சிவவாக்கியம்

Verse 54

1நாழிஅப்பும் நாழிஉப்பும் நாழியான வாறுபோல்
2ஆழியோனும் ஈசனும் அமர்ந்து வாழ்ந்திருந்திடம்
3ஏறில்ஆறு ஈசனும் இயங்கு சக்ரதரனையும்
4வேறுகூறு பேசுவார் வீழ்வர்வீண் நரகிலே.

1Naazhiappum naazhiuppum naazhiyaana vaarupol
2Aazhiyonum iisanum amarndhu vaazhndhirundhidam
3Eerilaaru iisanum iyangu sakradharanaiyum
4Veeruguuru peesuvaar viizhvarviin naragilee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஒரு நாழி தண்ணீரும் ஒரு நாழி உப்பும் ஒன்றோடொன்று கரையும் போது உப்பு நீரென்ற பேதமற்று ஏகமாய் ஒன்றாவது போல, சக்கரத்தைக் கொண்ட திருமாலும் உமையொருபாகனாகிய சிவனும் மெய்யுணர்வின் ஆழத்தில் பேதமின்றி ஒன்றாய் அமர்ந்துள்ளனர். நந்தியின் மீது ஏறும் ஈசனையும், கருடன் மேல் இயங்கும் சக்கரதாரியையும் தமக்குள் தனித்தனியாகப் பிரித்துச் சைவம் என்றும் வைணவம் என்றும் சண்டையிடும் மதவெறியர்கள் ஆன்ம உண்மையறியாது மாயா நரகத்தில் வீழ்வர். இருமையும் அற்ற அத்துவித ஒருமையே பரம்பொருள்; உடலிலும் உலகிலும் உப்பும் நீரும் போல் சிவனும் விஷ்ணுவும் நீக்கமறக் கலந்துள்ள ஆத்ம தத்துவத்தை உணர்வதே உண்மை முக்தி என்று சமய பேதங்களை அறுத்தெறிகிறார்.

A measure of batter and a measure of salt are the test. Once mixed, they count as one measure, and that is how the discus-lord and Ishvara are to be understood: they have a place where they sit and live together. The next line is tight. It sets a bull-and-six form of the lord beside the holder of the moving wheel. People who tell those as separate stories fall into a hell that does them no good, because the dwelling was never two.

The teaching

Sivavakkiyar delivers an uncompromising condemnation of sectarian fanaticism through the vivid Advaitic metaphor of salt dissolving seamlessly into water (நாழி அப்பும் நாழி உப்பும்). When salt and water unite, their separate measures vanish into an indivisible whole; in precisely the same manner, Shiva and Vishnu are non-different aspects of the single, indivisible supreme Reality residing within the human heart. Sectarian zealots who split hairs, generating doctrinal disputes and claiming superiority of one divine name over the other, remain entirely blind to this non-dual truth (அபேதம்). Sivavakkiyar warns that such intellectual blindness and tribal bigotry only plunges souls into the pointless hell of spiritual delusion.

Verse 55

1தில்லைநாய கன்அவன்; திருவரங் கனும்அவன்;
2எல்லையான புவனமும் ஏகமுத்தி யானவன்
3பல்லுநாவும் உள்ளபேர் பகுத்துகூறி மகிழுவார்;
4வல்லபங்கள் பேசுவார் வாய்புழுத்து மாய்வரே.

1Thillainaaya kanavan; thiruvarang kanumavan;
2Ellaiyaana puvanamum eegamuththi yaanavan
3Pallunaavum ullapeer paguththuguuri magizhuvaar;
4Vallapangal peesuvaar vaaypuzhuththu maayvaree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிதம்பரத்துப் பெருவெளியில் ஆனந்தக் கூத்தாடும் தில்லை நாயகனும், திருவரங்கத்துப் பாற்கடலில் பாம்பணையில் யோகத்துயில் கொள்ளும் அரங்கநாதனும் வெவ்வேறான கடவுளரல்லர்; எல்லைகளற்ற புவனங்களையும் ஏகமுத்தியையும் அருளும் ஒரே பரம்பொருளின் வெளிப்பாடுகளே ஆவர். பல்லும் நாவும் இருக்கிறது என்பதற்காகத் தங்களின் சொற்பொழிவுத் திறமையால் சிவன் பெரியவனா, திருமால் பெரியவனா என்று வாதம் புரிந்து பிரித்துப் பேசி மகிழும் அறியாமை கொண்ட பண்டிதர்கள், ஆன்ம நிந்தனை செய்த காரணத்தால் நாக்கு அழுகி, வாய் புழுத்து அழிந்து போவார்கள் என்று மிகக் கடுமையாகச் சாடுகிறார். பேதங்களை உடைத்தெறிந்து ஒரே பரவெளியைத் தனக்குள் காண்பதே சித்தர்களின் மெய்நெறியாகும்.

