சிவவாக்கியம்

Verse 60

1அறத்திறங் களுக்கும்நீ, அண்டம்எண் திசைக்கும்நீ,
2திறத்திறங் களுக்குநீ, தேடுவார்கள் சிந்தைநீ,
3உறக்கம்நீ, உணர்வுநீ, உட்கலந்த சோதிநீ
4மறக்கொணாத நின்கழல் மறப்பினும் குடிகொளே.

1Araththirang kalukkumnii, andamen thisaikkumnii,
2Thiraththirang kalukkunii, theeduvaargal sindhainii,
3Urakkamnii, unarvunii, utkalandha sodhinii
4Marakkonaadha ningazhal marappinum kudigolee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியரின் எல்லைகளற்ற அத்வைத சரணாகதித் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் உன்னதமான பாடல். பரம்பொருள் என்பது அறநெறிகளின் தத்துவமாகவும், அண்ட சராசரங்களின் எட்டுத் திசைகளாகவும், பலவகைப்பட்ட வழிபாட்டு மார்க்கங்களாகவும், இறைவனைத் தேடும் மெய்யடியார்களின் சிந்தனையாகவும் திகழ்கிறது. உடலின் சுழுப்தி என்னும் ஆழ்ந்த உறக்கமும் அவனே; விழிப்புணர்வின் சாட்சியும் அவனே; உடலின் அணுக்களிலெல்லாம் உட்கலந்திருக்கும் பரஞ்சோதியும் அவனே. மனித மனதின் மாயையால் நான் ஒருவேளை உன்னை மறக்க நேர்ந்தாலும், மறக்க முடியாத உன் திருவடிப் பேரொளியை என் நெஞ்சில் நிலையாகக் குடியிருக்கச் செய்து என்னை ஆட்கொள்வாயாக என்று நான்-எனது அற்ற பூரண அத்துவித பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறார்.

The address grows tender. You are the ways of right conduct, the universe, the eight directions, every kind of skill, and the mind of the people who search. You are sleep, you are awareness, and you are the light mixed in. The last line asks rather than declares. The anklet cannot really be forgotten, and if it is forgotten anyway, still come and take up house. Dwelling is what the singer wants from the one who is already all of that.

The teaching

A breathtaking expression of non-dual devotion (அபேத பக்தி) that reconciles transcendence and immanence. God is not an object to be reached; He is the cosmic law (அறம்), the boundless universe, the varied paths of seeking, and the very consciousness of the seeker. Furthermore, He spans the paradox of human experience—abiding equally as the darkness of deep sleep (உறக்கம்) and the illumination of waking awareness (உணர்வு), existing as the light woven into every cell of our being. Acknowledging human imperfection, Sivavakkiyar makes the ultimate mystical surrender: even if the fragile human mind should momentarily lapse into forgetfulness, the Lord's omnipresent grace is implored to take up permanent residence in the soul.

Verse 61

1அண்டம்நீ அகண்டம்நீ, ஆதிமூல மானநீ,
2கண்டம்நீ, கருத்தும்நீ, காவியங்க ளானநீ,
3புண்டரீக மற்றுளே உணருகின்ற புண்ணியர்,
4கொண்டகோல மானநேர்மை கூர்மைஎன்ன கூர்மையே.

1Andamnii agandamnii, aadhimuula maananii,
2Kandamnii, karuththumnii, kaaviyanga laananii,
3Pundariiga matrulee unaruginra punniyar,
4Kondagola maananeermai kuurmaienna kuurmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சப் பெருவெளியும், கண்ணுக்குத் தெரியும் அண்டமும், புலப்படாத எல்லையற்ற அகண்டமும், ஆதிமூலமான பரப்பிரம்மமும் இறைவனே. உலகத்தின் கண்டங்களும், மனிதனின் சிந்தனையும், ஞானக் காவியங்களும் அவனது திருவருள் வெளிப்பாடே ஆகும். இத்தகைய விஸ்வரூபத்தைப் புறத்தே தேடாமல், தன் இதயக் கமலமாகிய புண்டரீகத்திற்குள் அகமுகமாய் உணரும் மெய்ஞ்ஞானிகளே உண்மையான புண்ணியவான்கள். மாயையின் திரைகளை அறுத்தெறிந்து, ஆத்ம ஜோதியோடு ஒன்றிய அவர்களின் தூய நேர்மையும் நுண்ணிய ஞானப் பார்வையும் (கூர்மை) சொல்லொணாத பரவசமாக மிளிர்கிறது என்று தன்னையறிந்த ஞானிகளின் பெருமையைச் சித்தர் போற்றுகிறார்.

