சிவவாக்கியம்

Verse 383

1எங்கும் எங்கும் ஒன்றலோ ஈரேழ்லோகமும் ஒன்றலோ?
2அங்கும்இங்கும் ஒன்றலோ அனாதியானது ஒன்றலோ?
3தங்குதாபரங்களும் தரித்தவாரது ஒன்றலோ?
4உங்கள்எங்கள் பங்கினில் உதித்ததே சிவாயமே.

1Engum engum onralo iireezhlogamum onralo?
2Angumingum onralo anaadhiyaanadhu onralo?
3Thangudhaaparangalum thariththavaaradhu onralo?
4Ungalengal panginil udhiththadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எல்லா இடங்களிலும் வியாபித்திருக்கும் பரம்பொருள் ஒன்றல்லவா? பதினான்கு உலகங்களிலும் ததும்பி நிற்கும் சைதன்யம் ஒன்றல்லவா? அங்கும் இங்கும் அனாதியாய் நிற்கும் மூலப்பொருள் ஒன்றல்லவா? அசையும் மற்றும் அசையாத சராசரங்கள் அனைத்தையும் தாங்கி நிற்கும் பேராற்றல் ஒன்றல்லவா? நிலைமை இவ்வாறிருக்க, மதவாதிகளும் சாதி வெறியர்களும் ‘உன்னுடையது’, ‘என்னுடையது’ என்று பிரித்துப் பிதற்றுவது மடமையாகும். பேதங்கள் அனைத்தையும் கடந்து உங்கள் பங்கிலும் எங்கள் பங்கிலும் பொதுவாய் நின்று ஒளிர்வது ஒன்றேயான ‘சிவாய’ என்னும் பரம்பொருளேயாகும்.

A run of questions insists on oneness. Everywhere, is it one? The fourteen worlds, are they one? There and here, is it one? The beginningless, is it one? The burdens that stay, and what was worn, are they one? The questions are a pounding. In your share and in our share, what arose is Sivayama. The name is placed in the divided portions, so the shares people keep apart are where the one thing came up.

The teaching

Sivavakkiyar unleashes a torrent of rhetorical questions asserting non-dual Advaitic oneness. Is not the Divine identically One in every single location? Are not all the fourteen cosmic worlds (ஈரேழ் லோகம்) manifestations of the One? Are not 'there' and 'here' unified? Is not the beginningless Source entirely One? Are not all stationary forms and moving beings sustained by that single essence? While ignorant mortals fracture reality into sectarian rivalries, dogmatic factions, and selfish claims of "yours" and "ours," the sacred reality of Sivayanama dawns equally within every fraction. Shiva belongs to no sect; He is the universal life pulsing through all existence.

Verse 384

1அம்பரத்தில் ஆடும்சோதி யானவன்னி மூலமாம்
2அம்பரமும் தம்பரமும் அகோரமிட்டு அலர்ந்ததே
3அம்பரக் குழியிலே அங்கமிட்டு ருக்கிட
4அம்பரத்தில் ஆதியோடு அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Ambaraththil aadumsodhi yaanavanni muulamaam
2Ambaramum thambaramum agoramittu alarndhadhee
3Ambarak kuzhiyilee angamittu rukkida
4Ambaraththil aadhiyodu amarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிதாகாயப் பெருவெளியில் ஆனந்தக் கூத்தாடும் ஞானஜோதியே மூலாதாரத்தில் உள்ள மூல அக்னியாகும். அகோர வடிவமான அச்சமற்ற சிவபாவனை விழித்தெழும்போது, புற வெளியும் அக வெளியும் (அம்பரமும் தம்பரமும்) ஒன்றாக மலர்கின்றன. கபால உச்சியாகிய பிரம்மரந்திரக் குழியிலே உடலின் பற்றுக்களையும் அகந்தையையும் இட்டு உருக்கித் தவம் செய்யும்போது, அந்தப் பரவெளியில் ஆதிப் பரம்பொருளோடு இரண்டறக் கலந்து ‘சிவாய’ என்ற மெய்ப்பொருள் நிலையாக அமர்கிறது.

A light dances in the sky, and that light is the root of the fire. Sky and the matching word தம்பரம் bloom when the fierce one is set in place. In a pit of the sky a limb is placed, and the printed ருக்கிட is compressed, with the sense of sitting there as it melts. In the sky, seated with the beginning, is Sivayama. Sky, fire, fierceness, and the name share one seat.

The teaching

The ecstatic Light dancing in the supreme cosmic void (அம்பரம் / Chidakasha) is the primordial root of the inner sacred fire (வன்னி / Kundalini Agni). Both the vast outer sky and the individual inner consciousness blossom when the fierce, non-dual power of Aghora (the aspect of Shiva that destroys fear and duality) is invoked. Submitting the bodily limbs and egoic consciousness into the crucible of the cranial void, the yogi melts away all physical attachments through intense internal tapas. In that very sky of transcendent awareness, enthroned alongside the eternal Source (ஆதி), the resplendent reality of Sivayanama reigns supreme.

