சிவவாக்கியம்

Verse 47 அறிவு நிலை

1கறந்தபால் முலைப்புகா, கடைந்தவெண்ணெய் மோர்புகா;
2உடைந்துபோன சங்கின்ஓசை உயிர்களும் உடற்புகா;
3விரிந்தபூ உதிர்ந்தகாயும் மீண்டுபோய் மரம்புகா;
4இறந்தவர் பிறப்பதில்லை இல்லை இல்லை இல்லையே.

1Karandhapaal mulaippugaa, kadaindhavenney morpugaa;
2Udaindhupona sanginosai uyirgalum udarpugaa;
3Virindhapuu udhirndhagaayum miindupoy marambugaa;
4Irandhavar pirappadhillai illai illai illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இயற்கையின் மாறாத விதிகளையும், உடலின் இறுதி உண்மையையும் விளக்கும் சிவவாக்கியரின் ஒப்புயர்வற்ற ஞானப் பாடல். பசுவின் மடியிலிருந்து கறந்த பால் மீண்டும் மடிக்குள் புகாது; மோரைக் கடைந்து எடுத்த வெண்ணெய் மீண்டும் மோராகாது; உடைந்துபோன சங்கு மீண்டும் இனிய ஓசையை எழுப்பாது; மலர்ந்த பூவும் உதிர்ந்த காயும் மீண்டும் மரத்தின் கிளையில் ஒட்டாது. அதேபோல, பிரிந்துபோன உயிர் மீண்டும் அதே உடலுக்குள் புகுந்து வாழ்வதில்லை; இறந்த மனிதன் மீண்டும் அதே பந்த பாசங்களோடு பிறப்பதில்லை. இந்த உடலின் நிலையாமையை உணர்ந்து, அழிவற்ற மெய்ப் பரம்பொருளை வாழும்போதே அடைவதே ஆன்ம விடுதலையாகும்.

Four pictures show what does not go back. Milk that was drawn does not return into the breast. Churned butter does not return into the buttermilk. The sound of a broken conch, and lives themselves, do not re-enter the body. An opened flower and a fallen fruit do not go back into the tree. The conclusion is as hard as the pictures. The dead are not born, and the line says there is not, three times. Irreversible things are stacked, and death is said to be like them.

The teaching

The absolute irreversibility of cosmic and biological law (அறிவு நிலை). Milk that has been milked cannot re-enter the udder; churned butter cannot dissolve back into buttermilk; the shattered music of a broken conch cannot be reconstituted; a departed soul cannot re-enter a dead corpse; a fallen blossom or ripe fruit cannot climb back onto the tree. With unsparing clarity, Sivavakkiyar shatters naive superstitious hopes of worldly resurrection or physical continuity: that which has died is gone forever; only the transcendent truth endures.

Verse 48

1அறையினில் கிடந்தபோது அன்றுதூய்மை என்றிலீர்,
2துறைஅறிந்து நீர்குளித்த அன்றுதூமை என்றிலீர்,
3ப்றையறிந்து நீர்பிறந்த அன்றுதூமை என்றிலீர்,
4புரைஇலாத ஈசரோடு பொருந்துமாறது எங்ஙனே.

1Araiyinil kidandhapodhu anrudhuuymai enriliir,
2Thuraiarindhu niirguliththa anrudhuumai enriliir,
3Praiyarindhu niirpirandha anrudhuumai enriliir,
4Puraiilaadha iisarodu porundhumaaradhu engnganee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தீட்டு மற்றும் மாதவிடாய்த் தூய்மை குறித்த சமூகத்தின் போலிப் பாசாங்குகளை அம்பலப்படுத்தும் பாடல். தாயின் இருண்ட கருவறைக்குள் ஒன்பது மாதங்கள் உதிரத்தோடு உதிரமாய்க் கிடந்தபோது எவரும் உங்களைத் தீட்டு என்று கூறவில்லையே! பலரும் மூழ்கி எழும் பொது ஆற்றுத் துறைகளில் குளிக்கும்போது அந்த நீரைத் தீட்டு என்று விலக்கவில்லையே! அதேபோல, உலக உயிர்கள் அனைத்தும் உதிரமும் நீரும் திரண்ட மூலப் பிறப்பின் வழியே பிறந்தபோது எவரும் தீட்டென ஒதுங்கவில்லையே! ஆனால், இத்தகைய இயற்கையான உடலியல் நியதிகளுக்குப் போலிக் கட்டுப்பாடுகளை விதித்துவிட்டு, குற்றமற்ற பரம்பொருளோடு உங்களால் எப்படி இரண்டறக் கலக்க முடியும் என்று வினவுகிறார்.

