சிவவாக்கியம்

Verse 426

1இந்தஊரில் இல்லை என்று எங்குநாடி ஓடுறீர்?
2அந்தஊரில்ஈசனும் அமர்ந்து வாழ்வது எங்ஙனே?
3அந்தமான பொந்திலாறில் மேவிநின்ற நாதனை
4அந்தமான சீயில்அவ்வில் அறிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

1Indhauuril illai enru engunaadi oduriir?
2Andhauuriliisanum amarndhu vaazhvadhu engnganee?
3Andhamaana pondhilaaril meevininra naadhanai
4Andhamaana siiyilavvil arindhunarndhu kollumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவன் தாம் வாழும் ஊரில் இல்லை என்றும், எங்கோ தொலைதூர புண்ணியத் தலங்களில்தான் இருக்கிறான் என்றும் கருதி ஓடி ஓடி அலைந்து திரியும் மனிதர்களின் அறியாமையைச் சிவவாக்கியர் வினவுகிறார். உங்கள் உள்ளத்திலும் ஊரிலும் இல்லாத ஈசன், நீங்கள் தேடி ஓடும் அந்த வேற்று ஊரில் மட்டும் எவ்வாறு தனியாக அமர்ந்து வாழ்ந்துவிட முடியும்? மனித உடம்பாகிய குகையில் ஓடும் சுழுமுனை என்னும் ஜீவ நதியில் (பொந்தில் ஆறு) பொருந்தி நிற்கும் அந்த ஆதி நாதனை, நாத-விந்துவின் மூலமான 'சி'கரத்திலும் 'அ'காரத்திலும் அட்சர சூட்சுமமாய் வாசியினால் அகத்தே அறிந்துணர வேண்டும். புறத் தலங்களை நாடி அலைவதை விடுத்து, உடலாகிய திருத்தலத்தில் உறையும் ஈசனைக் காண்பதே மெய்யான தீர்த்த யாத்திரையாகும்.

Pilgrimage is mocked in the language of towns. He is not in this town, you say, and you run off searching. How would the Lord sit and live in that other town? The Nada to be known abides in an inner course the print calls the river of the limit's hollow, a compressed phrase. In that limit one is told to understand and realize. Travel between places is the error. The end, the hollow stream, and a letter are the location this song will give.

The teaching

A satirical exposure of the delusion of external pilgrimage. Restless seekers abandon their own homes and hearths, running frantically from town to town under the delusion that God is absent in their native place and resides exclusively in some distant holy shrine. Sivavakkiyar asks with razor-sharp irony: if the Supreme Lord does not abide right where you are, how could He possibly sit and dwell confined to that other town? The Divine Sovereign (நாதன்) does not inhabit stone sanctuaries across geographical borders; He abides within the "river of the body's hollow" (பொந்தில் ஆறு)—the flowing current of prana surging through the central cavity of the spinal column (Sushumna). By realizing the subtle, unstruck resonance (Nada) within the esoteric seed syllables 'Si' and 'A' (சீயில் அவ்வில்) at the summit of the breath, the seeker discovers the ultimate holy shrine right within their own body.

Verse 427

1புக்கிருந்த தும்முளே பூரியிட்ட தோத்திரம்
2தொக்குசட்சு சிங்குவை ஆக்கிராணன் சூழ்ந்திடில்
3அக்குமணியும் கொன்றைசூடி அம்பலத்துள் ஆடுவார்
4மிக்கசோதி அன்புடன் விளம்பிடாது பின்னையே.

1Pukkirundha thummulee puuriyitta thoththiram
2Thokkusatsu singuvai aakkiraanan suuzhndhidil
3Akkumaniyum konraisuudi ambalaththul aaduvaar
4Mikkasodhi anpudan vilambidaadhu pinnaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தே வாயினால் ஓதும் தோத்திரங்களும் பாசுரங்களும் தன்னுணர்வற்ற வெறும் ஒலிகளேயாகும்; மெய்யான வழிபாடு என்பது பிரத்யாகாரம் எனப்படும் புலனடக்கமே ஆகும். மெய் (தொக்கு), கண் (சட்சு), நாக்கு (சிங்குவை), மூக்கு (ஆக்கிராணம்) ஆகிய புறநோக்கிப் பாயும் ஐம்புலன்களின் இயக்கங்களை உள்வாங்கி, இதயக் குகைக்குள் அடக்கி நிறுத்தும் போது அங்கே அற்புதம் நிகழ்கிறது. ருத்ராட்ச மாலையும் கொன்றை மலரும் சூடிய சிவபெருமான், சிற்சபையாகிய இதய அம்பலத்தினுள்ளே ஆனந்தத் திருநடனம் புரிவதை ஆன்மா காணும். அந்த உன்னதமான பேரொளிச் சுடர், வாய் திறந்து பேச முடியாத மெளனப் பெருங்காதலாய் அடியாரின் உள்ளத்தில் தானாகவே விளங்கிப் பிரகாசிக்கும்.

