சிவவாக்கியம்

Verse 419

1ஆதியில்லை அந்தமில்லை ஆனநாலு வேதமில்லை
2சோதியில்லை சொல்லுமில்லை சொல்லிறந்த தூவெளி
3நீதியில்லை நேசமில்லை நிச்சயப் படாததும்
4ஆதிகண்டு கொண்டபின் அஞ்செழித்தும் இல்லையே.

1Aadhiyillai andhamillai aananaalu veedhamillai
2Sodhiyillai sollumillai sollirandha thuuveli
3Niidhiyillai neesamillai nichchayap padaadhadhum
4Aadhigandu kondapin anjezhiththum illaiyee.

அந்த - முடிவு

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் தத்துவத்தின் அதியுன்னத சூனிய நிலை அல்லது துரியாதீத அத்வைத பெருவெளியைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் இடிமுழக்கமாய் பிரகடனம் செய்கிறார். பரம்பொருளை உள்ளவாறு தன்னுள் தரிசித்துவிட்ட மெய்ஞ்ஞானிக்கு ஆதியுமில்லை, அந்தமுமில்லை, நான்கு வேதங்களும் இல்லை; புறத்தே காணும் ஒளியும் இல்லை, நாவினால் பேசும் சொற்களும் இல்லை; அது சொல்லொணா மெளனப் பெருவெளியாகும் (தூவெளி). அங்கே உலக நீதிகளோ, பந்த பாச நேசங்களோ, மனதின் கற்பிதங்களோ எதுவும் நிற்பதில்லை. பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடக்கப் பயன்பட்ட தெப்பமாகிய திருவைந்தெழுத்தும் (அஞ்செழுத்து) கூட, அந்த ஆதிப் பரம்பொருளைக் கண்டுகொண்ட உச்ச அனுபவத்தில் தானாகவே கரைந்து மறைந்து விடுகிறது.

A long refusal clears the ground. There is no beginning, and the gloss gives அந்தம் as the end, so there is no end. There are not the four Vedas, no radiance, no utterance, only the pure expanse where speech has died. No law, no love, and nothing that has failed to become certain. The last clause is compressed in the print. After the beginning has been seen and taken, even that fivefold flourishing the letters spell is not there. Arrival cancels the signs that pointed toward it.

The teaching

A thunderous proclamation of the ultimate Siddha Void (Sunya / தூவெளி) that obliterates all philosophical and theological constructs. In the summit of absolute realization, all categories collapse: there is no temporal beginning (ஆதி), no cosmic end (அந்தம்), no four Vedas, no manifest light, no spoken utterance—only the immaculate, silent Open Expanse beyond speech (சொல்லிறந்த தூவெளி). All moral codes (நீதி), emotional attachments (நேசம்), and intellectual certitudes dissolve. Even the sacred Five Letters (அஞ்செழுத்து), which served as the indispensable raft to cross the waters of delusion, are discarded once the Primordial Reality is directly beheld. At the pinnacle of non-dual awakening, all words, mantras, and concepts dissolve into pure, silent Being.

Verse 420

1அம்மையப்பன் அப்பன்நீர் அமர்ந்தபோது அறிகிலீர்
2அம்மையப்பன் ஆனநீர் ஆதியான் பாசமே
3அம்மையப்பன் நின்னைஅன்றி யாருமில்லை ஆனபின்
4அம்மையப்பன் நின்னைஅன்றி யாருமில்லை இல்லையே.

1Ammaiyappan appanniir amarndhapodhu arigiliir
2Ammaiyappan aananiir aadhiyaan paasamee
3Ammaiyappan ninnaianri yaarumillai aanapin
4Ammaiyappan ninnaianri yaarumillai illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

'அம்மையப்பன்' என்ற மந்திரச் சொல்லைத் திரும்பத் திரும்ப முழங்குவதன் மூலம் சிவவாக்கியர் துவைத மதவாதங்களின் கற்பிதங்களை வேரறுக்கிறார். ஆதிபகவனாகிய அம்மையப்பன் உங்கள் உயிரோடு பிரிக்க முடியாதபடி வீற்றிருந்த அந்த ரகசியத்தை அறியாமல் நீங்கள் வீணே மயங்கிக் கிடக்கிறீர்கள். உண்மையில் அம்மையப்பனின் சிவசக்தி வடிவமாக விளங்கும் நீங்களே, உலகப் பாச வலையில் கட்டுண்டு கிடக்கிறீர்கள். இந்த மாயைத் திரை விலகி மெய்யுணர்வு விழிக்கும் போது, அம்மையப்பனாகிய அந்தப் பரம்பொருளை அன்றி இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமே இல்லை என்ற அத்வைதப் பெருவெளியும், அந்தப் பரம்பொருள் நீயேயன்றி வேறில்லை என்ற 'தத்துவமஸி' மகா வாக்கியத்தின் உண்மைப் பொருளும் அப்பட்டமாய் வெளிப்பட்டு விடுகிறது.

