சிவவாக்கியம்

Verse 65

1கழுத்தையும் நிமிர்த்திநல்ல கண்ணையும் விழித்துநீர்
2பழுத்துவாய் விழிந்துபோன பாவம் என்னபாவமே?
3அழுத்தமான வித்திலே அனாதியான இருப்பதோர்
4எழுத்திலா எனழுத்திலோ இருக்கலாம் இருந்துமே.

1Kazhuththaiyum nimirththinalla kannaiyum vizhiththuniir
2Pazhuththuvaay vizhindhupona paavam ennapaavamee?
3Azhuththamaana viththilee anaadhiyaana iruppadhor
4Ezhuththilaa enazhuththilo irukkalaam irundhumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கழுத்தை விறைத்து நிமிர்த்தி, கண்களை உருட்டி விழித்துப் புறத்தே ஆசனக் கோமாளித்தனங்களையும் போலியான தவக் கோலங்களையும் காட்டி, இறுதியில் வாழ்நாள் வீணாகி வாய் பிளந்து சாகும் வேடதாரிகளைப் பார்த்துப் பரிதாபப்படுகிறார் சிவவாக்கியர். ஆன்ம சாதனை என்பது உடலை வருத்தும் வித்தையன்று. மூலாதாரத்தில் மிக அழுத்தமாய் ஊன்றப்பட்டுள்ள ஆதி வித்தில், எவராலும் எழுதவோ உரைக்கவோ முடியாத மௌன ஏகாக்ஷரமாய், அனாதியான பரம்பொருள் தன்னுள் உறைவதை அறிவதே மெய்யறிவு. அந்த மௌன ஒலியாகிய அகப் பிரணவத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தினால் எவ்வித வெளி வேடமுமின்றி நித்திய முக்தியில் திளைத்திருக்கலாம் என்று போதிக்கிறார்.

The neck is straightened and a good eye is opened, the posture of someone trying hard to see. What ripened, gaped, and left is called a sin, and the sin is mocked. Then the posture is left behind. In a seed pressed firm there is something without beginning. The last line is compressed. It may sit in a letter, or in this letter; it may remain, and it does remain. The beginningless one is left in the seed, with a certainty that follows a maybe.

The teaching

Sivavakkiyar skewers those practitioners who adopt elaborate outward yogic postures—stiffening the neck, fixing the eyeballs in external gazing—while their spiritual essence rots and their lives drain away in ignorance and open-mouthed vanity (பழுத்துவாய் விழிந்துபோன பாவம்). True yoga does not consist of physical gymnastics or theatrical poses. Deep within the core of existence lies the firmly anchored primordial seed (அழுத்தமான வித்து), home to the beginningless, timeless Source (அனாதி). Whether experienced as the silent, unwritten Void (எழுத்திலா) or embodied in the sacred syllable, that eternal Reality is already present within the practitioner—waiting not for physical posturing, but for authentic internal realization.

Verse 66

1கண்டுநின்ற மாயையும் கலந்துநின்ற பூதமும்
2உண்டுறங்கு மாறுநீர் உணர்ந்திருக்க வல்லீரேல்
3பண்டைஆறும் ஒன்றுமாய்ப் பயந்தவேத சுத்தனாய்
4அண்டமுத்தி ஆகிநின்ற ஆதிமூலம் மூலமே!

1Kanduninra maayaiyum kalandhuninra puudhamum
2Undurangu maaruniir unarndhirukka valliireel
3Pandaiaarum onrumaayp payandhaveedha suththanaay
4Andamuththi aagininra aadhimuulam muulamee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கண்ணெதிரே விரியும் உலக மாயைகளும், உடலோடு பிணைந்துள்ள பஞ்சபூதங்களும் நீங்காதிருக்கும் போதே முக்தி பெற முடியும் என்ற எளிய ஞான வழியைச் சித்தர் அருளுகிறார். காடுகளுக்கு ஓடாமல், அன்றாட வாழ்க்கையில் உணவு உண்ணும்போதும், உறங்கும்போதும் பிரக்ஞை தவறாமல் சாட்சி பாவத்தோடு வாசியை உணர்ந்து விழித்திருக்கப் பழக வேண்டும் (தூங்காமல் தூங்கி). அவ்வாறு உணர்ந்தால், உடலின் ஆறு ஆதாரங்களும் (அன்றேல் ஆறு தத்துவங்களும்) சுழுமுனையில் ஒன்றிணைந்து, வேதங்களின் சாரமான தூய ஞானியாக மாறி, அண்ட சராசரங்களையும் கடந்த ஆதிமூலப் பரம்பொருளைத் தனக்குள்ளேயே அடைந்து முக்தி பெறலாம்.

