சிவவாக்கியம்

Verse 379

1உருத்தரித்த போதுசீவன் ஒக்கநின்ற உண்மையும்
2திருத்தமுள்ளது ஒன்றிலும் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமாம்.
3இருத்துநின்று உறுத்தடங்கி ஏகபோகம் ஆனபின்
4கருத்தினின்று உதித்ததே கபாலம்ஏந்தும் நாதனே.

1Uruththariththa podhusiivan okkaninra unmaiyum
2Thiruththamulladhu onrilum sivaayamagn sezhuththumaam.
3Iruththuninru uruththadangi eegapogam aanapin
4Karuththininru udhiththadhee kapaalameendhum naadhanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயின் கருப்பையில் உடல் உருப்பெற்ற அந்தத் தொடக்கக் கணத்திலிருந்தே, சீவனுடன் இரண்டறக் கலந்து நின்ற மாறாத மெய்ப்பொருள் எதுவோ, குற்றமற்ற அந்த நித்திய உண்மையே ‘சிவாய’ என்னும் பஞ்சாட்சரமாகும். வாசியை நிலைநிறுத்தி, புலன்களை அடக்கி, அகந்தையழிந்து உலகப் போகங்களையெல்லாம் கடந்து ஒரே ஒரு பரமானந்தத்தில் (ஏகபோகத்தில்) லயிக்கும்போது, மனிதனின் அந்தக்கரணமான கருத்தின் ஆழத்திலிருந்தே ஆணவத்தை அழிக்கும் கபாலம் ஏந்திய நாதன் (பைரவ சிவபெருமான்) ஜோதி சொரூபமாய் வெளிப்பட்டுத் தோன்றுகிறான்.

When the life takes a form, a truth stands level with it. In anything that has rightness in it, that truth is Sivayam, the five letters. After a firm standing, a pressing, a subsiding, and a becoming of the one enjoyment, what rises from thought is the lord who carries the skull. The skull-bearer is placed at the end of an inward sequence, so the figure comes up out of the mind's own movement.

The teaching

From the very moment the soul assumed physical embodiment, an immutable Truth stood co-present with it. In everything that possesses genuine righteousness, harmony, and perfection, that living Truth is nothing other than Sivayam—the sacred Five Letters. By establishing the body in firm posture, subduing the wandering senses, and merging all dualities into the singular enjoyment of non-dual oneness (ஏகபோகம்), the seeker touches the transcendent. Out of the deepest sanctum of this purified consciousness (கருத்து), the supreme Lord who bears the skull (கபாலம் ஏந்தும் நாதன் / Bhairava)—the fierce destroyer of ego and mortal limitation—emerges to confer absolute liberation.

Verse 380

1கருத்தரித்து உதித்தபோது கமலபீடம் ஆனதும்
2கருத்தரித்து உதித்தபோது காரணங்கள் ஆனதும்
3கருத்தரித்து உதித்தபோது காண்இரண்டு கண்களாய்க்
4கருத்தினின்று உதித்ததே கபாலம் ஏந்தும் நாதனே.

1Karuththariththu udhiththapodhu kamalapiidam aanadhum
2Karuththariththu udhiththapodhu kaaranangal aanadhum
3Karuththariththu udhiththapodhu kaanirandu kangalaayk
4Karuththininru udhiththadhee kapaalam eendhum naadhanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கருவிலே சிசு உருவாகி உதித்தபோதே, சிரசின் கமலபீடமும், பிரபஞ்ச இயக்கத்திற்குக் காரணமான தத்துவங்களும், உலகைக் காணும் இரு கண்களும் (இடை, பிங்கலை நாடிகளும்) உடம்பில் அமைக்கப்பட்டன. அண்டத்தில் உள்ள அனைத்தையும் பிண்டத்திற்குள் அமைத்து, மனிதனின் தூய சிந்தையிலேயே கபாலம் ஏந்திய பரமசிவன் குடிகொண்டுள்ளான். புற உலகிலோ வானுலகிலோ தேடாமல், நம் அகக் கருத்திலே உதிக்கும் அந்த நாதனைக் காண்பதே சித்தர்கள் கண்ட மெய்ப்பொருளாகும்.