The printed verse is tightly packed, and the second line in particular does not settle into a clean grammar. A hymn with an offering placed on it is located inside those who have entered. If a maker surrounds what the line joins as sat-chu and the cinku, then the one who wears the bead and the kondrai garland will dance in the hall. The surpassing light, with love, is not something to be declared afterward. Outward praise and an inward surrounding are being distinguished, even where the wording stays obscure.

The teaching

Sivavakkiyar teaches that vocal hymns, scripted liturgies, and ritual offerings (தோத்திரம்) remain superficial noise until the practitioner achieves the inward withdrawal of the senses (Pratyahara). The verse explicitly enumerates the sensory faculties: touch and skin (தொக்கு / tvak), sight and eyes (சட்சு / chakshu), taste and tongue (சிங்குவை / jihva), and smell and nose (ஆக்கிராணம் / ghrana). When these outgoing sensory gates are gathered and enclosed within the meditative sanctuary of consciousness (உம்முளே சூழ்ந்திடில்), the Supreme Dancer—adorned with wild Kondrai blossoms and sacred Rudraksha beads (அக்குமணி)—performs His ecstatic dance of bliss in the heart's inner Chidambaram. In that profound interior stillness, the surpassing Radiance of Grace (மிக்க சோதி) reveals Itself spontaneously through silent, melting love, far beyond the reach of verbal recitations.

Verse 428

1பின்னெழுந்த மாங்கிசத்தைப் பேதையர் கண்பற்றியே
2பின்புமாங்கி சத்தினால் போகமாய்கை பண்ணினால்
3துன்புறும் வினைகள்தாம் சூழ்ந்திடும்பின் என்றலோ
4அன்பராய் இருந்தபேர்கள் ஆறுநீந்தல் போல்வீடே.

1Pinnezhundha maangisaththaip peedhaiyar kanpatriyee
2Pinpumaangi saththinaal pogamaaygai panninaal
3Thunpurum vinaigaldhaam suuzhndhidumbin enralo
4Anparaay irundhapeergal aaruniindhal polviidee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயின் கருப்பையில் ஆதி உயிர்ப்புக்குப் பின்னர் உருவான வெறும் அநித்தியமான சதைப்பிண்டத்தை (மாங்கிசத்தை) அழகு என்று நம்பி, அறிவிலிகள் அதன் மீது காமப் பற்று கொண்டு போக மாயையில் மூழ்கித் தவிக்கின்றனர். இத்தகைய உடல் இச்சையால் மேலும் மேலும் கொடிய கர்ம வினைகள் சூழ்ந்து பிறவித்துன்பம் பெருகுகிறது. ஆனால், இழிவான உடல் மோகத்தை அறுத்து, அந்த உடலையே ஆலயமாக்கி இறைவனிடம் தூய அன்பு செலுத்தும் மெய்யடியார்களுக்குப் பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடப்பது ஒரு கடினமான செயலன்று; நீச்சல் தெரிந்த வீரன் ஆற்று வெள்ளத்தை மிக எளிதாக நீந்திக் கரை ஏறுவது போல, அவர்கள் எந்தத் தடையுமின்றி பிறவிப் பிணியை எளிதில் கடந்து முக்தி வீட்டை அடைவார்கள்.

Fools fix their eyes on flesh that arose later. If the hand is then turned to enjoyment by the power of that flesh, deeds that bring suffering gather afterward. The closing question is compressed, but it does not treat that gathering as the end. For those who remained lovers, release is like swimming a river, a crossing rather than a doctrine. Eye and hand spent on flesh collect painful karma. Love is the way that can cross.

The teaching

A profound psychological and spiritual diagnosis of carnal delusion and karmic causality. Immature souls (பேதையர்) fixate their gaze upon mortal flesh (மாங்கிசம்), which only arose later in the transient womb, and allow themselves to be swept away by lustful indulgence and sensory illusion (போக மாய்கை). Such physical fixation inevitably binds consciousness in a web of agonizing karmic consequences (துன்புறும் வினைகள்). Yet Sivavakkiyar does not preach morbid despair or puritanical self-hatred. For those who transmute desire into ecstatic, selfless love for the Divine (அன்பராய் இருந்தபேர்கள்), crossing the turbulent ocean of worldly existence is as natural, graceful, and triumphant as an expert swimmer gliding across a flowing river (ஆறு நீந்தல் போல்). Divine love becomes the buoyant spiritual vessel that effortlessly carries the soul across the waters of samsara to eternal liberation (வீடு).