Illusion stands where it can be seen, and the elements stand mixed with it. The test is ordinary: do you know the way of eating and sleeping in the middle of that, and can you remain knowing it? If you can, the ancient six are one, and that one is the pure one born of the Veda. What stands there is release for the universe, the root under the primal root. Eating and sleeping are the entrance. The high names come after that knowing.

The teaching

Sivavakkiyar brings the highest non-dual wisdom down to the most mundane aspects of human existence. The manifest universe is a dance of maya and the five elements, yet the gateway to liberation does not require fleeing from the world into a cave. If an aspirant can cultivate unbroken witness-consciousness during the natural daily rhythms of eating and sleeping (உண்டு உறங்கும் ஆறு உணர்ந்திருக்க வல்லீரேல்)—maintaining meditative awareness in waking and sleep states—the six subtle chakras and six warring philosophical systems (பண்டை ஆறு) dissolve into seamless unity. Such an awakened soul becomes the pure embodiment of the Vedas, realizing the primordial Root of all existence (ஆதிமூலம்) and attaining liberation that embraces the entire cosmos.

Verse 67

1ஈன்றவாச லுக்குஇரங்கி எண்ணிறந்து போவீர்காள்!
2கான்றவாழை மொட்டலர்ந்த காரணம் அறிகிலீர்
3நான்றவாச லைத்திறந்து நாடிநோக்க வல்லீரேல்,
4தோன்றுமாயை விட்டொழிந்து சோதிவந்து தோன்றுமே.

1Iinravaasa lukkuirangi ennirandhu poviirgaal!
2Kaanravaazhai mottalarndha kaaranam arigiliir
3Naanravaasa laiththirandhu naadinokka valliireel,
4Thonrumaayai vittozhindhu sodhivandhu thonrumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிர்களை ஈன்றெடுத்த பெண்ணின் பிறப்பு வாசலின் காம இச்சையிலேயே வீழ்ந்து, கோடிக்கணக்கான மனிதர்கள் ஆன்ம விழிப்பின்றி அழிந்து போகிறார்கள். வாழை மரம் தன் அடிக்குருத்திலிருந்து மொட்டு விட்டுப் பூத்துப் பழமாவது போல, மனித உடலில் பிராணனும் விந்துவும் எவ்வாறு பரிணமிக்கிறது என்ற யோக சூட்சுமத்தை அவர்கள் அறிவதில்லை. கீழ்நோக்கித் தொங்கும் யோனி வாசலிலேயே அறிவைச் செலுத்தாமல், உடலின் மூலாதார வாசலை வாசி யோகத்தால் திறந்து, சுழுமுனை நாடி வழியே பிராணனை மேலே செலுத்தினால், உலக மாயைகள் அனைத்தும் வேரற்றுப் போய், கபால உச்சியில் சிவப் பரஞ்சோதி சுயம்பாய் வெளிப்பட்டுத் தோன்றும் என்று குண்டலினி எழும்பும் ரகசியத்தை விளக்குகிறார்.

Grief for the door that gave birth sends people off past counting. They can watch a plantain swell and a bud open and still not know the cause. Another door is the ripened one. Open that, look by the channel, and the illusion that keeps appearing will leave off. Light comes and appears once that illusion has quit. The plantain is there so the birth-door will not be the only process they trust.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a hard-hitting critique of carnal obsession and spiritual blindness. Millions of souls spend their lifetimes obsessed with the female womb—the gate through which they entered the world—repeating the cycle of lust, reproduction, and death without ever questioning the cosmic mystery of manifestation (likened to the blossoming plantain bud). The Siddha directs the seeker's attention away from the downward reproductive gate to the esoteric upward gate of Kundalini: opening the subtle doorway of the lower energy center and directing the breath and awareness through the Sushumna nadi (நான்றவாசலைத் திறந்து நாடிநோக்க). When the upward spiritual channel is penetrated, the binding web of sensory illusion (மாயை) dissolves, and the blinding inner light of Shivam (சோதி) dawns.

