சிவவாக்கியம்

Verse 415

1தந்தையாய் தருமம்நீ சகலதே வதையும்நீ
2சிந்துநீ தெளிவும்நீ சித்திமுத்தி தானும்நீ
3விந்துநீ விளைவுநீ மேலதாய் வேதம்நீ
4எந்தைநீ இறைவன்நீ என்னை ஆண்ட ஈசனே.

1Thandhaiyaay tharumamnii sagaladhee vadhaiyumnii
2Sindhunii thelivumnii siththimuththi thaanumnii
3Vindhunii vilaivunii meeladhaay veedhamnii
4Endhainii iraivannii ennai aanda iisanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்துவிதப் பரவசத்தின் சிகரத்தில் நின்று சிவவாக்கியர் உள்ளுறை இறைவனைத் தன் அகக்கண்ணால் கண்டு பாடும் பூரண சரணாகதிப் பாடல் இதுவாகும். இறைவன் என்பவன் எங்கோ தூரத்தில் உள்ளவன் அல்லன்; அவனே பாசமிக்க தந்தை, பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் தர்ம நெறி, முப்பத்து முக்கோடி தேவதைகள், ஓடும் ஜீவநதி, தெளிந்த உள்ளுணர்வு, அஷ்டமா சித்திகள் மற்றும் முக்திப் பேறு யாவும் அவனேயாவான். சிருஷ்டியின் மூலமான விந்துவும், கன்மங்களின் விளைவும், வேதங்களை எல்லாம் கடந்த அதீத மெய்ப்பொருளும் அவனே. இத்தகைய சர்வவியாபியான பரம்பொருள், என் சொந்தத் தந்தையாய், இறைவனாய் என் உடலிலும் உயிரிலும் குடிகொண்டு என்னை ஆட்கொண்ட ஈசனாகவே திகழ்கிறான் என்று சித்தர் தன்னுள் சிவத்தைக் காண்கிறார்.

The address turns tender and leaves nothing out. Father, right order, and every deity are you. So are the stream, the clarity, and attainment and liberation themselves. So are the bindu, the ripening, and the Veda as what stands above. The last line comes close: my father, the Lord, the Isa who ruled me. Nothing in the list is offered as a figure to decode later. One person is being named as law, seed, scripture, and release, and then spoken to directly.

The teaching

A majestic, intimate hymn of Advaitic surrender and universal identification. Sivavakkiyar addresses the indwelling Lord not as a distant mythological monarch, but as the totality of existence: He is the loving father, the cosmic moral law (தருமம்), all celestial deities, the flowing river of life, the clarity of spiritual intuition, occult mastery (சித்தி), and final liberation (முத்தி). He is the primordial seed of creation (விந்து), the cosmic harvest of all experiences (விளைவு), and the transcendent truth soaring beyond scriptural verses. Transcending dry intellectual negation, the poet rejoices in an unbroken relationship of love: the Divine is the eternal Parent, Sovereign, and Supreme Master who has intimately conquered and possessed the seeker from within.

Verse 416

1எப்பிறப்பி லும்பிறந்து இறந்துஅழிந்த ஏழைகாள்
2இப்பிறப்பி லும்பிறந்து என்னநீறு பூசுறீர்
3அப்புடன் மலம்அறுத்தே ஆசைநீக்க வல்லீரேல்
4செப்புநாத ஓசையில் தெளிந்துகாணல் ஆகுமே.

1Eppirappi lumbirandhu irandhuazhindha eezhaigaal
2Ippirappi lumbirandhu ennaniiru puusuriir
3Appudan malamaruththee aasainiikka valliireel
4Seppunaadha osaiyil thelindhugaanal aagumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 417. It explains a word in this song: அப்பு - நீர்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எண்ணற்ற பிறவிகளில் பிறந்து பிறந்து, பிறவித் துயரால் மாண்டுபோன மானிடர்கள், கிடைத்தற்கரிய இந்த மானிடப் பிறவியிலும் நெற்றியில் வெறும் திருநீற்றைப் பூசிக் கொள்வதால் மட்டுமே பிறவிப் பிணி நீங்கிவிடும் என்று தப்புக் கணக்குப் போடுவதைச் சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். தோலில் பூசும் சாம்பல் சஞ்சித வினைகளைச் சுட்டுப் பொசுக்கிவிடாது. அருளாகிய அகநீரினால் மும்மல அழுக்குகளையும் கழுவி, உலகப் பற்றுகளையும் ஆசைகளையும் வேரறுக்க வல்லவர்க்கே உண்மையான விடுதலை கிட்டும். அவ்வாறு மனதை அடக்கிச் சுழுமுனை நாடியில் எழும் அனாஹத நாத ஓசையை (செப்பு நாத ஓசை) ஒருமுகப்பட்டு உற்றுக் கேட்கும் போது, சிவத்தின் பரம தரிசனம் தெள்ளத்தெளிவாக அகத்தே புலப்படும்.

