சிவவாக்கியம்

Verse 358

1தீபஉச்சி முனையிலே திவாகரத்தின் கழியிலே
2கோபமாறு கூவிலே கொதித்துநின்ற தீயிலே
3தாபமான மூலையில் சமைந்துநின்ற சூட்சமும்
4சாபமான மோட்சமும் தடிந்துநின்று இலங்குமே.

1Thiipauchchi munaiyilee thivaagaraththin kazhiyilee
2Kopamaaru kuuvilee kodhiththuninra thiiyilee
3Thaapamaana muulaiyil samaindhuninra suutsamum
4Saapamaana motsamum thadindhuninru ilangumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 359. It explains a word in this song: திவாகரம் - சூரிய ஒளி

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தலையுச்சியில் ஒளிரும் அகத்தீபத்தின் முனையிலும், சூரிய மண்டலத்தின் ஒளிக் கதிர்களூடேயும் வாசியின் பிரகாசம் விளங்குகிறது. காமக் குரோதங்கள் கொதிக்கும் கீழ்நிலைக் குழியிலுள்ள மூலாதார அக்னியை, தீவிர தவத் தாபத்தினால் மேலெழுப்பிப் பக்குவப்படுத்தும்போது அந்த சூட்சும ஆன்ம ரகசியம் புலப்படுகிறது. வெறும் புற வழிபாடுகளாலும் சடங்குகளாலும் அடைய நினைக்கும் பொய் மோட்சமானது ஆன்மாவுக்குப் பந்தமும் சாபமுமாகவே முடியும்; ஆனால், உடம்புக்குள்ளேயே புலன்களைத் தடிந்து அகத்தீயை வளர்த்து ஞானம் பெறுவோர்க்கு முக்தி சுயம்பாகத் துலங்கும் என்று சிவவாக்கியர் உணர்த்துகிறார்.

The lamp's crown has a tip, and there the channel belongs to the sun's light, which the source gloss names as திவாகரம். In a pit where anger turns, a fire stands boiling. In a corner that has become heat, a subtlety stands ready, and beside it stands a release that has become a curse. Both are pared down, and both shine. The song's sharpness is in calling liberation a curse while the subtle, heated corner is what remains bright.

The teaching

Sivavakkiyar penetrates the esoteric anatomy of the cranial lamp, where the tip of the ascending flame meets the solar channel of blazing illumination (திவாகரம் / the Surya mandala). Below, in the furnace of the lower abdomen where base instincts, anger, and passions boil, the yogi transmutes psychic toxins into spiritual fuel through intense internal heat (தாபம்). In this alchemical crucible, the subtle diamond-body (சூட்சுமம்) is cooked to perfection. Paradoxically, even conventional religious notions of "liberation" (மோட்சம்)—which become a binding curse (சாபம்) when pursued as an ego-driven fantasy of heaven—are sliced away and discarded. Stripped of all dogma, pure self-existent reality shines forth in unadorned, radiant splendor.

Verse 359

1தேசிகன் சுழன்றதே திரிமுனையின் வாலையில்
2வேசமோடு வாலையில் வியன்இருந்த மூலையில்
3நேசசந்தி ரோதயம் நிறைந்திருந்த வாயிலில்
4வீசி வீசி நின்றதே விரிந்துநின்ற மோனமே.

1Theesigan suzhanradhee thirimunaiyin vaalaiyil
2Veesamodu vaalaiyil viyanirundha muulaiyil
3Neesasandhi rodhayam niraindhirundha vaayilil
4Viisi viisi ninradhee virindhuninra monamee.

