சிவவாக்கியம்

Verse 329

1வழுத்திடான் அழித்திடான் மாயரூபம் ஆகிடான்
2கழன்றிடான் வெகுண்டிடான் கால கால காலமும்
3துவண்டிடான் அசைந்திடான் தூயதூபம் ஆகிடான்
4சுவன்றிடான் உரைத்திடான் சூட்ச சூட்ச சூட்சமே.

1Vazhuththidaan azhiththidaan maayaruupam aagidaan
2Kazhanridaan vegundidaan kaala kaala kaalamum
3Thuvandidaan asaindhidaan thuuyadhuupam aagidaan
4Suvanridaan uraiththidaan suutsa suutsa suutsamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எந்தவொரு மனிதக் கற்பனைக்கும் குணக் குறிகளுக்கும் உட்படாத பரம்பொருளின் நிர்க்குண, நிராகாரத் தன்மையை "நேதி நேதி" (இதுவல்ல, இதுவல்ல) என்ற ஞான முறைமையில் இப்பாடல் விளக்குகிறது. பரசிவம் எவராலும் புகழப்பட்டுப் பெரிதாவதும் இல்லை, அழிக்கப்பட்டுச் சிறுப்பதும் இல்லை; மாயையான பொய் உருவங்களை ஏற்பதும் இல்லை; காலம் முழுவதிலும் கோபமோ, சஞ்சலமோ, தளர்ச்சியோ அடைவதில்லை. தூபக் குங்கிலியத்தின் புகையோ அல்லது மணம் வீசும் பொருளோ அல்லாத அவன், வாக்கினால் விவரித்துச் சொல்ல முடியாத அதிநுட்பமான மகா சூட்சும சொரூபியாவான். அத்தகைய விவரிக்க இயலாத நித்திய வஸ்துவை புறச் சடங்குகளால் அல்ல, அக மௌனத்தாலேயே அறிய முடியும் எனச் சித்தர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

A long refusal, and then the word subtle three times. He does not praise, does not destroy, does not become a form of maya. He does not slip away, does not rage, through age after age after age. He does not droop, does not stir, does not become pure incense. He does not taste, does not speak. The subtle, the subtle, the subtle. Worship cannot turn him into any of the acts you bring.

The teaching

Through a relentless series of apophatic negations (நேதி நேதி / via negativa), Sivavakkiyar strips the Divine of all anthropomorphic traits and ritualistic projections. The Absolute cannot be cajoled by human flattery (வழுத்திடான்), nor is He an angry deity who destroys in wrath or slips away through carelessness. He does not take on illusory forms (மாயரூபம்), nor can He be captured by the fragrant smoke of temple incense (தூய தூபம்). He has no tongue to crave sensory tastes, nor vocal cords to mouth human words. Beyond all emotional agitations, physical movements, and mental categories, the Supreme Reality abides in immaculate, immutable transcendence. Sivavakkiyar seals this realization with a threefold exclamation: subtle, subtle, beyond all conception subtle (சூட்ச சூட்ச சூட்சமே)!

Verse 330

1ஆகிகூவென் றேஉரைத்த அட்சரத்தின் ஆனந்தம்
2யோகி யோகி என்பர்கோடி உற்றறிந்து கண்டிடார்
3பூகமாய் மனக்குரங்கு பொங்கும்மங்கும் இங்குமாய்
4ஏகம்ஏக மாகவே இருப்பர்கோடி கோடியே.

1Aagiguuven reeuraiththa atsaraththin aanandham
2Yogi yogi enpargodi utrarindhu kandidaar
3Puugamaay manakkurangu pongummangum ingumaay
4Eegameega maagavee iruppargodi kodiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனதை அடக்கும் வித்தையை அறியாமல் தங்களை "யோகிகள்" என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் போலி வேடதாரிகளை இப்பாடல் எள்ளி நகையாடுகிறது. "கூ" என்ற சூட்சும பிரணவ அட்சரத்தை வாசியில் ஏற்றி அனுபவிக்கும் குண்டலினிப் பேரின்பத்தை அறியாதவர்கள், வீணாகத் தங்களை "யோகி யோகி" என்று உலகிற்குப் பறைசாற்றிக் கொள்கிறார்கள். அத்தகையோரின் மனம், மரத்திற்கு மரம் தாவி அலைபாயும் குரங்கைப் போல (மனக்குரங்கு) இங்குமங்குமாய் அலைந்து திரிகிறது. அகத்தில் ஒருமுகப்பட்ட தியானமும் வாசி நிலைப்பாடும் இன்றி, புறத்தே காவி தரித்துத் திரியும் இத்தகைய போலி யோகிகள் உலகில் கோடிக்கணக்கில் மலிந்து கிடக்கிறார்கள் எனச் சிவவாக்கியார் கடிந்துரைக்கிறார்.

