சிவவாக்கியம்

Verse 449

1எழுப்பி மூலநாடியை இதப்படுத்த லாகுமோ
2மழுப்பிலாத சபையைநீர் வலித்துவாங்க வல்லீரேல்
3சுழுத்தியும் கடந்துபோய் சொப்பனத்தில் அப்புறம்
4அழுத்திஓர் எழுத்துளே அமைப்பதுஉண்மை ஐயனே.

1Ezhuppi muulanaadiyai idhappaduththa laagumo
2Mazhuppilaadha sapaiyainiir valiththuvaanga valliireel
3Suzhuththiyum kadandhupoy soppanaththil appuram
4Azhuththior ezhuththulee amaippadhuunmai aiyanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலநாடியான சுழுமுனையில் குண்டலினியை எழுப்புவது என்பது முரட்டுத்தனமான ஹடயோக வித்தையன்று; அது மனதை இதப்படுத்தி மென்மையாய் மலரச் செய்யும் ஞானக் கலையாகும். மாசற்ற சிற்சபையாகிய ஆனந்தக் கபால வெளியை வசப்படுத்த வல்ல மெய்ஞ்ஞானி, விழிப்பு (சாக்கிரம்), கனவு (சொப்பனம்), ஆழ்ந்த உறக்கம் (சுழுத்தி) ஆகிய முப்பவத்தைகளையும் கடந்து, துரியம் மற்றும் துரியாதீதப் பெருவெளியில் பிரவேசிக்க வேண்டும். அங்கே சகல தத்துவங்களையும் ஒடுக்கி, பிரணவத்தின் அல்லது சிவாயத்தின் மூலமான 'அந்த ஓர் எழுத்துக்குள்ளேயே' (ஏக அட்சரத்திற்குள்) தன் முழு உணர்வையும் அழுத்தி நிலைநிறுத்துவதே சிவவாக்கியர் அருளும் முடிவான மெய்ப்பொருளாகும் (ஐயனே உண்மை).

The closing question is practical and doubtful. Raise the root channel, and can it be settled as a petal? The condition is force on an assembly that will not go blunt, if you can draw that sabha to you. The sequence crosses deep sleep and afterward stands in dream, the order the print gives. Pressed into one letter, what is set there is the truth, and the line names Aiyan. The raised channel is the work.

The teaching

Sivavakkiyar concludes this section with the pinnacle of Siddha esoteric yoga. Raising the Kundalini through the central root channel (மூலநாடி) is not a violent feat, but a delicate, graceful blossoming. If the yogi possesses the spiritual power to draw near to the unshakeable, pristine assembly of Consciousness (மழுப்பிலாத சபை), they must cross beyond waking, dream (சொப்பனம்), and deep dreamless sleep (சுழுத்தி), entering the transcendent realms of Turiya and Turiyatita. By condensing and pressing their entire awareness into the singular Primal Seed-Letter (ஓர் எழுத்துளே அழுத்தி அமைப்பது / Omkara or the esoteric Sivayanama), the seeker establishes the unshakeable, living Truth of divine identity, realizing the Supreme Master within.

Verse 450

1அல்லதில்லை என்றுதான் ஆவியும் பொருளுடல்
2நல்லஈசர் தாள்இணைக்கும் நாதனிக்கும் ஈந்நிலை
3என்றும்என்னுள் நேசமும் வாசியை வருந்தினால்
4தொல்லையாம் வினைவிடென்று தூர தூரம் ஆனதே.

