சிவவாக்கியம்

36 / 524

Verse 36

  1. 1பூசை பூசை என்றுநீர் பூசைசெய்யும் பேதைகாள்.
  2. 2பூசையுள்ள தன்னிலே பூசைகொண்டது எவ்விடம்?
  3. 3ஆதிபூசை கொண்டதோ, அனாதிபூசை கொண்டதோ?
  4. 4ஏதுபூசை கொண்டதோ? இன்னதென்று இயம்புமே!
  1. 1Puusai puusai enruniir puusaiseyyum peedhaigaal.
  2. 2Puusaiyulla thannilee puusaigondadhu evvidam?
  3. 3Aadhipuusai kondadho, anaadhipuusai kondadho?
  4. 4Eedhupuusai kondadho? innadhenru iyambumee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

உணர்வற்ற இயந்திரத்தனமான புறப் பூசைகளை நோக்கிச் சித்தர் தொடுக்கும் கூரிய தத்துவ விசாரணை. 'பூஜை, பூஜை' என்று கூச்சலிட்டுப் பொருட்களைப் படைக்கும் பேதைகளே! நீங்கள் செய்யும் இந்தப் பூசையை உண்மையில் ஏற்றுக்கொண்ட இடம் எதுவென்று உங்களால் கூற முடியுமா? தோற்றத்திற்குரிய பிரபஞ்ச சக்தி ஏற்றுக்கொண்டதா, தோற்றமற்ற அனாதிப் பெருவெளி ஏற்றதா, அல்லது எவர் ஏற்றுக்கொண்டார்? உள்ளுணர்வற்றுப் புறத்தே செய்யும் எந்தவொரு வழிபாடும் எங்கும் போய்ச் சேர்வதில்லை; ஆன்மாவைத் தன்னுள் உணர்ந்து ஆத்ம சமர்ப்பணம் செய்வதே உண்மையான பூசையாகும்.

Fools are caught saying puja, puja, while they perform puja. The singer asks, in the very place where puja exists, where the puja has taken hold. Was it the primal puja that took hold, or the beginningless puja, or which puja? He tells them to say plainly what it is. The demand for a location and a definition is the attack. A word repeated with piety still has to be a thing one can point to. Until they can say where it holds, the word stays empty.

The teaching

An unsparing interrogation of external puja. Priests and devotees cry 'Puja! Puja!' while mechanically performing rituals, but Sivavakkiyar demands: In the realm of ultimate reality, where does this puja actually land? Did the primordial unmanifest Source receive it? Did the beginningless void accept it? By demanding the ontological recipient of ritual actions, he reveals that without inner awareness, all external offerings are empty, directionless motions.

Verse 37

  1. 1இருக்குநாலு வேதமும் எழுத்தை அறவோதினும்
  2. 2பெருக்கநீறு பூசினும் பிதற்றினும் பிரான்இரான்
  3. 3உருக்கிநெஞ்சை உட்கலந்திங்கு உண்மைகூற வல்லீரேல்
  4. 4சுருக்கம்அற்ற சோதியைத் தொடர்ந்து கூடலாகுமோ!
  1. 1Irukkunaalu veedhamum ezhuththai aravodhinum
  2. 2Perukkaniiru puusinum pidhatrinum piraaniraan
  3. 3Urukkinenjai utkalandhingu unmaiguura valliireel
  4. 4Surukkamatra sodhiyaith thodarndhu kuudalaagumo!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேத பாடகர்களின் வாய்மொழிப் பாண்டித்தியத்தையும் புற வேடங்களையும் மறுக்கும் பாடல். ரிக் உள்ளிட்ட நான்கு வேதங்களையும் அதன் எழுத்துப் பிழையற ஓதினாலும், உடல் முழுவதும் திருநீற்றைப் பூசிக் கொண்டு மதப் பிரசங்கங்கள் செய்தாலும், அங்கே பரம்பொருள் வெளிப்படுவதில்லை. கடினமான அகந்தையை அன்பெனும் கனலால் உருக்கி, நெஞ்சக் கமலத்தில் உள்ளொளியோடு ஒன்றி, வாய்மையே உருவான தத்துவத்தை அகத்தே தரிசிக்க வல்ல மெய்யன்பருக்கு மட்டுமே, எக்காலத்தும் குறைவற்ற பரிபூரணப் பரஞ்சோதி தரிசனமாகும்.