Verse 68

1உழலும்வாச லுக்குஇரங்கி ஊசலாடும் ஊமைகாள்?
2உழலும்வாச லைத்திறந்து உண்மைசேர எண்ணிலீர்?
3உழலும்வாச லைத்திறந்து உண்மைநீர் உணர்ந்தபின்
4உழலும்வாசல் உள்ளிருந்த உண்மைதானும் ஆவிரே.

1Uzhalumvaasa lukkuirangi uusalaadum uumaigaal?
2Uzhalumvaasa laiththirandhu unmaiseera enniliir?
3Uzhalumvaasa laiththirandhu unmainiir unarndhapin
4Uzhalumvaasal ullirundha unmaidhaanum aaviree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிறப்பும் இறப்பும் சுழலும் சம்சார மாயா வாசலில் விழுந்து, மன ஊசலாட்டத்தால் துயருறும் மனிதர்களை ஆன்ம அறிவற்ற ஊமைகள் என்கிறார். அலைக்கழிக்கும் அந்த வாசலின் சூட்சுமத்தை வாசி யோகத்தால் திறந்து, உள்ளே உறையும் மெய்ப்பொருளை அடைய முனையாமல் இருப்பது ஏன்? பிராணனை உள்முகமாகத் திருப்பி, மூலாதார வாசலைத் திறந்து உண்மையை உணர்ந்துவிட்டால், இந்த சுழலும் உடலுக்குள்ளேயே நிலைத்திருக்கும் பரம்பொருள் வேறு யாருமல்ல, தன் உள்ளே இயங்கும் உயிர்ப்பான ஆத்ம சைதன்யமே (ஆவி) என்பதை அறிந்து ஆத்ம சாட்சாத்காரம் எய்தலாம்.

The mutes are still grieving a door, and now the door whirls, and they swing with it. The question is whether they ever meant to open that door and join the truth. After the door is opened and the truth is known, the truth inside is not a second object behind the planks. It is the breath. Pity that swings, and a door opened onto breath, are the two motions of the song.

The teaching

Sivavakkiyar castigates humanity as spiritually mute beings caught in an agonizing emotional pendulum (ஊசல்), tossed violently by worldly attachments and carnal desires centered around the turbulent gateway of physical rebirth (உழலும் வாசல்). Instead of being victims of this perpetual cycle, why not consciously unlock this energetic vortex through Vasi yoga? When the practitioner penetrates this revolving gateway of the body through breath regulation, the ultimate realization dawns: the supreme, unchanging Truth residing at the heart of this turbulent mortal vessel is nothing other than the divine Life-Spirit itself (ஆவி / Prana-Consciousness). The seeker discovers that the object of all spiritual questing was already animating every breath within.

Verse 69

1மூலநாடி தன்னிலே முளைத்தெழுந்த சோதியை
2நாலுநாழி உம்முளே நாடியே இருந்தபின்
3பாலனாகி வாழலாம் பரப்பிரமம் ஆகலாம்;
4ஆலம்உண்ட கண்டர்ஆணை அம்மைஆணை உண்மையே.

1Muulanaadi thannilee mulaiththezhundha sodhiyai
2Naalunaazhi ummulee naadiyee irundhapin
3Paalanaagi vaazhalaam parappiramam aagalaam;
4Aalamunda kandaraanai ammaiaanai unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் காயகல்ப மற்றும் குண்டலினி யோகத்தின் உச்சகட்ட ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தும் அதிமுக்கியப் பாடல். மூலாதாரத்தில் சுருண்டு கிடக்கும் குண்டலினி சக்தியை வாசி யோகக் கனலால் விழித்தெழச் செய்து, அந்தச் சோதியை இடைவிடாமல் நான்கு நாழிகைப் பொழுது (சுமார் 96 நிமிடங்கள்) சுழுமுனையில் ஏற்றிச் சகஸ்ராரத்தில் தியானித்து நிலைநிறுத்தினால், முதுமையும் மரணமும் நீங்கி இளங்குழந்தையைப் போல (பாலனாகி) தேக சுத்தியோடு வாழலாம்; அத்துடன் பிரம்மத்தோடு இரண்டறக் கலந்து பரப்பிரம்மமே ஆகிவிடலாம். இது வெறும் வார்த்தையல்ல, நஞ்சுண்ட நீலகண்டனான சிவபெருமான் மீதும், ஆதிபராசக்தியான அன்னை மீதும் ஆணை என்று சிவவாக்கியர் சத்தியம் செய்கிறார்.