Ammai-appan, mother and father in one, is named four times, and each time the hearer is closer to a mistake. When that father sat, you did not know. You who became Ammai-appan are the bond of the primal one. The verse then repeats, almost as a chant: apart from you there is no one, and apart from you there is not. The repetition is the point. This is not a figure kept in a shrine. The bond, and the absence of anyone else, are both this one.

The teaching

Through a hypnotic, insistent repetition of "Ammai-Appan" (Mother-Father / the indwelling Ardhanarishvara), Sivavakkiyar shatters dualistic religion. When the Divine Parents took up residence within your very soul, you remained blind to their presence. You yourself are that primordial union of Shiva and Shakti, currently entangled in the cosmic rope of worldly attachment (பாசம்). Once this veil of delusion is pierced, the staggering truth of Advaita dawns: apart from You—the indwelling Self—there is absolutely no one else, no external creator, and no independent existence anywhere in the universe. Divine reality and the realized Self are completely and eternally one.

Verse 421

1முந்தஓர் எழுத்துளே முளைத்தெழந்த செஞ்சுடர்
2அந்தஓர் எழுத்துளே பிறந்துகாயம் ஆனதும்
3அந்தஓர் எழுத்துளே ஏகமாகி நின்றதும்
4அந்தஓர் எழுத்தையும் அறிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

1Mundhaor ezhuththulee mulaiththezhandha senjudar
2Andhaor ezhuththulee pirandhugaayam aanadhum
3Andhaor ezhuththulee eegamaagi ninradhum
4Andhaor ezhuththaiyum arindhunarndhu kollumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்ட சராசரங்களின் உற்பத்தியும், பிண்ட உடலின் உருவாக்கமும், முக்தியின் லயமும் ஒரேயொரு மூல எழுத்தான பிரணவத்திற்குள் (ஓங்காரம் அல்லது சிகார சூட்சுமம்) அடங்கியுள்ள ரகசியத்தைச் சிவவாக்கியர் வெளிப்படுத்துகிறார். அந்த ஆதி ஓர் எழுத்துக்குள்ளேயே மூலாதாரக் குண்டலினி என்னும் செஞ்சுடர் முளைத்தெழுந்து சுழுமுனையில் பாய்கிறது; அந்த ஓர் எழுத்தின் அதிர்வினாலேயே பஞ்சபூத உடம்பும் தாயின் வயிற்றில் உருப்பெற்றது; அந்த ஓர் எழுத்துக்குள்ளேயே பன்முக உலகத் தோற்றங்கள் யாவும் ஏகமாய் ஒடுங்கி முக்தி அடைகின்றன. எனவே, புறத்தில் ஆயிரம் நூல்களைப் படித்து அலைவதைத் தவிர்த்து, சகல சிருஷ்டிக்கும் காரணமாய் விளங்கும் அந்த ஏக அட்சரத்தை அகத்தில் விழிப்போடு அறிந்துணர்ந்து தியானிப்பதே ஞானத்தின் முடிவாகும்.

One letter is prior to the rest of the account. In that earlier letter a red flame sprouted and rose. In that same letter, what was born became a body. In that same letter, what stood had become one. The instruction is plain: know that letter too, and realize it. Body and flame are not given separate origins. The verse keeps returning to a single written sound as the place where rising, embodiment, and union already happened.

The teaching

Sivavakkiyar focuses the entirety of cosmic manifestation into a single primordial Seed-Letter (அந்த ஓர் எழுத்து — the Pranava Omkara or the esoteric root sound). Within that singular sound, the blazing crimson fire of Kundalini (செஞ்சுடர்) originally sprouted and surged upward. Within that very letter, the physical human body took birth and assumed its material form. Within that same letter, all apparent multiplicity dissolves back into indivisible, supreme Oneness (ஏகமாகி நின்றது). The poet urges the seeker to move beyond outer scripts and intellectually realize that singular primal Letter, for it holds the complete cipher to cosmic creation, bodily embodiment, and final spiritual liberation.

Verse 422

1கூட்டம்இட்டு நீங்களும் கூடிவேதம் ஓதுறீர்
2ஏட்டகத்துள் ஈசனும் இருப்பதென்ன எழுத்துளே?
3நாட்டம் இட்டு நாடிடும் நாலுமூன்று தன்னுளே
4ஆட்டகத்துள் ஆடிடும் அம்மைஆணை உண்மையே.