The same you continues: cosmos, the boundless, the primal root, then the fragment, the thought, and the poems themselves. The fortunate are those who realize this inside the lotus. The last cry will not settle into simple praise. The straightness they hold is called a form that has been put on, and its keenness is questioned: what keenness is that keenness? A truth seen in the lotus and a righteousness worn as costume share one frame.

The teaching

Sivavakkiyar ascends to the pinnacle of Advaitic realization, declaring the Divine to be simultaneously the manifest universe (அண்டம்), the unmanifest infinity (அகண்டம்), the primordial ground of being (ஆதிமூலம்), the finite fragments of reality (கண்டம்), the subjective mind (கருத்து), and the poetic expressions that sing of Him (காவியம்). The truly blessed (புண்ணியர்) are not those performing temple rites, but the mystics who perceive this all-encompassing reality within the secret lotus of the spiritual heart (புண்டரீகம்). The unwavering integrity and supreme spiritual acumen (கூர்மை) of such realized souls pierces through every cosmic illusion, abiding in unshakeable truth.

Verse 62

1மைஅடர்ந்த கண்ணினார் மயக்கிடும் மயக்கிலே
2ஐயிறந்து கொண்டுநீங்கள் அல்லல்அற்று இருப்பீர்கள்
3மெய்அறிந்த சிந்தையால் விளங்குஞானம் எய்தினால்
4உய்யறிந்து கொண்டுநீங்கள் ஊழிகாலம் வாழ்வீரே.

1Maiadarndha kanninaar mayakkidum mayakkilee
2Aiyirandhu konduniingal allalatru iruppiirgal
3Meyarindha sindhaiyaal vilangugnaanam eydhinaal
4Uyyarindhu konduniingal uuzhigaalam vaazhviiree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பெண்களின் மைதீட்டிய கண்களின் காம மாயையிலே சிக்குண்டு, ஐம்புலன்களின் ஆதிக்கத்தில் அமிழ்ந்து கிடக்கும் உலக மனிதர்கள், தங்களுக்கு எந்தத் துயரமும் இல்லை என்று போலியாகத் தங்களைத் தாமே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள். சிற்றின்ப மயக்கத்தால் ஆன்ம அறிவை இழந்து அழியும் வீண் வாழ்வை விடுத்து, இந்த உடலின் நிலையாமையையும் மெய்ப்பொருளின் உண்மையையும் உள்ளவாறு உணர்ந்து ஞானத்தைப் பெற்றால் மட்டுமே பிறவிப் பிணியிலிருந்து தப்ப முடியும். வாசி யோகத்தால் உடலையும் உயிரையும் பக்குவப்படுத்தி மரணமில்லாப் பெருவாழ்வாகிய சாகாக் கலையைப் பயின்றால், பிரளய ஊழிக் காலத்தையும் கடந்து அழியாத முக்தியோடு வாழலாம் என்று காயகல்ப தத்துவத்தை உபதேசிக்கிறார்.

Eyes thick with kohl make a daze, and that daze is the setting of the first half. In it you are pictured as people who have passed the five and now sit without pain. That picture is not the promise. The promise comes only if a mind that has known the truth reaches knowledge that shines. Then the way of being saved is known, and the life lasts an age. Long life belongs to that mind, not to the pose inside the daze.

The teaching

A stark exposure of spiritual self-delusion. Sivavakkiyar chides those worldly householders and pseudo-ascetics who remain hopelessly bewitched by carnal lust and sensory attachments (the dark-kohled glances of women), while foolishly flattering themselves that they have mastered the five senses (ஐ) and are above sorrow. Such complacency is mere fantasy. True liberation and deathlessness (ஊழிகாலம் வாழ்வீர்) cannot be gained through casual wishful thinking; it demands the awakening of authentic spiritual wisdom (விளங்குஞானம்) through rigorous contemplation of the subtle reality (மெய்), transmuting mortal consciousness into the deathless Siddha state.

