சிவவாக்கியம்

40 / 524

Verse 40

  1. 1வாயிலே குடித்தநீரை எச்சில் என்று சொல்கிறீர்;
  2. 2வாயிலே குதப்புவேத மெனப்படக் கடவதோ?
  3. 3வாயில்எச்சில் போக என்று நீர்தனைக் குடிப்பீர்காள்
  4. 4வாயில்எச்சில் போனவண்ணம் வந்திருந்து சொல்லுமே!
  1. 1Vaayilee kudiththaniirai echchil enru solgiriir;
  2. 2Vaayilee kudhappuveedha menappadak kadavadho?
  3. 3Vaayilechchil poga enru niirdhanaik kudippiirgaal
  4. 4Vaayilechchil ponavannam vandhirundhu sollumee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆசாரவாதிகளின் போலியான 'எச்சில்-தீட்டு'க் கோட்பாட்டை அவர்களின் சொந்த வாதங்களைக் கொண்டே தகர்க்கும் அறிவுப் பூர்வமான பாடல். வாயில் பட்டு வெளிவந்த நீரை 'எச்சில்' என்று தீட்டாக ஒதுக்கும் பண்டிதர்களே, அதே உமிழ்நீர் ஊறும் வாயால் நீங்கள் குதப்பி ஓதும் வேதங்கள் மட்டும் எப்படித் தீட்டாகாமல் புனிதமாகும்? மேலும், வாயிலுள்ள எச்சிலைப் போக்க வேண்டும் என்று சொல்லி மீண்டும் நீரைக் குடிக்கிறீர்களே, அந்த நீரும் வாயில் பட்டவுடன் எச்சிலாகத்தானே மாறுகிறது? இத்தகைய அறிவுக்குப் பொருந்தாத புற ஆசாரங்களைத் தூக்கிப் பிடிப்பது ஆன்ம அறிவுக்கு அழகல்ல என்று சாடுகிறார்.

A rule about pollution is quoted back at the people who hold it. Water drunk in the mouth, you call saliva, leftover and unfit. The singer asks whether the Veda crammed in that same mouth is fit to be classed the same way. You drink water while telling the mouth's saliva to be gone. Then come and say the matter in the very manner that saliva left. One rule is to be applied to the water and to the Veda. The verse stands and waits for them to do it.

The teaching

Sivavakkiyar uses orthodox notions of ritual impurity (எச்சில் / saliva pollution) to turn ritualism against itself. Priests consider water that has touched the mouth as impure saliva, yet in that very same saliva-drenched mouth, they chew and recite the sacred Vedas! Furthermore, they try to wash away saliva by drinking water, which only mixes with more saliva. The Siddha mocks the absurd, contradictory mental gymnastics of external pollution rules, demanding they explain how such superficial purity can lead to liberation.

Verse 41

  1. 1ஓதுகின்ற வேதம் எச்சில்., உள்ளமந்திரங்கள் எச்சில்;
  2. 2போதகங்க ளானஎச்சில்., பூதலங்கள் ஏழும்எச்சில்;
  3. 3மாதிருந்த விந்துஎச்சில்., மதியும் எச்சில் ஒளியும்எச்சில்;
  4. 4ஏதில்எச்சில் இல்லதில்லை இல்லை இல்லை இல்லையே!
  1. 1Odhuginra veedham echchil., ullamandhirangal echchil;
  2. 2Podhaganga laanaechchil., puudhalangal eezhumechchil;
  3. 3Maadhirundha vindhuechchil., madhiyum echchil oliyumechchil;
  4. 4Eedhilechchil illadhillai illai illai illaiyee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