Light sprouts in the root channel. The stay asked for is inside your own four measures, after you have searched there and remained. From that stay two results are allowed that sound unequal: one may live as a child, and one may become the supreme Brahman. Both are bound by oath, the throat that drank the poison and the mother's oath. The swearing says the offer will not be taken back as a figure of speech.

The teaching

A celebrated and definitive verse on Kundalini yoga and cellular rejuvenation (kaya kalpa). In the root center (மூலநாடி / Muladhara), the primordial serpent power slumbers until it is awakened as a brilliant rising flame. Sivavakkiyar gives a precise yogic injunction: if an adept can focus their breath and unwavering awareness upon this rising inner flame within for a span of four naligais (roughly ninety-six minutes), the body transcends physical decay, attaining the ageless, radiant innocence of a divine child (பாலனாகி வாழலாம்), while the consciousness merges into non-dual identity with the Supreme Absolute (பரப்பிரமம் ஆகலாம்). To emphasize the unshakeable veracity of this esoteric science, the Siddha seals his promise with the ultimate sacred oaths: the poison-stained throat of Shiva and the grace of the Divine Mother.

Verse 70

1இருக்கவேணும் என்றபோது இருத்தலாய் இருக்குமோ?
2மரிக்கவேணும் என்றலோ மண்ணுளே படைத்தனர்?
3சுருக்கமற்ற தம்பிரான் சொன்னஅஞ் செழுத்தையும்
4மரிக்குமுன் வணங்கிடீர் மருந்தெனப் பதம்கெடீர்.

1Irukkaveenum enrapodhu iruththalaay irukkumo?
2Marikkaveenum enralo mannulee padaiththanar?
3Surukkamatra thambiraan sonnaagn sezhuththaiyum
4Marikkumun vanangidiir marundhenap padhamgediir.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடல் நிலையாமையையும் பஞ்சாட்சரத்தின் மாண்பையும் எச்சரிக்கும் பாடல். நாம் வாழ வேண்டும் என்று நினைத்த மாத்திரத்தில் இந்த உடல் நிலைத்துவிடாது; சாக வேண்டும் என்று நினைப்பதற்காகவும் இந்த உடல் படைக்கப்படவில்லை; மண்ணிலிருந்து உருவான உடல் ஒருநாள் மண்ணோடு மண்ணாக மக்கிப் போவது திண்ணம். எல்லைகளற்ற பரம்பொருள் அருளிய திருவைந்தெழுத்தை (நமசிவாய) மரணம் நெருங்கும் கடைசி நொடியில் பதறித் துடித்து ஏதோ மரண அவசர மருந்தாகப் பற்ற முயலாமல், வாழும் காலத்திலேயே விழிப்புணர்வோடு நாள்தோறும் உள்ளத்தில் தியானித்து முக்தி பெறுங்கள்; வீணே காலத்தை விரயம் செய்து அழியாதீர்கள் என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

Saying it must remain does not produce a remaining. Saying it must die is not why anything was created in the soil. Duration and death are not children of the sentence one prefers. The lord without shrinking has spoken five letters. You bow to them before you die, take them as medicine, and the word spoils. The five letters are not a last dose at the edge of death. Used that way, they lose the footing the bow was meant to keep.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the futility of human egoism regarding life and death. Longevity and mortality are not governed by human preferences or desperate bargains. The physical body is born from the soil and subject to inescapable cosmic laws of dissolution. Knowing this certainty, the Siddha warns against the common hypocrisy of living a careless, sensory life and then desperately uttering the Five Letters (நமசிவாய) on one's deathbed like a last-minute potion. The Panchakshara bestowed by the boundless Divine (சுருக்கமற்ற தம்பிரான்) is the eternal vehicle for continuous spiritual awakening during life; to reduce it to a panic-stricken medicine at the hour of death degrades its supreme transformative power and leaves the soul destitute.