Printed in the source at the start of verse 359, this gloss explains a word in verse 358: திவாகரம் - சூரிய ஒளி

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உள்முகமாகப் பயிலும் வாசியோகத்தில், ஞான குருவாகிய தேசிகன் இடை, பிங்கலை, சுழுமுனை கூடும் முச்சந்தியில் (திரிமுனை) வாலைத் தாயின் அருளோடு சுழன்று வழிகாட்டுகிறான். புறவேடங்களையும் மதப் போலித்தனங்களையும் துறந்து, பரந்த அக மூலையில் மனதை ஒருமுகப்படுத்தும்போது, அங்கே சந்திர மண்டலத்தின் அமுத நிலவு (சந்திரோதயம்) உதயமாகிறது. அந்த அமுத வாசல் திறக்கப்படும்போது, வாசியின் தென்றல் வீசி வீசி, வரம்பற்ற மௌனப் பெருவெளி எங்கும் பிரம்மமயமாக விரிந்து பரவுகிறது.

The guide, who slipped free when the red flame rose, is now what whirls, and the place of the whirling is the tail at the wick's tip. A disguise goes with that tail, and a vast one sits in a corner. The gate is full of a dawn that belongs to the junction of love. The printed split between junction and dawn is tight. What stands there, fanning and fanning, is silence spread open.

The teaching

The internal Guru (தேசிகன்)—the innate guiding wisdom of consciousness—whirls dynamically at the confluence of the three subtle channels (திரிமுனை - Ida, Pingala, and Sushumna) and the alembic of the divine maiden Vaalai (வாலை / youthful Kundalini Shakti). Stripping away all external hypocrisy, religious disguises, and sectarian posturing, the adept rests in the vast inner chamber of the heart-space. At this sacred spiritual threshold, the dawn of loving union (சந்திரோதயம்) rises, flooding the practitioner with the cooling nectar of the lunar sphere. The vital breath (வாசி) fans continuously like an ambrosial breeze, opening out into the boundless, all-encompassing expanse of supreme silence (விரிந்து நின்ற மோனம்).

Verse 360

1உட்கமல மோனமீதில் உயங்கிநின்ற நந்தியை
2விக்கலோடு கீயுமாகி வில்வளைவின் மத்தியில்
3முட்பொதிந்தது என்னவே முடுகிநின்ற செஞ்சுடர்
4கட்குவைகள் போலவும் கடிந்துநின்ற காட்சியே.

1Utkamala monamiidhil uyangininra nandhiyai
2Vikkalodu kiiyumaagi vilvalaivin maththiyil
3Mutpodhindhadhu ennavee mudugininra senjudar
4Katkuvaigal polavum kadindhuninra kaatsiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இதயக் கமலத்திலும் சிரசின் உச்சியிலும் மௌனமாக வீற்றிருக்கும் நந்தி எனப்படும் பரம்பொருளை, புருவமத்தியாகிய வில்வளைவின் மையத்தில் தரிசிக்க வேண்டும். அலைபாயும் மூச்சும் விக்கலும் அடங்கி, சுழுமுனையில் குண்டலினித் தீ கூர்மையான முள் போலவும், வேகமான செஞ்சுடராகவும் பாய்கிறது. அப்போது புறக் கண்களுக்குத் தோன்றும் மாயையான தோற்றக் குவியல்கள் அனைத்தும் சிதறிப் போக, திரையற்ற சுத்த ஆன்ம சுயம்பிரகாசக் காட்சி வெளிப்பட்டுத் தோன்றும் என்பதை சித்தர் அநுபூதியாகக் கூறுகிறார்.

On the silence of the inner lotus a bull, Nandi, stands risen. With a hiccup it becomes the lower thing, and this happens in the middle of a bow's curve. A red flame rushes there as if a thorn had been sheathed. The last image is compressed: heaps for the eye, and a vision that stands cut short. The sight you get is sudden, bodily, and broken off, which is how this vision arrives.

The teaching

Upon the silent internal lotus of the spiritual heart and crown, the divine Bull Nandi—the pure, unblinking witness of transcendent awareness—stands exalted. As the erratic physical breaths and spasms of mortal anxiety subside, awareness is gathered and aimed directly between the eyebrows at the curved arch of the bow (வில்வளைவு / Ajna chakra). Suddenly, like an arrow or a concealed thorn piercing through its sheath, the intense crimson fire of Kundalini surges upward with electrifying speed. All accumulated heaps of sensory impressions, mental constructs, and external sights are instantly severed, unveiling the sudden, unconditioned revelation of the non-dual Self that dissolves the illusion of the empirical world.

