சிவவாக்கியம்

Verse 344

1நாதமான வாயிலில் நடித்துநின்ற சாயலில்
2வேதமான வீதியில் விரிந்தமுச் சுடரிலே
3கீதமான கீயிலே கிளர்ந்துநின்ற கூவிலே
4பூதமான வாயிலைப் புகலறிவன் ஆதியே.

1Naadhamaana vaayilil nadiththuninra saayalil
2Veedhamaana viidhiyil virindhamus sudarilee
3Kiidhamaana kiiyilee kilarndhuninra kuuvilee
4Puudhamaana vaayilaip pugalarivan aadhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலாகிய அகக் கோயிலில் நாதமும் பிராணனும் கூத்தாடும் பரம ரகசியத்தை இப்பாடல் உரைக்கிறது. நாத வாயிலிலும், வேதத்தின் மெய்யான சுழுமுனை வீதியிலும், சூரிய-சந்திர-அக்னி ஆகிய முச்சுடர் ஒளியிலும் பரம்பொருள் தனது பேரருள் சாயலோடு நடனமாடுகிறது. அநாஹத நாதத்தின் இன்னிசையிலும், "கீ"யும் "கூ"வுமாகிய மூல அட்சரங்களின் அதிர்விலும், பஞ்சபூதங்களின் வாயில்களிலும் எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் அந்த ஆதிப் பரம்பொருளை, அகமுகப்பட்டுத் தன்னுள் சரணடைந்த மெய்யறிவாளனே உள்ளபடி அறிந்து போற்றுவான்.

The performing continues, now in a doorway that is Nada, and in a guise that stood there acting. On the street that is Veda, three flames have spread. In the cry that is song, a call stands bright. The Beginning, the verse says, is the one who knows how to speak the doorway that has become the element. Speech, at last, belongs to the one who can name that door.

The teaching

Sivavakkiyar describes the living temple of sound, breath, and elemental mastery. The Divine dances not on an external stone altar, but at the threshold of inner Nada (நாதமான வாயில்). Along the internal avenue of authentic revelation (the living Veda), the three mystic flames of sun, moon, and fire expand into radiant illumination. Anchored in the musical vibration of the breath—the rhythmic alternation of 'Ki' and 'Ku'—the yogi masters the elemental gateways of the physical body (பூதமான வாயில்). The seeker who understands the subtle openings of this bodily sanctuary and communes with its indwelling presence is not merely a worshipper; they become intimately united with the beginningless Source (ஆதி) itself.

Verse 345

1ஆவி ஆவி ஆவி ஆவி ஐந்துகொம்பின் ஆவியே
2மேவி மேவி மேவி மேவி மேதினியில் மானிடர்
3வாவி வாவி வாவி வாவி வண்டர்கள் அறிந்திடார்
4பாவி பாவி பாவி பாவி படியிலுற்ற மாந்தரே.

1Aavi aavi aavi aavi aindhugombin aaviyee
2Meevi meevi meevi meevi meedhiniyil maanidar
3Vaavi vaavi vaavi vaavi vandargal arindhidaar
4Paavi paavi paavi paavi padiyilutra maandharee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலை இயக்கும் புனிதமான பிராண வாயுவின் (ஆவியின்) அருமையை அறியாமல், சிற்றின்பச் சேற்றில் வீழ்ந்து மாளும் மனிதர்களின் அவல நிலையைச் சித்தர் இரக்கத்தோடு சாடுகிறார். ஐந்து புலன்களாகிய கொம்புகளின் வழியே ஓடி உலகைத் தழுவும் இந்த ஜீவ சுவாசமே இறைவனின் நேரடி வடிவமாகும். ஆனால், இந்த மண்ணுலக மாந்தர்களோ அதன் தெய்வீகத்தை உணராமல், உலக மாயைப் படுகுழியில் (வாவியில்) விழுந்து தங்கள் வாழ்நாளை வீணடிக்கிறார்கள். உள்ளே ஓடும் பிராண நாதனை அறியாத பாவிகளாய் மனிதர்கள் பிறந்து பிறந்து இறக்கும் அவலத்தை "பாவி பாவி" என உருக்கமாகக் கடிந்துரைக்கிறார்.

