சிவவாக்கியம்

Verse 346

1வித்திலே முளைத்தசோதி வில்வளையின் மத்தியில்
2முத்திலே ஒளிவதாகி மோனமான தீபமே
3நத்திலே திரட்சிபோன்ற நாதனை அறிந்திடார்
4வத்திலே கிடந்துழன்ற வாலையான சூட்சமே.

1Viththilee mulaiththasodhi vilvalaiyin maththiyil
2Muththilee olivadhaagi monamaana thiipamee
3Naththilee thiratsiponra naadhanai arindhidaar
4Vaththilee kidandhuzhanra vaalaiyaana suutsamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புருவ மத்தியில் விளங்கும் ஆக்ஞா சக்கரத்தின் உள்ளொளித் தரிசனத்தை இப்பாடல் சித்தரிக்கிறது. ஆதி மூல வித்திலிருந்து முளைத்தெழுந்த சுயம்பிரகாச ஜோதியானது, இரு புருவங்களுக்கு இடைப்பட்ட வில் போன்ற வளைவின் மத்தியில் (வில்வளையின் மத்தியில்), சிப்பிக்குள் திரண்ட முத்துப் போல அசைவற்ற மௌன தீபமாய் ஒளிர்கிறது. சங்குக்குள் ஒளிரும் திரட்சி போன்ற இந்த அந்தர்முக நாதனை அறியாமல், மனிதர்கள் உலகியல் மாயைச் சேற்றில் கிடந்து உழல்கிறார்கள்; இந்த உள்ளொளி தீபமே குண்டலினி வாலைத் தாயின் மிக உயர்ந்த ஞான சூட்சுமமாகும்.

Light sprouts in a seed and stands at the center of a bow-shaped arc. In release, that light becomes what shines, and it is called the lamp of silence. People do not know the Nada that is like a mass packed in a shell. The last image returns to the wick: a subtlety like a tail, lying there and tossing. Seed, arc, lamp, shell, and wick are one unrecognized brightness.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the luminous jewel of the Ajna chakra and the subtle nature of the Divine. Sprouting from the primordial seed of consciousness, the divine light blazes at the center of the arched bow between the eyebrows (வில்வளையின் மத்தியில்). There, it shines with the serene, immaculate luster of a pearl—the unmoving lamp of mystical silence (மோனமான தீபம்). Just as an ignorant person sees only the coarse outer shell of a sea conch, blind to the precious pearl forming densely within (நத்திலே திரட்சி), worldly mortals fail to recognize the Supreme Lord dwelling in their own organism. Tossing and turning in the mire of transient attachments, they remain completely blind to the subtle, youthful power of Kundalini (வாலை) waiting to awaken them.

Verse 347

1மாலையோடு காலையும் வடிந்துபொங்கும் மோனமே
2மாலையோடு காலையான வாறறிந்த மாந்தரே
3மூலையான கோணமின் முளைத்தெழுந்த செஞ்சுடர்
4தாலையோடு பானகன்று தங்கி நின்ற மோனமே.

1Maalaiyodu kaalaiyum vadindhupongum monamee
2Maalaiyodu kaalaiyaana vaararindha maandharee
3Muulaiyaana konamin mulaiththezhundha senjudar
4Thaalaiyodu paanaganru thangi ninra monamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இரவும் பகலும் கூடும் காலை, மாலை சந்தி வேளைகளில் (சந்தியா காலங்களில்) நிகழும் வாசி யோக ரகசியத்தை இப்பாடல் விளக்குகிறது. புறத்தே நிகழும் அந்தி சந்தி சந்திப்புகள் என்பது அகத்தே இடை, பிங்கலை நாடிகள் இரண்டும் சமப்பட்டுச் சுழுமுனையில் ஒன்றிணையும் சந்திப்பையே குறிக்கும். இந்த ரகசியத்தை உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானிகளுக்கு, ஆதாரக் கோணங்களில் இருந்து ஞானச் செஞ்சுடர் கொழுந்துவிட்டு எரியும். பூமி, சூரியன் முதலிய புற உலக பேதங்கள் அனைத்தும் மறைந்துபோக, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து தங்கி நிற்கும் பரம மௌனப் பெருவெளியே அந்தச் சந்தியா தவத்தின் மெய்ப்பொருளாகும்.

