சிவவாக்கியம்

Verse 56

1எத்திசைக்கும் எவ்வுயிர்க்கும் எங்கள் அப்பன் எம்பிரான்
2சத்தியான வித்துளே முளைத்தெழும் அச்சுடர்
3சித்தமும் தெளிந்துவேத கோயிலும் திறந்தபின்
4அத்தன்ஆடல் கண்டபின் அடங்கல்ஆடல் காணுமே.

1Eththisaikkum evvuyirkkum engal appan embiraan
2Saththiyaana viththulee mulaiththezhum achchudar
3Siththamum thelindhuveedha koyilum thirandhapin
4Aththanaadal kandapin adangalaadal kaanumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எல்லாத் திசைகளிலும் அனைத்து உயிர்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருள், மூலாதாரத்தில் குண்டலினி என்னும் ஆதி சக்தியின் விதையிலிருந்து சுடரொளியாக மேலெழுகிறது. யோக சாதகனின் சித்தம் மாசற்றுத் தெளியும்போது, கபால உச்சியில் உள்ள சகஸ்ராரமாகிய வேதக் கோயில் தானாகத் திறக்கப் பெறுகிறது. அங்கு இறைவன் நடத்தும் பிரபஞ்ச சிருஷ்டி, ஸ்திதி முதலான இயக்க நடனத்தை (அத்தன் ஆடல்) ஞானக் கண்ணால் தரிசித்த யோகி, இறுதியில் எல்லா அசைவுகளும் எண்ணங்களும் ஒடுங்கி அமைதியாகும் பரம சாந்தமான மௌன சமாதிக் கூத்தை (அடங்கல் ஆடல்) அடைந்து முக்தி பெறுவான் என்ற குண்டலினி யோக ரகசியத்தை இப்பாடல் விவரிக்கிறது.

Every direction and every life is given one father, one lord. He is not left as a title over them. He is the flame that sprouts inside the seed of power. The mind has to clear, and the temple of the Veda has to open, before anything is seen. What is seen first is the father's dance. After that dance, another appears: the dance of settling, of being contained. The outburst is not the last vision the lines will allow.

The teaching

An esoteric map of Kundalini awakening and universal consciousness. The supreme Father is not an aloof monarch in the sky, but the divine light inherent in all directions and living beings, arising as the luminous flame (சுடர்) within the foundational primal energy-seed of Shakti (சத்தியான வித்து). Through yogic purification, when the intellect becomes crystal clear, the esoteric temple of true wisdom (வேதக் கோயில்) unlocks within the sahasrara. There, the seeker first witnesses the vibrant cosmic dance of creation and manifestation (அத்தன் ஆடல்), which culminates in the sublime dance of cosmic quietude and laya (அடங்கல் ஆடல்)—where all movement dissolves into pure, non-dual stillness.

Verse 57

1உற்றநூல்கள் உம்முளே உணர்ந்துணர்ந்து பாடுவீர்;
2பற்றறுத்து நின்றுநீர் பராபரங்கள் எய்துவீர்;
3செற்றமாவை யுள்ளரைச் செருக்கறுத்து இருத்திடில்
4சுற்றமாக உம்முளே சோதிஎன்றும் வாழுமே.

1Utranuulgal ummulee unarndhunarndhu paaduviir;
2Patraruththu ninruniir paraaparangal eydhuviir;
3Setramaavai yullarais serukkaruththu iruththidil
4Sutramaaga ummulee sodhienrum vaazhumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தேயுள்ள சாத்திர நூல்களை ஏட்டளவில் கற்பதை விடுத்து, உடலாகிய அகக்கோயிலுக்குள் உணர்வுப்பூர்வமாகத் தோய்ந்து மெய்ஞ்ஞானத்தை உணர வேண்டும் என்று பணிக்கிறார். உலக மாயைப் பற்றுகளை வேரறுத்து நின்றால் மட்டுமே எல்லைகளற்ற பராபரப் பெருநிலையை எய்த முடியும். உள்ளமாகிய அந்தரங்க அறையில் குடிகொண்டுள்ள ஐம்புலன்கள் என்னும் முரட்டு விலங்கையும், ஆணவம் என்னும் செருக்கையும் வாசி யோகத்தால் அடக்கி ஆத்ம அமைதியில் நிலைபெற்றால், பரஞ்சோதியானது அந்நியப் பொருளாக அன்றி, தன் உற்ற சுற்றத்தாரைப் போல இயல்பாக யோகியின் உள்ளத்திலேயே என்றென்றும் குடிகொண்டு விளங்கும் என்று அருளுகிறார்.

