சிவவாக்கியம்

Verse 69

1மூலநாடி தன்னிலே முளைத்தெழுந்த சோதியை
2நாலுநாழி உம்முளே நாடியே இருந்தபின்
3பாலனாகி வாழலாம் பரப்பிரமம் ஆகலாம்;
4ஆலம்உண்ட கண்டர்ஆணை அம்மைஆணை உண்மையே.

1Muulanaadi thannilee mulaiththezhundha sodhiyai
2Naalunaazhi ummulee naadiyee irundhapin
3Paalanaagi vaazhalaam parappiramam aagalaam;
4Aalamunda kandaraanai ammaiaanai unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் காயகல்ப மற்றும் குண்டலினி யோகத்தின் உச்சகட்ட ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தும் அதிமுக்கியப் பாடல். மூலாதாரத்தில் சுருண்டு கிடக்கும் குண்டலினி சக்தியை வாசி யோகக் கனலால் விழித்தெழச் செய்து, அந்தச் சோதியை இடைவிடாமல் நான்கு நாழிகைப் பொழுது (சுமார் 96 நிமிடங்கள்) சுழுமுனையில் ஏற்றிச் சகஸ்ராரத்தில் தியானித்து நிலைநிறுத்தினால், முதுமையும் மரணமும் நீங்கி இளங்குழந்தையைப் போல (பாலனாகி) தேக சுத்தியோடு வாழலாம்; அத்துடன் பிரம்மத்தோடு இரண்டறக் கலந்து பரப்பிரம்மமே ஆகிவிடலாம். இது வெறும் வார்த்தையல்ல, நஞ்சுண்ட நீலகண்டனான சிவபெருமான் மீதும், ஆதிபராசக்தியான அன்னை மீதும் ஆணை என்று சிவவாக்கியர் சத்தியம் செய்கிறார்.

Light sprouts in the root channel. The stay asked for is inside your own four measures, after you have searched there and remained. From that stay two results are allowed that sound unequal: one may live as a child, and one may become the supreme Brahman. Both are bound by oath, the throat that drank the poison and the mother's oath. The swearing says the offer will not be taken back as a figure of speech.

The teaching

A celebrated and definitive verse on Kundalini yoga and cellular rejuvenation (kaya kalpa). In the root center (மூலநாடி / Muladhara), the primordial serpent power slumbers until it is awakened as a brilliant rising flame. Sivavakkiyar gives a precise yogic injunction: if an adept can focus their breath and unwavering awareness upon this rising inner flame within for a span of four naligais (roughly ninety-six minutes), the body transcends physical decay, attaining the ageless, radiant innocence of a divine child (பாலனாகி வாழலாம்), while the consciousness merges into non-dual identity with the Supreme Absolute (பரப்பிரமம் ஆகலாம்). To emphasize the unshakeable veracity of this esoteric science, the Siddha seals his promise with the ultimate sacred oaths: the poison-stained throat of Shiva and the grace of the Divine Mother.

Verse 70

1இருக்கவேணும் என்றபோது இருத்தலாய் இருக்குமோ?
2மரிக்கவேணும் என்றலோ மண்ணுளே படைத்தனர்?
3சுருக்கமற்ற தம்பிரான் சொன்னஅஞ் செழுத்தையும்
4மரிக்குமுன் வணங்கிடீர் மருந்தெனப் பதம்கெடீர்.

1Irukkaveenum enrapodhu iruththalaay irukkumo?
2Marikkaveenum enralo mannulee padaiththanar?
3Surukkamatra thambiraan sonnaagn sezhuththaiyum
4Marikkumun vanangidiir marundhenap padhamgediir.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடல் நிலையாமையையும் பஞ்சாட்சரத்தின் மாண்பையும் எச்சரிக்கும் பாடல். நாம் வாழ வேண்டும் என்று நினைத்த மாத்திரத்தில் இந்த உடல் நிலைத்துவிடாது; சாக வேண்டும் என்று நினைப்பதற்காகவும் இந்த உடல் படைக்கப்படவில்லை; மண்ணிலிருந்து உருவான உடல் ஒருநாள் மண்ணோடு மண்ணாக மக்கிப் போவது திண்ணம். எல்லைகளற்ற பரம்பொருள் அருளிய திருவைந்தெழுத்தை (நமசிவாய) மரணம் நெருங்கும் கடைசி நொடியில் பதறித் துடித்து ஏதோ மரண அவசர மருந்தாகப் பற்ற முயலாமல், வாழும் காலத்திலேயே விழிப்புணர்வோடு நாள்தோறும் உள்ளத்தில் தியானித்து முக்தி பெறுங்கள்; வீணே காலத்தை விரயம் செய்து அழியாதீர்கள் என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