Silence is a liquid at evening and at morning. It strains off and then surges. The verse addresses people who have known the way that, with evening, becomes morning, and it tells them not to crook the root. A red flame has sprouted. The last line is compressed. With the tālai of the print, the drink withdrawn, a silence stayed. Dawn, dusk, and a flame are one unbent quiet.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the esoteric significance of the twilight junctures (Sandhya—dusk and dawn) in Siddha Vasi yoga. These temporal thresholds are not meant for external water oblations, but represent the vital transition when the breath balances between the solar and lunar nadis. At this juncture, the divine silence (மோனம்) distills and surges through the system. Addressing those who understand this inner transition, he warns against distorting or abusing the primal energetic foundation (the root triangular yantra at the Muladhara). When the root energy is maintained in pristine purity, the crimson flame of Kundalini (செஞ்சுடர்) sprouts and ascends unhindered. Renouncing all base worldly intoxications, the seeker is immersed in that steadfast, eternal Silence that outlasts day and night.

Verse 348

1மோனமான வீதியில் முடுகிநின்ற நாதமே
2ஈனமின்றி வேகமான வேகம்என்ன வேகமே
3கானமான மூலையில் கனிந்திருந்த வாலையில்
4ஞானமான செஞ்சுடர் நடந்ததே சிவாயமே.

1Monamaana viidhiyil mudugininra naadhamee
2Iinaminri veegamaana veegamenna veegamee
3Kaanamaana muulaiyil kanindhirundha vaalaiyil
4Gnaanamaana senjudar nadandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுழுமுனை நாடி வழியே குண்டலினி சக்தி பேரொளியாய் மேலேறிப் பாயும் பரவச வேகத்தை இப்பாடல் வியந்து பாடுகிறது. சிந்தனை அற்ற மௌன நெடுஞ்சாலையிலே நாத வெள்ளம் விரைந்து பாய்கிறது; எந்தக் களங்கமும் இல்லாத அந்தத் தெய்வீகப் பிராண வேகத்தை என்னவென்று சொல்வது! கானகமாகிய அகக் குகையிலே கனிந்து மலர்ந்த வாலைத் தாயின் அருளால், உள்ளே சுடர்விட்டு எரியும் ஞானச் செஞ்சுடரானது சிவாயத்தின் திருவுருவமாய், பேரின்ப நடனம் புரிந்துகொண்டே கபால உச்சியை நோக்கி நடைபயில்கிறது.

Speed enters the street of silence. The Nada addressed has been standing there in a rush. The speed is speed without meanness, and the line marvels at it. In a corner of the forest, in a tail that had ripened, the red flame of knowledge walked. What walked is Sivayam. Hurry, ripeness, and a walking flame are one motion, and the motion has the name.

The teaching

This verse captures the thrilling, dynamic velocity of spiritual awakening. Along the serene highway of internal silence (மோனமான வீதி), the primordial sound-current (நாதம்) accelerates with breathtaking, immaculate swiftness. This is no erratic, worldly rush, but the pure, unhindered surge of awakened prana. In the secluded, forest-like corner of the subtle body—the deep recesses of the inner sanctum—the youthful power of Kundalini (வாலை) ripens into full spiritual maturity. From this ripened center, the brilliant crimson flame of wisdom (ஞானமான செஞ்சுடர்) strides forth across the centers of consciousness. That majestic, unstoppable inner movement is the living, pulsating embodiment of Sivaya(ma).

Verse 349

1உச்சிமத்தி வீதியில் ஒழிந்திருந்த சாதியில்
2பச்சியுற்ற சோமனும் பரந்துநின்று லாவவே
3செச்சியான தீபமே, தியானமான மோனமே,
4கச்சியான மோனமே, கடந்ததே சிவாயமே.