Verse 361

1உந்தியில் சுழிவழியில் உச்சியுற்ற மத்தயில்
2சந்திரன் ஒளிகரணம் தாண்டிநின்ற செஞ்சுடர்
3பந்தமாக வில்வளைவில் பஞ்சபூத விஞ்சையாம்
4கிந்துபோல கீயில்நின்று கீச்சுமூச்சு என்றதே.

1Undhiyil suzhivazhiyil uchchiyutra maththayil
2Sandhiran oligaranam thaandininra senjudar
3Pandhamaaga vilvalaivil panjapuudha vinjaiyaam
4Kindhupola kiiyilninru kiichchumuuchchu enradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தொப்புள் கொடிக்குக் கீழுள்ள உந்திச் சுழியில் தொடங்கி எழும் வாசியானது, சுழுமுனை வழியே நேராகப் பாய்ந்து கபால உச்சியை அடைகிறது. அங்கே சந்திர மண்டலம் குளிர்ச்சியுற, தழைத்து எரியும் செஞ்சுடரின் நடுவே அது ஒன்றிணைகிறது. புருவமத்தியில் திரண்டு ஒரு பிண்டம்போல நிலைபெற்று, பஞ்சபூதங்களின் மூல வித்தைகளையும் தன் வசப்படுத்துகிறது. இத்தகைய பேருண்மை வேறெங்கோ இல்லை; மனித உடலில் இயங்கும் சாதாரண சுவாசமான ‘கீச்சுமூச்சு’ என்ற சிறு பிராண இயக்கத்தையே அடக்கி ஆள்வதன் மூலம் இந்நிலையை எய்தலாம் என்று சிவவாக்கியர் யோக சூட்சுமத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

The path runs from the navel through a whirl into the center that has reached the crown. A red flame stands after crossing the moon's organ of light. In the curve of the bow it is a ball, and that ball is the art of the five elements. Then it stands below like a drop and makes the small noise of squeak and breath. The high figure comes down to the sound your breathing actually makes.

The teaching

Sivavakkiyar charts the subtle pathway of Vasi yoga ascending from the navel vortex (உந்தி / Manipura) straight through the central conduit to the cranial crown (உச்சி). Piercing past the luminous moon-sphere and transcending the limitations of sensory perception, the blazing crimson fire of Kundalini establishes its sovereignty. Concentrated like a radiant orb at the curve of the eyebrow arch, it commands the occult science and mastery over the five cosmic elements (பஞ்சபூத விஞ்சை). Yet Sivavakkiyar brilliantly grounds this cosmic transcendence in the physical organism: this immense metaphysical reality originates in nothing other than the subtle, rhythmic pulsation of respiration (கீச்சுமூச்சு) stirring like a tiny drop in the mortal vessel.

Verse 362

1செச்சையென்ற மூச்சினோடு சிகாரமும் வகாரமும்
2பச்சையாகி நின்றதே பரவெளியின் பான்மையே
3இச்சையான ஊவிலே இருந்தெழுந்த ஈயிலே
4உச்சியான கோணத்தில் உதித்ததே சிவாயமே.

1Sechchaiyenra muuchchinodu sigaaramum vagaaramum
2Pachchaiyaagi ninradhee paraveliyin paanmaiyee
3Ichchaiyaana uuvilee irundhezhundha iiyilee
4Uchchiyaana konaththil udhiththadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூச்சுக் காற்றோடு சிவாயநம மந்திரத்தின் சிகாரமும் (சிவ சைதன்யம்) வகாரமும் (திருவருள் சக்தி) இயைந்து இயங்கும்போது, மனித உடல் அழியாத நித்தியத்துவத்தை (பச்சை - காயசித்தி) பெறுகிறது; அத்தோடு பரவெளியின் பேரின்பப் பெருநிலையும் வாய்க்கிறது. உலக ஆசைகளைத் தரும் கீழ்நிலை ஊகாரத்திலிருந்து, ஞானத்தை நல்கும் ஈகார எழுத்தை நோக்கிப் பிராணன் எழும்போது, உச்சியிலுள்ள முக்கோண பீடத்தில் ‘சிவாய’ என்ற பஞ்சாட்சரப் பிரணவ ஜோதி பிரகாசித்து முழுமை பெறுகிறது.