தீட்டு மற்றும் எச்சில் குறித்த வைதிக வாதத்தைத் தத்துவார்த்தமாக வேரறுக்கும் சிவவாக்கியரின் உச்சபட்ச தர்க்கம் இது. பிறிதொரு பொருளின் தொடர்பால் உண்டாவதே எச்சில் என்றால், வாயால் ஓதப்படும் வேதம் எச்சில்; மனதால் நினைக்கப்படும் மந்திரங்கள் எச்சில்; குருமார்கள் போதித்த சாத்திரங்கள் எச்சில்; உயிர்கள் வாழும் ஏழு உலகங்களும் முன்னரே தோன்றியவற்றின் எச்சில்; கருவிலே மனித உடலை உருவாக்கும் விந்தும் நாதமும் எச்சில்; வானில் ஒளிரும் சந்திரனும் அதன் நிலவொளியும் கூடப் பிறிதொரு ஒளியின் எச்சிலே! இப்பிரபஞ்சத்தில் எச்சில் படாத தூய பொருள் என்று ஒன்றுகூட இல்லை என்னும் போது, மனிதர்களைத் தீட்டு என்று ஒதுக்கும் உங்கள் ஆசாரம் எவ்வளவு அறியாமை வாய்ந்தது என்று வினவுகிறார்.

The saliva-rule is driven until it covers the religious world. The Veda one recites is saliva. The mantras held inside are saliva. Teachings are saliva. The seven earthly worlds are saliva. The drop that was in the moon, the moon itself, and light are saliva. The last line says there is nothing anywhere that saliva fails to touch, and says there is not three times. If the mouth pollutes what it meets, the singer leaves the reciters no pure remainder to stand on. The excess is the argument.

The teaching

A relentless philosophical reductio ad absurdum on ritual pollution. If speech or origin defines pollution (எச்சில்), then the chanted Vedas are saliva; the inner mantras are saliva; religious doctrines are saliva; the seven manifest worlds are saliva; the generative seed in the womb is saliva; the moon and its light are saliva. In all of existence, there is nothing untouched by primal generation. Sivavakkiyar shatters the fragile, arrogant construct of orthodox 'ritual purity' by proving that the entire cosmos is woven of the same shared substance.

Verse 42

  1. 1பிறப்பதற்கு முன்னெல்லாம் இருக்குமாற தெங்ஙனே?
  2. 2பிறந்துமண் ணிறந்துபோய் இருக்குமாறு தெங்ஙனே?
  3. 3குறித்துநீர் சொலாவிடில் குறிப்பில்லாத மாந்தரே.
  4. 4அறுப்பென செவிஇரண்டும் அஞ்செழுத்து வாளினால்.
  1. 1Pirappadharku munnellaam irukkumaara thengnganee?
  2. 2Pirandhuman nirandhupoy irukkumaaru thengnganee?
  3. 3Kuriththuniir solaavidil kurippillaadha maandharee.
  4. 4Aruppena seviirandum anjezhuththu vaalinaal.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதனின் பிறப்பு, இறப்பு குறித்த புதிரை அவிழ்க்குமாறு கோரும் தீவிரமான ஆன்ம விசாரணை. இந்த உலகத்தில் பிறப்பதற்கு முன்னால் உயிர் எங்கே எப்படி இருந்தது? வாழ்ந்து முடிந்து உடல் மண்ணோடு மண்ணாக மடிந்த பின் அந்த உயிர் எங்கே செல்லும்? இந்த மூலக் கேள்விகளுக்கு விடை தெரியாமல் வெறும் சாத்திரங்களையும் சடங்குகளையும் பிடித்துக் கொண்டு திரியும் மாந்தர்களே! இதற்கு மெய்யான பதிலை உங்களால் கூற முடியாவிட்டால், வீண் சொற்களைக் கேட்கும் உங்கள் செவிகளை 'நமசிவாய' என்னும் அஞ்செழுத்து ஞான வாளினால் அறுத்தெறிவேன் என்று ஆன்ம விழிப்புணர்வை நோக்கி எச்சரிக்கிறார்.

Two states are demanded, and both sit outside ordinary memory. How is one, in all the time before birth? How is one after being born and dying away into the earth? If you cannot say it with a sure mark, you are people without a mark. The last line is compressed and abrupt: both ears, as if cut, by the sword of the five letters. Hearing that never answers the question of before and after is treated as already severed. The five letters arrive as a blade.

