சிவவாக்கியம்

Verse 424

1ஓசைஉள்ள கல்லைநீர் உடைத்திரண்டாய் செய்துமே
2வாசலில் பதித்தகல்லை மழுங்கவே மிதிக்கிறீர்
3பூசைக்கு வைத்தகல்லில் பூவும்நீரும் சாத்துறீர்
4ஈசனுக்கு உகந்தகல் எந்தக்கல்லு சொல்லுமே?

1Osaiulla kallainiir udaiththirandaay seydhumee
2Vaasalil padhiththagallai mazhungavee midhikkiriir
3Puusaikku vaiththagallil puuvumniirum saaththuriir
4Iisanukku ugandhagal endhakkallu sollumee?

Printed in the source at the start of verse 424, this gloss explains a word in verse 423: ஏக்கை - ஏக்கம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உருவ வழிபாட்டின் அறியாமையையும் மனிதனின் போலிப் பாகுபாடுகளையும் சுக்குநூறாக உடைத்தெறியும் சிவவாக்கியரின் மிகப்புகழ்பெற்ற கலகக் குரல் இதுவாகும். ஒரே மலையிலிருந்து வெட்டி எடுக்கப்பட்ட நாதமுள்ள கல்லினை இரண்டாகப் பிளந்து, ஓர் பாதியை வாசற்படியாக வைத்து எல்லாரும் கால்களால் மழுங்க மிதிக்கிறார்கள்; மற்றொரு பாதியைக் கோயிலுக்குள் விக்கிரகமாக வைத்துப் பூவும் நீரும் சாத்தி வணங்குகிறார்கள். இறைவனுக்கு இந்த இரண்டில் எந்தக் கல் உகந்தது என்று சடங்குவாதிகளுக்குச் சவால் விடுக்கிறார். இரண்டுமே வெறும் சடப்பொருளான கற்கள்தாம்; அவற்றுள் உயிரோ உணர்வோ இல்லை. நட்ட கல்லில் தெய்வம் இல்லை; உள்ளத்து உணர்வில் விளங்கும் பரம்பொருளை அறியாமல் கல்லைத் தொழும் மூடத்தனத்தைச் சித்தர் எள்ளி நகையாடுகிறார்.

Three stones are accused in turn. The stone that has sound in it is broken and made into two. The stone set in the doorway is trodden until it goes blunt. The stone kept for worship is heaped with flowers and water. Then one question: which stone is the stone the Lord finds dear? Say it. The verse does not answer with a fourth, holier stone. It leaves the hearer holding the question, after breaking, treading, and offering have all been shown as ways of missing him.

The teaching

One of Sivavakkiyar's most famous and devastating iconoclastic verses, exposing the absurdity of idol worship. A single piece of resonant stone is quarried and split into two halves. One half is laid down as a threshold at the temple door, where hundreds of feet trample it into bluntness every day. The other half is sculpted into a deity, installed in the sanctum, and showered with water, milk, and flowers. Sivavakkiyar confronts the ritualist with a razor-sharp question: which of these two stones is actually dear to the Lord? Both are mere inert mineral rock. The Lord has no favoritism for carved granite over a paving slab; He abides exclusively as living Consciousness within the human heart, completely untouched by stone-worship.

Verse 425

1ஓட்டுவைத்துக் கட்டிநீர் உபாயமான மந்திரம்
2கட்டுபட்ட போதிலும் கருத்தன்அங்கு வாழுமோ?
3எட்டும் எட்டும் எட்டுளே இயங்குகின்ற வாயுவை
4வட்டம்இட்ட யவ்விலே வைத்துணர்ந்து பாருமே.

1Ottuvaiththuk kattiniir upaayamaana mandhiram
2Kattupatta podhilum karuththanangu vaazhumo?
3Ettum ettum ettulee iyanguginra vaayuvai
4Vattamitta yavvilee vaiththunarndhu paarumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மந்திரங்களை ஏடுகளிலோ, செப்புத் தகடுகளிலோ, ஓடுகளிலோ எழுதி தாயத்துக்களாய் உடலில் கட்டித் திரிவதால் மட்டுமே இறைவன் அங்கே கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்துவிடுவானா என்று சிவவாக்கியர் போலி மாந்திரீகக் கிரியைகளை எள்ளி நகையாடுகிறார். புறத்தில் கட்டும் கயிறுகளிலோ ஓடுகளிலோ சர்வ சுதந்திரமான பரம்பொருள் ஒருபோதும் வசப்படுவதில்லை. தத்துவங்களான இருபத்து நான்கு (எட்டும் எட்டும் எட்டு - 24 தத்துவங்கள்) நிலைகளிலும் அலைந்து திரியும் பிராண வாயுவை வாசியோகத்தால் அடக்கி, பஞ்சாட்சரத்தின் ஜீவ அட்சரமாய் விளங்கும் 'ய'கர வட்டத்திற்குள் (ஆன்மாவின் இதய கமலத்திற்குள்) ஒருமுகப்படுத்தித் தியானித்து உணர்ந்தால் மட்டுமே, உயிர்க்குயிராய் விளங்கும் கர்த்தனாகிய இறைவனை நேருக்கு நேராகத் தரிசிக்க முடியும்.