1Uchchimaththi viidhiyil ozhindhirundha saadhiyil
2Pachchiyutra somanum parandhuninru laavavee
3Sechchiyaana thiipamee, thiyaanamaana monamee,
4Kachchiyaana monamee, kadandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இத்தொகுதியின் நிறைவுப் பாடலான இது, சகஸ்ரதளத்தில் மலரும் அத்வைத சிகர அனுபவத்தையும் சாதி பேதமற்ற சமத்துவத்தையும் ஒருங்கே பிரகடனம் செய்கிறது. கபால உச்சியின் நடுவீதியான சகஸ்ராரப் பெருவெளியில், சகல சாதி, குல, மத பேதங்களும் முற்றிலும் ஒழிந்து சாம்பலாகின்றன. அங்கே சந்திர மண்டலத்து அமிர்தமானது பொங்கிப் பரவி ஆன்மாவை நனைக்கின்றது. செவ்வொளி வீசும் ஞான தீபமாய், அசைவற்ற தியான மோனமாய், சகல பந்தங்களையும் அறுத்தெறியும் கச்சணிந்த வீர மோனமாய் விளங்கும் அந்தப் பரம்பொருளானது, அண்ட சராசரங்களையும் மாயையையும் கடந்து நின்ற சிவாயப் பெருவெளியாகவே நிலைபெறுகிறது.

The last of this run stands at the center of the crown, on its street, in a kind the line calls சாதி, a word that also means caste, which stayed left aside. A moon turns green, spreads, and moves. Then three names are set in a row: the lamp that is a bright flame, the silence that is meditation, and the silence the line calls kacchi. What passed beyond them is Sivayam. Crossing, not arriving at a city, is the close.

The teaching

In this triumphant culmination of the decad, Sivavakkiyar stands at the pinnacle of spiritual realization—the royal highway atop the crown of the head (உச்சி மத்தி வீதி / Sahasrara). In this exalted cranial sanctum, all artificial social hierarchies, pedigree, and caste distinctions (சாதி) are utterly eradicated and left behind. As the mystic moon showers its cooling, rejuvenating ambrosia across the subtle organism, the seeker beholds the radiant lamp of pure awareness (செச்சியான தீபம்) and merges into progressive depths of contemplative silence (தியானமான மோனம்). Transcending even these sublime yogic milestones, what remains as the boundless, unconditioned, and eternal Reality beyond all boundaries is Sivaya(ma).

Verse 350

1அஞ்சுகொம்பில் நின்றுநாதம் ஆலைபோல் எழும்பியே
2பிஞ்சினோடு பூமலர்ந்து பெற்றியுற்ற சுத்தமே
3செஞ்சுடர் உதித்தபோது தேசிகன் கழன்றுடன்
4பஞ்சபூதம் ஆனதே பறந்துநின்ற மோனமே.

1Anjugombil ninrunaadham aalaipol ezhumbiyee
2Pinjinodu puumalarndhu petriyutra suththamee
3Senjudar udhiththapodhu theesigan kazhanrudan
4Panjapuudham aanadhee parandhuninra monamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடம்பாகிய அகப்பயிற்சியில் குண்டலினி எழும் யோக ரகசியத்தை இப்பாடலில் சிவவாக்கியர் விளக்குகிறார். ஐந்து கொம்புகள் எனப்படுவது ஐந்து ஆதாரங்களையோ அல்லது ஐம்புலன்களின் வழியையோ குறிக்கும். அங்கே நிலைபெற்றுள்ள மூலப் பிராண நாதமானது கரும்பாலையில் சாறு பிழிந்தெடுப்பது போல அதிதீவிரமாக சுழுமுனை மார்க்கத்தில் மேல்நோக்கி எழும்புகிறது. இவ்வாறு மேலேறும் மூலாதாரக் கனலால் புருவமத்தியிலும் சகஸ்ராரத்திலும் ஆன்ம மலர்ச்சி ஏற்பட்டு, கபால உச்சியில் மாசற்ற அமுதப் பெருக்கும் தூய ஆன்ம சுத்தியும் விளைகின்றது. உச்சி மண்டலத்தில் சிவயோகத்தின் செஞ்சுடர் (செம்மையான பேரொளி) பிரகாசிக்கும் வேளையில், ஆன்மாவை அதுகாறும் வழிநடத்திய புற குருவோ அல்லது வழிகாட்டி என்ற வேற்றுமை உணர்வோ கழன்று மறைகிறது. இறுதியில் ஸ்தூல பஞ்சபூதங்களும் அவற்றின் காரியங்களும் ஒடுங்கி, எங்கும் நிறைந்த பரவெளியில் வரம்பற்ற மௌனப் பெருவெளியாக (மோனமாக) ஆன்மா தழைத்தோங்குகிறது.