Purity is shown as a word people use when the moment suits them. When it lay in the room, that day they did not say pure. The day they bathed at the ghat, knowing the bathing place, they did not say impure. The third line is compressed at its first word, printed with a pulled consonant, and on the day water came to be they likewise did not say impure. The verse then asks how anyone joins the lord who has no flaw.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the hypocritical, opportunistic definitions of ritual purity and menstrual pollution (தூமை). When the child lay in the mother's womb surrounded by bodily fluids, people did not declare it impure. When they plunge into the public river ghats to bathe, they do not consider the water polluted. On the day water was created, they did not call it impure. Yet they invent artificial taboos against natural processes while claiming to be fit to unite with the flawless, all-pervading Supreme Lord.

Verse 49

1தூமை தூமை என்றுளே துவண்டுஅலையும் ஏழைகாள்!
2தூமையான பெண்ணிருக்கத் தூமைபோனது எவ்விடம்?
3ஆமைபோல முழுகிவந்து அனேகவேதம் ஓதுறீர்
4தூமையும் திரண்டுருண்டு சொற்குருக்கள் ஆனதே.

1Thuumai thuumai enrulee thuvandualaiyum eezhaigaal!
2Thuumaiyaana pennirukkath thuumaiponadhu evvidam?
3Aamaipola muzhugivandhu aneegaveedham odhuriir
4Thuumaiyum thirandurundu sorkurukkal aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பெண்களின் இயற்கை நிகழ்வான மாதவிடாயைத் 'தீட்டு' என்று கூறிப் பெண்களை ஒதுக்கும் ஆணாதிக்கக் குருட்டு நம்பிக்கைகளைச் சாடும் புரட்சிகரப் பாடல். 'தீட்டு, தீட்டு' என்று கூச்சலிட்டு அலைகின்ற அறிவிலிகளே! தீட்டுக்குரியவள் என்று நீங்கள் முத்திரை குத்தும் பெண் உங்கள் கண்முன்னே நலமாக இருக்கும்போது, நீங்கள் கற்பனை செய்த அந்தத் தீட்டு எங்கே சென்றது? குளத்து நீரில் ஆமையைப் போல மூழ்கி எழுந்து, உடல் தூய்மை அடைந்துவிட்டதாக எண்ணி வேதங்களை ஓதும் போலி வேடதாரிகளே! பிறப்பை அருளும் தாய்த் தன்மையை இழிவாகப் பேசிவிட்டு, ஏட்டுச் சுரைக்காய்களைப் போதிக்கும் உங்கள் சொற்குருக்களின் அறியாமையே உலகிலேயே திரண்டுருண்ட உண்மையான தீட்டாகும் என்று முழங்குகிறார்.

The poor are seen sagging and wandering inside the cry of impurity, impurity. The question that stops them is simple. While the woman they call impure is right there, where did the impurity go? It would have a place if the word were solid. Instead they dive like a tortoise, come up, and recite many Vedas. The last line gathers the impurity itself, rolled into a mass, and says it has become gurus made of words. The teachers of the rule are what the stain has rolled itself into.

The teaching

A scathing defense of women and condemnation of patriarchal taboos regarding menstrual pollution (தூமை). Fools wander about obsessively shrieking about pollution and female impurity, yet when the woman herself stands right before them, where has this supposed 'impurity' gone? These same hypocrites dive into sacred ponds like tortoises, surface, and chant the Vedas, unaware that their dogmatic teachers and word-bound gurus are themselves the real congealed embodiment of spiritual pollution.

Verse 50

1சொற்குருக்கள் ஆனதும் சோதிமேனி ஆனதும்
2மெய்க்குருக்கள் ஆனதும் வேணபூசை செய்வதும்
3சற்குருக்கள் ஆனதும் சாத்திரங்கள் சொல்வதும்
4செய்க்குருக்கள் ஆனதும் திரண்டுருண்ட தூமையே.