The same moment is said four times: when conception arose. In that moment it became the lotus seat. In that moment it became the causes. In that moment, look, it stood as the two eyes. And what arose from thought is again the lord who carries the skull. Seat, cause, eyes, and the skull-bearer are one birth from the mind. The repetition refuses to let them be four separate events.

The teaching

When divine consciousness first stirs and takes conception in embodiment, it manifests as the sacred lotus throne (கமலபீடம்)—the subtle chakra pedestal of the heart and crown. In that same creative emergence, it unfolds as the underlying metaphysical causes (காரணங்கள்) governing phenomenal existence. Look closely: it takes form as the twin perceptual eyes of the body, and esoterically as the inner solar and lunar channels (Pingala and Ida). Yet all these manifestations—lotus seats, cosmic causes, and physical organs—arise from the movement of thought and awareness. At the culmination of spiritual awakening, the skull-bearing Lord Himself rises from the purified mind, demonstrating that God is not an external ruler, but the innermost essence of one's own consciousness.

Verse 381

1ஆனவன்னி மூன்றுகோணம் ஆறிரண்டு எட்டிலே
2ஆனசீவன் அஞ்செழுத்து அகாரமிட்டு அலர்ந்ததும்
3ஆனசோதி உண்மையும் அனாதியான உண்மையும்
4ஆனதாய் தானதாய் அவலமாய் மறைந்திடும்.

1Aanavanni muunrugonam aarirandu ettilee
2Aanasiivan anjezhuththu agaaramittu alarndhadhum
3Aanasodhi unmaiyum anaadhiyaana unmaiyum
4Aanadhaay thaanadhaay avalamaay maraindhidum.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதாரத்தில் உள்ள திரிகோண அக்னி பீடமும், ஆறு ஆதாரங்கள், இரு நாடிகள், அட்டாங்க யோகம் ஆகியவற்றின் கூட்டமைப்பும் யோக உடலின் சூட்சுமங்களாகும். சீவனானது பஞ்சாட்சரத்தின் மூல ஒலியான ‘அகார’ பிரணவத்தோடு இணையும்போது ஆன்ம மலர்ச்சி பெறுகிறது. அங்கே பிரகாசிக்கும் சோதியும், ஆதியந்தமில்லாத அனாதியான உண்மையும் தன்னுள்ளேயே விளங்கினாலும், மனிதன் தன் அகந்தையின் வசப்பட்டுத் ‘தான்’, ‘தனது’ என்ற போலி பந்தங்களில் உழலும்போது, அந்த மெய்ம்மை அவலமான பிறவித் துன்பத்திற்குள் மறைந்துபோகிறது என்று சித்தர் எச்சரிக்கிறார்.

Fire, a three-cornered figure, and the numbers six, two, and eight are set down together. The life that came to be, the five letters, and a blooming after the letter a was placed come next. Then the truth of the light that came to be, and the truth that has no beginning. The close is a hiding: as what it became, as itself, and as distress, it disappears. Even the beginningless truth is said to vanish by turning into misery.

The teaching

Sivavakkiyar weaves esoteric yantra geometry and Siddha numerology into a profound meditation on the concealment and revelation of Truth. He invokes the fire triangle (முக்கோணம் / Muladhara or Yoni yantra) and the subtle governing principles of six chakras, two nadis, and the eightfold subtle body (ஆறிரண்டு எட்டு). The embodied soul blossoms into its divine potential through the Five Sacred Letters (அஞ்செழுத்து) when vitalized by the primal seed-sound 'A' (அகாரம்). Both the manifest light and the beginningless unmanifest truth are present here. Yet when consciousness identifies with the egoic self (தானதாய்) and becomes ensnared in worldly desires, the divine reality appears to conceal itself in existential misery (அவலம்). Transcending egoic identity alone unveils the eternal truth.