Verse 385

1வாடிலாத பூமலர்ந்து வண்டுரிசை நாவிலே
2ஓடிநின்று உருவெடுத்து உகாரமாய் அலர்ந்ததும்
3ஆடி ஆடி அங்கமும் அகப்படக் கடந்தபின்
4கூடிநின்று உலாவுவமே குருவிருந்த கோலமே.

1Vaadilaadha puumalarndhu vandurisai naavilee
2Odininru uruveduththu ugaaramaay alarndhadhum
3Aadi aadi angamum agappadak kadandhapin
4Kuudininru ulaavuvamee kuruvirundha kolamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உள்ளத்தின் ஆழத்தில் சுயம்பிரகாசமாய் ஒளிரும் ஆத்ம ஜோதியோடு தனிச்சீவன் இரண்டறக் கலக்க வேண்டும். சக்தியை வீணடிக்கும் ஒன்பது உடல் துவாரங்களையும் (கள்ள வாசல்கள்) கடந்து, பிராணனை உச்சிக்கு ஏற்றிப் பூரணமாகும்போது, மெய்யுணர்வு பெற்ற தெளிந்த ஞானிகள் ‘சிவாயமே சிவாயமே’ என்று ஓயாது போற்றுகின்றனர்; சிவாயமே தானாகவும், தானே சிவாயமாகவும் ஆகிய அத்வைதப் பெருவெளியில் அவர்கள் அசைவற்று அமர்கின்றனர்.

An unfading flower blooms on the tongue of a bee's song. It runs, stands, takes a form, and blooms as the letter u. After dancing and dancing, the limb too is crossed so as to be held inside. What then stands gathered and goes about is the very form in which the teacher was. The guru's shape is this roaming gathering, and the unfading flower is the letter it blooms into.

The teaching

The unfading lotus of the Sahasrara blossoms within, while the mystical bee of the vital breath hums its unstruck melody on the tip of the tongue (in subtle khechari mudra). The surging prana courses upward, stabilizes in stillness, and blooms into the sacred vowel 'U' (உகாரம்)—the maternal womb of cosmic sound and divine grace. Ecstatically dancing through the subtle chakras, the practitioner transcends physical limitation and gathers all awareness inward. Harmonized in unbroken non-dual communion, the Siddha roams freely in the world, embodying the very form and presence of the primordial Satguru. The enlightened seeker no longer searches for an external master; they become the living embodiment of the Guru.

Verse 386

1விட்டடி விரைத்ததோ அவ்வேர்உருக்கி நின்றதோ
2எட்டிநின்ற சீவனும் ஈரேழ்லோகம் கண்டதோ?
3தட்டுருவம் ஆகிநின்ற சதாசிவத்து ஒளியதோ
4வட்டவீடு அறிந்தபேர்கள் வானதேவர் ஆவரோ.

1Vittadi viraiththadho avveerurukki ninradho
2Ettininra siivanum iireezhlogam kandadho?
3Thatturuvam aagininra sadhaasivaththu oliyadho
4Vattaviidu arindhapeergal vaanadheevar aavaro.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதாரமாகிய அடியை விட்டுப் பிராணன் விரைந்ததா? மூலக்கனலில் வினைகள் கரைந்துபோயினவா? புரியட்டக உடம்பில் கட்டுண்ட சீவன் பதினான்கு உலகங்களின் மாயையையும் கடந்து நின்றதா? வட்ட வடிவமான சதாசிவ ஜோதி கபாலத்தில் பிரகாசித்ததா? என்று வினவும் சிவவாக்கியர், தலையுச்சியில் உள்ள ‘வட்ட வீடாகிய’ சகஸ்ரார ரகசியத்தை அறிந்த ஞானிகள் மீண்டும் சுவர்க்க லோகத்துத் தேவர்களாகப் பிறப்பார்களா என்று எள்ளுகிறார். தேவர்களும் அழியக்கூடியவர்களே; ஆனால் வட்ட வீடறிந்த சித்தர் மரணமிலாப் பெருவாழ்வெய்திப் பரசிவத்தோடு ஒன்றிவிடுகிறார்.

Three compressed questions come first. Did the foot leave and hurry? Did that root stand melted? Did the life that stood at eight, or stood cast aside, see the fourteen worlds? Does a disc-like form shine in Sadashiva? Then the sting: the people who have known the round house, will they become the gods of the sky? Knowing the inner house is set against a promotion into heaven, and the question leaves the promotion looking doubtful.

The teaching

Sivavakkiyar interrogates the stages of yogic ascent with sharp Siddha irony. Did the vital breath hasten upward from the root, melting the psychic knot at the base? Did the individual soul, formerly confined to the eightfold subtle body (புரியட்டகம்), expand to perceive the totality of the fourteen cosmic worlds? Does it behold the plate-like radiant orb of Sadashiva's luminous presence at the crown? Sivavakkiyar then delivers the sting: will those who have mastered the secret circular house (வட்ட வீடு / the cranial Sahasrara sphere) merely be demoted to become petty celestial gods (வானதேவர்)? Celestial deities in svarga are still bound to cosmic rebirth. The Siddha who realizes the circular house transcends all heavens and gods, merging directly into the unconditioned Absolute.