The bliss belongs to a letter that was uttered as a call, the sound the line prints as āki kū. Crores who go about saying yogi, yogi, never draw near, know, and see that bliss. A mind-monkey, pictured as an areca nut, surges, fades, and is here as well. The last line is compressed. As the one, and only as the one, crores upon crores abide. Naming oneself a yogi is not the seeing.

The teaching

Sivavakkiyar satirizes the legions of pretentious ascetics who don external robes and boast of being 'yogis' while their minds remain completely unmastered. The sublime ecstasy of the primordial mystic sound ('ஆகிகூ'—the esoteric respiration of prana and the subtle Hamsa resonance) remains utterly hidden from them. Like a restless monkey leaping wildly through areca palm groves (மனக்குரங்கு), their undisciplined mind oscillates between fleeting surges of excitement and dark depressions of dullness. External titles, ash-smeared bodies, and public claims of yogic prowess are utterly worthless. True yoga is the radical stilling of mental restlessness, wherein the seeker dissolves all mental fragmentation and abides unshakeably in the solitary, non-dual expanse of the One (ஏகம் ஏகமாகவே).

Verse 331

1கோடி கோடி கோடி கோடி குவலயத்தோர் ஆதியை
2நாடி நாடி நாடி நாடி நாளகன்று வீணதாய்த்
3தேடி தேடி தேடி தேடித் தேகமும் கசங்கியே
4கூடி கூடி கூடி கூடி நிற்பர்கோடி கோடியே.

1Kodi kodi kodi kodi kuvalayaththor aadhiyai
2Naadi naadi naadi naadi naalaganru viinadhaayth
3Theedi theedi theedi theedith theegamum kasangiyee
4Kuudi kuudi kuudi kuudi nirpargodi kodiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தில் உறையும் இறைவனை அறியாமல், புறத்தே தீர்த்த யாத்திரைகளிலும் திருவிழாக் கூட்டங்களிலும் காலத்தை வீணடிக்கும் மானுட அறியாமையைச் சித்தர் நெஞ்சார நொந்து பாடுகிறார். இவ்வுலக மாந்தர்கள் கோடானுகோடிப் பேராகத் திரண்டு, ஆதிப் பரம்பொருளைத் தேடுவதாகக் கூறிக்கொண்டு, ஊர் ஊராக அலைந்து திரிகிறார்கள். நாள்களும் ஆயுளும் வீணே கழிய, மலைகளிலும் காடுகளிலும் நடந்து நடந்து தேகமும் நலிந்து கசங்கிப் போகிறதே தவிர, எவரும் உள்ளிருக்கும் மெய்யை உணர்வதில்லை. கூட்டங் கூட்டமாகச் சென்று கற்சிலைகளின் முன்னே கைகூப்பி நிற்பதால் ஒரு பயனும் இல்லை; அகத்தே வாசியை நாடாத வரை புறத் தேடல்கள் அனைத்தும் தற்கொலைக்கு ஒப்பான வீண் அலைச்சலே ஆகும்.

The crores of the previous verse are now seen searching. People of the world seek the Beginning, crore upon crore, search upon search. The day stretches and passes in vain. Seeking again and again, the body itself grows bruised. Then they gather, and gather, and stand, crores and crores. The verse watches a vast effort that piles people together and does not arrive.

The teaching

In this rhythmic, haunting verse, Sivavakkiyar exposes the tragic futility of mass religious frenzy and external pilgrimages. Millions upon millions of worldly seekers (குவலயத்தோர்) spend their entire lives in frantic external searches for the Primordial Divine (ஆதி). They trudge to sacred rivers, scale distant mountains, and exhaust their mortal frames until their bodies are bruised and withered with fatigue (தேகமும் கசங்கியே). Day after day evaporates in vain striving. They congregate in immense temple crowds, chanting and pressing against each other, mistaking religious gatherings for spiritual realization. Sivavakkiyar's repetitive cadence underscores the relentless, mechanical circling of human delusion: as long as humanity searches outside for that which is seated within the breath, their mass religious strivings will end in collective exhaustion and emptiness.