The books one has met are not thrown out. They are to be known within, known again, and sung from there. Standing with clinging cut, a person reaches what is beyond even the supreme. The next line is compressed in the print: an inner room tied to an illusion already struck down, and the pride of that room to be cut and reset. Then the light stops being a visitor. It lives inside as one's own household, with no end named. Knowledge, in these lines, is a change of address.

The teaching

True scripture is not an external parchment to be mechanically memorized; it is the living truth realized continuously within the cavern of one's own being (உம்முளே உணர்ந்துணர்ந்து). Sivavakkiyar instructs the seeker to sever the bonds of worldly attachment (பற்றறுத்து) in order to touch the transcendent Reality (பராபரம்). By entering the secret inner chamber of consciousness (உள்ளறை), subduing the primordial beast of illusion (மா), and slaughtering the ego's pride, the inner temple is sanctified. In that purified space, the supreme effulgence (சோதி) does not remain an occasional visitor, but makes its eternal home within the seeker, abiding as close and natural as one's dearest family.

Verse 58

1போததாய் எழுந்ததும் புனலதாகி வந்ததும்
2தாததாய்ப் புகுந்ததும் தணலதாய் விளைந்ததும்
3ஓதடா அஞ்சுமூன்றும் ஒன்றதான அக்கரம்
4ஓதடாநீ இராமராம ராமவென்னும் நாமமே.

1Podhadhaay ezhundhadhum punaladhaagi vandhadhum
2Thaadhadhaayp pugundhadhum thanaladhaay vilaindhadhum
3Odhadaa anjumuunrum onradhaana akkaram
4Odhadaanii iraamaraama raamavennum naamamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கருவறைத் தோற்றத்தையும் வாசி யோக அக்னி தத்துவத்தையும் இணைத்துப் பேசும் பாடல் இது. ஆதி சைதன்யம் தூய போதமாய் எழுந்து, சுக்கில-சுரோணித நீராகி, உடலின் சப்த தாதுக்களாகப் புகுந்து, மூலாதாரத் தணலால் பக்குவமடைந்து உயிராக உருவெடுக்கிறது. பஞ்சபூதங்களின் ஐந்து கூறுகளும், முக்குணங்கள் என்னும் மூன்று தத்துவங்களும் இணைந்து ஓம் என்ற பிரணவ ஏகாக்ஷரமாக ஒடுங்குவதை உணர வேண்டும். சித்தர்களின் மறைபொருளில் ராம என்பது புறத்தேயுள்ள ஒரு வரலாற்றுப் பெயரன்று; ரா என்னும் அக்னி பீஜமும், ம என்னும் அமிர்த சோம பீஜமும் இணைந்து உடலின் பிராண வாயுவைச் சுழுமுனையில் ஏற்றி மூலாதாரக் கனலை மூட்டும் உள்மூச்சின் யோக தாரக மந்திரமாகும்.

Four arrivals are named and left unexplained. Something rose as knowing. Something came as water. Something entered as essence. Something ripened as fire. No system is built out of the four. The hearer is told to chant. Chant the five and the three as the letter that has become one, and chant the name that says Rama, Rama, Rama. The name sits in the same command as the elements and the single letter. It is given to the mouth directly, with the familiar ஓதடா, chant, you.

The teaching

Sivavakkiyar synthesizes embryology, elemental cosmology, and Siddha mantra-yoga. The cosmic Spirit manifests as pure awareness (போதம்), condenses into the fluid waters of the womb, enters the biological frame as the foundational vital essences (தாது), and matures through the internal metabolic and spiritual fire (தணல்). The esoteric formula "five and three becoming one letter" represents the harmonious fusion of the Five Elements/Panchakshara (5) and the Three Gunas/Mandala syllables (3) into the single, primordial Pranava. In Siddha esotericism, reciting the name "Rama" (the Agni seed 'Ra' and Soma nectar seed 'Ma') ignites the inner sacrificial fire, unifying breath, consciousness, and elements into immortal wholeness.