A mantra is handled as a device. A tile is set, a tie is made, and the charm is called a means. Does the inner meaning live there just because the binding was done? The alternative is a breath and a letter. The wind that moves inside eight and eight and eight is placed in the letter ya, a circle drawn on it, then known and seen. Tying a charm and setting that wind in a letter are different acts. Only the second is worth a look.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a stinging critique of magical talismanic occultism, mechanical yantras, and superstitious charms (ஓட்டு வைத்துக் கட்டி நீர்). Sorcerers, astrologers, and ritualists inscribe mantras on metal foils or clay tiles and tie them in amulets, believing they have captured divine power in an object. The Siddha poses a devastating question: even if you succeed in binding the talisman with intricate knots, will the conscious Supreme Lord (கருத்தன்) ever agree to inhabit your string and tile? Authentic spiritual power is attained not through external amulets, but through the inner alchemy of Vasi yoga. The practitioner must redirect the vital breath (வாயு) circulating through the twenty-four cosmic principles (the three sets of eight tattvas / எட்டும் எட்டும் எட்டுளே) and focus it into the sacred seed-letter 'Ya' enclosed within the circle of awareness (வட்டம் இட்ட யவ் / the heart lotus and the individual soul / Jiva in the Panchakshara). By concentrating the breath within this inner seed, the living presence of the Lord is directly realized.

Verse 426

1இந்தஊரில் இல்லை என்று எங்குநாடி ஓடுறீர்?
2அந்தஊரில்ஈசனும் அமர்ந்து வாழ்வது எங்ஙனே?
3அந்தமான பொந்திலாறில் மேவிநின்ற நாதனை
4அந்தமான சீயில்அவ்வில் அறிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

1Indhauuril illai enru engunaadi oduriir?
2Andhauuriliisanum amarndhu vaazhvadhu engnganee?
3Andhamaana pondhilaaril meevininra naadhanai
4Andhamaana siiyilavvil arindhunarndhu kollumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவன் தாம் வாழும் ஊரில் இல்லை என்றும், எங்கோ தொலைதூர புண்ணியத் தலங்களில்தான் இருக்கிறான் என்றும் கருதி ஓடி ஓடி அலைந்து திரியும் மனிதர்களின் அறியாமையைச் சிவவாக்கியர் வினவுகிறார். உங்கள் உள்ளத்திலும் ஊரிலும் இல்லாத ஈசன், நீங்கள் தேடி ஓடும் அந்த வேற்று ஊரில் மட்டும் எவ்வாறு தனியாக அமர்ந்து வாழ்ந்துவிட முடியும்? மனித உடம்பாகிய குகையில் ஓடும் சுழுமுனை என்னும் ஜீவ நதியில் (பொந்தில் ஆறு) பொருந்தி நிற்கும் அந்த ஆதி நாதனை, நாத-விந்துவின் மூலமான 'சி'கரத்திலும் 'அ'காரத்திலும் அட்சர சூட்சுமமாய் வாசியினால் அகத்தே அறிந்துணர வேண்டும். புறத் தலங்களை நாடி அலைவதை விடுத்து, உடலாகிய திருத்தலத்தில் உறையும் ஈசனைக் காண்பதே மெய்யான தீர்த்த யாத்திரையாகும்.

Pilgrimage is mocked in the language of towns. He is not in this town, you say, and you run off searching. How would the Lord sit and live in that other town? The Nada to be known abides in an inner course the print calls the river of the limit's hollow, a compressed phrase. In that limit one is told to understand and realize. Travel between places is the error. The end, the hollow stream, and a letter are the location this song will give.

The teaching

A satirical exposure of the delusion of external pilgrimage. Restless seekers abandon their own homes and hearths, running frantically from town to town under the delusion that God is absent in their native place and resides exclusively in some distant holy shrine. Sivavakkiyar asks with razor-sharp irony: if the Supreme Lord does not abide right where you are, how could He possibly sit and dwell confined to that other town? The Divine Sovereign (நாதன்) does not inhabit stone sanctuaries across geographical borders; He abides within the "river of the body's hollow" (பொந்தில் ஆறு)—the flowing current of prana surging through the central cavity of the spinal column (Sushumna). By realizing the subtle, unstruck resonance (Nada) within the esoteric seed syllables 'Si' and 'A' (சீயில் அவ்வில்) at the summit of the breath, the seeker discovers the ultimate holy shrine right within their own body.