The Rig and the four Vedas may be recited down to the last letter. Ash may be smeared in heaps. One may babble on. The lord, the line says, stays away through all of that. The condition is stricter than recital: melt the heart, merge within, and be able to speak the truth here. Then the question arises whether one may follow and join the light that does not shrink. That unbounded light is named again, and this time it is tied to truth-telling from a melted heart.

The teaching

Scriptural pedantry and superficial asceticism exposed. Even if one flawlessly recites the Rig and all four Vedas down to their exact syllables, plasters the body with holy ash, and prattles theological treatises, the Lord remains absent. God is realized only when the hard shell of the ego melts with genuine compassion, merging within the inner light, and uttering living truth. Only through this heartfelt dissolution can one unite with the boundless, unshrinking Divine Radiance.

Verse 38

  1. 1கலத்தின்வார்த்து வைத்தநீர் கடுத்ததீ முடுக்கினால்
  2. 2கலத்திலே கரந்ததோ கடுத்ததீக் குடித்ததோ
  3. 3நிலத்திலே கரந்ததோ நீள்விசும்பு கொண்டதோ
  4. 4மனத்தின்மாயை நீக்கியே மனத்துள்ளே கரந்ததோ!
  1. 1Kalaththinvaarththu vaiththaniir kaduththadhii mudukkinaal
  2. 2Kalaththilee karandhadho kaduththadhiik kudiththadho
  3. 3Nilaththilee karandhadho niilvisumbu kondadho
  4. 4Manaththinmaayai niikkiyee manaththullee karandhadho!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆன்ம ஒடுக்கத்தின் தத்துவத்தை ஓர் எளிய அன்றாட நிகழ்வின் மூலம் விளக்கும் சித்தர்களின் ஞான உவமை. ஒரு பாத்திரத்தில் ஊற்றி வைக்கப்பட்ட நீர், கீழே எரியும் பெருநெருப்பின் உக்கிரத்தால் வற்றிப் போகும்போது, அந்த நீர் எங்கே சென்றது? பாத்திரத்திற்குள் மறைந்ததா, நெருப்பு குடித்துவிட்டதா, நிலம் உறிஞ்சியதா, அல்லது ஆகாயம் இழுத்துக் கொண்டதா? அதேபோல, யோகாக்னியாலும் மெய்யறிவாலும் மனதின் மாயை நீங்கும்போது, அலைபாய்ந்த மனமானது வேறெங்கும் செல்லாமல் தன் சொந்த மூலமான ஆத்ம சொரூபத்திற்குள்ளேயே ஒடுங்கி அமைதி பெறுகிறது.

Water poured into a pot is set over a fierce fire, and the verse asks where the water went. Did it hide in the pot? Did it drink the fire? Did it hide in the ground? Did the wide sky take it? The questions refuse the obvious places one by one. The last line gives the hiding place that matters: once the mind's illusion is removed, it is hidden in the mind. A disappearance of an element becomes a figure of the self.

The teaching

A profound allegorical inquiry into the nature of consciousness and dissolution. When water poured into a cooking pot boils away over a roaring flame, where did it go? Did it vanish into the pot, did the fire drink it, did it hide in the soil, or did the sky claim it? Sivavakkiyar reveals the hidden mystical answer: just as water merges into the unmanifest element, so too, when the mind's illusions (மாயை) are dissolved, consciousness dissolves peacefully back into its own primordial source within.