A breath the line calls chechai carries two letters, si and va, and what stands there has become green. That green standing is called the manner of the supreme open. Desire has a vowel u, and from resting there a vowel i rises. In the corner that is the crown, what comes up is Sivayama. The name is built in front of you from the letters and the breath, and it breaks out at the top.

The teaching

Through the disciplined regulation of rhythmic respiration (வாசி), the sacred syllables 'Si' (pure consciousness) and 'Va' (dynamic grace) fuse seamlessly with the vital inhalation and exhalation. This harmonious inner breath bestows vibrant spiritual rejuvenation (பச்சை - verdant life and immortality), aligning the practitioner with the spacious, unconditioned nature of the supreme void (பரவெளி). Transmuting the grounding energy of material desire ('U' / உகாரம்) into the ascending nectar of divine gnosis ('I' / ஈகாரம்), the full mystery of the Five Letters (Sivayanama) dawns at the triangular summit of the Sahasrara crown like an unsetting sun of cosmic enlightenment.

Verse 363

1ஆறுமூலைக் கோணத்தில் அமைந்தஒன்ப தாத்திலே
2தாறுமென்று நங்கையான நாவியும் தெரிந்திடக்
3கூறுமென்று ஐவர்அங்கு கொண்டுநின்ற மோனமே
4பாறுகொண்டு நின்றது பரந்ததே சிவாயமே.

1Aarumuulaik konaththil amaindhaonpa thaaththilee
2Thaarumenru nangaiyaana naaviyum therindhidak
3Kuurumenru aivarangu konduninra monamee
4Paarugondu ninradhu parandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலில் உள்ள ஆறு ஆதார சக்கரங்களும், ஒன்பது துவாரங்களும் கொண்டு விளங்கும் அகக் கோயிலில் சித்தர் யோக சாதனை புரிகிறார். உந்தியில் உள்ள குண்டலினி தேவி வாசி நாதத்தின் மூலம் விழித்தெழும்போது, வெளியே பாய்ந்து அலையும் ஐம்பொறிகளும் (ஐவர்) அடங்கி மௌனத்தில் ஒடுங்குகின்றன. அசையாத பாறை போன்ற திடமான சாட்சி பாவத்தில் ஆன்மா நிலைபெறும்போது, அங்கே ‘சிவாய’ என்ற பஞ்சாட்சரப் பரம்பொருள் பிரபஞ்சம் முழுவதும் வியாபித்துப் பரந்து நிற்கிறது.

A corner of six angles holds a further spot whose printed name is compressed, something like a ninth that was set in place. A tongue that has become the lady is told, in effect, to descend so that it can be known. The five stand there holding a silence, as if they will declare it. What then stands taking the edge, and what spreads, is Sivayama. The verse keeps the five, the tongue, and the name in one tight corner.

The teaching

Within the esoteric geometry of the human temple—the six-angled star of the subtle chakras (ஆறுமூலைக் கோணம்) and the nine bodily apertures and conduits (ஒன்பது ஆத்து)—the Siddha conducts internal worship. The sleeping serpent goddess (நங்கை / Kundalini), rooted at the navel and perineal base, is awakened to circulate her divine current upward through the subtle nadis. The five senses, which once scattered awareness outward into worldly turmoil, are drawn inward and subdued into profound, meditative stillness (மோனம்). Firmly anchored upon the immovable rock of pure witnessing awareness, the sacred vibration of Sivayanama spreads infinitely, filling the entire inner and outer cosmos with serene silence.