Verse 382

1ஈன்றெழுந்த எம்பிரான் திருவரங்க வெளியிலே
2நான்றபாம்பின் வாயினால் நாலுதிக்கும் ஆயினான்
3மூன்று மூன்று வளையமாய் முப்புரம் கடந்தபின்
4ஈன்றெழுந்த அவ்வினோசை எங்குமாகி நின்றதே.

1Iinrezhundha embiraan thiruvaranga veliyilee
2Naanrapaambin vaayinaal naaludhikkum aayinaan
3Muunru muunru valaiyamaay muppuram kadandhapin
4Iinrezhundha avvinosai engumaagi ninradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இதயக் கமலமாகிய திருவரங்கப் பெருவெளியில் எம்பெருமான் ஜோதிமயமாய் விழித்தெழுகிறான். மூலாதாரத்தில் மூன்றரைச் சுற்றாகச் சுருண்டு கிடக்கும் குண்டலினிப் பாம்பு விழித்து, பிரம்ம, விஷ்ணு, ருத்ர கிரந்திகள் என்னும் முப்புரங்களையும் கடந்து சுழுமுனை வழியே சீறிப் பாயும்போது, பிரணவத்தின் மூல ஒலியான ‘அகார’ நாதம் எங்கும் நிறைந்து பிரபஞ்சம் முழுவதும் தானேயாகி நிற்கிறது. புறத்தே அரங்கம் தேடி அலையாமல், அகத்திலுள்ள திருவரங்க வெளியில் குண்டலினி எழும் காட்சியே முக்தி நிலையாகும்.

Our lord, born and risen, is in the open of the sacred stage the line calls tiruvarangam. By the mouth of the serpent that was set in place, he became the four directions. As coils of three and three, after the three towns are crossed, the sound that was born and rose stands as everywhere. Direction, coil, and town are the body of that sound. The open named here is the stage the line itself gives, and the sound fills it by standing as every place.

The teaching

The supreme Lord awakens and rises within the sacred cosmic stage (திருவரங்கம் / the subtle heart-space and crown void of the practitioner). Channeled through the mouth of the coiled serpent-power (Kundalini), the divine vibration emanates into the four quarters, ordering inner and outer space. Winding through three subtle coils and piercing past the three psychic knots (the granthis of Brahma, Vishnu, and Rudra), the serpent energy ascends triumphant. Breaking through every obstacle, the primordial resonance of the letter 'A' (அவ்வினோசை / the cosmic Pranava) expands everywhere, saturating the entire universe with its omnipresent vibration.

Verse 383

1எங்கும் எங்கும் ஒன்றலோ ஈரேழ்லோகமும் ஒன்றலோ?
2அங்கும்இங்கும் ஒன்றலோ அனாதியானது ஒன்றலோ?
3தங்குதாபரங்களும் தரித்தவாரது ஒன்றலோ?
4உங்கள்எங்கள் பங்கினில் உதித்ததே சிவாயமே.

1Engum engum onralo iireezhlogamum onralo?
2Angumingum onralo anaadhiyaanadhu onralo?
3Thangudhaaparangalum thariththavaaradhu onralo?
4Ungalengal panginil udhiththadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எல்லா இடங்களிலும் வியாபித்திருக்கும் பரம்பொருள் ஒன்றல்லவா? பதினான்கு உலகங்களிலும் ததும்பி நிற்கும் சைதன்யம் ஒன்றல்லவா? அங்கும் இங்கும் அனாதியாய் நிற்கும் மூலப்பொருள் ஒன்றல்லவா? அசையும் மற்றும் அசையாத சராசரங்கள் அனைத்தையும் தாங்கி நிற்கும் பேராற்றல் ஒன்றல்லவா? நிலைமை இவ்வாறிருக்க, மதவாதிகளும் சாதி வெறியர்களும் ‘உன்னுடையது’, ‘என்னுடையது’ என்று பிரித்துப் பிதற்றுவது மடமையாகும். பேதங்கள் அனைத்தையும் கடந்து உங்கள் பங்கிலும் எங்கள் பங்கிலும் பொதுவாய் நின்று ஒளிர்வது ஒன்றேயான ‘சிவாய’ என்னும் பரம்பொருளேயாகும்.

