சிவவாக்கியம்

Verse 50

1சொற்குருக்கள் ஆனதும் சோதிமேனி ஆனதும்
2மெய்க்குருக்கள் ஆனதும் வேணபூசை செய்வதும்
3சற்குருக்கள் ஆனதும் சாத்திரங்கள் சொல்வதும்
4செய்க்குருக்கள் ஆனதும் திரண்டுருண்ட தூமையே.

1Sorkurukkal aanadhum sodhimeeni aanadhum
2Meykkurukkal aanadhum veenapuusai seyvadhum
3Sarkurukkal aanadhum saaththirangal solvadhum
4Seykkurukkal aanadhum thirandurunda thuumaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மக்களிடம் வேடமிட்டுப் பொருள் பறிக்கும் போலி குருமார்களையும், பகட்டான புறச் சடங்குகளையும் சிவவாக்கியர் மிகக் கடுமையாகச் சாடுகிறார். வாய்ச்சொல்லை மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்ட சொற்குரு, தன் உடலை ஜோதி மேனியாகக் காட்டிக்கொள்ளும் போலி ஆன்மீகவாதி, உடலின் புறத்தூய்மையை மட்டுமே போற்றும் மெய்க்குரு, விரும்பியவாறு ஆடம்பரப் பூசைகளை நடத்தும் மதவாதிகள், சாத்திரங்களை கிளிப்பிள்ளை போல் ஒப்புவித்துத் தங்களை சற்குரு என்று தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்வோர், வெறும் சடங்குக் கிரியைகளைச் செய்யும் செய்க்குரு என எவராயினும், அவர்கள் மெய்ஞ்ஞானத்தை உணராதபோது இந்த வேடங்களும் சடங்குகளும் திரண்டு உருண்ட மலக் குவியலும் தீட்டுமே (திரண்டுருண்ட தூமை) அன்றி வேறில்லை. தாயின் கருப்பையில் உதிரமும் மலசலமுமாய் உருண்ட இந்த ஊன் உடலை வைத்துக்கொண்டு ஆன்மிகப் பகட்டு பேசுவது மடமை; உள்ளொளியைத் தூண்டித் தன் உடலை அழியாத பிரணவ ஒளியாக மாற்றும் அகஞானமே உண்மையான முக்தி என்பதை இப்பாடல் உணர்த்துகிறது.

Word-guru, body of light, guru of the true body, the worship one happens to want, good guru, the treatises, guru of rites: each title is allowed to finish naming itself. Then the whole set is called one thing. It is purity, clumped and rolled into a ball. Anyone hoping the right kind of teacher would be spared has already lost that hope. The roles are the lump. What had been praised as cleanliness now sits there as a mass you can see.

The teaching

Sivavakkiyar mounts a scathing critique of religious commercialization and spiritual hypocrisy. Charlatans and institutional teachers hoard flamboyant titles—verbal masters (சொற்குரு), masters professing bodies of light (சோதிமேனி), gurus of the physical frame (மெய்க்குரு), and self-styled satgurus (சற்குரு) who merely recite scriptures and conduct customized rituals for patronage. The Siddha strips away these sanctimonious robes to reveal that all outer spiritual roles and formal ceremonies, when divorced from direct inner illumination, are nothing more than rolled-up balls of mortal impurity (திரண்டுருண்ட தூமை). True awakening does not consist of peddling sacred jargon or presiding over external ceremonies, but in transcending the physical vessel and its egoic delusions entirely.

Verse 51

1கைவடங்கள் கண்டுநீர் கண்சிமிட்டி நிற்கிறீர்?
2எவ்விடங்கள் கண்டுநீர் எண்ணி எண்ணிப் பார்க்கிறீர்?
3பொய்யுணர்ந்த சிந்தையைப் பொருந்திநோக்க வல்லீரேல்
4மெய்கடந்து உம்முளே விரைந்து கூறல்ஆகுமே.