Saying it must remain does not produce a remaining. Saying it must die is not why anything was created in the soil. Duration and death are not children of the sentence one prefers. The lord without shrinking has spoken five letters. You bow to them before you die, take them as medicine, and the word spoils. The five letters are not a last dose at the edge of death. Used that way, they lose the footing the bow was meant to keep.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the futility of human egoism regarding life and death. Longevity and mortality are not governed by human preferences or desperate bargains. The physical body is born from the soil and subject to inescapable cosmic laws of dissolution. Knowing this certainty, the Siddha warns against the common hypocrisy of living a careless, sensory life and then desperately uttering the Five Letters (நமசிவாய) on one's deathbed like a last-minute potion. The Panchakshara bestowed by the boundless Divine (சுருக்கமற்ற தம்பிரான்) is the eternal vehicle for continuous spiritual awakening during life; to reduce it to a panic-stricken medicine at the hour of death degrades its supreme transformative power and leaves the soul destitute.

Verse 71

1அம்பத்தொன்று என அடங்கலோர் எழுத்துளோ?
2விண்பரந்த மந்திரம் வேதம்நான்கும் ஒன்றலோ
3விண்பரந்த மூலஅஞ் செழுத்துளே முளைத்ததே
4அங்கலிங்க பீடமாய் அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Ambaththonru ena adangalor ezhuththulo?
2Vinparandha mandhiram veedhamnaangum onralo
3Vinparandha muulaagn sezhuththulee mulaiththadhee
4Angalinga piidamaay amarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஐம்பத்தொரு அட்சரங்களுக்குள்ளும் (மாத்ருகா வர்ணங்கள்) எல்லையற்ற பரம்பொருளை அடக்கிவிட முடியுமா என்று வினவும் சித்தர், ஆகாயமெங்கும் வியாபித்துள்ள மூல மந்திரமும் நான்கு வேதங்களின் சாரமும் ஒன்றேயான சிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்தே என்கிறார். அந்த மூல அஞ்செழுத்திலிருந்து தான் பிரபஞ்சமே முளைத்தெழுந்தது. உடலாகிய அங்கம் தான் லிங்கத்தை ஏந்தும் ஆவுடைப் பீடம்; அதனுள் சுழுமுனையில் ஜோதியாய் ஒளிரும் பிராண லிங்கமாய் வீற்றிருப்பது புறத்தேயுள்ள கல்லல்ல, சிவாய என்ற நாதப் பிரம்மமே ஆகும் என்ற அகப் பூசை ரகசியத்தை இப்பாடல் நிறுவுகிறது.

Is there a letter that can be shut inside the count of fifty-one? The mantra spread through the sky and the four Vedas are asked as one thing. What sprouted did so inside the root five letters, themselves spread through the sky. Where it sat is the seat of body and linga, and the thing seated is Sivaya. The many letters and the four books come back to five, and the five are already a seat.

The teaching

An esoteric synthesis of linguistics, Veda, and Kundalini iconography. The Sanskrit and Tamil alphabets comprise fifty-one sacred letters (the matrikas), yet Sivavakkiyar asks whether the ultimate Truth can be trapped within linguistic structures. The four Vedas and the cosmic mantra spanning the sky are all contained within and sprout from the primordial Five Letters (மூல அஞ்செழுத்து / Sivayanama). In Siddha anatomy, the physical body (அங்கம்) itself is the consecrated pedestal (பீடம்), and the rising column of consciousness within the Sushumna is the true Lingam. What sits enthroned upon this living, internal altar is not a carved stone, but the supreme vibration: Sivaya.