1Kuuttamittu niingalum kuudiveedham odhuriir
2Eettagaththul iisanum iruppadhenna ezhuththulee?
3Naattam ittu naadidum naalumuunru thannulee
4Aattagaththul aadidum ammaiaanai unmaiyee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 423. It explains a word in this song: ஆட்டகம் - ஆனந்த தாண்டவம் ஆடுகின்ற இடம்.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கூட்டங் கூட்டமாய் ஒன்று கூடி, ஏட்டுச் சுவடிகளைப் பார்த்து உரத்த குரலில் வேதம் ஓதுவதால் மட்டுமே ஈசனைக் கண்டுவிட முடியுமா என்று சிவவாக்கியர் ஏளனம் செய்கிறார். மை பூசிய பனை ஓலை ஏடுகளிலும் வெற்று அட்சரக் கூட்டங்களுக்குள்ளும் சர்வ வியாபியான பரம்பொருள் சிறைப்பட்டுப் போவானா? 'நாலு மூன்று' எனப்படும் ஏழு ஆதாரச் சக்கரங்களின் வழியே (மூலாதாரம் முதல் சகஸ்ராரம் வரை) வாசிப் பார்வையை நிலைநிறுத்தி (நாட்டம் இட்டு) உள்நோக்கித் தியானித்தால், கபாலத்து ஆனந்த நடன அரங்கில் (ஆட்டகம்) ஆதிபராசக்தியின் ஆனந்தத் திருநடனம் கண்கூடாக நிகழும். இதுவே சாட்சாத் ஜகந்மாதாவின் ஆணையாகச் சொல்லப்படும் மறுக்க முடியாத சத்தியமாகும்.

A crowd is formed, and the same people gather to recite the Veda. The singer asks what it would mean for the Lord to be inside a palm-leaf book, inside a letter of that book. The search that counts is a search with an aim, inside four and three. The gloss is exact: ஆட்டகம் is the place where the dance of bliss is danced. Inside that place, the Mother's command that dances is called the truth. The manuscript gathering is left behind.

The teaching

Orthodox scholars assemble in crowded halls, chanting the Vedas in loud unison and imagining that the Supreme Lord is captured within palm-leaf manuscripts and written ink. Sivavakkiyar mocks this scholastic pretension: how could the infinite Creator be imprisoned inside letters inscribed on a leaf? True spiritual seeking requires disciplined inner focus (நாட்டம் இட்டு) aimed into the "four and three"—the esoteric seven chakras along the subtle spinal column. Within that supreme inner stage (ஆட்டகம் / the sanctum of the Sahasrara), the Divine Mother's sovereign decree executes the blissful, ecstatic dance of consciousness. This living internal experience is the only absolute Truth.

Verse 423

1காக்கை மூக்கை ஆமையார் எடுத்துரைத்த காரணம்
2நாக்கை ஊன்றி உள்வளைத்து ஞானநாடி ஊடுபோய்
3ஏக்கைநோக்க அட்சரம் இரண்டெழுத்தும் ஏத்திடில்
4பார்த்த பார்த்த திக்கெல்லாம் பரப்பிரம்மம் ஆனதே.

1Kaakkai muukkai aamaiyaar eduththuraiththa kaaranam
2Naakkai uunri ulvalaiththu gnaananaadi uudupoy
3Eekkainokka atsaram irandezhuththum eeththidil
4Paarththa paarththa thikkellaam parappirammam aanadhee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 424. It explains a word in this song: ஏக்கை - ஏக்கம் Printed in the source at the start of verse 423, this gloss explains a word in verse 422: ஆட்டகம் - ஆனந்த தாண்டவம் ஆடுகின்ற இடம்.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் யோகத்தின் மிக உன்னதமான கேசரி முத்திரை மற்றும் காக முத்திரையின் இரகசியங்களை இப்பாடல் அப்பட்டமாய் விவரிக்கிறது. ஆமை தன் உறுப்புகளை அடக்குவது போலப் புலன்களை அடக்கி, நாக்கை உள்நோக்கி வளைத்து அண்ணாக் குழியில் செலுத்தி (கேசரி முத்திரை), ஞான நாடியான சுழுமுனையின் ஊடே பிராணனைச் செலுத்த வேண்டும். அவ்வாறு ஏகாக்கிர சித்தத்தோடு நோக்கும் போது, 'சி-வ' அல்லது 'அ-உ' எனும் இரண்டெழுத்து மந்திரத்தின் ஒளி பிரகாசிக்கும். இந்த அகயோக நிலையை எட்டிய ஞானிக்கு, புறத்தில் எந்தப் பக்கம் நோக்கினாலும் கண்ணில் படும் பொருள்கள் யாவும் பரப்பிரம்ம சொரூபமாகவே காட்சியளிக்கும். துவித உலகம் மறைந்து சர்வமும் பிரம்மமாய் விரியும் அத்வைத சிகரம் இதுவேயாகும்.