1Alladhillai enrudhaan aaviyum poruludal
2Nallaiisar thaalinaikkum naadhanikkum iinnilai
3Enrumennul neesamum vaasiyai varundhinaal
4Thollaiyaam vinaividenru thuura thuuram aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிரும் (ஆவி) பருவுடலும் (பொருளுடல்) வெவ்வேறானவை அல்ல; எல்லாம் சிவமே அன்றி வேறொன்றும் இல்லை என்ற அத்வைத மெய்யுணர்வை இப்பாடல் நிறுவுகிறது. புறத்தே தெய்வத்தைத் தேடாமல், அகத்தில் நீங்காத மெய்யன்பு பூண்டு, வாசி யோகத்தின் வழியே மூச்சை வருந்தி ஒழுங்குபடுத்திச் சாதனை புரியும்போது, பிறவிதோறும் ஆன்மாவைப் பற்றித் தொடரும் சஞ்சிதக் கர்ம வினைகள் அனைத்தும் சுட்டெரிக்கப்பட்டுத் தூரமாய் விலகி ஓடுகின்றன. உடலையும் உயிரையும் பிரித்துப் பார்க்காமல், அகக் கனலால் வாசியைச் சுழுமுனையில் செலுத்தும் சாதகனுக்கு, நாதனின் திருவடித் தாமரைகளில் இரண்டறக் கலக்கும் பேரின்ப முக்தி நிலை தானாகவே கைகூடுகிறது.

Spirit and solid body are put to one claim: there is nothing else. The state named here joins a person to the feet of the good Lord, and to the Lord as well. If the love that stays inside, and the breath one labors over, are made to ache, the karma that has been a long torment is told to leave. It becomes far. The next song opens on that same going.

The teaching

Sivavakkiyar establishes that ultimate liberation is neither abstract intellectualism nor a rejection of the physical vessel. Instead, body (பொருளுடல்) and vital spirit (ஆவி) are unified in an uncompromising non-dual realization that "there is nothing else" (அல்லதில்லை). When devotion is turned inward with unceasing love and combined with the rigorous discipline of Vasi yoga—churning the breath through the central spinal nadi—the primordial weight of sanchita karma is dissolved. The tormenting karmic imprint cannot survive the heat of internal breath mastery; it is commanded to depart and vanishes into infinite distance, leaving the seeker in inseparable communion with the feet of the inner Lord.

Verse 451

1ஆனதே பதியது உயிர் அற்றதே பசுபாசம்
2போனவே மலங்களும் புலன்களும் வினைகளும்
3கானகத்தில் இட்டதீயில் காற்றுவந்து அடுத்ததோ?
4ஊனகத்தில் வாயுஉன்னி ஒன்றியே உலாவுமே.

1Aanadhee padhiyadhu uyir atradhee pasupaasam
2Ponavee malangalum pulangalum vinaigalum
3Kaanagaththil ittadhiiyil kaatruvandhu aduththadho?
4Uunagaththil vaayuunni onriyee ulaavumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பதி, பசு, பாசம் என்ற சைவ சித்தாந்த முப்பொருள் வேறுபாடுகளும் மறைந்து, எல்லாம் ஒன்றேயான சிவமயமாகும் அத்வைதப் பெருநிலையைச் சிவவாக்கியர் இங்குப் பிரகடனம் செய்கிறார். காட்டில் பற்றி எரியும் பெருந்தீயில் புயற்காற்று வந்து இணையும் போது காடே தீப்பிழம்பாவது போல, ஊனகமாகிய உடம்புக்குள் வாசி வாயுவை ஒருமுகப்படுத்தி மூலாதாரக் கனலை மூட்டும்போது, ஆணவம், கன்மம், மாயை என்னும் மும்மலங்களும், ஐம்புலன்களின் மயக்கங்களும், தொல்வினைகளும் அடியோடு எரிந்து சாம்பலாகின்றன. பாசத் தளைகள் அற்றுப்போய், சீவனானது சிவத்தோடு ஒன்றித் தடையின்றிப் பெருவெளியில் உலாவும் பரவச நிலை சித்திக்கிறது.

The going just named is now a becoming: it has become the Lord, and the bond of the bound soul is what has ceased. Impurity, the senses, and karma leave in the same breath. A fire set in a forest is asked whether wind comes and catches it. The flesh-house answers. The inner wind, once attended to, roams as one single movement.