Verse 332

1கருத்திலான் வெளுத்திலான் பரன்இருந்த காரணம்
2இருத்திலான் ஒளித்திலான் ஒன்றும்இரண்டும் ஆகிலான்
3ஒருத்திலான் மரித்திலான் ஒழிந்திடான் அழிந்திடான்
4கருத்தில்கீயும் கூவும்உற்றோன் கண்டறிந்த ஆதியே.

1Karuththilaan veluththilaan paranirundha kaaranam
2Iruththilaan oliththilaan onrumirandum aagilaan
3Oruththilaan mariththilaan ozhindhidaan azhindhidaan
4Karuththilgiiyum kuuvumutron kandarindha aadhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பரம்பொருளின் கலப்பற்ற சுத்த சொரூபத்தையும், அதை அடையும் வாசி சூட்சுமத்தையும் இப்பாடல் விவரிக்கிறது. பரசிவம் கறுப்பானவனும் அல்லன், வெளுப்பானவனும் அல்லன்; ஓரிடத்தில் தங்கி மற்றோரிடத்தில் மறையாதவன்; ஒன்றும் இரண்டும் என்ற எண்களுக்குள் அடங்காத அத்வைதப் பொருள். அவனுக்குப் பிறப்பும் இல்லை, இறப்பும் இல்லை; எக்காலத்திலும் அவன் நசித்துப் போவதுமில்லை. இத்தகைய ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத ஆதிப் பரம்பொருளை, தன் உள்ளத்து விழிப்புணர்வில் "கீ"யும் "கூ"வுமாகிய நாத-விந்துவின் அட்சர சூட்சுமங்களை வாசியோகத்தால் ஒருங்கே உணர்ந்து சுழுமுனையில் ஏற்றிய மெய்ஞ்ஞானி ஒருவனே தன் சுய சொரூபமாகக் கண்டறிகிறான்.

The supreme is described by what he does not have, and the cause of his abiding is that bareness. No intention, no pallor. No seat, no hiding, and he does not become one or two. No woman, no death, and he neither ceases nor perishes. Then the verse turns. The one who bears both the cry and the call in thought is the beginning that was seen and known.

The teaching

Sivavakkiyar articulates the pristine, unconditioned nature of the Supreme Reality (பரன்). Transcending all dualities of color (கருப்பு / வெளுப்பு), physical location, and conceptual categories of oneness or twoness, the Divine has no material seat and hides behind no external curtain. Free from gender, birth, decay, and death, the Supreme neither diminishes nor perishes. How then can such an ineffable Reality be perceived? Sivavakkiyar points to the esoteric science of breath: when the practitioner internalizes the subtle sonic vibrations of respiration ('கீ' and 'கூ'—the secret Hamsa / Soham current of Vasi yoga) within their awareness, the discursive intellect dissolves. In that breath-suspended stillness, the seeker directly encounters and knows the beginningless Source.

Verse 333

1வாதி வாதி வாதி வாதி வண்டலை அறிந்திடான்
2ஊதி ஊதி ஊதி ஊதி ஒளிமழுங்கி உளறுவான்
3வீதி வீதி வீதி வீதி விடைஎருப் பொறுக்குவான்
4சாதி சாதி சாதி சாதி சகாரத்தைக் கண்டிடான்.

1Vaadhi vaadhi vaadhi vaadhi vandalai arindhidaan
2Uudhi uudhi uudhi uudhi olimazhungi ularuvaan
3Viidhi viidhi viidhi viidhi vidaierup porukkuvaan
4Saadhi saadhi saadhi saadhi sagaaraththaik kandidaan.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியாரின் அதி உக்கிரமான சமூக மற்றும் ஆன்மிகக் கேலிச் சித்திரம் இது. வீண் தர்க்க வாதம் பேசும் வாதிகள் தலைக்கனம் கொண்டு உண்மை அறியாது திரிகிறார்கள்; பாதரசத்தையும் மூலிகைகளையும் உலையில் வைத்து ஊதி ஊதிப் பொன்னாக்க முயலும் போலி ரசவாதிகள் கண்களின் ஒளி மழுங்கி வாய்குளறிப் பிதற்றுகிறார்கள்; தெருத்தெருவாக அலைந்து மாட்டுச் சாணத்தைப் பொறுக்கித் திருநீறு தயாரித்து உடம்பெல்லாம் பூசிக்கொள்ளும் போலி வைதிகர்கள் புறவேடத்திலேயே உழல்கிறார்கள்; சாதிப் பெருமை பேசி மனிதர்களைப் பிரிக்கும் சாதி வெறியர்கள் உண்மைச் சிவத்தைக் காண்பதே இல்லை. இவர்கள் எவருமே பஞ்சாட்சரத்தின் மூல ஒலியான "ச"காரத்தை (சிவாயத்தின் சூட்சுமத்தை) அகத்தே கண்டறியாத குருடர்களே எனச் சாடுகிறார்.

