance of consciousness within.

Verse 36

  1. 1பூசை பூசை என்றுநீர் பூசைசெய்யும் பேதைகாள்.
  2. 2பூசையுள்ள தன்னிலே பூசைகொண்டது எவ்விடம்?
  3. 3ஆதிபூசை கொண்டதோ, அனாதிபூசை கொண்டதோ?
  4. 4ஏதுபூசை கொண்டதோ? இன்னதென்று இயம்புமே!
  1. 1Puusai puusai enruniir puusaiseyyum peedhaigaal.
  2. 2Puusaiyulla thannilee puusaigondadhu evvidam?
  3. 3Aadhipuusai kondadho, anaadhipuusai kondadho?
  4. 4Eedhupuusai kondadho? innadhenru iyambumee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

உணர்வற்ற இயந்திரத்தனமான புறப் பூசைகளை நோக்கிச் சித்தர் தொடுக்கும் கூரிய தத்துவ விசாரணை. 'பூஜை, பூஜை' என்று கூச்சலிட்டுப் பொருட்களைப் படைக்கும் பேதைகளே! நீங்கள் செய்யும் இந்தப் பூசையை உண்மையில் ஏற்றுக்கொண்ட இடம் எதுவென்று உங்களால் கூற முடியுமா? தோற்றத்திற்குரிய பிரபஞ்ச சக்தி ஏற்றுக்கொண்டதா, தோற்றமற்ற அனாதிப் பெருவெளி ஏற்றதா, அல்லது எவர் ஏற்றுக்கொண்டார்? உள்ளுணர்வற்றுப் புறத்தே செய்யும் எந்தவொரு வழிபாடும் எங்கும் போய்ச் சேர்வதில்லை; ஆன்மாவைத் தன்னுள் உணர்ந்து ஆத்ம சமர்ப்பணம் செய்வதே உண்மையான பூசையாகும்.

Fools are caught saying puja, puja, while they perform puja. The singer asks, in the very place where puja exists, where the puja has taken hold. Was it the primal puja that took hold, or the beginningless puja, or which puja? He tells them to say plainly what it is. The demand for a location and a definition is the attack. A word repeated with piety still has to be a thing one can point to. Until they can say where it holds, the word stays empty.

The teaching

An unsparing interrogation of external puja. Priests and devotees cry 'Puja! Puja!' while mechanically performing rituals, but Sivavakkiyar demands: In the realm of ultimate reality, where does this puja actually land? Did the primordial unmanifest Source receive it? Did the beginningless void accept it? By demanding the ontological recipient of ritual actions, he reveals that without inner awareness, all external offerings are empty, directionless motions.

Verse 37

  1. 1இருக்குநாலு வேதமும் எழுத்தை அறவோதினும்
  2. 2பெருக்கநீறு பூசினும் பிதற்றினும் பிரான்இரான்
  3. 3உருக்கிநெஞ்சை உட்கலந்திங்கு உண்மைகூற வல்லீரேல்
  4. 4சுருக்கம்அற்ற சோதியைத் தொடர்ந்து கூடலாகுமோ!
  1. 1Irukkunaalu veedhamum ezhuththai aravodhinum
  2. 2Perukkaniiru puusinum pidhatrinum piraaniraan
  3. 3Urukkinenjai utkalandhingu unmaiguura valliireel
  4. 4Surukkamatra sodhiyaith thodarndhu kuudalaagumo!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேத பாடகர்களின் வாய்மொழிப் பாண்டித்தியத்தையும் புற வேடங்களையும் மறுக்கும் பாடல். ரிக் உள்ளிட்ட நான்கு வேதங்களையும் அதன் எழுத்துப் பிழையற ஓதினாலும், உடல் முழுவதும் திருநீற்றைப் பூசிக் கொண்டு மதப் பிரசங்கங்கள் செய்தாலும், அங்கே பரம்பொருள் வெளிப்படுவதில்லை. கடினமான அகந்தையை அன்பெனும் கனலால் உருக்கி, நெஞ்சக் கமலத்தில் உள்ளொளியோடு ஒன்றி, வாய்மையே உருவான தத்துவத்தை அகத்தே தரிசிக்க வல்ல மெய்யன்பருக்கு மட்டுமே, எக்காலத்தும் குறைவற்ற பரிபூரணப் பரஞ்சோதி தரிசனமாகும்.

The Rig and the four Vedas may be recited down to the last letter. Ash may be smeared in heaps. One may babble on. The lord, the line says, stays away through all of that. The condition is stricter than recital: melt the heart, merge within, and be able to speak the truth here. Then the question arises whether one may follow and join the light that does not shrink. That unbounded light is named again, and this time it is tied to truth-telling from a melted heart.

The teaching

Scriptural pedantry and superficial asceticism exposed. Even if one flawlessly recites the Rig and all four Vedas down to their exact syllables, plasters the body with holy ash, and prattles theological treatises, the Lord remains absent. God is realized only when the hard shell of the ego melts with genuine compassion, merging within the inner light, and uttering living truth. Only through this heartfelt dissolution can one unite with the boundless, unshrinking Divine Radiance.