Every birth is the same poor round: born, dead, destroyed. This birth is no different, and the ash smeared on the skin is met with an open why. The condition is exact. The gloss gives அப்பு as water: if with water one can cut the impurity and put desire away, clear seeing comes in the sound of the uttered nada. Ash is the outward mark. Water, impurity, desire, and that inner sound are the sequence the verse is willing to call sight.

The teaching

Sivavakkiyar laments the tragic folly of human souls who have drifted through countless lifetimes—born, decaying, and dying in endless misery—yet continue to mechanically smear holy ash (நீறு) upon their brows in this life, believing that chalk upon the skin can confer salvation. External marks upon the forehead cannot incinerate ancient karmic debts. True purification requires bathing in the inner waters of grace (அப்பு), cleansing the mind of innate impurities (மலம்), and eradicating the fires of worldly craving. When desire is conquered and consciousness turns inward, the seeker perceives the unstruck cosmic vibration (நாத ஓசை / Anahata) resounding along the spinal column, bringing clear, direct vision of the Divine.

Verse 417

1எட்டுயோகம் ஆனதும் இயங்குகின்ற நாதமும்
2எட்டுஅக்க ரத்துளே உகாரமும் அகாரமும்
3விட்டலர்ந்து மந்திரம் வீணாதண்டின் ஊடுபோய்
4அட்ட அட்சரத்துளே அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Ettuyogam aanadhum iyanguginra naadhamum
2Ettuakka raththulee ugaaramum agaaramum
3Vittalarndhu mandhiram viinaadhandin uudupoy
4Atta atsaraththulee amarndhadhee sivaayamee.

Printed in the source at the start of verse 417, this gloss explains a word in verse 416: அப்பு - நீர்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அஷ்டாங்க யோகத்தின் உச்ச அனுபவமும், உள்ளே முழங்கும் நாத தத்துவமும் மனித உடலின் நரம்பு மண்டலத்தில் நிகழும் யோக சூட்சுமமே ஆகும். அஷ்டாட்சரம் (எட்டெழுத்து) மற்றும் பஞ்சாட்சரத்தின் உள்மர்மமான அகாரமும் உகாரமும் (சிவசக்தி தத்துவங்கள்), வாசியினால் தூண்டப்பட்டு வீணையின் தண்டு போன்ற முதுகுத் தண்டுவடம் (வீணாதண்டு / சுழுமுனை) வழியே மேல்நோக்கிப் பாய்கின்றன. ஒவ்வொரு சக்கரங்களின் தளங்களையும் மலரச் செய்து, கபாலத்து உச்சியை அடையும் போது, அனைத்து எழுத்துக்களும் மந்திரங்களும் ஓடுங்கி சிவாய எனும் ஏக பரவெளியில் அமர்ந்துவிடுகின்றன. அண்டத்தின் சர்வ யோகங்களும் மந்திரங்களும் பிண்ட உடலின் சுழுமுனை நாடிக்குள் இயங்கும் சிவ தத்துவமே என்பதைச் சித்தர் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனியாய் விளக்குகிறார்.

Eight yogas and the nada that moves are set in one breath with eight letters, and inside those letters both U and A are named. A mantra that spread after leaving is said to pass along the stem of the vina, the narrow course through the body. What then sits inside the eight letters is Sivaya. The verse is a small map. Practice, sound, letter, and the instrument's neck all lead to one seated mantra, not onward to another book.

The teaching

A precise technical manual of Siddha Kundalini and Vasi yoga. The eight classical limbs of Ashtanga yoga and the vibrating current of cosmic sound (நாதம்) are integrated within the eightfold matrix (Ashtakshara / எட்டு அட்சரம்), encompassing the primal seed syllables 'U' and 'A' (the feminine and masculine cosmic principles). When ignited through meditative pranayama, this sacred mantra travels along the "Veena-danda" (வீணாதண்டு)—the human spinal column and Sushumna channel, structured like the fretboard of a vina. As the spiritual current ascends and blossoms through each psychic chakra, it permanently settles within the crown lotus as the supreme, non-dual realization of Sivaya.