Four obsessions, each said four times, and each missing the real thing. He debates and does not know the silt. He blows and blows until his light dims and he babbles. Street after street, he gathers the dung of the bull. Caste after caste, he does not see the letter sa. Argument, windy talk, street piety, and caste are one portrait of a man who never meets the syllable.

The teaching

With blistering satire, Sivavakkiyar skewers the four prevailing hypocrisies of his day: empty philosophical debate, counterfeit alchemy, superstitious ritualism, and caste bigotry. The polemical debater (வாதி) endlessly argues theology, yet remains utterly blind to the murky silt of his own unpurified mind. The fraudulent alchemist blows incessantly into bellows, wasting his eyesight and breath until his inner light is extinguished and he babbles in delirium. The blind devotee wanders the streets gathering dried bull dung to manufacture sacred ash, confusing cattle excrement with holiness. And the arrogant orthodox bigot obsesses over hereditary caste distinctions (சாதி), completely oblivious to the sacred seed-letter 'Sa' (சகாரம்)—the primordial syllable of Shiva that dissolves all social rank into the light of pure consciousness.

Verse 334

1ஆண்மை ஆண்மை ஆண்மை ஆண்மை ஆண்மைகூறும் அசடரே
2காண்மையான வாதிரூபம் கால கால காலமும்
3பாண்மையாகி மோனமான பாசமாகி நின்றிடும்
4நாண்மையாகி நரலைவாயில் நங்குமிங்கும் அங்குமே.

1Aanmai aanmai aanmai aanmai aanmaiguurum asadaree
2Kaanmaiyaana vaadhiruupam kaala kaala kaalamum
3Paanmaiyaagi monamaana paasamaagi ninridum
4Naanmaiyaagi naralaivaayil nangumingum angumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடற்பலத்தையும் உலகியல் மேலாதிக்கத்தையும் வைத்து "ஆண்மை" என்று ஆணவத்தோடு பேசும் அசடர்களின் அறியாமையை இப்பாடல் தோலுரிக்கிறது. உண்மையான ஆண்மை என்பது பிறரை அடக்கி ஆள்வதோ அல்லது காம இச்சைகளில் உழல்வதோ அல்ல. எக்காலத்திலும் மாறாத ஆதிப் பரம்பொருளின் சொரூபத்தை அகக்கண்ணால் காண்பதே மெய்யான வீரமாகும். புலன்களின் இரைச்சலும் கடல் அலை போன்ற சம்சார ஆரவாரங்களும் (நரலை வாயில்) நிறைந்த இவ்வுலகில், சித்தத்தை அடக்கி, மோனப் பெருவெளியில் நாத தத்துவத்தோடு கலந்து அமைதி பெறுவதே உண்மையான யோக ஆண்மையாகும்; அதை விடுத்துப் புறத்தே வீரம் பேசும் பேச்சுகள் வெறும் கானல் நீரே ஆகும்.

Manhood is shouted five times, and the people who shout it are called fools. The verse then runs a rhyme away from that shout: seeing, then song, then modesty. A debater's form that consists of sight lasts through age after age. It becomes the quality of song, becomes a bondage that is silence, and stands. As modesty, it is at the door of the hum, yonder and here and there. The boast of maleness is walked down to a doorway.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a sharp critique of patriarchal arrogance and masculine vanity (ஆண்மை கூறும் அசடரே). Worldly men puff themselves up with boasts of virility, aggression, and patriarchal supremacy. Sivavakkiyar exposes this machismo as the delusion of fools. True spiritual strength does not lie in brute physical dominance or intellectual swagger, but in the internal alchemy of consciousness. The turbulent ego must be tamed through ages of spiritual maturity, transforming into the sweet melody of divine surrender and the sacred bond of inner silence (மோனம்). Cultivating profound spiritual humility and modesty (நாண்மை), the seeker arrives at the roaring portal of the inner ocean (நரலை வாயில்)—the threshold of primordial Nada—where true, immortal power resides beyond all transient notions of gender.