The teaching

A stark existential inquiry into what precedes birth and what outlasts physical death. How was the soul before entering the womb? How does it exist after the physical body dissolves back into dust? If scholars cannot answer this fundamental question, their spiritual theories are meaningless. Sivavakkiyar threatens to sever the ears that listen to empty doctrines with the razor-sharp sword of the Five Letters (அஞ்செழுத்து வாள்), demanding direct inquiry into the soul's timeless nature.

Verse 43

  1. 1அம்பலத்தை அம்புகொண்டு அசங்கென்றால் சங்குமோ?
  2. 2கம்பமற்ற பாற்கடல் கலங்கென்றால் கலங்குமோ?
  3. 3இன்பமற்ற யோகியை இருளும்வந்து அணுகுமோ?
  4. 4செம்பொன் அம்பலத்துளே தெளிந்த சிவாயமே.
  1. 1Ambalaththai ambugondu asangenraal sangumo?
  2. 2Kambamatra paarkadal kalangenraal kalangumo?
  3. 3Inpamatra yogiyai irulumvandhu anugumo?
  4. 4Sembon ambalaththulee thelindha sivaayamee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

தன்னை உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானியின் அசைக்க முடியாத ஆன்ம அமைதியைப் போற்றும் பாடல். பரந்த ஆகாயத்தை நோக்கி வில்லை வளைத்து அம்பை எய்து, 'அசைந்து பயப்படு' என்று சொன்னால் பெருவெளி கலங்குமா? அலைகளற்ற பாற்கடலை 'கலங்கு' என்று கட்டளையிட்டால் அது தன் அமைதியை இழக்குமா? அதேபோல, உலகியல் சிற்றின்பங்களில் பற்றற்று, தன் உள்ளமாகிய பொன்னம்பலத்தில் 'சிவாய' என்னும் பிரணவப் பேரொளியைத் தெளிவாகத் தரிசித்த யோகியை, உலக மாயையின் இருளோ கர்ம வினைகளோ ஒருபோதும் அசைக்க முடியாது; அவன் பிரம்ம நிஷ்டையில் சலனமற்று விளங்குவான்.

Three questions say what cannot be forced. Take an arrow to the hall and tell it to fear: will it fear? Tell the milk-ocean that has no churning post to grow turbid: will it? Will darkness come near a yogi who has left pleasure behind? The first verb is tightly printed, and it pairs with will it fear the way the next line pairs be turbid with will it be turbid. The close is a statement. In the hall of red gold, what has become clear is Sivayam.

The teaching

The unassailable tranquility of the realized yogi and the inner space of consciousness. If you shoot an arrow into the open sky (அம்பலம்) and order it to fear, will the boundless space tremble? If you order the motionless cosmic milk-ocean to become turbid, will it lose its clarity? Likewise, the spiritual darkness of delusion can never touch a true yogi who has renounced fleeting sensory pleasures and stabilized his mind in the golden hall of inner awareness, where Sivayanama shines in pure lucidity.

Verse 44

  1. 1சித்தம்ஏது, சிந்தைஏது சீவன்ஏது! சித்தரே
  2. 2சத்திஏது? சம்புஏது சாதிபேத அற்றது
  3. 3முத்திஏது? மூலம்ஏது மூலமந் திரங்கள்ஏது?
  4. 4வித்தில்லாத வித்திலே இதினெனதென்று இயம்புமே.
  1. 1Siththameedhu, sindhaieedhu siivaneedhu! siththaree
  2. 2Saththieedhu? sambueedhu saadhipeedha atradhu
  3. 3Muththieedhu? muulameedhu muulaman thirangaleedhu?
  4. 4Viththillaadha viththilee idhinenadhenru iyambumee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் ஆன்ம சாதனை கலைச்சொற்களையும் தத்துவக் கட்டுமானங்களையும் கடந்து நிற்கும் பரம சூனிய நிலையை நோக்கி எழுப்பப்படும் வினா. சித்தம் என்பது எது? சிந்தை என்பது எது? ஜீவாத்மா என்பது எது? சக்தி என்றும் சிவன் என்றும் பேசிடும் பிரிவுகள் எங்கே? முக்தி, மூலாதாரம், மூலமந்திரங்கள் என்பவை யாவும் எங்கே? காரணமும் காரியமும் இல்லாத 'வித்தில்லாத வித்து' என்னும் ஆதிப் பரம்பொருளின் மௌன வெளியில் இவை யாவும் கரைந்துபோகின்றன. அங்கே 'இது என்னுடையது, இது உன்னுடையது' என்று எதனைச் சுட்ட முடியும்? அனைத்துக் கருதுகோள்களையும் கடந்த பரவெளியே உண்மை என்றுணர்த்துகிறார்.