The teaching

In a single explosive realization, the classical triad of Saiva philosophy collapses: the bound soul (pasu) and its fetters (pasa) cease to exist as separate entities, and only the supreme Lord (pati) remains. Sivavakkiyar compares this transfiguration to a wildfire swept by a furious gale in a dense forest. When the yogi concentrates the inner wind (வாசி / வாயு) within the mortal vessel of flesh (ஊனகம்), it fans the latent fire of Kundalini into an all-consuming blaze. In this yogic conflagration, the three impurities (malas), the distractions of the five senses, and the accumulated residues of karma are instantly incinerated, leaving the liberated consciousness roaming freely as one undivided light.

Verse 452

1உலாவும் உவ்வும் அவ்வுமாய் உதித்தடர்ந்து நின்றதும்
2உலாவிஐம் புலன்களும் ஒருதலத்து இருந்திடும்
3நிலாவும்அங்கு நேசமாகி நின்றும் அமுதம்உண்டுதாம்
4உலாவும் எங்கள் ஈசனைக் குறித்துணர்ந்து கும்பிடே.

1Ulaavum uvvum avvumaay udhiththadarndhu ninradhum
2Ulaaviaim pulangalum orudhalaththu irundhidum
3Nilaavumangu neesamaagi ninrum amudhamundudhaam
4Ulaavum engal iisanaik kuriththunarndhu kumbidee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தின் உன்னதப் பேரின்ப ரகசியத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. இடை, பிங்கலை ஆகிய இரு நாடிகளிலும் உலவுகின்ற பிராண-அபான கலைகளான 'அ'கரமும் 'உ'கரமும் சுழுமுனை நடுநாடியில் உதித்து அடங்கும்போது, வெளிநோக்கி ஓடும் ஐம்புலன்களும் அடங்கி கபால உச்சி என்ற ஒரே தலத்தில் நிலைகொள்கின்றன. அங்கே சிரசின் சந்திர மண்டலத்தில் பேரன்பின் ஒளியாக நிலா வீச, அழியாத ஞான அமிர்தம் ஊற்றெடுத்துப் பெருகுகிறது. அந்த அமுதத்தைப் பருகி, உடலெங்கும் நடமாடும் ஆதி ஈசனை அகத்தே உணர்ந்து கும்பிடுவதே உண்மையான வழிபாடாகும்; புறத்தே நட்ட கல்லைக் கும்பிடுவதால் இது ஒருபோதும் வாய்க்காது.

Roaming, just asserted of the inner wind, is now both the near and the far, and also what arose, followed, and stood. The five senses that wander are told they will sit in one place. There the moon turns into love, and nectar is drunk. The close is an order: mark our roaming Lord, know him, and bow.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the culmination of Vasi yoga, where the dual currents of breath represented by the mystical seed-letters 'A' and 'U' (Ida and Pingala) are gathered into the central channel. The chaotic, outward-wandering senses are harnessed and permanently anchored in a single inner station—the crown center. Here, in the mystic cranial realm, the cooling lunar disc (சந்திர மண்டலம்) radiates with love, showering the nectar of immortality (அமுதம்) upon the awakened soul. True adoration (கும்பிடு) is not a mechanical ritual performed before an external idol, but the luminous inward recognition of the vibrant, moving Divine who dances within the subtle body.

Verse 453

1கும்பிடும் கருத்துளே குகனைஐங் கரனையும்
2நம்பியே இடம்வலம் நமக்கரித்து நாடிட
3எம்பிரானும் அம்மையும் இருத்தியே நடுவனைத்
4தும்பிபோல வாசகம் தொடர்ந்துசோம்பி நீங்குமே.

1Kumbidum karuththulee kuganaiaing karanaiyum
2Nambiyee idamvalam namakkariththu naadida
3Embiraanum ammaiyum iruththiyee naduvanaith
4Thumbipola vaasagam thodarndhusombi niingumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மெய்யான வழிபாடு என்பது புறக்கோயிலில் நிகழ்வதல்ல; அது ஆன்மாவின் அக உடலிலேயே நிகழும் யோகப் பேருண்மை என்பதைச் சிவவாக்கியர் உணர்த்துகிறார். மூலாதாரத்தில் கணபதியையும், ஆக்ஞா குகையில் முருகப்பெருமானையும் உணர்ந்து, இடகலை பிங்கலை வழியே ஓடும் இடவல வாசியைச் சமன்செய்து சுழுமுனையில் செலுத்த வேண்டும். அங்கு அம்மையப்பனான சிவ-சக்தியை ஒருமைப்படுத்தி நிலைநிறுத்தும் போது, மலரின் அமுதத்தை உண்டு மயங்கி அமைதியாகும் வண்டைப் போல, மனம் மற்றும் வாக்குகளின் சலனங்கள் யாவும் தளர்ந்து அடங்கி, பேசா மெளனப் பெருவெளியில் ஆன்மா நிலைத்து நிற்கிறது.