1Sorkurukkal aanadhum sodhimeeni aanadhum
2Meykkurukkal aanadhum veenapuusai seyvadhum
3Sarkurukkal aanadhum saaththirangal solvadhum
4Seykkurukkal aanadhum thirandurunda thuumaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மக்களிடம் வேடமிட்டுப் பொருள் பறிக்கும் போலி குருமார்களையும், பகட்டான புறச் சடங்குகளையும் சிவவாக்கியர் மிகக் கடுமையாகச் சாடுகிறார். வாய்ச்சொல்லை மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்ட சொற்குரு, தன் உடலை ஜோதி மேனியாகக் காட்டிக்கொள்ளும் போலி ஆன்மீகவாதி, உடலின் புறத்தூய்மையை மட்டுமே போற்றும் மெய்க்குரு, விரும்பியவாறு ஆடம்பரப் பூசைகளை நடத்தும் மதவாதிகள், சாத்திரங்களை கிளிப்பிள்ளை போல் ஒப்புவித்துத் தங்களை சற்குரு என்று தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்வோர், வெறும் சடங்குக் கிரியைகளைச் செய்யும் செய்க்குரு என எவராயினும், அவர்கள் மெய்ஞ்ஞானத்தை உணராதபோது இந்த வேடங்களும் சடங்குகளும் திரண்டு உருண்ட மலக் குவியலும் தீட்டுமே (திரண்டுருண்ட தூமை) அன்றி வேறில்லை. தாயின் கருப்பையில் உதிரமும் மலசலமுமாய் உருண்ட இந்த ஊன் உடலை வைத்துக்கொண்டு ஆன்மிகப் பகட்டு பேசுவது மடமை; உள்ளொளியைத் தூண்டித் தன் உடலை அழியாத பிரணவ ஒளியாக மாற்றும் அகஞானமே உண்மையான முக்தி என்பதை இப்பாடல் உணர்த்துகிறது.

Word-guru, body of light, guru of the true body, the worship one happens to want, good guru, the treatises, guru of rites: each title is allowed to finish naming itself. Then the whole set is called one thing. It is purity, clumped and rolled into a ball. Anyone hoping the right kind of teacher would be spared has already lost that hope. The roles are the lump. What had been praised as cleanliness now sits there as a mass you can see.

The teaching

Sivavakkiyar mounts a scathing critique of religious commercialization and spiritual hypocrisy. Charlatans and institutional teachers hoard flamboyant titles—verbal masters (சொற்குரு), masters professing bodies of light (சோதிமேனி), gurus of the physical frame (மெய்க்குரு), and self-styled satgurus (சற்குரு) who merely recite scriptures and conduct customized rituals for patronage. The Siddha strips away these sanctimonious robes to reveal that all outer spiritual roles and formal ceremonies, when divorced from direct inner illumination, are nothing more than rolled-up balls of mortal impurity (திரண்டுருண்ட தூமை). True awakening does not consist of peddling sacred jargon or presiding over external ceremonies, but in transcending the physical vessel and its egoic delusions entirely.

Verse 51

1கைவடங்கள் கண்டுநீர் கண்சிமிட்டி நிற்கிறீர்?
2எவ்விடங்கள் கண்டுநீர் எண்ணி எண்ணிப் பார்க்கிறீர்?
3பொய்யுணர்ந்த சிந்தையைப் பொருந்திநோக்க வல்லீரேல்
4மெய்கடந்து உம்முளே விரைந்து கூறல்ஆகுமே.

1Kaivadangal kanduniir kansimitti nirkiriir?
2Evvidangal kanduniir enni ennip paarkkiriir?
3Poyyunarndha sindhaiyaip porundhinokka valliireel
4Meygadandhu ummulee viraindhu kuuralaagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கைகளில் உருத்திராட்சம் உள்ளிட்ட மாலைகளைத் (கைவடம்) தாங்கி, கண்களைச் சிமிட்டி மூடிப் போலிப் பரவச வேடமிடும் வெளிவேடப் பூசகர்களையும், புண்ணியத் தலங்கள் எவை எவை என்று கால்கடுக்க எண்ணித் திரியும் மூடர்களையும் வினவுகிறார் சித்தர். மனிதன் புறத்திலுள்ள ஊர்களையும் மணிகளையும் எண்ணுவதை விடுத்து, தன் சொந்த மனதின் மாயைகளையும் வஞ்சனைகளையும் (பொய்யுணர்ந்த சிந்தை) நேருக்கு நேராக நின்று கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும். பொய்ம்மையும் மாயையுமான தன் உடலின் எல்லையைக் கடந்து (மெய்கடந்து), தன்னுள்ளேயே உறையும் ஆத்ம தத்துவத்தை உணர்ந்து நின்றால், புறச் சடங்குகளோ தலயாத்திரைகளோ இன்றி அந்த மெய்ப்பொருளைத் தன் உள்ளேயே உடனே கண்டுணர முடியும் என்ற அத்வைத அகப்பார்வையை இங்கு நிலைநாட்டுகிறார்.