Verse 387

1வானவர் நிறைந்தசோதி மானிடக் கருவிலே
2வானதேவர் அத்தனைக்குள் வந்தடைவர் வானவர்
3வானகமும் மண்ணகமும் வட்டவீடு அறிந்தபின்
4வானெலாம் நிறைந்தமன்னு மாணிக்கங்கள் ஆனவே.

1Vaanavar niraindhasodhi maanidak karuvilee
2Vaanadheevar aththanaikkul vandhadaivar vaanavar
3Vaanagamum mannagamum vattaviidu arindhapin
4Vaanelaam niraindhamannu maanikkangal aanavee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வானுலகத் தேவர்கள் போற்றும் பரஞ்சோதியானது மனிதனின் கருப்பையிலேயே விதைக்கப்பட்டுள்ளது; அண்டத்திலுள்ள அனைத்துத் தேவர்களும் பிண்டமாகிய மானிட உடம்பிற்குள்ளேயே அடங்குவர். கபாலத்தில் உள்ள ‘வட்ட வீடாகிய’ சகஸ்ரார மண்டலத்தை யோகத்தால் அறிந்துணர்ந்த பிறகு, விண்ணும் மண்ணும் பிரிவின்றி ஒன்றாகி, எங்கு நோக்கினும் மாணிக்க ஒளி போல ஞானப் பேரொளி நிலைபெற்று விளங்கும் என்பதைச் சித்தர் இதில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

The light that sky-dwellers fill is located in the human embryo. Inside all of that, the sky-gods will arrive, the sky-dwellers themselves. After the sky-realm and the earth-realm know the round house, they become rubies that fill the whole sky and endure. The gods' brightness is already in the womb, and the ruby is what remains once both realms know the inner house. Heaven is rearranged as a stone that lasts.

The teaching

The glorious Light that celestial gods inhabit does not belong exclusively to distant heavens; it is fully embedded within the human embryo (மானிடக் கரு) at conception. All the gods and cosmic forces are internalized within the human microcosm. Once the upper celestial realm (the cranial Sahasrara) and the lower earthly realm (the root Muladhara) are united through knowledge of the circular cranial house (வட்ட வீடு), the entire universe is perceived as an enduring constellation of luminous rubies. The physical body itself is transmuted into a radiant, indestructible vessel of divine consciousness, fulfilling the Siddha ideal of spiritual and bodily transfiguration.

Verse 388

1பன்னிரண்டு கால்நிறுத்தி பஞ்சவண்ணம் உற்றிடின்
2மன்னியே வெளிக்குள்நின்று வேறிடத்து அமர்ந்ததும்
3சென்னியாம் தலத்திலே சீவன்நின்று இயங்கிடும்
4பன்னிஉன்னி ஆய்ந்தவர் பரப்பிரம்மம் ஆனதே.

1Pannirandu kaalniruththi panjavannam utridin
2Manniyee velikkulninru veeridaththu amarndhadhum
3Senniyaam thalaththilee siivanninru iyangidum
4Panniunni aayndhavar parappirammam aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலில் பன்னிரண்டு விரற்கடை அளவு இயங்கும் சுவாசத்தை (வாசியை) அடக்கி, பஞ்சபூதங்களின் வண்ணங்களையும் தத்துவங்களையும் கடந்து நிலைநிறுத்தும்போது, சிதாகாயப் பெருவெளியில் ஆன்மா அமர்கிறது. அங்கே கபால உச்சியான சென்னியில் சீவனானது சிவத்தோடு கூடி இயங்கத் தொடங்குகிறது. இத்தகைய சூட்சுமத்தை இடையறாது சிந்தித்து, தன்னுள் ஆராய்ந்து உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானிகள் தாமே பரப்பிரம்மமாக உருப்பெறுகிறார்கள் என்று சிவவாக்கியர் உறுதிபடக் கூறுகிறார்.

Twelve feet are set down, and the five colors are reached. Something endures, stands inside the open, and sits in another place. In the place that is the head, life will stand and move. The person who has recited, thought, and searched has become the supreme Brahman. The line states that becoming as a completed fact, after the feet, the colors, the open, and the head have been occupied.

The teaching

Beholding the radiant inner Light and hearing the unstruck celestial sound (நாதம்) reverberating in the depths of purified awareness, the yogi attains supreme focus. Along the congested, hidden threshold of the central channel, the vital breath (வாசி / Vasi) surges and stabilizes in perfect equilibrium. Utilizing the spinal column (தண்டு / Merudanda) as an alchemical conduit, the adept lovingly guides the prana upward to drink the sweet ambrosial nectar (அமுது) cascading from the lunar sphere. By mastering this inward art, ordinary human beings shatter their mortality and unlock the supreme cranial portal (கபால வாசல் / Brahmarandhra), entering the realm of deathless liberation.