Verse 427

1புக்கிருந்த தும்முளே பூரியிட்ட தோத்திரம்
2தொக்குசட்சு சிங்குவை ஆக்கிராணன் சூழ்ந்திடில்
3அக்குமணியும் கொன்றைசூடி அம்பலத்துள் ஆடுவார்
4மிக்கசோதி அன்புடன் விளம்பிடாது பின்னையே.

1Pukkirundha thummulee puuriyitta thoththiram
2Thokkusatsu singuvai aakkiraanan suuzhndhidil
3Akkumaniyum konraisuudi ambalaththul aaduvaar
4Mikkasodhi anpudan vilambidaadhu pinnaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தே வாயினால் ஓதும் தோத்திரங்களும் பாசுரங்களும் தன்னுணர்வற்ற வெறும் ஒலிகளேயாகும்; மெய்யான வழிபாடு என்பது பிரத்யாகாரம் எனப்படும் புலனடக்கமே ஆகும். மெய் (தொக்கு), கண் (சட்சு), நாக்கு (சிங்குவை), மூக்கு (ஆக்கிராணம்) ஆகிய புறநோக்கிப் பாயும் ஐம்புலன்களின் இயக்கங்களை உள்வாங்கி, இதயக் குகைக்குள் அடக்கி நிறுத்தும் போது அங்கே அற்புதம் நிகழ்கிறது. ருத்ராட்ச மாலையும் கொன்றை மலரும் சூடிய சிவபெருமான், சிற்சபையாகிய இதய அம்பலத்தினுள்ளே ஆனந்தத் திருநடனம் புரிவதை ஆன்மா காணும். அந்த உன்னதமான பேரொளிச் சுடர், வாய் திறந்து பேச முடியாத மெளனப் பெருங்காதலாய் அடியாரின் உள்ளத்தில் தானாகவே விளங்கிப் பிரகாசிக்கும்.

The printed verse is tightly packed, and the second line in particular does not settle into a clean grammar. A hymn with an offering placed on it is located inside those who have entered. If a maker surrounds what the line joins as sat-chu and the cinku, then the one who wears the bead and the kondrai garland will dance in the hall. The surpassing light, with love, is not something to be declared afterward. Outward praise and an inward surrounding are being distinguished, even where the wording stays obscure.

The teaching

Sivavakkiyar teaches that vocal hymns, scripted liturgies, and ritual offerings (தோத்திரம்) remain superficial noise until the practitioner achieves the inward withdrawal of the senses (Pratyahara). The verse explicitly enumerates the sensory faculties: touch and skin (தொக்கு / tvak), sight and eyes (சட்சு / chakshu), taste and tongue (சிங்குவை / jihva), and smell and nose (ஆக்கிராணம் / ghrana). When these outgoing sensory gates are gathered and enclosed within the meditative sanctuary of consciousness (உம்முளே சூழ்ந்திடில்), the Supreme Dancer—adorned with wild Kondrai blossoms and sacred Rudraksha beads (அக்குமணி)—performs His ecstatic dance of bliss in the heart's inner Chidambaram. In that profound interior stillness, the surpassing Radiance of Grace (மிக்க சோதி) reveals Itself spontaneously through silent, melting love, far beyond the reach of verbal recitations.

Verse 428

1பின்னெழுந்த மாங்கிசத்தைப் பேதையர் கண்பற்றியே
2பின்புமாங்கி சத்தினால் போகமாய்கை பண்ணினால்
3துன்புறும் வினைகள்தாம் சூழ்ந்திடும்பின் என்றலோ
4அன்பராய் இருந்தபேர்கள் ஆறுநீந்தல் போல்வீடே.

1Pinnezhundha maangisaththaip peedhaiyar kanpatriyee
2Pinpumaangi saththinaal pogamaaygai panninaal
3Thunpurum vinaigaldhaam suuzhndhidumbin enralo
4Anparaay irundhapeergal aaruniindhal polviidee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயின் கருப்பையில் ஆதி உயிர்ப்புக்குப் பின்னர் உருவான வெறும் அநித்தியமான சதைப்பிண்டத்தை (மாங்கிசத்தை) அழகு என்று நம்பி, அறிவிலிகள் அதன் மீது காமப் பற்று கொண்டு போக மாயையில் மூழ்கித் தவிக்கின்றனர். இத்தகைய உடல் இச்சையால் மேலும் மேலும் கொடிய கர்ம வினைகள் சூழ்ந்து பிறவித்துன்பம் பெருகுகிறது. ஆனால், இழிவான உடல் மோகத்தை அறுத்து, அந்த உடலையே ஆலயமாக்கி இறைவனிடம் தூய அன்பு செலுத்தும் மெய்யடியார்களுக்குப் பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடப்பது ஒரு கடினமான செயலன்று; நீச்சல் தெரிந்த வீரன் ஆற்று வெள்ளத்தை மிக எளிதாக நீந்திக் கரை ஏறுவது போல, அவர்கள் எந்தத் தடையுமின்றி பிறவிப் பிணியை எளிதில் கடந்து முக்தி வீட்டை அடைவார்கள்.