1Kaivadangal kanduniir kansimitti nirkiriir?
2Evvidangal kanduniir enni ennip paarkkiriir?
3Poyyunarndha sindhaiyaip porundhinokka valliireel
4Meygadandhu ummulee viraindhu kuuralaagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கைகளில் உருத்திராட்சம் உள்ளிட்ட மாலைகளைத் (கைவடம்) தாங்கி, கண்களைச் சிமிட்டி மூடிப் போலிப் பரவச வேடமிடும் வெளிவேடப் பூசகர்களையும், புண்ணியத் தலங்கள் எவை எவை என்று கால்கடுக்க எண்ணித் திரியும் மூடர்களையும் வினவுகிறார் சித்தர். மனிதன் புறத்திலுள்ள ஊர்களையும் மணிகளையும் எண்ணுவதை விடுத்து, தன் சொந்த மனதின் மாயைகளையும் வஞ்சனைகளையும் (பொய்யுணர்ந்த சிந்தை) நேருக்கு நேராக நின்று கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும். பொய்ம்மையும் மாயையுமான தன் உடலின் எல்லையைக் கடந்து (மெய்கடந்து), தன்னுள்ளேயே உறையும் ஆத்ம தத்துவத்தை உணர்ந்து நின்றால், புறச் சடங்குகளோ தலயாத்திரைகளோ இன்றி அந்த மெய்ப்பொருளைத் தன் உள்ளேயே உடனே கண்டுணர முடியும் என்ற அத்வைத அகப்பார்வையை இங்கு நிலைநாட்டுகிறார்.

The eyes are busy and the mind is not. Something in the hands is being looked at, and the looker stands there blinking. Then it is places, counted and counted again. The turn is blunt. If the mind that has already recognized the lie can be looked at steadily, the rest can be said at once, past the body, inside you. Long searching is treated as a way of not looking. The inside is where the telling gets short.

The teaching

A direct strike against externalized pietism and mechanical asceticism. Sivavakkiyar mocks the hypocritical posturing of ritualists who count rosary beads (கைவடம்) in their hands while blinking their eyes in feigned ecstasy, or who endlessly tally sacred pilgrimage sites across geography without understanding their own minds. The Siddha insists that spiritual realization requires turning the gaze inward to confront the deceitful machinations of one's own mind (பொய்யுணர்ந்த சிந்தை). When the seeker confronts and dissolves the ego's falsehood, transcending body-consciousness (மெய்கடந்து), the supreme Truth reveals itself instantly within the inner sanctuary of the heart, rendering all beads, counting, and external shrines redundant.

Verse 52

1ஆடுகாட்டி வேங்கையை அகப்படுத்து மாறுபோல்
2மாடுகாட்டி என்னைநீ மதிமயக்கல் ஆகுமோ,
3கோடுகாட்டி யானையைக் கொன்றுரித்த கொற்றவா,
4வீடுகாட்டி என்னைநீ வெளிப்படுத்த வேணுமே.

1Aadugaatti veengaiyai agappaduththu maarupol
2Maadugaatti ennainii madhimayakkal aagumo,
3Kodugaatti yaanaiyaik konruriththa kotravaa,
4Viidugaatti ennainii velippaduththa veenumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேடன் ஒருவன் ஆட்டைக் காட்டிப் புலியைக் கூண்டில் சிக்க வைப்பது போல, மாயையான உலக இச்சைகளும் பொன், பொருள், மாடு உள்ளிட்ட செல்வங்களும் மனிதனை மயக்கி சம்சாரப் படுகுழியில் வீழ்த்துகின்றன. ஆணவத்தின் குறியீடான மதயானையைக் கொன்று அதன் தோலை உரித்தெறிந்த வெற்றி வீரனான சிவபெருமானே, என்னை இந்த அற்ப உலக மாயைகளில் சிக்க வைத்து என் அறிவை மயக்கலாமா என்று வாதிடுகிறார் சித்தர். புலன் இச்சைகள் என்னும் மாய வலையிலிருந்து என்னை விடுவித்து, பரவெளியாகிய நித்திய மோட்சப் பெருவெளியையும் (வீடு), எல்லையற்ற ஆத்ம ஞான அனுபவத்தையும் எனக்கு வழங்கித் தன்னோடு இரண்டறக் கலக்கச் செய்ய வேண்டும் என்று சிவனிடம் அக விடுதலைக்காக விண்ணப்பிக்கிறார்.

The voice changes from scolding to asking. A goat is shown and a tiger is caught. Cattle are shown, and the question is whether a mind will be muddled the same way. A tusk is shown, an elephant is killed and flayed, and the victor who did it is addressed. The plea is to change the bait. Show the house, and bring the speaker out into the open. Every earlier showing is a trick that catches something. This showing is the one he says he still needs.

The teaching

Sivavakkiyar employs the metaphor of a hunter's trap to challenge the Divine and lay bare the snares of worldly illusion. Just as a trapper stakes a helpless goat to ensnare a fierce tiger, the world ensnares human consciousness using the bait of material wealth, cattle, and sensory pleasures (மாடுகாட்டி). Sivavakkiyar invokes Shiva as Gajasamharamurti—the conqueror who ripped apart the raging elephant of pride and sensory delusion—pleading not to be trapped by the illusions of maya. Instead of petty worldly entrapments, he demands the ultimate Siddha gift: to be shown the true house of liberation (வீடு) and revealed within the boundless expanse (வெளி) of transcendent consciousness.