One rhyme is struck four times in every line, and the meaning drops as the sound goes on. Life, life, life, life: the life of the five horns. Pervading, four times: humankind on the earth. Tank, four times: the people the line calls vandar do not know. Sinner, four times: O humans who have landed on this step. Breath is walked down, by rhyme, into blame.

The teaching

Sivavakkiyar laments the tragic blindness of humanity toward the sacred breath of life (ஆவி). The divine life-force branches out through the five senses and the five bodily elements (ஐந்துகொம்பு), constantly sustaining human life upon this earth. Yet worldly mortals take this miraculous presence for granted. Like stagnant, muddy water trapped in a ditch (வாவி), spiritually dull and hypocritical people (வண்டர்கள்) wallow in base desires without ever recognizing the divine nature of the breath animating their chests. Sivavakkiyar calls out to these unfortunate mortals, mourning how they squander their precious human birth in sinful delusion, oblivious to the sacred current of prana that could lead them to immortality.

Verse 346

1வித்திலே முளைத்தசோதி வில்வளையின் மத்தியில்
2முத்திலே ஒளிவதாகி மோனமான தீபமே
3நத்திலே திரட்சிபோன்ற நாதனை அறிந்திடார்
4வத்திலே கிடந்துழன்ற வாலையான சூட்சமே.

1Viththilee mulaiththasodhi vilvalaiyin maththiyil
2Muththilee olivadhaagi monamaana thiipamee
3Naththilee thiratsiponra naadhanai arindhidaar
4Vaththilee kidandhuzhanra vaalaiyaana suutsamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புருவ மத்தியில் விளங்கும் ஆக்ஞா சக்கரத்தின் உள்ளொளித் தரிசனத்தை இப்பாடல் சித்தரிக்கிறது. ஆதி மூல வித்திலிருந்து முளைத்தெழுந்த சுயம்பிரகாச ஜோதியானது, இரு புருவங்களுக்கு இடைப்பட்ட வில் போன்ற வளைவின் மத்தியில் (வில்வளையின் மத்தியில்), சிப்பிக்குள் திரண்ட முத்துப் போல அசைவற்ற மௌன தீபமாய் ஒளிர்கிறது. சங்குக்குள் ஒளிரும் திரட்சி போன்ற இந்த அந்தர்முக நாதனை அறியாமல், மனிதர்கள் உலகியல் மாயைச் சேற்றில் கிடந்து உழல்கிறார்கள்; இந்த உள்ளொளி தீபமே குண்டலினி வாலைத் தாயின் மிக உயர்ந்த ஞான சூட்சுமமாகும்.

Light sprouts in a seed and stands at the center of a bow-shaped arc. In release, that light becomes what shines, and it is called the lamp of silence. People do not know the Nada that is like a mass packed in a shell. The last image returns to the wick: a subtlety like a tail, lying there and tossing. Seed, arc, lamp, shell, and wick are one unrecognized brightness.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the luminous jewel of the Ajna chakra and the subtle nature of the Divine. Sprouting from the primordial seed of consciousness, the divine light blazes at the center of the arched bow between the eyebrows (வில்வளையின் மத்தியில்). There, it shines with the serene, immaculate luster of a pearl—the unmoving lamp of mystical silence (மோனமான தீபம்). Just as an ignorant person sees only the coarse outer shell of a sea conch, blind to the precious pearl forming densely within (நத்திலே திரட்சி), worldly mortals fail to recognize the Supreme Lord dwelling in their own organism. Tossing and turning in the mire of transient attachments, they remain completely blind to the subtle, youthful power of Kundalini (வாலை) waiting to awaken them.