Fools fix their eyes on flesh that arose later. If the hand is then turned to enjoyment by the power of that flesh, deeds that bring suffering gather afterward. The closing question is compressed, but it does not treat that gathering as the end. For those who remained lovers, release is like swimming a river, a crossing rather than a doctrine. Eye and hand spent on flesh collect painful karma. Love is the way that can cross.

The teaching

A profound psychological and spiritual diagnosis of carnal delusion and karmic causality. Immature souls (பேதையர்) fixate their gaze upon mortal flesh (மாங்கிசம்), which only arose later in the transient womb, and allow themselves to be swept away by lustful indulgence and sensory illusion (போக மாய்கை). Such physical fixation inevitably binds consciousness in a web of agonizing karmic consequences (துன்புறும் வினைகள்). Yet Sivavakkiyar does not preach morbid despair or puritanical self-hatred. For those who transmute desire into ecstatic, selfless love for the Divine (அன்பராய் இருந்தபேர்கள்), crossing the turbulent ocean of worldly existence is as natural, graceful, and triumphant as an expert swimmer gliding across a flowing river (ஆறு நீந்தல் போல்). Divine love becomes the buoyant spiritual vessel that effortlessly carries the soul across the waters of samsara to eternal liberation (வீடு).

Verse 429

1விட்டிருந்த தும்முளே விசனமற்று இருக்கிறீர்
2கட்டிவைத்த வாசல்மூன்று காட்சியான வாசல்ஒன்று
3கட்டிவைத்த வாசலும் கதவுதாள் திறந்துபோய்த்
4திட்டமான ஈசனைத் தெளியுமாங் கிசத்துளே.

1Vittirundha thummulee visanamatru irukkiriir
2Kattivaiththa vaasalmuunru kaatsiyaana vaasalonru
3Kattivaiththa vaasalum kadhavudhaal thirandhupoyth
4Thittamaana iisanaith theliyumaang kisaththulee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உண்மையான ஆன்ம விடுதலையை உணராமல், உலக கவலைகளற்று சோம்பலாகவும் செயலற்றும் இருப்பதே ஞான நிலை என்று மயங்கிக் கிடப்போரைச் சிவவாக்கியர் தட்டி எழுப்புகிறார். மனித உடலில் மூலாதாரம், அனாகதம், ஆக்ஞை ஆகிய மும்முடிச்சுகளாகப் பூட்டப்பட்ட மூன்று வாசல்களும் (பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ர கிரந்திகள்), கபால உச்சியில் சிவதரிசனம் தரும் ஒரேயொரு பிரம்மரந்திர வாசலும் உள்ளன. வாசிப் பயிற்சியாலும் யோகக் கனலாலும் அந்த மும்முடிச்சுகளின் கதவுத் தாள்களைத் திறந்து மேலேறிச் சென்று, காட்சி தரும் அந்த உச்சி வாசலை அடைய வேண்டும். அவ்வாறு ஏறும் போது, இந்த உயிருள்ள மாமிச உடம்பிற்குள்ளேயே திடமான பரம் பொருளாகிய ஈசனைத் தெளிவாக நேருக்கு நேராகத் தரிசிக்கலாம்.

You remain without sorrow inside what you have left, and the song does not admire that calm. Three doorways were built and set. One doorway is the vision itself. Open the built door and its bar, and go. In the flesh, so the line says, the Lord who is firmly real may be known clearly. Comfort beyond the gates is what gets disturbed. The gate that matters is a seeing, and its place is the body.

The teaching

Sivavakkiyar warns against spiritual complacency and false equanimity. Seekers often withdraw into a dull, passive quietude, congratulating themselves that they are detached and free from sorrow (விசனமற்று இருக்கிறீர்), while remaining completely ignorant of the higher dimensions of consciousness. The Siddha outlines the subtle architecture of the human organism: there are three lower, binding portals (the three psychic knots or granthis—Brahma, Vishnu, and Rudra granthis) and one supreme, luminous portal of transcendent vision (the Brahmarandhra / Sahasrara). The spiritual aspirant must not remain idle; they must actively unlock the latches of the lower gates through the upward fire of Kundalini and enter the supreme gateway of vision. Within this very mortal vessel of living flesh (மாங்கிசத்துளே), the unshakeable reality of Ishvara must be directly perceived and experienced.