Verse 72

1சிவாயம் என்ற அட்சரம் சிவன்இருக்கும் அட்சரம்
2உபாயம் என்று நம்புதற்கு உண்மையான அட்சரம்
3கபாடமற்ற வாசலைக் கடந்துபோன வாயுவை
4உபாயம்இட்டு அழைக்குமே சிவாயஅஞ் செழுத்துமே.

1Sivaayam enra atsaram sivanirukkum atsaram
2Upaayam enru nambudharku unmaiyaana atsaram
3Kapaadamatra vaasalaik kadandhupona vaayuvai
4Upaayamittu azhaikkumee sivaayaagn sezhuththumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தில் பஞ்சாட்சரத்தின் செயல்முறை சூட்சுமத்தை விளக்கும் அற்புதப் பாடல். சிவாய என்ற அட்சரக் கூட்டே சாட்சாத் சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் மந்திரத் திருமேனியாகும். கதவுகள் இல்லாத உடலின் ஒன்பது வாசல்கள் வழியே வெளியேறி வீணாகும் பிராண வாயுவை (வாசியை), மீண்டும் உடலினுள் திருப்பி சுழுமுனையில் ஏற்றி நிலைநிறுத்துவதற்குச் சிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்தே ஒப்பற்ற உபாயமாகும் (யோக சாதனம்). அவ்வாறு வாசியை உள்வாங்கி ஐந்தெழுத்தோடு பிணைக்கும்போது, மரணமில்லாப் பெருவாழ்வும் சிவதரிசனமும் கைகூடும் என்று வாசிப் பயிற்சியின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

Sivaya is the syllable, and the syllable in which Shiva is. It is also the true syllable for anyone who trusts what is called a means. The breath has already gone past a door with no panels, a gate nothing can shut. The five letters do not describe that breath from far away. They put a means to work and call it back. Recitation here is a summons to wind that has crossed the door.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the secret of Vasi yoga and the therapeutic power of the Panchakshara. The five syllables of "Sivaya" are not an empty verbal formula; they are the vibrational body of Shiva Himself (சிவன் இருக்கும் அட்சரம்). The human body has nine open orifices—doors without panels (கபாடமற்ற வாசல்)—through which the vital prana perpetually leaks out into the external world, causing dissipation, aging, and death. Sivavakkiyar reveals that the rhythmic, internal repetition of the five letters of Sivaya is the sovereign yogic device (உபாயம்) that reins in, tames, and draws the escaped breath back into the central channel, stabilizing consciousness in the heart of Shivam.

Verse 73

1உருவம்அல்ல, வெளியும்அல்ல, ஒன்றைமேவி நின்றதல்ல
2மருவும்வாசல் சொந்தம்அல்ல மற்றதல்ல அற்றதல்ல
3பெரியதல்ல சிறியதல்ல பேசலான தானும்அல்ல
4அரியதாகி நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லரே?

1Uruvamalla, veliyumalla, onraimeevi ninradhalla
2Maruvumvaasal sondhamalla matradhalla atradhalla
3Periyadhalla siriyadhalla peesalaana thaanumalla
4Ariyadhaagi ninraneermai yaavargaana vallaree?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உபநிடதங்களின் நேதி-நேதி (இதுவல்ல, இதுவல்ல) பாணியில் சிவவாக்கியர் பாடிய உன்னதமான அத்வைத பாடல். பரம்பொருள் என்பது எந்தவொரு குறிப்பிட்ட உருவமும் அல்ல; அது வெறும் சூன்ய வெட்டவெளியும் அல்ல; எதன் மீதும் சாய்ந்து நிற்கும் சார்புப் பொருளும் அல்ல; பிறப்பு வாசல்களுக்குச் சொந்தமானதும் அல்ல; ஒன்றும் அல்ல, அற்றதும் அல்ல; பிரம்மாண்டமானதும் அல்ல, அணுவை விடச் சிறியதும் அல்ல; சொல்லாலும் வாக்காலும் வர்ணிக்கக் கூடியதும் அல்ல. இத்தகைய எந்தக் குணக் குறியீடுகளுக்கும் உட்படாமல், நுண்ணியதாய் நிற்கும் அந்த ஆதிப் பரம்பொருளின் உள்ளியற்கையை (நேர்மை) அகக்கண் திறந்து தரிசிக்கும் தகுதி யாருக்கு உண்டு என்று வியந்துரைக்கிறார்.

