சிவவாக்கியம்

Verse 387

1வானவர் நிறைந்தசோதி மானிடக் கருவிலே
2வானதேவர் அத்தனைக்குள் வந்தடைவர் வானவர்
3வானகமும் மண்ணகமும் வட்டவீடு அறிந்தபின்
4வானெலாம் நிறைந்தமன்னு மாணிக்கங்கள் ஆனவே.

1Vaanavar niraindhasodhi maanidak karuvilee
2Vaanadheevar aththanaikkul vandhadaivar vaanavar
3Vaanagamum mannagamum vattaviidu arindhapin
4Vaanelaam niraindhamannu maanikkangal aanavee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வானுலகத் தேவர்கள் போற்றும் பரஞ்சோதியானது மனிதனின் கருப்பையிலேயே விதைக்கப்பட்டுள்ளது; அண்டத்திலுள்ள அனைத்துத் தேவர்களும் பிண்டமாகிய மானிட உடம்பிற்குள்ளேயே அடங்குவர். கபாலத்தில் உள்ள ‘வட்ட வீடாகிய’ சகஸ்ரார மண்டலத்தை யோகத்தால் அறிந்துணர்ந்த பிறகு, விண்ணும் மண்ணும் பிரிவின்றி ஒன்றாகி, எங்கு நோக்கினும் மாணிக்க ஒளி போல ஞானப் பேரொளி நிலைபெற்று விளங்கும் என்பதைச் சித்தர் இதில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

The light that sky-dwellers fill is located in the human embryo. Inside all of that, the sky-gods will arrive, the sky-dwellers themselves. After the sky-realm and the earth-realm know the round house, they become rubies that fill the whole sky and endure. The gods' brightness is already in the womb, and the ruby is what remains once both realms know the inner house. Heaven is rearranged as a stone that lasts.

The teaching

The glorious Light that celestial gods inhabit does not belong exclusively to distant heavens; it is fully embedded within the human embryo (மானிடக் கரு) at conception. All the gods and cosmic forces are internalized within the human microcosm. Once the upper celestial realm (the cranial Sahasrara) and the lower earthly realm (the root Muladhara) are united through knowledge of the circular cranial house (வட்ட வீடு), the entire universe is perceived as an enduring constellation of luminous rubies. The physical body itself is transmuted into a radiant, indestructible vessel of divine consciousness, fulfilling the Siddha ideal of spiritual and bodily transfiguration.

Verse 388

1பன்னிரண்டு கால்நிறுத்தி பஞ்சவண்ணம் உற்றிடின்
2மன்னியே வெளிக்குள்நின்று வேறிடத்து அமர்ந்ததும்
3சென்னியாம் தலத்திலே சீவன்நின்று இயங்கிடும்
4பன்னிஉன்னி ஆய்ந்தவர் பரப்பிரம்மம் ஆனதே.

1Pannirandu kaalniruththi panjavannam utridin
2Manniyee velikkulninru veeridaththu amarndhadhum
3Senniyaam thalaththilee siivanninru iyangidum
4Panniunni aayndhavar parappirammam aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலில் பன்னிரண்டு விரற்கடை அளவு இயங்கும் சுவாசத்தை (வாசியை) அடக்கி, பஞ்சபூதங்களின் வண்ணங்களையும் தத்துவங்களையும் கடந்து நிலைநிறுத்தும்போது, சிதாகாயப் பெருவெளியில் ஆன்மா அமர்கிறது. அங்கே கபால உச்சியான சென்னியில் சீவனானது சிவத்தோடு கூடி இயங்கத் தொடங்குகிறது. இத்தகைய சூட்சுமத்தை இடையறாது சிந்தித்து, தன்னுள் ஆராய்ந்து உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானிகள் தாமே பரப்பிரம்மமாக உருப்பெறுகிறார்கள் என்று சிவவாக்கியர் உறுதிபடக் கூறுகிறார்.

Twelve feet are set down, and the five colors are reached. Something endures, stands inside the open, and sits in another place. In the place that is the head, life will stand and move. The person who has recited, thought, and searched has become the supreme Brahman. The line states that becoming as a completed fact, after the feet, the colors, the open, and the head have been occupied.

The teaching

Beholding the radiant inner Light and hearing the unstruck celestial sound (நாதம்) reverberating in the depths of purified awareness, the yogi attains supreme focus. Along the congested, hidden threshold of the central channel, the vital breath (வாசி / Vasi) surges and stabilizes in perfect equilibrium. Utilizing the spinal column (தண்டு / Merudanda) as an alchemical conduit, the adept lovingly guides the prana upward to drink the sweet ambrosial nectar (அமுது) cascading from the lunar sphere. By mastering this inward art, ordinary human beings shatter their mortality and unlock the supreme cranial portal (கபால வாசல் / Brahmarandhra), entering the realm of deathless liberation.