Verse 418

1பிரான் பிரான் என்றுநீர் பிதற்றுகின்ற மூடரே
2பிரானைவிட்டு எம்பிரான் பிரிந்தவாறது எங்ஙனே?
3பிரானுமாய்ப் பிரானுமாயப் பேருலகந் தானுமாய்
4பிரானிலே முளைத்தெழுந்த பித்தர்காணும் உம்முடல்.

1Piraan piraan enruniir pidhatruginra muudaree
2Piraanaivittu embiraan pirindhavaaradhu engnganee?
3Piraanumaayp piraanumaayap peerulagan thaanumaay
4Piraanilee mulaiththezhundha piththargaanum ummudal.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவனைத் தமக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தனிப் பொருளாகக் கருதி, 'பிரானே! எம்பெருமானே!' என்று வாய்வலிக்கக் கூவிப் பிதற்றும் சடங்குவாதிகளைச் சிவவாக்கியர் மூடர்கள் என இடித்துரைக்கிறார். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த பரம்பொருள் உங்களை விட்டும், இந்த உலகத்தை விட்டும் தனித்துப் பிரிந்து நிற்பது எவ்வாறு சாத்தியமாகும்? அவனே உயிராகவும், அவனே தலைவனாகவும், இந்த விரிந்த பேருலகமாகவும் விளங்குகிறான். உங்கள் உடம்பே அந்த ஆதிப் பிரானாகிய நிலத்திலிருந்து முளைத்தெழுந்த ஒரு ஞானப் பயிராகும்! இவ்வாறு தனது உடம்பே இறைவனின் பிரிக்க முடியாத வடிவம் என்பதை உணராமல், அவனைத் தொலைதூர வானத்தில் தேடி அலையும் மனிதர்கள் பித்துப் பிடித்தவர்களே அன்றி வேறில்லை.

Lord, Lord, is called babble, and the people who say it are called fools. The question that follows is almost tender in its logic. If you leave the Lord, how did our Lord ever come to be separate? Becoming the Lord, and again the Lord, and becoming the great world itself, are one continuous claim. The body being looked out of is what sprouted and rose in him. Muttering the name holds him at a distance. The body is the evidence that there was no distance.

The teaching

Sivavakkiyar rebukes the thoughtless religionists who mechanically repeat "Lord! Lord!" (பிரான் பிரான்), projecting the Divine as an external monarch residing in a distant celestial heaven. If the Divine is genuinely all-pervading, how could our Lord ever be separated from you or the universe? The Lord has become the seeker, has become the Lord, and has become the vast cosmos itself. The very physical body through which the mortal looks out and breathes is not an unclean prison, but a living sprout that has germinated and risen directly from the divine substance (பிரானிலே முளைத்தெழுந்த). To project the Lord as far away while inhabiting a body that is a direct manifestation of His being is the height of spiritual delusion.

Verse 419

1ஆதியில்லை அந்தமில்லை ஆனநாலு வேதமில்லை
2சோதியில்லை சொல்லுமில்லை சொல்லிறந்த தூவெளி
3நீதியில்லை நேசமில்லை நிச்சயப் படாததும்
4ஆதிகண்டு கொண்டபின் அஞ்செழித்தும் இல்லையே.

1Aadhiyillai andhamillai aananaalu veedhamillai
2Sodhiyillai sollumillai sollirandha thuuveli
3Niidhiyillai neesamillai nichchayap padaadhadhum
4Aadhigandu kondapin anjezhiththum illaiyee.

அந்த - முடிவு

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் தத்துவத்தின் அதியுன்னத சூனிய நிலை அல்லது துரியாதீத அத்வைத பெருவெளியைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் இடிமுழக்கமாய் பிரகடனம் செய்கிறார். பரம்பொருளை உள்ளவாறு தன்னுள் தரிசித்துவிட்ட மெய்ஞ்ஞானிக்கு ஆதியுமில்லை, அந்தமுமில்லை, நான்கு வேதங்களும் இல்லை; புறத்தே காணும் ஒளியும் இல்லை, நாவினால் பேசும் சொற்களும் இல்லை; அது சொல்லொணா மெளனப் பெருவெளியாகும் (தூவெளி). அங்கே உலக நீதிகளோ, பந்த பாச நேசங்களோ, மனதின் கற்பிதங்களோ எதுவும் நிற்பதில்லை. பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடக்கப் பயன்பட்ட தெப்பமாகிய திருவைந்தெழுத்தும் (அஞ்செழுத்து) கூட, அந்த ஆதிப் பரம்பொருளைக் கண்டுகொண்ட உச்ச அனுபவத்தில் தானாகவே கரைந்து மறைந்து விடுகிறது.