Verse 63

1கருவிருந்த வாசலால் கலங்குகின்ற ஊமைகாள்
2குருவிருந்து சொன்னவார்த்தை குறித்துநோக்க வல்லீரேல்
3உருவிலங்கு மேனியாகி உம்பராகி நின்றுநீர்
4திருவிளங்கு மேனியாகச் சென்றுகூடல் ஆகுமே!

1Karuvirundha vaasalaal kalanguginra uumaigaal
2Kuruvirundhu sonnavaarththai kuriththunokka valliireel
3Uruvilangu meeniyaagi umbaraagi ninruniir
4Thiruvilangu meeniyaagas senruguudal aagumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயின் பிறப்பு வாசலாகிய யோனி வழியே மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து சம்சாரப் படுகுழியில் உழன்று புலம்பும் மனிதர்களை ஆன்ம விழிப்பற்ற ஊமைகள் என்று அழைக்கிறார் சித்தர். புலன் மயக்கத்தால் விலங்கு போன்ற இழிந்த ஊன் உடலெடுத்து (உருவிலங்கு மேனி), தேவர் முதலான பதவிகளைப் பெற்றாலும் பிறவிச் சுழல் தீர்வதில்லை. ஆனால், சத்குரு உபதேசித்த பிரணவ மகாவாக்கியத்தையும் வாசி யோக உபதேசத்தையும் நெஞ்சில் நிறுத்தி அகமுகமாக நோக்கினால், இறந்துபடும் ஊன் உடம்பு மறைந்து இறைவனின் பிரகாசமான ஜோதி வடிவான திருமேனியாக (திருவிளங்கு மேனி / ஒளி உடம்பு) மாறி, பரம்பொருளோடு இரண்டறக் கலக்கும் பேரின்ப முக்தி நிலையை அடையலாம்.

The people addressed are mutes, shaken by the door where a child was. A guru has come and spoken, and the skill asked is to look at that word on purpose. They stand as a body in which form is locked like a beast, and they stand as the high ones too. If the word is really looked at, there is a going and a joining into the body where holy light shines. Birth's door is the trouble. The spoken word is the turn.

The teaching

Sivavakkiyar addresses spiritually unconscious humanity as "mutes" (ஊமைகாள்)—souls struck dumb and helpless by the trauma of repeated births through the vaginal gate of the womb (கருவிருந்த வாசல்). The physical body born of flesh is like a beast's frame (உருவிலங்கு மேனி), and even attaining the status of heavenly devas (உம்பர்) remains within the cycle of samsara. The only exit from this perpetual trap is meditative absorption in the guru's initiatory instruction (குரு சொன்ன வார்த்தை / the mahavakya or secret pranava). By aligning one's awareness with this inner guidance, the practitioner transmutes the mortal physical sheath into the radiant, divinized body of light (திருவிளங்கு மேனி / Pranava deham), attaining immortal union with the Supreme.

Verse 64

1தீர்த்தம்ஆட வேணுமென்று தேடுகின்ற தீனர்காள்,
2தீர்த்தம்ஆடல் எவ்விடம் தெளிந்துநீர் இயம்புவீர்?
3தீர்த்தமாக உம்முளே தெளிந்துநீர் இருந்தபின்
4தீர்த்தமாக உள்ளதும் சிவாயஅஞ் செழுத்துமே!

1Thiirththamaada veenumenru theeduginra thiinargaal,
2Thiirththamaadal evvidam thelindhuniir iyambuviir?
3Thiirththamaaga ummulee thelindhuniir irundhapin
4Thiirththamaaga ulladhum sivaayaagn sezhuththumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பாவங்கள் தொலையும் என்று நம்பி, தொலைதூரத்திலுள்ள புண்ணிய நதிகளையும் குளங்களையும் தேடி அலைந்து நீராடும் சடங்குவாதிகளை அறிவிலிகள் (தீனர்காள்) எனச் சாடுகிறார் சித்தர். புறத்தேயுள்ள அசுத்த நீரில் உடலைக் கழுவுவதால் ஆன்மாவின் கன்மக் கறைகள் எங்ஙனம் அகலும்? மனிதன் தன் உள்ளத்தில் வாசி யோகத்தின் மூலம் மனத் தெளிவு பெற்று, கபால உச்சியில் பெருகும் அமிர்த ஊற்றில் அக நீராட வேண்டும். அகத் தூய்மை அடைந்த ஞானிக்கு, உள்ளேயே இடைவிடாது ஒலிக்கும் சிவாயநம என்ற ஐந்தெழுத்து மந்திரமே சர்வ தீர்த்தங்களின் சாரமாகவும், பிறவிப் பிணியைத் தீர்க்கும் மகா தீர்த்தமாகவும் விளங்குகிறது என்பதை உணர்த்துகிறார்.