Verse 429

1விட்டிருந்த தும்முளே விசனமற்று இருக்கிறீர்
2கட்டிவைத்த வாசல்மூன்று காட்சியான வாசல்ஒன்று
3கட்டிவைத்த வாசலும் கதவுதாள் திறந்துபோய்த்
4திட்டமான ஈசனைத் தெளியுமாங் கிசத்துளே.

1Vittirundha thummulee visanamatru irukkiriir
2Kattivaiththa vaasalmuunru kaatsiyaana vaasalonru
3Kattivaiththa vaasalum kadhavudhaal thirandhupoyth
4Thittamaana iisanaith theliyumaang kisaththulee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உண்மையான ஆன்ம விடுதலையை உணராமல், உலக கவலைகளற்று சோம்பலாகவும் செயலற்றும் இருப்பதே ஞான நிலை என்று மயங்கிக் கிடப்போரைச் சிவவாக்கியர் தட்டி எழுப்புகிறார். மனித உடலில் மூலாதாரம், அனாகதம், ஆக்ஞை ஆகிய மும்முடிச்சுகளாகப் பூட்டப்பட்ட மூன்று வாசல்களும் (பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ர கிரந்திகள்), கபால உச்சியில் சிவதரிசனம் தரும் ஒரேயொரு பிரம்மரந்திர வாசலும் உள்ளன. வாசிப் பயிற்சியாலும் யோகக் கனலாலும் அந்த மும்முடிச்சுகளின் கதவுத் தாள்களைத் திறந்து மேலேறிச் சென்று, காட்சி தரும் அந்த உச்சி வாசலை அடைய வேண்டும். அவ்வாறு ஏறும் போது, இந்த உயிருள்ள மாமிச உடம்பிற்குள்ளேயே திடமான பரம் பொருளாகிய ஈசனைத் தெளிவாக நேருக்கு நேராகத் தரிசிக்கலாம்.

You remain without sorrow inside what you have left, and the song does not admire that calm. Three doorways were built and set. One doorway is the vision itself. Open the built door and its bar, and go. In the flesh, so the line says, the Lord who is firmly real may be known clearly. Comfort beyond the gates is what gets disturbed. The gate that matters is a seeing, and its place is the body.

The teaching

Sivavakkiyar warns against spiritual complacency and false equanimity. Seekers often withdraw into a dull, passive quietude, congratulating themselves that they are detached and free from sorrow (விசனமற்று இருக்கிறீர்), while remaining completely ignorant of the higher dimensions of consciousness. The Siddha outlines the subtle architecture of the human organism: there are three lower, binding portals (the three psychic knots or granthis—Brahma, Vishnu, and Rudra granthis) and one supreme, luminous portal of transcendent vision (the Brahmarandhra / Sahasrara). The spiritual aspirant must not remain idle; they must actively unlock the latches of the lower gates through the upward fire of Kundalini and enter the supreme gateway of vision. Within this very mortal vessel of living flesh (மாங்கிசத்துளே), the unshakeable reality of Ishvara must be directly perceived and experienced.

Verse 430

1ஆகும் ஆகும் ஆகுமே அனாதியான அப்பொருள்
2ஏகர்பாதம் நாடி நாடி ஏத்திநிற்க வல்லீரேல்
3பாகுசேர்மொழி உமைக்குப் பாலனாகி வாழலாம்
4வாகுடன் நீர்வன்னியை சமருவியே வருந்திடீர்.

1Aagum aagum aagumee anaadhiyaana apporul
2Eegarpaadham naadi naadi eeththinirka valliireel
3Paaguseermozhi umaikkup paalanaagi vaazhalaam
4Vaagudan niirvanniyai samaruviyee varundhidiir.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 431. It explains a word in this song: வாகு - வலிமை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அனாதியான பரம்பொருளோடு ஒன்றிணைந்து முக்தி பெறுவது திண்ணமாக கைகூடும் என்று சிவவாக்கியர் முக்காலமும் சத்தியம் செய்கிறார் (ஆகும் ஆகும் ஆகுமே!). ஒப்பற்ற ஏகனாகிய இறைவனின் திருவடிகளை அகத்தில் இடைவிடாது நாடித் துதிக்க வல்லவர்களுக்கு, தேன்பாகு போன்ற இனிய மொழி பேசும் உமையம்மையின் செல்லக் குழந்தையாகிப் பேரின்ப வாழ்வு வாழும் பாக்கியம் கிட்டும். இதை விடுத்து, உடலை வருத்தும் கொடிய ஹடயோக முரட்டுப் பயிற்சிகளாலும், புறத்தே நீரும் தீயும் கொண்டு புரியும் சடங்குப் போர்களாலும் உங்களை நீங்களே வருத்திக் கொள்ளாதீர்கள். தாயன்போடு சரணடைந்து தன்னுள் ஏகனைத் தொழும் எளிய ஞான வழியே பேரின்ப முக்தியைத் தரும்.