A sound is already standing on five branches, and it is driven up the way juice is forced up in a press. The bud opens with that rising, and the purity named here is the purity that has reached the brow. When the red flame breaks out, the guide comes loose, so the teacher is no longer a hold in the hand. What has become the five elements is that same rising, left as a silence spread in the place where the sound stood.

The teaching

Sivavakkiyar maps the alchemical trajectory of internal Kundalini yoga. The primal unstruck sound (நாதம்) awakens across the five branching subtle chakras and sensory channels, crushed and driven upward through the central spinal column (சுழுமுனை) like sugarcane pressed in a mill. As this intense vital fire ascends, the spiritual bud unfolds into the thousand-petaled Sahasrara lotus, bathing the forehead and crown in pristine, immaculate purity (சுத்தம்). When the brilliant crimson flame of supreme consciousness (செஞ்சுடர்) bursts forth at the apex, even the external guru (தேசிகன்) or the dualistic framework of disciple and guide naturally slips away, having fulfilled its purpose. The gross five elements dissolve back into their unmanifest source, leaving only the boundless, soaring silence (மோனம்) that pervades the entire cosmos.

Verse 351

1சடுதியான கொம்பிலே தத்துவத்தின் இயலிலே
2அடுதியான ஆவிலே அரன்இருந்த ஊவிலே
3இடுதி என்ற சோலையில் இருந்தமுச் சுடரிலே
4நடுதி என்று நாதம்ஓடி நன்குற அமைந்ததே.

1Sadudhiyaana kombilee thaththuvaththin iyalilee
2Adudhiyaana aavilee aranirundha uuvilee
3Idudhi enra solaiyil irundhamus sudarilee
4Nadudhi enru naadhamodi nangura amaindhadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் பரிபாஷையில் வாசி யோகத்தின் அதிநுட்பமான நிலைகளை சிவவாக்கியர் இங்குப் படம்பிடிக்கிறார். தத்துவங்களின் இயக்கத்தை அடக்கி, திடீரென விழித்தெழும் சுழுமுனைக் கிளையில் பிராணன் பாய்கிறது. ‘ஆ’வாகிய சுவாசமும், ‘ஊ’வாகிய மூல எழுத்தும் இணையும் இடத்தில் பரம்பொருளாகிய அரன் குடிகொண்டுள்ளான். முச்சுடர்களான சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகிய மூன்றும் (இடை, பிங்கலை, சுழுமுனை) கூடும் நடுநிலையான புருவமத்தியில் உள்ள அகச்சோலையில், ஓங்கார நாதமானது விரைந்தோடி நிலைபெறுகிறது. புறத்தே அலையும் மனதையும் பிராணனையும் அகத்திலுள்ள நடுநாடியில் நிறுத்தி, அங்கே ஒலிக்கும் அநாஹத நாதத்தில் லயிக்கச் செய்வதே முக்தியின் உறைவிடமாகும் என்பதை இப்பாடல் நயம்பட உணர்த்துகிறது.

The song moves from the rising sound into four tight names set in a row: the sudden branch, a breath, a grove, and a middle where the sound runs and settles. Each name sits in a place, and the places are a tattva's own nature, the vowel where Hara is seated, and a triple flame. The printed wording is compressed, so the four names stay as the line gives them. What the run arrives at is plain: the sound goes and then sits well.

The teaching

In the profound stillness of meditation (மோனம்), the three mystical internal fires—Sun, Moon, and Agni, corresponding to the subtle nadis Ida, Pingala, and Sushumna—converge into a single, piercing flame of transcendent light. The vital winds that formerly scattered across the five sensory faculties and bodily gates are harnessed and drawn into the cranial vortex (சுழி), where the unuttered supreme mantra (Ajapa Gayatri / Sivayanama) reverberates effortlessly of its own accord. Through this internal alchemy, the practitioner's pure soul (உயிர்) breaks free from its confining attachment to the perishable, fleshy cage of the physical body (ஊனமான கூடு) and merges irrevocably with the infinite, deathless Life-principle of Shiva.