It is not form, not space, and not something standing by having settled on one thing. The door it comes near is not a possession, not some other thing, and not a mere ceasing. It is not large, not small, and not what has turned into speech. What stands after that clearing is a straightness that has become the rare thing. Who is able to see it? The refusals exist so the question can be honest.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a breathtaking apophatic (Neti-Neti / negation) declaration of the Nirguna Absolute, reminiscent of the Upanishadic Mandukya and Avadhuta Gita. The supreme Reality transcends all conceptual dualities: it cannot be localized as a physical form (உருவம்), nor dismissed as a bare vacuum (வெளி), nor objectified as dependent on anything else. It is beyond dimensions—neither colossal nor minuscule—and evades the grasp of human language and philosophical speculation. This pristine, unbending, and subtle Reality (அரியதாகி நின்ற நேர்மை) resides beyond all mental constructs; Sivavakkiyar asks who among mortal men possesses the silent, transcendental eye capable of directly witnessing this unconditioned Truth.

Verse 74

1ஆத்துமா அனாதியோ? அனாத்துமா அனாதியோ?
2பூத்திருந்த ஐம்பொறி புலன்களும் அனாதியோ?
3தர்க்கமிக்க நூல்களும் சதாசிவமும் அனாதியோ?
4வீக்கவந்த யோகிகாள்? விரைந்துரைக்க வேணுமே!

1Aaththumaa anaadhiyo? anaaththumaa anaadhiyo?
2Puuththirundha aimbori pulangalum anaadhiyo?
3Tharkkamikka nuulgalum sadhaasivamum anaadhiyo?
4Viikkavandha yogigaal? viraindhuraikka veenumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாத்திர வாதங்களிலும் தத்துவக் குழப்பங்களிலும் வீணாக உழலும் பண்டிதர்களையும் தற்பெருமை கொண்ட யோகிகளையும் நோக்கிச் சிவவாக்கியர் தொடுக்கும் தர்க்கக் கணை இது. ஜீவாத்மா அனாதியானதா? அனாத்மாவாகிய பிரகிருதி அனாதியானதா? மலர்ந்து நிற்கும் ஐம்பொறிகளும் புலன்களும் அனாதியானவையா? தர்க்க சாத்திர நூல்களும் சதாசிவ தத்துவமும் அனாதியானவையா? ஆணவ வீக்கம் கொண்டு திரியும் யோகிகளே, இதற்குப் பதில் கூறுங்கள் என்று சவால் விடுக்கிறார். பரம்பொருளை ஏட்டுச் சுரைக்காய் போன்ற தர்க்க வாதங்களால் அளவிட முடியாது; அனாதியான பரசிவம் ஒன்றே மெய், மற்ற அனைத்தும் மன கற்பனைகளே என்பதை உணர்த்துகிறார்.

Four questions, and no answers. Is the self without beginning? Is the non-self? Are the five senses that have flowered, and the fields they open on? Are the books thick with argument, and is Sadashiva beginningless with them? The people asked are yogis, and the printed address is tight: they have come in a swelling, and they must speak at once. Sadashiva is not allowed to sit safely above the senses and the books.

The teaching

Sivavakkiyar interrogates the foundational metaphysical assumptions of orthodox philosophies (Advaita, Dvaita, and Saiva Siddhanta). Scholars and dogmatic yogis argue endlessly about what is eternal and beginningless (அனாதி)—some claiming the individual soul is co-eternal with God, others positing primordial matter, sensory organs, or scriptures. Sivavakkiyar pierces through this pedantic arrogance, daring swollen, self-important yogis (வீக்கவந்த யோகிகாள்) to solve this ontological paradox: if Sadashiva is the sole uncaused beginningless Source, how can scriptures, debate, and the apparatus of sensory perception claim equal antiquity? The Siddha shatters the pretense of intellectual dialectic, demonstrating that the Absolute transcends all scholastic categories of time and origin.