Verse 347

1மாலையோடு காலையும் வடிந்துபொங்கும் மோனமே
2மாலையோடு காலையான வாறறிந்த மாந்தரே
3மூலையான கோணமின் முளைத்தெழுந்த செஞ்சுடர்
4தாலையோடு பானகன்று தங்கி நின்ற மோனமே.

1Maalaiyodu kaalaiyum vadindhupongum monamee
2Maalaiyodu kaalaiyaana vaararindha maandharee
3Muulaiyaana konamin mulaiththezhundha senjudar
4Thaalaiyodu paanaganru thangi ninra monamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இரவும் பகலும் கூடும் காலை, மாலை சந்தி வேளைகளில் (சந்தியா காலங்களில்) நிகழும் வாசி யோக ரகசியத்தை இப்பாடல் விளக்குகிறது. புறத்தே நிகழும் அந்தி சந்தி சந்திப்புகள் என்பது அகத்தே இடை, பிங்கலை நாடிகள் இரண்டும் சமப்பட்டுச் சுழுமுனையில் ஒன்றிணையும் சந்திப்பையே குறிக்கும். இந்த ரகசியத்தை உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானிகளுக்கு, ஆதாரக் கோணங்களில் இருந்து ஞானச் செஞ்சுடர் கொழுந்துவிட்டு எரியும். பூமி, சூரியன் முதலிய புற உலக பேதங்கள் அனைத்தும் மறைந்துபோக, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து தங்கி நிற்கும் பரம மௌனப் பெருவெளியே அந்தச் சந்தியா தவத்தின் மெய்ப்பொருளாகும்.

Silence is a liquid at evening and at morning. It strains off and then surges. The verse addresses people who have known the way that, with evening, becomes morning, and it tells them not to crook the root. A red flame has sprouted. The last line is compressed. With the tālai of the print, the drink withdrawn, a silence stayed. Dawn, dusk, and a flame are one unbent quiet.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the esoteric significance of the twilight junctures (Sandhya—dusk and dawn) in Siddha Vasi yoga. These temporal thresholds are not meant for external water oblations, but represent the vital transition when the breath balances between the solar and lunar nadis. At this juncture, the divine silence (மோனம்) distills and surges through the system. Addressing those who understand this inner transition, he warns against distorting or abusing the primal energetic foundation (the root triangular yantra at the Muladhara). When the root energy is maintained in pristine purity, the crimson flame of Kundalini (செஞ்சுடர்) sprouts and ascends unhindered. Renouncing all base worldly intoxications, the seeker is immersed in that steadfast, eternal Silence that outlasts day and night.

Verse 348

1மோனமான வீதியில் முடுகிநின்ற நாதமே
2ஈனமின்றி வேகமான வேகம்என்ன வேகமே
3கானமான மூலையில் கனிந்திருந்த வாலையில்
4ஞானமான செஞ்சுடர் நடந்ததே சிவாயமே.

1Monamaana viidhiyil mudugininra naadhamee
2Iinaminri veegamaana veegamenna veegamee
3Kaanamaana muulaiyil kanindhirundha vaalaiyil
4Gnaanamaana senjudar nadandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுழுமுனை நாடி வழியே குண்டலினி சக்தி பேரொளியாய் மேலேறிப் பாயும் பரவச வேகத்தை இப்பாடல் வியந்து பாடுகிறது. சிந்தனை அற்ற மௌன நெடுஞ்சாலையிலே நாத வெள்ளம் விரைந்து பாய்கிறது; எந்தக் களங்கமும் இல்லாத அந்தத் தெய்வீகப் பிராண வேகத்தை என்னவென்று சொல்வது! கானகமாகிய அகக் குகையிலே கனிந்து மலர்ந்த வாலைத் தாயின் அருளால், உள்ளே சுடர்விட்டு எரியும் ஞானச் செஞ்சுடரானது சிவாயத்தின் திருவுருவமாய், பேரின்ப நடனம் புரிந்துகொண்டே கபால உச்சியை நோக்கி நடைபயில்கிறது.