He is the lord of Tillai, and he is the lord of Tiruvarangam. He is the world that has become every limit, and he is the one release. Against that, names that live only in tooth and tongue are divided, spoken, and enjoyed. People who talk up separate powers and favorites will find the mouth itself gone to worms. The previous lines had already set the two lords in one dwelling. Here the same refusal reaches the two famous halls and the pleasure of sorting their names.

The teaching

Sivavakkiyar continues his radical obliteration of the Shaiva-Vaishnava conflict that historically plagued the Tamil lands. Nataraja dancing in the cosmic space of Chidambaram (Thillai) and Ranganatha reclining upon the serpent of eternity in Srirangam (Tiruvarangam) are not rival gods, but manifestations of the one supreme Consciousness that constitutes both the finite material world and infinite liberation (ஏகமுத்தி). The poet reserves his fiercest ire for sectarian debaters who use their physical faculties—teeth and tongue—to draw petty divisions and boast of theological superiority. Those who weaponize speech to fracture the non-dual Divine will suffer karmic decay, their very mouths decaying into dust.

Verse 56

1எத்திசைக்கும் எவ்வுயிர்க்கும் எங்கள் அப்பன் எம்பிரான்
2சத்தியான வித்துளே முளைத்தெழும் அச்சுடர்
3சித்தமும் தெளிந்துவேத கோயிலும் திறந்தபின்
4அத்தன்ஆடல் கண்டபின் அடங்கல்ஆடல் காணுமே.

1Eththisaikkum evvuyirkkum engal appan embiraan
2Saththiyaana viththulee mulaiththezhum achchudar
3Siththamum thelindhuveedha koyilum thirandhapin
4Aththanaadal kandapin adangalaadal kaanumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எல்லாத் திசைகளிலும் அனைத்து உயிர்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருள், மூலாதாரத்தில் குண்டலினி என்னும் ஆதி சக்தியின் விதையிலிருந்து சுடரொளியாக மேலெழுகிறது. யோக சாதகனின் சித்தம் மாசற்றுத் தெளியும்போது, கபால உச்சியில் உள்ள சகஸ்ராரமாகிய வேதக் கோயில் தானாகத் திறக்கப் பெறுகிறது. அங்கு இறைவன் நடத்தும் பிரபஞ்ச சிருஷ்டி, ஸ்திதி முதலான இயக்க நடனத்தை (அத்தன் ஆடல்) ஞானக் கண்ணால் தரிசித்த யோகி, இறுதியில் எல்லா அசைவுகளும் எண்ணங்களும் ஒடுங்கி அமைதியாகும் பரம சாந்தமான மௌன சமாதிக் கூத்தை (அடங்கல் ஆடல்) அடைந்து முக்தி பெறுவான் என்ற குண்டலினி யோக ரகசியத்தை இப்பாடல் விவரிக்கிறது.

Every direction and every life is given one father, one lord. He is not left as a title over them. He is the flame that sprouts inside the seed of power. The mind has to clear, and the temple of the Veda has to open, before anything is seen. What is seen first is the father's dance. After that dance, another appears: the dance of settling, of being contained. The outburst is not the last vision the lines will allow.

The teaching

An esoteric map of Kundalini awakening and universal consciousness. The supreme Father is not an aloof monarch in the sky, but the divine light inherent in all directions and living beings, arising as the luminous flame (சுடர்) within the foundational primal energy-seed of Shakti (சத்தியான வித்து). Through yogic purification, when the intellect becomes crystal clear, the esoteric temple of true wisdom (வேதக் கோயில்) unlocks within the sahasrara. There, the seeker first witnesses the vibrant cosmic dance of creation and manifestation (அத்தன் ஆடல்), which culminates in the sublime dance of cosmic quietude and laya (அடங்கல் ஆடல்)—where all movement dissolves into pure, non-dual stillness.