Verse 389

1உச்சகண்டு கண்கள்கட்டி உண்மைகண்டது எவ்விடம்?
2மச்சுமாளி கைக்குளே மானிடம் கலப்பிரேல்
3எச்சிலான வாசலும் ஏகபோகம் ஆய்விடும்
4பச்சைமாலும் ஈசனும் பரத்ததே சிவாயமே.

1Uchchagandu kangalgatti unmaigandadhu evvidam?
2Machchumaali kaikkulee maanidam kalappireel
3Echchilaana vaasalum eegapogam aayvidum
4Pachchaimaalum iisanum paraththadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கண்களைப் பொத்திக்கொண்டு குருட்டுத்தனமான சடங்குகளைச் செய்வதால் எவரும் மெய்யைக் காண முடியாது. உடம்பின் மேல் தளமாகிய கபால ‘மச்சு மாளிகையிலே’ மானிட மனம் பிராணனோடு ஒன்றி இணையுமானால், உலகம் தீட்டு என்றும் எச்சில் என்றும் ஒதுக்கும் பிறப்பு வாசல் கூட பரமானந்த ஏகபோகமாக மாறிவிடும். அங்கே காக்கும் மாலும் அழிக்கும் ஈசனும் பேதமற்றுப் பரவெளியில் ஒன்றாகக் கலக்க, ‘சிவாய’ என்ற மங்கலப் பெருவெளி எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் என்று சமூக-சமயப் போலித் தீட்டுக்களைச் சாடிப் பாடுகிறார்.

The crown has been seen and the eyes have been bound, and the line asks where the truth was seen. If the human being is mixed into the upstairs house, even the gate that has become leftover food, the எச்சில் the purity rules recoil from, will turn into the one enjoyment. Green Mal and Isan are named together, and what spread from them is Sivayama. The defiled gate and the two gods are brought to the same name.

The teaching

Sivavakkiyar urges embodied souls to awaken and directly perceive the cranial gateway (கபால வாசல் / Brahmarandhra) instead of lingering in spiritual slumber. Consuming the cascading lunar nectar of immortality (அமுது நீர்), all mental turbulence, emotional agitations, and bodily cravings subside into deep serenity. Those blessed mystics who behold the primordial, boundless Void (பண்டுகண்ட பாழ்வெளி) and the all-pervading Supreme Light dwell forever at the sacred, liberating feet of Shiva (கழலடிக்கண்). They achieve the deathless state of timeless communion, beyond all fear of rebirth.

Verse 390

1வாயிலிட்டு நல்லுரிசை அட்சரத் தொலியிலே
2கோயிலிட்டு வாவியும் அங்கொம்பிலே உலர்ந்ததும்
3ஆயிலிட்ட காயமும் அனாதியிட்ட சீவனும்
4வாயுவிட்ட வன்னியும் வளர்ந்ததே சிவாயமே.

1Vaayilittu nallurisai atsarath tholiyilee
2Koyilittu vaaviyum angombilee ularndhadhum
3Aayilitta kaayamum anaadhiyitta siivanum
4Vaayuvitta vanniyum valarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நாவினால் வெறும் பாடல்களைப் பாடுவதாலோ, கற்கோயில்களையும் திருக்குளங்களையும் கட்டி வழிபடுவதாலோ உண்மை விளங்கிவிடாது; அவை மரக்கிளையில் வைத்த நீர் போலக் காலப்போக்கில் காய்ந்து போகும். தாயின் கருப்பையிலே அமைந்த உடம்பும், அதனுள் உறையும் ஆதியந்தமில்லாத சீவனும், வாசியென்னும் வாயுவினால் எரியூட்டப்படும் மூலக் குண்டலினி அக்னியும் இணையும் போதுதான் ஆன்ம ஞானம் வளர்கிறது. அந்த அகத் தவத்தின் முதிர்ச்சியிலேயே ‘சிவாய’ என்ற சிவபோகம் பூரணமாகத் துலங்குகிறது.

A good song is placed in the mouth, in a compressed phrase that joins the syllable to a hide or a sound. A tank is set at the temple, and something dries on that branch. A body has ஆய் placed in it, a life has the beginningless placed in it, and a fire has the wind placed in it. What grew from all these placings is Sivayama. Mouth, temple, body, life, wind, and fire are the soil the name grows in.

The teaching

Sivavakkiyar contrasts mere external religious practice with internal realization. Chanting pious hymns with the vocal mouth is only external noise unless rooted in the subtle vibration of the sacred syllables. Constructing brick temple edifices and digging ceremonial bathing tanks (கோயில், வாவி) is futile; like water placed in an unbaked pot on an exposed branch, these external monuments dry up and crumble with time. The delicate physical body formed in the womb is mortal, but the soul within is beginningless (அனாதி). When the inner fire (வன்னி / Kundalini) is fanned by the regulated vital breath (வாயு / Vasi), consciousness expands and matures into the all-encompassing reality of Sivayanama. The true temple is the living body where the internal flame burns.