The opening line is compressed. It cites the reason the tortoise adepts gave for the crow's beak, a yogic shaping rather than a tale about animals. What follows is physical: plant the tongue, curl it inward, and pass along the channel of knowledge. The gloss gives ஏக்கை as yearning. If with that yearning one praises the letter, both of the two letters, every direction looked at has become the supreme Brahman. A small act in the mouth is said to change the field of sight.

The teaching

An explicit revelation of advanced Siddha yogic techniques: Kaki Mudra (the crow's beak breath) and Kechari Mudra (curling the tongue inward like a tortoise drawing in its head). By anchoring the tongue against the soft palate and directing the subtle breath through the central nerve of wisdom (ஞானநாடி / Sushumna), the practitioner ascends beyond ordinary sensory awareness. When the seeker directs their yearning awareness (ஏக்கை நோக்கி) toward the two sacred seed letters ('Si-Va' or 'A-U'), the veil of dualistic perception instantly dissolves. Every single direction the mystic turns their eyes (பார்த்த பார்த்த திக்கெல்லாம்) is transformed into the radiant, all-pervading splendor of Para-Brahman.

Verse 424

1ஓசைஉள்ள கல்லைநீர் உடைத்திரண்டாய் செய்துமே
2வாசலில் பதித்தகல்லை மழுங்கவே மிதிக்கிறீர்
3பூசைக்கு வைத்தகல்லில் பூவும்நீரும் சாத்துறீர்
4ஈசனுக்கு உகந்தகல் எந்தக்கல்லு சொல்லுமே?

1Osaiulla kallainiir udaiththirandaay seydhumee
2Vaasalil padhiththagallai mazhungavee midhikkiriir
3Puusaikku vaiththagallil puuvumniirum saaththuriir
4Iisanukku ugandhagal endhakkallu sollumee?

Printed in the source at the start of verse 424, this gloss explains a word in verse 423: ஏக்கை - ஏக்கம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உருவ வழிபாட்டின் அறியாமையையும் மனிதனின் போலிப் பாகுபாடுகளையும் சுக்குநூறாக உடைத்தெறியும் சிவவாக்கியரின் மிகப்புகழ்பெற்ற கலகக் குரல் இதுவாகும். ஒரே மலையிலிருந்து வெட்டி எடுக்கப்பட்ட நாதமுள்ள கல்லினை இரண்டாகப் பிளந்து, ஓர் பாதியை வாசற்படியாக வைத்து எல்லாரும் கால்களால் மழுங்க மிதிக்கிறார்கள்; மற்றொரு பாதியைக் கோயிலுக்குள் விக்கிரகமாக வைத்துப் பூவும் நீரும் சாத்தி வணங்குகிறார்கள். இறைவனுக்கு இந்த இரண்டில் எந்தக் கல் உகந்தது என்று சடங்குவாதிகளுக்குச் சவால் விடுக்கிறார். இரண்டுமே வெறும் சடப்பொருளான கற்கள்தாம்; அவற்றுள் உயிரோ உணர்வோ இல்லை. நட்ட கல்லில் தெய்வம் இல்லை; உள்ளத்து உணர்வில் விளங்கும் பரம்பொருளை அறியாமல் கல்லைத் தொழும் மூடத்தனத்தைச் சித்தர் எள்ளி நகையாடுகிறார்.

Three stones are accused in turn. The stone that has sound in it is broken and made into two. The stone set in the doorway is trodden until it goes blunt. The stone kept for worship is heaped with flowers and water. Then one question: which stone is the stone the Lord finds dear? Say it. The verse does not answer with a fourth, holier stone. It leaves the hearer holding the question, after breaking, treading, and offering have all been shown as ways of missing him.

The teaching

One of Sivavakkiyar's most famous and devastating iconoclastic verses, exposing the absurdity of idol worship. A single piece of resonant stone is quarried and split into two halves. One half is laid down as a threshold at the temple door, where hundreds of feet trample it into bluntness every day. The other half is sculpted into a deity, installed in the sanctum, and showered with water, milk, and flowers. Sivavakkiyar confronts the ritualist with a razor-sharp question: which of these two stones is actually dear to the Lord? Both are mere inert mineral rock. The Lord has no favoritism for carved granite over a paving slab; He abides exclusively as living Consciousness within the human heart, completely untouched by stone-worship.