Verse 57

1உற்றநூல்கள் உம்முளே உணர்ந்துணர்ந்து பாடுவீர்;
2பற்றறுத்து நின்றுநீர் பராபரங்கள் எய்துவீர்;
3செற்றமாவை யுள்ளரைச் செருக்கறுத்து இருத்திடில்
4சுற்றமாக உம்முளே சோதிஎன்றும் வாழுமே.

1Utranuulgal ummulee unarndhunarndhu paaduviir;
2Patraruththu ninruniir paraaparangal eydhuviir;
3Setramaavai yullarais serukkaruththu iruththidil
4Sutramaaga ummulee sodhienrum vaazhumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தேயுள்ள சாத்திர நூல்களை ஏட்டளவில் கற்பதை விடுத்து, உடலாகிய அகக்கோயிலுக்குள் உணர்வுப்பூர்வமாகத் தோய்ந்து மெய்ஞ்ஞானத்தை உணர வேண்டும் என்று பணிக்கிறார். உலக மாயைப் பற்றுகளை வேரறுத்து நின்றால் மட்டுமே எல்லைகளற்ற பராபரப் பெருநிலையை எய்த முடியும். உள்ளமாகிய அந்தரங்க அறையில் குடிகொண்டுள்ள ஐம்புலன்கள் என்னும் முரட்டு விலங்கையும், ஆணவம் என்னும் செருக்கையும் வாசி யோகத்தால் அடக்கி ஆத்ம அமைதியில் நிலைபெற்றால், பரஞ்சோதியானது அந்நியப் பொருளாக அன்றி, தன் உற்ற சுற்றத்தாரைப் போல இயல்பாக யோகியின் உள்ளத்திலேயே என்றென்றும் குடிகொண்டு விளங்கும் என்று அருளுகிறார்.

The books one has met are not thrown out. They are to be known within, known again, and sung from there. Standing with clinging cut, a person reaches what is beyond even the supreme. The next line is compressed in the print: an inner room tied to an illusion already struck down, and the pride of that room to be cut and reset. Then the light stops being a visitor. It lives inside as one's own household, with no end named. Knowledge, in these lines, is a change of address.

The teaching

True scripture is not an external parchment to be mechanically memorized; it is the living truth realized continuously within the cavern of one's own being (உம்முளே உணர்ந்துணர்ந்து). Sivavakkiyar instructs the seeker to sever the bonds of worldly attachment (பற்றறுத்து) in order to touch the transcendent Reality (பராபரம்). By entering the secret inner chamber of consciousness (உள்ளறை), subduing the primordial beast of illusion (மா), and slaughtering the ego's pride, the inner temple is sanctified. In that purified space, the supreme effulgence (சோதி) does not remain an occasional visitor, but makes its eternal home within the seeker, abiding as close and natural as one's dearest family.

Verse 58

1போததாய் எழுந்ததும் புனலதாகி வந்ததும்
2தாததாய்ப் புகுந்ததும் தணலதாய் விளைந்ததும்
3ஓதடா அஞ்சுமூன்றும் ஒன்றதான அக்கரம்
4ஓதடாநீ இராமராம ராமவென்னும் நாமமே.

1Podhadhaay ezhundhadhum punaladhaagi vandhadhum
2Thaadhadhaayp pugundhadhum thanaladhaay vilaindhadhum
3Odhadaa anjumuunrum onradhaana akkaram
4Odhadaanii iraamaraama raamavennum naamamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கருவறைத் தோற்றத்தையும் வாசி யோக அக்னி தத்துவத்தையும் இணைத்துப் பேசும் பாடல் இது. ஆதி சைதன்யம் தூய போதமாய் எழுந்து, சுக்கில-சுரோணித நீராகி, உடலின் சப்த தாதுக்களாகப் புகுந்து, மூலாதாரத் தணலால் பக்குவமடைந்து உயிராக உருவெடுக்கிறது. பஞ்சபூதங்களின் ஐந்து கூறுகளும், முக்குணங்கள் என்னும் மூன்று தத்துவங்களும் இணைந்து ஓம் என்ற பிரணவ ஏகாக்ஷரமாக ஒடுங்குவதை உணர வேண்டும். சித்தர்களின் மறைபொருளில் ராம என்பது புறத்தேயுள்ள ஒரு வரலாற்றுப் பெயரன்று; ரா என்னும் அக்னி பீஜமும், ம என்னும் அமிர்த சோம பீஜமும் இணைந்து உடலின் பிராண வாயுவைச் சுழுமுனையில் ஏற்றி மூலாதாரக் கனலை மூட்டும் உள்மூச்சின் யோக தாரக மந்திரமாகும்.