Verse 59

1அகாரம் என்ற அக்கரத்துள் அவ்வுவந்து உதித்ததோ?
2உகாரம் என்ற அக்கரத்துள் உவ்வுவந்து உதித்ததோ?
3அகாரமும் உகாரமும் சிகாரமின்றி நின்றதோ?
4விகாரமற்ற யோகிகாள் விரித்துரைக்க வேணுமே.

1Agaaram enra akkaraththul avvuvandhu udhiththadho?
2Ugaaram enra akkaraththul uvvuvandhu udhiththadho?
3Agaaramum ugaaramum sigaaraminri ninradho?
4Vigaaramatra yogigaal viriththuraikka veenumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவத்தின் மூல எழுத்துக்களான அகார, உகார, மகாரங்களின் சூட்சுமத்தையும், சிவ பீஜமான சிகாரத்தின் அத்தியாவசியத்தையும் வினவும் ஆழமான தத்துவப் பாடல். சிவ தத்துவத்தைக் குறிக்கும் அகாரத்திலிருந்து அண்ட சராசரங்கள் உதித்தனவா? அல்லது சக்தி தத்துவத்தைக் குறிக்கும் உகாரத்திலிருந்து தோன்றினவா? இவ்விரண்டிற்கும் மூலமாய், மாற்றமில்லாத மங்கலப் பொருளாய் விளங்கும் சிகாரமாகிய சிவமின்றி அகாரமும் உகாரமும் தனித்து இயங்க முடியுமா? மன விகாரங்களை அறுத்த யோகிகளே, இதன் மெய்ம்மையை விவரியுங்கள் என்று சவால் விடுக்கிறார். சிவசக்தியின் இணைப்பும் பஞ்சாட்சரமும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதவாறு பிரணவ நாதத்தில் பிணைந்துள்ள ஆன்ம ரகசியத்தை இது சுட்டுகிறது.

The questions are about letters, and they are put to yogis who are called free of distortion. Did the sound avvu arise inside the letter a? Did uvvu arise inside the letter u? Did a and u stand with no si among them? The song does not answer. It tells those yogis to lay the matter out in full. Anyone who handles the letters of the name and keeps the parts while dropping the letter that locks them is the person being stopped and asked.

The teaching

A penetrating inquiry into the esoteric phonetics of creation and the architecture of the primordial mantra. In Siddha linguistics and Kundalini science, 'A' (Akara) represents Shiva/creation, 'U' (Ukara) represents Shakti/preservation, and 'M' (Makara) represents dissolution, comprising the sacred Omkara. Sivavakkiyar asks whether sound and its symbolic letter can be separated, and poses the crucial question: can the cosmic poles of consciousness (A) and energy (U) exist without the central, immortal seed of Pure Shivam ('Si' / சிகாரம்)? Sivavakkiyar challenges advanced yogis who boast of having conquered mental modifications (விகாரமற்ற யோகிகாள்) to unravel this supreme mystery of how the Word, the breath, and the Absolute cohere.

Verse 60

1அறத்திறங் களுக்கும்நீ, அண்டம்எண் திசைக்கும்நீ,
2திறத்திறங் களுக்குநீ, தேடுவார்கள் சிந்தைநீ,
3உறக்கம்நீ, உணர்வுநீ, உட்கலந்த சோதிநீ
4மறக்கொணாத நின்கழல் மறப்பினும் குடிகொளே.

1Araththirang kalukkumnii, andamen thisaikkumnii,
2Thiraththirang kalukkunii, theeduvaargal sindhainii,
3Urakkamnii, unarvunii, utkalandha sodhinii
4Marakkonaadha ningazhal marappinum kudigolee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியரின் எல்லைகளற்ற அத்வைத சரணாகதித் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் உன்னதமான பாடல். பரம்பொருள் என்பது அறநெறிகளின் தத்துவமாகவும், அண்ட சராசரங்களின் எட்டுத் திசைகளாகவும், பலவகைப்பட்ட வழிபாட்டு மார்க்கங்களாகவும், இறைவனைத் தேடும் மெய்யடியார்களின் சிந்தனையாகவும் திகழ்கிறது. உடலின் சுழுப்தி என்னும் ஆழ்ந்த உறக்கமும் அவனே; விழிப்புணர்வின் சாட்சியும் அவனே; உடலின் அணுக்களிலெல்லாம் உட்கலந்திருக்கும் பரஞ்சோதியும் அவனே. மனித மனதின் மாயையால் நான் ஒருவேளை உன்னை மறக்க நேர்ந்தாலும், மறக்க முடியாத உன் திருவடிப் பேரொளியை என் நெஞ்சில் நிலையாகக் குடியிருக்கச் செய்து என்னை ஆட்கொள்வாயாக என்று நான்-எனது அற்ற பூரண அத்துவித பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறார்.