Verse 39

  1. 1பறைச்சியாவது ஏதடா? பணத்தியாவது ஏதடா?
  2. 2இறைச்சிதோல் எலும்பினும் இலக்கமிட்டு இருக்குதோ?
  3. 3பறைச்சிபோகம் வேறதோ பணத்திபோகம் வேறதோ?
  4. 4பறைச்சியும் பணத்தியும் பகுத்துபாரும் உம்முளே!
  1. 1Paraichchiyaavadhu eedhadaa? panaththiyaavadhu eedhadaa?
  2. 2Iraichchidhol elumbinum ilakkamittu irukkudho?
  3. 3Paraichchipogam veeradho panaththipogam veeradho?
  4. 4Paraichchiyum panaththiyum paguththupaarum ummulee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாதியப் படிநிலைகளையும் தீண்டாமைக் கொடுமையையும் அடித்து நொறுக்கும் சிவவாக்கியரின் உலகளாவிய புரட்சிகரப் பாடல். சாதி வெறி கொண்டு மனிதர்களைப் பிரிக்கும் கொடுமையாளர்களை நோக்கி, 'தாழ்த்தப்பட்டவள் என்றும் உயர்சாதிப் பார்ப்பனத்தி என்றும் நீங்கள் பிரித்துப் பேசும் பேதம் எங்கே இருக்கிறது?' என்று சீறுகிறார். இருவரின் சதை, தோல், எலும்பு ஆகியவற்றில் ஏதேனும் சாதி முத்திரை குத்தப்பட்டிருக்கிறதா? உடலியல் சுகத்திலோ, பிறப்பிலோ, மனித உணர்விலோ ஏதேனும் வேறுபாடு உண்டா? உங்கள் உடற்கூற்றையும் உள்ளத்தையும் நடுவுநிலையோடு ஆய்ந்து பார்த்தால், சாதி என்பது மனிதன் உருவாக்கிய போலி மாயையே அன்றி இயற்கையின் உண்மையல்ல என்பது தெள்ளிதின் விளங்கும்.

Two names for women are thrown down, the parai woman and the panaththi, and the singer asks what either name is. He looks where a caste mark would have to be stamped if it were real: in the flesh, in the skin, in the bone. Is a mark set there? Is the body's enjoyment a different enjoyment under each name? Then he tells the hearer to divide the two and look, inside themselves. The argument sends the reader back into the body.

The teaching

A devastating attack on the caste system and social hypocrisy. Sivavakkiyar confronts the orthodox with visceral clarity: What makes an outcaste woman (பறைச்சி) different from a high-caste woman (பணத்தி)? Does the flesh, skin, or bone bear an engraved stamp of caste? Is sexual pleasure, physical biology, or human sensation fundamentally different between them? He challenges the bigot to look deep inside their own anatomy and recognize that artificial social hierarchies have zero basis in nature or spiritual reality.

Verse 40

  1. 1வாயிலே குடித்தநீரை எச்சில் என்று சொல்கிறீர்;
  2. 2வாயிலே குதப்புவேத மெனப்படக் கடவதோ?
  3. 3வாயில்எச்சில் போக என்று நீர்தனைக் குடிப்பீர்காள்
  4. 4வாயில்எச்சில் போனவண்ணம் வந்திருந்து சொல்லுமே!
  1. 1Vaayilee kudiththaniirai echchil enru solgiriir;
  2. 2Vaayilee kudhappuveedha menappadak kadavadho?
  3. 3Vaayilechchil poga enru niirdhanaik kudippiirgaal
  4. 4Vaayilechchil ponavannam vandhirundhu sollumee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆசாரவாதிகளின் போலியான 'எச்சில்-தீட்டு'க் கோட்பாட்டை அவர்களின் சொந்த வாதங்களைக் கொண்டே தகர்க்கும் அறிவுப் பூர்வமான பாடல். வாயில் பட்டு வெளிவந்த நீரை 'எச்சில்' என்று தீட்டாக ஒதுக்கும் பண்டிதர்களே, அதே உமிழ்நீர் ஊறும் வாயால் நீங்கள் குதப்பி ஓதும் வேதங்கள் மட்டும் எப்படித் தீட்டாகாமல் புனிதமாகும்? மேலும், வாயிலுள்ள எச்சிலைப் போக்க வேண்டும் என்று சொல்லி மீண்டும் நீரைக் குடிக்கிறீர்களே, அந்த நீரும் வாயில் பட்டவுடன் எச்சிலாகத்தானே மாறுகிறது? இத்தகைய அறிவுக்குப் பொருந்தாத புற ஆசாரங்களைத் தூக்கிப் பிடிப்பது ஆன்ம அறிவுக்கு அழகல்ல என்று சாடுகிறார்.