Four arrivals are named and left unexplained. Something rose as knowing. Something came as water. Something entered as essence. Something ripened as fire. No system is built out of the four. The hearer is told to chant. Chant the five and the three as the letter that has become one, and chant the name that says Rama, Rama, Rama. The name sits in the same command as the elements and the single letter. It is given to the mouth directly, with the familiar ஓதடா, chant, you.

The teaching

Sivavakkiyar synthesizes embryology, elemental cosmology, and Siddha mantra-yoga. The cosmic Spirit manifests as pure awareness (போதம்), condenses into the fluid waters of the womb, enters the biological frame as the foundational vital essences (தாது), and matures through the internal metabolic and spiritual fire (தணல்). The esoteric formula "five and three becoming one letter" represents the harmonious fusion of the Five Elements/Panchakshara (5) and the Three Gunas/Mandala syllables (3) into the single, primordial Pranava. In Siddha esotericism, reciting the name "Rama" (the Agni seed 'Ra' and Soma nectar seed 'Ma') ignites the inner sacrificial fire, unifying breath, consciousness, and elements into immortal wholeness.

Verse 59

1அகாரம் என்ற அக்கரத்துள் அவ்வுவந்து உதித்ததோ?
2உகாரம் என்ற அக்கரத்துள் உவ்வுவந்து உதித்ததோ?
3அகாரமும் உகாரமும் சிகாரமின்றி நின்றதோ?
4விகாரமற்ற யோகிகாள் விரித்துரைக்க வேணுமே.

1Agaaram enra akkaraththul avvuvandhu udhiththadho?
2Ugaaram enra akkaraththul uvvuvandhu udhiththadho?
3Agaaramum ugaaramum sigaaraminri ninradho?
4Vigaaramatra yogigaal viriththuraikka veenumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவத்தின் மூல எழுத்துக்களான அகார, உகார, மகாரங்களின் சூட்சுமத்தையும், சிவ பீஜமான சிகாரத்தின் அத்தியாவசியத்தையும் வினவும் ஆழமான தத்துவப் பாடல். சிவ தத்துவத்தைக் குறிக்கும் அகாரத்திலிருந்து அண்ட சராசரங்கள் உதித்தனவா? அல்லது சக்தி தத்துவத்தைக் குறிக்கும் உகாரத்திலிருந்து தோன்றினவா? இவ்விரண்டிற்கும் மூலமாய், மாற்றமில்லாத மங்கலப் பொருளாய் விளங்கும் சிகாரமாகிய சிவமின்றி அகாரமும் உகாரமும் தனித்து இயங்க முடியுமா? மன விகாரங்களை அறுத்த யோகிகளே, இதன் மெய்ம்மையை விவரியுங்கள் என்று சவால் விடுக்கிறார். சிவசக்தியின் இணைப்பும் பஞ்சாட்சரமும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதவாறு பிரணவ நாதத்தில் பிணைந்துள்ள ஆன்ம ரகசியத்தை இது சுட்டுகிறது.

The questions are about letters, and they are put to yogis who are called free of distortion. Did the sound avvu arise inside the letter a? Did uvvu arise inside the letter u? Did a and u stand with no si among them? The song does not answer. It tells those yogis to lay the matter out in full. Anyone who handles the letters of the name and keeps the parts while dropping the letter that locks them is the person being stopped and asked.

The teaching

A penetrating inquiry into the esoteric phonetics of creation and the architecture of the primordial mantra. In Siddha linguistics and Kundalini science, 'A' (Akara) represents Shiva/creation, 'U' (Ukara) represents Shakti/preservation, and 'M' (Makara) represents dissolution, comprising the sacred Omkara. Sivavakkiyar asks whether sound and its symbolic letter can be separated, and poses the crucial question: can the cosmic poles of consciousness (A) and energy (U) exist without the central, immortal seed of Pure Shivam ('Si' / சிகாரம்)? Sivavakkiyar challenges advanced yogis who boast of having conquered mental modifications (விகாரமற்ற யோகிகாள்) to unravel this supreme mystery of how the Word, the breath, and the Absolute cohere.