The address grows tender. You are the ways of right conduct, the universe, the eight directions, every kind of skill, and the mind of the people who search. You are sleep, you are awareness, and you are the light mixed in. The last line asks rather than declares. The anklet cannot really be forgotten, and if it is forgotten anyway, still come and take up house. Dwelling is what the singer wants from the one who is already all of that.

The teaching

A breathtaking expression of non-dual devotion (அபேத பக்தி) that reconciles transcendence and immanence. God is not an object to be reached; He is the cosmic law (அறம்), the boundless universe, the varied paths of seeking, and the very consciousness of the seeker. Furthermore, He spans the paradox of human experience—abiding equally as the darkness of deep sleep (உறக்கம்) and the illumination of waking awareness (உணர்வு), existing as the light woven into every cell of our being. Acknowledging human imperfection, Sivavakkiyar makes the ultimate mystical surrender: even if the fragile human mind should momentarily lapse into forgetfulness, the Lord's omnipresent grace is implored to take up permanent residence in the soul.

Verse 61

1அண்டம்நீ அகண்டம்நீ, ஆதிமூல மானநீ,
2கண்டம்நீ, கருத்தும்நீ, காவியங்க ளானநீ,
3புண்டரீக மற்றுளே உணருகின்ற புண்ணியர்,
4கொண்டகோல மானநேர்மை கூர்மைஎன்ன கூர்மையே.

1Andamnii agandamnii, aadhimuula maananii,
2Kandamnii, karuththumnii, kaaviyanga laananii,
3Pundariiga matrulee unaruginra punniyar,
4Kondagola maananeermai kuurmaienna kuurmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சப் பெருவெளியும், கண்ணுக்குத் தெரியும் அண்டமும், புலப்படாத எல்லையற்ற அகண்டமும், ஆதிமூலமான பரப்பிரம்மமும் இறைவனே. உலகத்தின் கண்டங்களும், மனிதனின் சிந்தனையும், ஞானக் காவியங்களும் அவனது திருவருள் வெளிப்பாடே ஆகும். இத்தகைய விஸ்வரூபத்தைப் புறத்தே தேடாமல், தன் இதயக் கமலமாகிய புண்டரீகத்திற்குள் அகமுகமாய் உணரும் மெய்ஞ்ஞானிகளே உண்மையான புண்ணியவான்கள். மாயையின் திரைகளை அறுத்தெறிந்து, ஆத்ம ஜோதியோடு ஒன்றிய அவர்களின் தூய நேர்மையும் நுண்ணிய ஞானப் பார்வையும் (கூர்மை) சொல்லொணாத பரவசமாக மிளிர்கிறது என்று தன்னையறிந்த ஞானிகளின் பெருமையைச் சித்தர் போற்றுகிறார்.

The same you continues: cosmos, the boundless, the primal root, then the fragment, the thought, and the poems themselves. The fortunate are those who realize this inside the lotus. The last cry will not settle into simple praise. The straightness they hold is called a form that has been put on, and its keenness is questioned: what keenness is that keenness? A truth seen in the lotus and a righteousness worn as costume share one frame.

The teaching

Sivavakkiyar ascends to the pinnacle of Advaitic realization, declaring the Divine to be simultaneously the manifest universe (அண்டம்), the unmanifest infinity (அகண்டம்), the primordial ground of being (ஆதிமூலம்), the finite fragments of reality (கண்டம்), the subjective mind (கருத்து), and the poetic expressions that sing of Him (காவியம்). The truly blessed (புண்ணியர்) are not those performing temple rites, but the mystics who perceive this all-encompassing reality within the secret lotus of the spiritual heart (புண்டரீகம்). The unwavering integrity and supreme spiritual acumen (கூர்மை) of such realized souls pierces through every cosmic illusion, abiding in unshakeable truth.