Certainty is sung three times: it will be, that beginningless Thing. The condition is the ability to seek the One's feet again and again and to stand there praising. Then one may live as a child of Uma, whose speech is joined with sweetness. The last line turns, and the gloss gives வாகு as strength. With that strength you weary yourselves over water and fire. The joining verb in the line is compressed. Life as Uma's child is what is offered. Element-work done in one's own power is the grief.

The teaching

A triumphant and emphatic declaration of spiritual attainment: union with the Beginningless Absolute is an absolute, guaranteed reality (ஆகும் ஆகும் ஆகுமே!). If the seeker continually seeks the lotus feet of the Non-Dual Lord and abides in unbroken, loving contemplation, they attain the sublime status of being a cherished child of the Divine Mother Uma (பாகு சேர் மொழி உமைக்குப் பாலனாகி வாழலாம்), cradled in transcendental grace. Sivavakkiyar cautions practitioners against the agonies of harsh, brute-force Hatha yogic mortifications—straining and exhausting themselves over external elements of water and fire. Liberation is not won through violent self-punishment or mechanical elemental battles, but through childlike surrender, heart-centered love, and natural alignment with the Divine Mother's living presence.

Verse 431

1பாலகனாக வேணும் என்று பத்திமுற்றும் என்பிரேல்
2நாலுபாதம் உண்டதில் நினைந்திரண்டு அடுத்ததால்
3மூலநாடி தன்னில்வன்னி மூட்டிஅந்த நீருண
4ஏலவார் குழலியூடே ஈசர்பாதம் எய்துமே.

1Paalaganaaga veenum enru paththimutrum enpireel
2Naalupaadham undadhil ninaindhirandu aduththadhaal
3Muulanaadi thannilvanni muuttiandha niiruna
4Eelavaar kuzhaliyuudee iisarpaadham eydhumee.

Printed in the source at the start of verse 431, this gloss explains a word in verse 430: வாகு - வலிமை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உமையொருபாகனின் ஞானக் குழந்தையாகி அழியாத முக்தி நிலையை அடைய வேண்டுமானால், பக்தி என்பது உணர்ச்சிப் பெருக்காய் நில்லாமல் யோக ஞானமாய் முதிர்ச்சி பெற வேண்டும். சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் ஆகிய நான்கு பாதங்களில் இறுதியாய் விளங்கும் யோகத்தையும் ஞானத்தையும் ஒருங்கே பற்ற வேண்டும். மூலாதார நாடியில் வாசியினால் குண்டலினித் தீயை மூட்டி (வன்னி மூட்டி), கபாலத்துச் சந்திர மண்டலத்திலிருந்து பெருகும் அமுத நீரைப் பருகி (நீருண), நறுமணம் கமழும் கூந்தலையுடைய வாலைத் தாயாகிய சுழுமுனை நாடியின் வழியே பிராணனை மேலேற்றினால், அங்கே ஆனந்தமாய் வீற்றிருக்கும் ஈசனின் பொற்பாதங்களை எளிதில் அடைந்துவிடலாம்.

The wish to become a child is taken up and given conditions. Devotion has to ripen. Of the four paths that exist, the two held in mind come next, and that nearness is why the work can proceed. Fire is kindled in the root channel, that water is drunk, and through the woman whose hair is fragrant with cardamom one reaches the Lord's feet. Child, paths, fire, drink, and the inner woman are one sequence. The feet are the end of it.

The teaching

To become the immortal spiritual child of the Divine Mother, devotion cannot remain a casual sentiment; it must ripen into complete spiritual maturity (பத்தி முற்றும்). Of the four classical Saiva paths (Charya, Kriya, Yoga, Jnana), the seeker must unite the culminating two: internal Yoga and experiential Wisdom (Jnana). The esoteric alchemical process is explicitly mapped: the yogi must kindle the blazing fire of Kundalini (வன்னி மூட்டி) in the root channel (மூலநாடி / Muladhara) and drink the descending ambrosial nectar of immortality (நீர் உண / amrita) that flows from the crown. Ascending through the subtle spinal channel of the Cardamom-Fragrant Divine Mother Shakti (ஏலவார் குழலி / Sushumna), the practitioner effortlessly attains the supreme feet of Ishvara.