The worship just commanded is now a thought. That thought holds Guha, the hidden one, and the five inner instruments. Left and right are trusted and worked so a channel can be sought. Our Lord and the Mother are seated, and the middle one is named. Speech then goes like a bee that has finished the flower: it follows, slackens, and leaves.

The teaching

True worship takes place entirely within the subtle yogic physiology. Sivavakkiyar instructs the seeker to recognize the archetypal deities not as distant mythic figures, but as internal spiritual forces: Ganesha guarding the Muladhara and Guha illuminating the inner cave of consciousness. By methodically balancing the left and right breath channels (Ida and Pingala), the dormant central pathway (Sushumna) is unlocked. When the cosmic parents—Shiva and Shakti—are enthroned in union at the crown of the head, discursive speech and mental restless chatter slacken and fall away like an intoxicated bee bloated with divine nectar, plunging the mystic into the boundless quietude of Mouna.

Verse 454

1நீங்கும்ஐம் புலன்களும் நிறைந்தவல் வினைகளும்
2ஆங்காரமாம் ஆசையும் அருந்தடந்த பாதமும்
3ஓங்காரத்தின் உள்ளிருந்து ஒன்பதொழிந் தொன்றிலத்
4தூங்காஈசர் சொற்படி துணிந்திருக்க சுத்தமே.

1Niingumaim pulangalum niraindhaval vinaigalum
2Aangaaramaam aasaiyum arundhadandha paadhamum
3Ongaaraththin ullirundhu onpadhozhin thonrilath
4Thuungaaiisar sorpadi thunindhirukka suththamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் தத்துவத்தின்படி உண்மையான புனிதம் என்பது ஆற்று நீரில் மூழ்குவதோ புறச் சடங்குகளோ அல்ல; அது பிரணவ நாதத்தில் லயிப்பதேயாகும். பிரபஞ்ச மூலமான ஓங்காரத்தின் உட்பொருளை உணர்ந்து, உடலின் ஒன்பது வாசல்களையும் புலன் வழியே சிதறவிடாமல் ஒடுக்கி, ஏகத்துவத்தில் நிலைபெறும் போது வல்வினைகளும் அகந்தையும் ஆசைகளும் அடியோடு நீங்குகின்றன. விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் என்ற முப்பாதைகளையும் கடந்து, எக்காலத்தும் தூங்காமல் சாட்சியாய் நிற்கும் விழிப்புணர்வுப் பரம்பொருளின் ஆணைக்கு ஏற்பத் துணிவோடு அகத்தே நிற்பதே களங்கமற்ற மாசற்ற மெய்த்தூய்மையாகும்.

Speech has left like a tired bee, and with it go the five senses and the harsh karma that had filled a life. Desire that is nothing but ego goes in the same list, and so do feet the packed wording makes hard to reach. From inside the syllable Om, nine fall away and one remains. Purity is standing resolved as the unsleeping Lord has said.

The teaching

Purity in Siddha philosophy is not an external bath in river water, but the total emancipation of consciousness from sensory tyranny, pride, and karmic momentum. Sivavakkiyar explains that by penetrating deep into the primordial vibration of Omkara, the yogi closes off the nine sensory gateways of the physical tenement, collapsing all multiplicity into the single, supreme ground of being. Here, the seeker aligns directly with the "unsleeping Lord"—the ever-vigilant witness consciousness that transcends waking, dreaming, and deep sleep. To stand resolute and unshakeable in this state of continuous non-dual awareness is the only genuine and spotless purity.