Verse 53

1இடத்ததுன்கண் சந்திரன், வலத்ததுன்கண் சூரியன்
2இடக்கைசங்கு சக்கரம், வலக்கைசூலம் மான்மழு;
3எடுத்தபாதம் நீள்முடி, எண்திசைக்கும் அப்புறம்,
4உடல்கலந்து நின்றமாயம் யாவர்காண வல்லரே?

1Idaththadhungan sandhiran, valaththadhungan suuriyan
2Idakkaisangu sakkaram, valakkaisuulam maanmazhu;
3Eduththapaadham niilmudi, endhisaikkum appuram,
4Udalgalandhu ninramaayam yaavargaana vallaree?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்டத்தில் உள்ளதே பிண்டம் என்னும் சித்தர் யோக தத்துவத்தின்படி, மனித உடலுக்குள்ளேயே ஹரி-ஹர ஐக்கியத்தையும் வாசி யோக சூட்சுமத்தையும் சிவவாக்கியர் காட்சிப்படுத்துகிறார். மனிதனின் இடக்கண் சந்திர கலை (இடைநாடி), வலக்கண் சூரிய கலை (பிங்கலை நாடி). இடக்கையிலுள்ள சங்கமும் சக்கரமும் திருமாலின் நிலைநிறுத்தும் ஆற்றலையும், வலக்கையிலுள்ள சூலமும் மான்மழுவும் சிவனின் சங்கார ஆற்றலையும் குறிக்கின்றன. எட்டுத் திசைகளையும் கடந்து நிற்கும் விராட் புருஷனின் அண்டப் பேரொளி, அற்பத் தோலால் போர்த்தப்பட்ட இந்த மானுட உடலினுள் பிராணனாகவும் ஆன்மாவாகவும் இரண்டறக் கலந்து நிற்கும் பிரபஞ்ச மாயையை, அகக்கண் திறக்காத புறச்சமய வாதிகளால் எவ்வாறு தரிசிக்க இயலும் என்று சவால் விடுக்கிறார்.

The body is read as the place where the outward gods have their marks. The moon is the left eye and the sun the right. One hand holds conch and discus, the other trident, deer, and axe, so both lords' signs occupy one frame. The lifted foot and the tall crown sit past the eight directions. Who can see the mystery that stands mixed into the body? The emblems are what that seeing would have to include.

The teaching

A profound revelation of the esoteric human microcosm (பிண்டம்) as the cosmic macrocosm (அண்டம்), shattering the sectarian divide between Shaivism and Vaishnavism. Sivavakkiyar perceives the unified deity—Hari-Hara—dwelling within the practitioner's own subtle anatomy. The left and right eyes correspond to the lunar (Chandra / Ida) and solar (Surya / Pingala) nadis of Vasi yoga. In this supreme inner vision, the attributes of Vishnu (conch and discus) and Shiva (trident, deer, and axe) unite into a single cosmic form whose dance transcends the cardinal directions. The Siddha challenges the blind orthodox world: who possesses the awakened inner sight to behold this magnificent, boundless divine presence dwelling directly within one's own flesh and breath?

Verse 54

1நாழிஅப்பும் நாழிஉப்பும் நாழியான வாறுபோல்
2ஆழியோனும் ஈசனும் அமர்ந்து வாழ்ந்திருந்திடம்
3ஏறில்ஆறு ஈசனும் இயங்கு சக்ரதரனையும்
4வேறுகூறு பேசுவார் வீழ்வர்வீண் நரகிலே.

1Naazhiappum naazhiuppum naazhiyaana vaarupol
2Aazhiyonum iisanum amarndhu vaazhndhirundhidam
3Eerilaaru iisanum iyangu sakradharanaiyum
4Veeruguuru peesuvaar viizhvarviin naragilee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஒரு நாழி தண்ணீரும் ஒரு நாழி உப்பும் ஒன்றோடொன்று கரையும் போது உப்பு நீரென்ற பேதமற்று ஏகமாய் ஒன்றாவது போல, சக்கரத்தைக் கொண்ட திருமாலும் உமையொருபாகனாகிய சிவனும் மெய்யுணர்வின் ஆழத்தில் பேதமின்றி ஒன்றாய் அமர்ந்துள்ளனர். நந்தியின் மீது ஏறும் ஈசனையும், கருடன் மேல் இயங்கும் சக்கரதாரியையும் தமக்குள் தனித்தனியாகப் பிரித்துச் சைவம் என்றும் வைணவம் என்றும் சண்டையிடும் மதவெறியர்கள் ஆன்ம உண்மையறியாது மாயா நரகத்தில் வீழ்வர். இருமையும் அற்ற அத்துவித ஒருமையே பரம்பொருள்; உடலிலும் உலகிலும் உப்பும் நீரும் போல் சிவனும் விஷ்ணுவும் நீக்கமறக் கலந்துள்ள ஆத்ம தத்துவத்தை உணர்வதே உண்மை முக்தி என்று சமய பேதங்களை அறுத்தெறிகிறார்.