A long refusal clears the ground. There is no beginning, and the gloss gives அந்தம் as the end, so there is no end. There are not the four Vedas, no radiance, no utterance, only the pure expanse where speech has died. No law, no love, and nothing that has failed to become certain. The last clause is compressed in the print. After the beginning has been seen and taken, even that fivefold flourishing the letters spell is not there. Arrival cancels the signs that pointed toward it.

The teaching

A thunderous proclamation of the ultimate Siddha Void (Sunya / தூவெளி) that obliterates all philosophical and theological constructs. In the summit of absolute realization, all categories collapse: there is no temporal beginning (ஆதி), no cosmic end (அந்தம்), no four Vedas, no manifest light, no spoken utterance—only the immaculate, silent Open Expanse beyond speech (சொல்லிறந்த தூவெளி). All moral codes (நீதி), emotional attachments (நேசம்), and intellectual certitudes dissolve. Even the sacred Five Letters (அஞ்செழுத்து), which served as the indispensable raft to cross the waters of delusion, are discarded once the Primordial Reality is directly beheld. At the pinnacle of non-dual awakening, all words, mantras, and concepts dissolve into pure, silent Being.

Verse 420

1அம்மையப்பன் அப்பன்நீர் அமர்ந்தபோது அறிகிலீர்
2அம்மையப்பன் ஆனநீர் ஆதியான் பாசமே
3அம்மையப்பன் நின்னைஅன்றி யாருமில்லை ஆனபின்
4அம்மையப்பன் நின்னைஅன்றி யாருமில்லை இல்லையே.

1Ammaiyappan appanniir amarndhapodhu arigiliir
2Ammaiyappan aananiir aadhiyaan paasamee
3Ammaiyappan ninnaianri yaarumillai aanapin
4Ammaiyappan ninnaianri yaarumillai illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

'அம்மையப்பன்' என்ற மந்திரச் சொல்லைத் திரும்பத் திரும்ப முழங்குவதன் மூலம் சிவவாக்கியர் துவைத மதவாதங்களின் கற்பிதங்களை வேரறுக்கிறார். ஆதிபகவனாகிய அம்மையப்பன் உங்கள் உயிரோடு பிரிக்க முடியாதபடி வீற்றிருந்த அந்த ரகசியத்தை அறியாமல் நீங்கள் வீணே மயங்கிக் கிடக்கிறீர்கள். உண்மையில் அம்மையப்பனின் சிவசக்தி வடிவமாக விளங்கும் நீங்களே, உலகப் பாச வலையில் கட்டுண்டு கிடக்கிறீர்கள். இந்த மாயைத் திரை விலகி மெய்யுணர்வு விழிக்கும் போது, அம்மையப்பனாகிய அந்தப் பரம்பொருளை அன்றி இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமே இல்லை என்ற அத்வைதப் பெருவெளியும், அந்தப் பரம்பொருள் நீயேயன்றி வேறில்லை என்ற 'தத்துவமஸி' மகா வாக்கியத்தின் உண்மைப் பொருளும் அப்பட்டமாய் வெளிப்பட்டு விடுகிறது.

Ammai-appan, mother and father in one, is named four times, and each time the hearer is closer to a mistake. When that father sat, you did not know. You who became Ammai-appan are the bond of the primal one. The verse then repeats, almost as a chant: apart from you there is no one, and apart from you there is not. The repetition is the point. This is not a figure kept in a shrine. The bond, and the absence of anyone else, are both this one.

The teaching

Through a hypnotic, insistent repetition of "Ammai-Appan" (Mother-Father / the indwelling Ardhanarishvara), Sivavakkiyar shatters dualistic religion. When the Divine Parents took up residence within your very soul, you remained blind to their presence. You yourself are that primordial union of Shiva and Shakti, currently entangled in the cosmic rope of worldly attachment (பாசம்). Once this veil of delusion is pierced, the staggering truth of Advaita dawns: apart from You—the indwelling Self—there is absolutely no one else, no external creator, and no independent existence anywhere in the universe. Divine reality and the realized Self are completely and eternally one.