Verse 391

1அட்சரத்தை உச்சரித்து அனாதியங்கி மூலமாய்
2அட்சரத்தை யும்திறந்து அகோரமிட்டு அலர்ந்ததும்
3மட்சரத்தில் உட்கரம் அகப்படக் கடந்தபின்
4அட்சரத்தில் ஆதியோடு அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Atsaraththai uchchariththu anaadhiyangi muulamaay
2Atsaraththai yumdhirandhu agoramittu alarndhadhum
3Matsaraththil utkaram agappadak kadandhapin
4Atsaraththil aadhiyodu amarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவ அட்சரத்தை உள்ளத்திலே ஓதி, ஆதியான மூலாதார அக்னியைத் தூண்டி, அந்த அட்சரத்தின் உள் ரகசியத்தைத் திறந்து அகோர தியானத்தில் லயிக்கும்போது ஆன்மா பேரொளியாய் மலர்கிறது. அழியும் மண்ணாலான இந்த உடம்பின் மாயைப் பிடிகளையும் மாயா மலங்களையும் கடந்து நிற்கும்போது, அந்த அழியாத அட்சரத்தினுள்ளே ஆதி பரம்பொருளோடு ‘சிவாய’ என்ற பேரானந்தப் பொருள் சாசுவதமாக வீற்றிருக்கிறது.

The syllable is uttered, with the beginningless flame as its root. The syllable is opened as well, and it blooms when the fierce one is set there. An inner hand in the earth-syllable, the line's play on the word for syllable, is crossed so as to be held inside. In the syllable, seated with the beginning, is Sivayama. Uttering, opening, and sitting are all done inside the letter.

The teaching

Silently vibrating the sacred syllable, with the beginningless primordial fire (அனாதி அங்கி) as its root power, the Siddha embarks on the inner sacrifice. Unlocking the hidden esoteric dimensions of the letter, consciousness blossoms in all its fullness when the fierce non-dual energy of Aghora is invoked to dissolve dualistic fears. Transcending the illusions of the mortal vessel and crossing past internal psychic limitations, the yogi arrives at the core of being. Within the supreme imperishable letter, seated in inseparable unity with the primordial Origin (ஆதி), the sacred truth of Sivayanama reigns in timeless majesty.

Verse 392

1கோயிலும் குளங்களும் குறியினிற் குருக்களாய்
2மாயிலும் மடியிலும் மனத்திலே மயங்குறீர்,
3ஆயனை அரனையும் அறிந்துணர்ந்து கொள்விரேல்
4தாயினும் தகப்பனோடு தான்அமர்ந்தது ஒக்குமே.

1Koyilum kulangalum kuriyinir kurukkalaay
2Maayilum madiyilum manaththilee mayanguriir,
3Aayanai aranaiyum arindhunarndhu kolvireel
4Thaayinum thagappanodu thaanamarndhadhu okkumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

செங்கல் கோயில்களையும், குளங்களையும், நெற்றியில் இடும் போலி வேடக் குறிகளையும் நம்பி, புரோகிதக் குருக்களின் பின்னே சென்று மயங்கி அழியாதீர்கள் என்று சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். காக்கும் திருமாலையும் (ஆயன்), சங்கரிக்கும் அரனையும் (சிவன்) புறத்தில் வேறு வேறாகப் பிரிக்காமல், தன் அகத்தில் தாயும் தந்தையுமாகிய சக்தி-சிவ ஐக்கியமாக உணர்ந்து கொண்டால், குழந்தை தன் பெற்றோரின் மடியில் அமர்ந்து அடையும் பேரின்பத்தைப் போல ஆன்மா அமைதி பெறும் என்று போதிக்கிறார்.

Temples, tanks, and the mark where priests stand are where the mind goes astray, and so do illusion and the lap. The address is direct: you are bewildered there. If Ayan and Aran are known and taken in, the result is like oneself seated with mother and with father. The public places of worship are the scene of confusion, and the family seat is the likeness of real knowing.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a devastating critique of orthodox religion, priestcraft, and external idol worship. Blind seekers wander between brick temples, bathing tanks, and sectarian caste marks, completely bewildered by greedy priests (குருக்கள்) and deceptive doctrines. They waste their mortal lives in delusion and spiritual lethargy. If one could truly understand and intuitively realize the inner unity of Ayan (Vishnu / the preserver) and Aran (Shiva / the destroyer)—recognizing that Hari and Hara are one non-dual reality within consciousness—such an awakened seeker rests in profound, intimate peace, like a beloved child securely seated in the loving embrace of both Mother and Father. External shrines become utterly superfluous when the Divine Parents reside within the heart.