The siddhas are questioned as if their technical words were unpaid bills. What is mind, what is thought, what is the soul, what is power, what is Sambhu, what is liberation, what is the source, what are the root mantras? Into that list the verse sets one plain claim: the reality asked about is without division of caste. The place they must answer from is a seed that has no seed, and they are told to say, there, what this is. The vocabulary of attainment waits on that seedless seed.

The teaching

Sivavakkiyar aggressively deconstructs the esoteric jargon of scholastic Siddhas. What is intellect (சித்தம்)? What is thought (சிந்தை)? What is the soul (சீவன்)? What is power (சக்தி) or Shiva (சம்பு)? What is liberation or root mantras? In the ultimate reality, all these conceptual categories and all caste divisions (சாதிபேதம்) vanish. He demands that practitioners speak from the 'seedless seed' (வித்தில்லாத வித்து)—the causeless primordial void prior to all mental formulations.

Verse 45 ஒடுக்க நிலை

  1. 1சித்தமற்றுச் சிந்தையற்றுச் சீவனற்று நின்றிடம்
  2. 2சத்தியற்றுச் சம்புவற்றுச் சாதிபேத மற்றுநல்
  3. 3மூத்தியற்று மூலமற்று மூலமந்தி ரங்களும்
  4. 4வித்தைஇத்தை ஈன்றவித்தில் விலைந்ததே சிவாயமே.
  1. 1Siththamatrus sindhaiyatrus siivanatru ninridam
  2. 2Saththiyatrus sambuvatrus saadhipeedha matrunal
  3. 3Muuththiyatru muulamatru muulamandhi rangalum
  4. 4Viththaiiththai iinraviththil vilaindhadhee sivaayamee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

முந்தைய பாடலின் கேள்விகளுக்குப் பதிலாக, தத்துவங்கள் யாவும் மூலப் பரம்பொருளில் ஒடுங்கும் 'லயம்' என்னும் ஒடுக்க நிலையை விளக்கும் உன்னதப் பாடல். சித்தம் அடங்கி, சிந்தனை ஓய்ந்து, தனித்த சீவ உணர்வு கரையும் அந்த துரியாதீத வெளியில்; சிவசக்தி பேதங்களும், சாதி வேறுபாடுகளும், முக்தி பற்றிய கற்பனைகளும், மூலமந்திரங்களின் சப்தங்களும் யாவும் அற்றுப்போகின்றன. அனைத்திற்கும் வித்தாய் விளங்கும் அந்த ஆதி மூலப் பெருவெளியில், அனைத்து அண்ட சராசரங்களும் 'சிவாய' என்னும் ஏகத்துவ மெய்யொளியில் முற்றுமுழுதாக ஒடுங்கிப் பேரின்பமாய் நிலைபெறுகின்றன.

The questions just asked are answered by removal. A place stands with mind gone, thought gone, and soul gone; with power gone, Sambhu gone, and caste-division gone. Release, source, and the root mantras go too. The print's word here is மூத்தி, beside the previous song's முத்தி, and several line-ends are compressed, so the reading follows that list being cancelled. In the seed that brought this and that forth, what has been yielded up is Sivayam. Drawing inward is the reply the questions receive.

The teaching

The sublime state of cosmic dissolution (ஒடுக்க நிலை / Laya). Here, the questions of the previous verse find their resolution through transcendental negation. It is the realm where intellect, conceptual thought, and individual soul-identity cease; where notions of Shakti and Sambhu dissolve; where all caste divisions, paths of liberation, and root mantras vanish. In that uncaused 'seed that birthed all seeds,' all existence effortlessly resolves into the primordial vibration: Sivayam.