A rule about pollution is quoted back at the people who hold it. Water drunk in the mouth, you call saliva, leftover and unfit. The singer asks whether the Veda crammed in that same mouth is fit to be classed the same way. You drink water while telling the mouth's saliva to be gone. Then come and say the matter in the very manner that saliva left. One rule is to be applied to the water and to the Veda. The verse stands and waits for them to do it.

The teaching

Sivavakkiyar uses orthodox notions of ritual impurity (எச்சில் / saliva pollution) to turn ritualism against itself. Priests consider water that has touched the mouth as impure saliva, yet in that very same saliva-drenched mouth, they chew and recite the sacred Vedas! Furthermore, they try to wash away saliva by drinking water, which only mixes with more saliva. The Siddha mocks the absurd, contradictory mental gymnastics of external pollution rules, demanding they explain how such superficial purity can lead to liberation.

Verse 41

  1. 1ஓதுகின்ற வேதம் எச்சில்., உள்ளமந்திரங்கள் எச்சில்;
  2. 2போதகங்க ளானஎச்சில்., பூதலங்கள் ஏழும்எச்சில்;
  3. 3மாதிருந்த விந்துஎச்சில்., மதியும் எச்சில் ஒளியும்எச்சில்;
  4. 4ஏதில்எச்சில் இல்லதில்லை இல்லை இல்லை இல்லையே!
  1. 1Odhuginra veedham echchil., ullamandhirangal echchil;
  2. 2Podhaganga laanaechchil., puudhalangal eezhumechchil;
  3. 3Maadhirundha vindhuechchil., madhiyum echchil oliyumechchil;
  4. 4Eedhilechchil illadhillai illai illai illaiyee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

தீட்டு மற்றும் எச்சில் குறித்த வைதிக வாதத்தைத் தத்துவார்த்தமாக வேரறுக்கும் சிவவாக்கியரின் உச்சபட்ச தர்க்கம் இது. பிறிதொரு பொருளின் தொடர்பால் உண்டாவதே எச்சில் என்றால், வாயால் ஓதப்படும் வேதம் எச்சில்; மனதால் நினைக்கப்படும் மந்திரங்கள் எச்சில்; குருமார்கள் போதித்த சாத்திரங்கள் எச்சில்; உயிர்கள் வாழும் ஏழு உலகங்களும் முன்னரே தோன்றியவற்றின் எச்சில்; கருவிலே மனித உடலை உருவாக்கும் விந்தும் நாதமும் எச்சில்; வானில் ஒளிரும் சந்திரனும் அதன் நிலவொளியும் கூடப் பிறிதொரு ஒளியின் எச்சிலே! இப்பிரபஞ்சத்தில் எச்சில் படாத தூய பொருள் என்று ஒன்றுகூட இல்லை என்னும் போது, மனிதர்களைத் தீட்டு என்று ஒதுக்கும் உங்கள் ஆசாரம் எவ்வளவு அறியாமை வாய்ந்தது என்று வினவுகிறார்.

The saliva-rule is driven until it covers the religious world. The Veda one recites is saliva. The mantras held inside are saliva. Teachings are saliva. The seven earthly worlds are saliva. The drop that was in the moon, the moon itself, and light are saliva. The last line says there is nothing anywhere that saliva fails to touch, and says there is not three times. If the mouth pollutes what it meets, the singer leaves the reciters no pure remainder to stand on. The excess is the argument.

The teaching

A relentless philosophical reductio ad absurdum on ritual pollution. If speech or origin defines pollution (எச்சில்), then the chanted Vedas are saliva; the inner mantras are saliva; religious doctrines are saliva; the seven manifest worlds are saliva; the generative seed in the womb is saliva; the moon and its light are saliva. In all of existence, there is nothing untouched by primal generation. Sivavakkiyar shatters the fragile, arrogant construct of orthodox 'ritual purity' by proving that the entire cosmos is woven of the same shared substance.