A measure of batter and a measure of salt are the test. Once mixed, they count as one measure, and that is how the discus-lord and Ishvara are to be understood: they have a place where they sit and live together. The next line is tight. It sets a bull-and-six form of the lord beside the holder of the moving wheel. People who tell those as separate stories fall into a hell that does them no good, because the dwelling was never two.

The teaching

Sivavakkiyar delivers an uncompromising condemnation of sectarian fanaticism through the vivid Advaitic metaphor of salt dissolving seamlessly into water (நாழி அப்பும் நாழி உப்பும்). When salt and water unite, their separate measures vanish into an indivisible whole; in precisely the same manner, Shiva and Vishnu are non-different aspects of the single, indivisible supreme Reality residing within the human heart. Sectarian zealots who split hairs, generating doctrinal disputes and claiming superiority of one divine name over the other, remain entirely blind to this non-dual truth (அபேதம்). Sivavakkiyar warns that such intellectual blindness and tribal bigotry only plunges souls into the pointless hell of spiritual delusion.

Verse 55

1தில்லைநாய கன்அவன்; திருவரங் கனும்அவன்;
2எல்லையான புவனமும் ஏகமுத்தி யானவன்
3பல்லுநாவும் உள்ளபேர் பகுத்துகூறி மகிழுவார்;
4வல்லபங்கள் பேசுவார் வாய்புழுத்து மாய்வரே.

1Thillainaaya kanavan; thiruvarang kanumavan;
2Ellaiyaana puvanamum eegamuththi yaanavan
3Pallunaavum ullapeer paguththuguuri magizhuvaar;
4Vallapangal peesuvaar vaaypuzhuththu maayvaree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிதம்பரத்துப் பெருவெளியில் ஆனந்தக் கூத்தாடும் தில்லை நாயகனும், திருவரங்கத்துப் பாற்கடலில் பாம்பணையில் யோகத்துயில் கொள்ளும் அரங்கநாதனும் வெவ்வேறான கடவுளரல்லர்; எல்லைகளற்ற புவனங்களையும் ஏகமுத்தியையும் அருளும் ஒரே பரம்பொருளின் வெளிப்பாடுகளே ஆவர். பல்லும் நாவும் இருக்கிறது என்பதற்காகத் தங்களின் சொற்பொழிவுத் திறமையால் சிவன் பெரியவனா, திருமால் பெரியவனா என்று வாதம் புரிந்து பிரித்துப் பேசி மகிழும் அறியாமை கொண்ட பண்டிதர்கள், ஆன்ம நிந்தனை செய்த காரணத்தால் நாக்கு அழுகி, வாய் புழுத்து அழிந்து போவார்கள் என்று மிகக் கடுமையாகச் சாடுகிறார். பேதங்களை உடைத்தெறிந்து ஒரே பரவெளியைத் தனக்குள் காண்பதே சித்தர்களின் மெய்நெறியாகும்.

He is the lord of Tillai, and he is the lord of Tiruvarangam. He is the world that has become every limit, and he is the one release. Against that, names that live only in tooth and tongue are divided, spoken, and enjoyed. People who talk up separate powers and favorites will find the mouth itself gone to worms. The previous lines had already set the two lords in one dwelling. Here the same refusal reaches the two famous halls and the pleasure of sorting their names.

The teaching

Sivavakkiyar continues his radical obliteration of the Shaiva-Vaishnava conflict that historically plagued the Tamil lands. Nataraja dancing in the cosmic space of Chidambaram (Thillai) and Ranganatha reclining upon the serpent of eternity in Srirangam (Tiruvarangam) are not rival gods, but manifestations of the one supreme Consciousness that constitutes both the finite material world and infinite liberation (ஏகமுத்தி). The poet reserves his fiercest ire for sectarian debaters who use their physical faculties—teeth and tongue—to draw petty divisions and boast of theological superiority. Those who weaponize speech to fracture the non-dual Divine will suffer karmic decay, their very mouths decaying into dust.