Speed enters the street of silence. The Nada addressed has been standing there in a rush. The speed is speed without meanness, and the line marvels at it. In a corner of the forest, in a tail that had ripened, the red flame of knowledge walked. What walked is Sivayam. Hurry, ripeness, and a walking flame are one motion, and the motion has the name.

The teaching

This verse captures the thrilling, dynamic velocity of spiritual awakening. Along the serene highway of internal silence (மோனமான வீதி), the primordial sound-current (நாதம்) accelerates with breathtaking, immaculate swiftness. This is no erratic, worldly rush, but the pure, unhindered surge of awakened prana. In the secluded, forest-like corner of the subtle body—the deep recesses of the inner sanctum—the youthful power of Kundalini (வாலை) ripens into full spiritual maturity. From this ripened center, the brilliant crimson flame of wisdom (ஞானமான செஞ்சுடர்) strides forth across the centers of consciousness. That majestic, unstoppable inner movement is the living, pulsating embodiment of Sivaya(ma).

Verse 349

1உச்சிமத்தி வீதியில் ஒழிந்திருந்த சாதியில்
2பச்சியுற்ற சோமனும் பரந்துநின்று லாவவே
3செச்சியான தீபமே, தியானமான மோனமே,
4கச்சியான மோனமே, கடந்ததே சிவாயமே.

1Uchchimaththi viidhiyil ozhindhirundha saadhiyil
2Pachchiyutra somanum parandhuninru laavavee
3Sechchiyaana thiipamee, thiyaanamaana monamee,
4Kachchiyaana monamee, kadandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இத்தொகுதியின் நிறைவுப் பாடலான இது, சகஸ்ரதளத்தில் மலரும் அத்வைத சிகர அனுபவத்தையும் சாதி பேதமற்ற சமத்துவத்தையும் ஒருங்கே பிரகடனம் செய்கிறது. கபால உச்சியின் நடுவீதியான சகஸ்ராரப் பெருவெளியில், சகல சாதி, குல, மத பேதங்களும் முற்றிலும் ஒழிந்து சாம்பலாகின்றன. அங்கே சந்திர மண்டலத்து அமிர்தமானது பொங்கிப் பரவி ஆன்மாவை நனைக்கின்றது. செவ்வொளி வீசும் ஞான தீபமாய், அசைவற்ற தியான மோனமாய், சகல பந்தங்களையும் அறுத்தெறியும் கச்சணிந்த வீர மோனமாய் விளங்கும் அந்தப் பரம்பொருளானது, அண்ட சராசரங்களையும் மாயையையும் கடந்து நின்ற சிவாயப் பெருவெளியாகவே நிலைபெறுகிறது.

The last of this run stands at the center of the crown, on its street, in a kind the line calls சாதி, a word that also means caste, which stayed left aside. A moon turns green, spreads, and moves. Then three names are set in a row: the lamp that is a bright flame, the silence that is meditation, and the silence the line calls kacchi. What passed beyond them is Sivayam. Crossing, not arriving at a city, is the close.

The teaching

In this triumphant culmination of the decad, Sivavakkiyar stands at the pinnacle of spiritual realization—the royal highway atop the crown of the head (உச்சி மத்தி வீதி / Sahasrara). In this exalted cranial sanctum, all artificial social hierarchies, pedigree, and caste distinctions (சாதி) are utterly eradicated and left behind. As the mystic moon showers its cooling, rejuvenating ambrosia across the subtle organism, the seeker beholds the radiant lamp of pure awareness (செச்சியான தீபம்) and merges into progressive depths of contemplative silence (தியானமான மோனம்). Transcending even these sublime yogic milestones, what remains as the boundless, unconditioned, and eternal Reality beyond all boundaries is Sivaya(ma).