A run of questions insists on oneness. Everywhere, is it one? The fourteen worlds, are they one? There and here, is it one? The beginningless, is it one? The burdens that stay, and what was worn, are they one? The questions are a pounding. In your share and in our share, what arose is Sivayama. The name is placed in the divided portions, so the shares people keep apart are where the one thing came up.

The teaching

Sivavakkiyar unleashes a torrent of rhetorical questions asserting non-dual Advaitic oneness. Is not the Divine identically One in every single location? Are not all the fourteen cosmic worlds (ஈரேழ் லோகம்) manifestations of the One? Are not 'there' and 'here' unified? Is not the beginningless Source entirely One? Are not all stationary forms and moving beings sustained by that single essence? While ignorant mortals fracture reality into sectarian rivalries, dogmatic factions, and selfish claims of "yours" and "ours," the sacred reality of Sivayanama dawns equally within every fraction. Shiva belongs to no sect; He is the universal life pulsing through all existence.

Verse 384

1அம்பரத்தில் ஆடும்சோதி யானவன்னி மூலமாம்
2அம்பரமும் தம்பரமும் அகோரமிட்டு அலர்ந்ததே
3அம்பரக் குழியிலே அங்கமிட்டு ருக்கிட
4அம்பரத்தில் ஆதியோடு அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Ambaraththil aadumsodhi yaanavanni muulamaam
2Ambaramum thambaramum agoramittu alarndhadhee
3Ambarak kuzhiyilee angamittu rukkida
4Ambaraththil aadhiyodu amarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிதாகாயப் பெருவெளியில் ஆனந்தக் கூத்தாடும் ஞானஜோதியே மூலாதாரத்தில் உள்ள மூல அக்னியாகும். அகோர வடிவமான அச்சமற்ற சிவபாவனை விழித்தெழும்போது, புற வெளியும் அக வெளியும் (அம்பரமும் தம்பரமும்) ஒன்றாக மலர்கின்றன. கபால உச்சியாகிய பிரம்மரந்திரக் குழியிலே உடலின் பற்றுக்களையும் அகந்தையையும் இட்டு உருக்கித் தவம் செய்யும்போது, அந்தப் பரவெளியில் ஆதிப் பரம்பொருளோடு இரண்டறக் கலந்து ‘சிவாய’ என்ற மெய்ப்பொருள் நிலையாக அமர்கிறது.

A light dances in the sky, and that light is the root of the fire. Sky and the matching word தம்பரம் bloom when the fierce one is set in place. In a pit of the sky a limb is placed, and the printed ருக்கிட is compressed, with the sense of sitting there as it melts. In the sky, seated with the beginning, is Sivayama. Sky, fire, fierceness, and the name share one seat.

The teaching

The ecstatic Light dancing in the supreme cosmic void (அம்பரம் / Chidakasha) is the primordial root of the inner sacred fire (வன்னி / Kundalini Agni). Both the vast outer sky and the individual inner consciousness blossom when the fierce, non-dual power of Aghora (the aspect of Shiva that destroys fear and duality) is invoked. Submitting the bodily limbs and egoic consciousness into the crucible of the cranial void, the yogi melts away all physical attachments through intense internal tapas. In that very sky of transcendent awareness, enthroned alongside the eternal Source (ஆதி), the resplendent reality of Sivayanama reigns supreme.