The eyes are busy and the mind is not. Something in the hands is being looked at, and the looker stands there blinking. Then it is places, counted and counted again. The turn is blunt. If the mind that has already recognized the lie can be looked at steadily, the rest can be said at once, past the body, inside you. Long searching is treated as a way of not looking. The inside is where the telling gets short.

The teaching

A direct strike against externalized pietism and mechanical asceticism. Sivavakkiyar mocks the hypocritical posturing of ritualists who count rosary beads (கைவடம்) in their hands while blinking their eyes in feigned ecstasy, or who endlessly tally sacred pilgrimage sites across geography without understanding their own minds. The Siddha insists that spiritual realization requires turning the gaze inward to confront the deceitful machinations of one's own mind (பொய்யுணர்ந்த சிந்தை). When the seeker confronts and dissolves the ego's falsehood, transcending body-consciousness (மெய்கடந்து), the supreme Truth reveals itself instantly within the inner sanctuary of the heart, rendering all beads, counting, and external shrines redundant.

Verse 52

1ஆடுகாட்டி வேங்கையை அகப்படுத்து மாறுபோல்
2மாடுகாட்டி என்னைநீ மதிமயக்கல் ஆகுமோ,
3கோடுகாட்டி யானையைக் கொன்றுரித்த கொற்றவா,
4வீடுகாட்டி என்னைநீ வெளிப்படுத்த வேணுமே.

1Aadugaatti veengaiyai agappaduththu maarupol
2Maadugaatti ennainii madhimayakkal aagumo,
3Kodugaatti yaanaiyaik konruriththa kotravaa,
4Viidugaatti ennainii velippaduththa veenumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேடன் ஒருவன் ஆட்டைக் காட்டிப் புலியைக் கூண்டில் சிக்க வைப்பது போல, மாயையான உலக இச்சைகளும் பொன், பொருள், மாடு உள்ளிட்ட செல்வங்களும் மனிதனை மயக்கி சம்சாரப் படுகுழியில் வீழ்த்துகின்றன. ஆணவத்தின் குறியீடான மதயானையைக் கொன்று அதன் தோலை உரித்தெறிந்த வெற்றி வீரனான சிவபெருமானே, என்னை இந்த அற்ப உலக மாயைகளில் சிக்க வைத்து என் அறிவை மயக்கலாமா என்று வாதிடுகிறார் சித்தர். புலன் இச்சைகள் என்னும் மாய வலையிலிருந்து என்னை விடுவித்து, பரவெளியாகிய நித்திய மோட்சப் பெருவெளியையும் (வீடு), எல்லையற்ற ஆத்ம ஞான அனுபவத்தையும் எனக்கு வழங்கித் தன்னோடு இரண்டறக் கலக்கச் செய்ய வேண்டும் என்று சிவனிடம் அக விடுதலைக்காக விண்ணப்பிக்கிறார்.

The voice changes from scolding to asking. A goat is shown and a tiger is caught. Cattle are shown, and the question is whether a mind will be muddled the same way. A tusk is shown, an elephant is killed and flayed, and the victor who did it is addressed. The plea is to change the bait. Show the house, and bring the speaker out into the open. Every earlier showing is a trick that catches something. This showing is the one he says he still needs.

The teaching

Sivavakkiyar employs the metaphor of a hunter's trap to challenge the Divine and lay bare the snares of worldly illusion. Just as a trapper stakes a helpless goat to ensnare a fierce tiger, the world ensnares human consciousness using the bait of material wealth, cattle, and sensory pleasures (மாடுகாட்டி). Sivavakkiyar invokes Shiva as Gajasamharamurti—the conqueror who ripped apart the raging elephant of pride and sensory delusion—pleading not to be trapped by the illusions of maya. Instead of petty worldly entrapments, he demands the ultimate Siddha gift: to be shown the true house of liberation (வீடு) and revealed within the boundless expanse (வெளி) of transcendent consciousness.