Wretches go searching because they have been told they must bathe in holy water. They are asked to say, clearly, where that bathing is. The holy water is what you are, once you have stayed inside and grown clear. After that staying, what counts as holy water is the five letters of Sivaya. The pilgrimage bath is answered by being moved into the letters. The seekers still think the water is somewhere they have not reached.

The teaching

One of Sivavakkiyar's most famous and trenchant attacks on religious ritualism. Pilgrims trek vast distances in hardship to plunge into external rivers and temple tanks, foolishly believing that washing outer dirt washes away karmic sins. The Siddha mocks their spiritual poverty (தீனர்காள்) and demands they define where true holiness resides. The real sacred water (தீர்த்தம்) is not a muddy river on the earth; it is the inner nectar of pure consciousness and the amrita that flows from the sahasrara during deep yogic absorption. When the mind attains pristine stillness within, the seeker discovers that the ultimate cleansing river is the continuous internal resonance of the Five Letters (சிவாயநம).

Verse 65

1கழுத்தையும் நிமிர்த்திநல்ல கண்ணையும் விழித்துநீர்
2பழுத்துவாய் விழிந்துபோன பாவம் என்னபாவமே?
3அழுத்தமான வித்திலே அனாதியான இருப்பதோர்
4எழுத்திலா எனழுத்திலோ இருக்கலாம் இருந்துமே.

1Kazhuththaiyum nimirththinalla kannaiyum vizhiththuniir
2Pazhuththuvaay vizhindhupona paavam ennapaavamee?
3Azhuththamaana viththilee anaadhiyaana iruppadhor
4Ezhuththilaa enazhuththilo irukkalaam irundhumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கழுத்தை விறைத்து நிமிர்த்தி, கண்களை உருட்டி விழித்துப் புறத்தே ஆசனக் கோமாளித்தனங்களையும் போலியான தவக் கோலங்களையும் காட்டி, இறுதியில் வாழ்நாள் வீணாகி வாய் பிளந்து சாகும் வேடதாரிகளைப் பார்த்துப் பரிதாபப்படுகிறார் சிவவாக்கியர். ஆன்ம சாதனை என்பது உடலை வருத்தும் வித்தையன்று. மூலாதாரத்தில் மிக அழுத்தமாய் ஊன்றப்பட்டுள்ள ஆதி வித்தில், எவராலும் எழுதவோ உரைக்கவோ முடியாத மௌன ஏகாக்ஷரமாய், அனாதியான பரம்பொருள் தன்னுள் உறைவதை அறிவதே மெய்யறிவு. அந்த மௌன ஒலியாகிய அகப் பிரணவத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தினால் எவ்வித வெளி வேடமுமின்றி நித்திய முக்தியில் திளைத்திருக்கலாம் என்று போதிக்கிறார்.

The neck is straightened and a good eye is opened, the posture of someone trying hard to see. What ripened, gaped, and left is called a sin, and the sin is mocked. Then the posture is left behind. In a seed pressed firm there is something without beginning. The last line is compressed. It may sit in a letter, or in this letter; it may remain, and it does remain. The beginningless one is left in the seed, with a certainty that follows a maybe.

The teaching

Sivavakkiyar skewers those practitioners who adopt elaborate outward yogic postures—stiffening the neck, fixing the eyeballs in external gazing—while their spiritual essence rots and their lives drain away in ignorance and open-mouthed vanity (பழுத்துவாய் விழிந்துபோன பாவம்). True yoga does not consist of physical gymnastics or theatrical poses. Deep within the core of existence lies the firmly anchored primordial seed (அழுத்தமான வித்து), home to the beginningless, timeless Source (அனாதி). Whether experienced as the silent, unwritten Void (எழுத்திலா) or embodied in the sacred syllable, that eternal Reality is already present within the practitioner—waiting not for physical posturing, but for authentic internal realization.