சிவவாக்கியம்

Verse 71

1அம்பத்தொன்று என அடங்கலோர் எழுத்துளோ?
2விண்பரந்த மந்திரம் வேதம்நான்கும் ஒன்றலோ
3விண்பரந்த மூலஅஞ் செழுத்துளே முளைத்ததே
4அங்கலிங்க பீடமாய் அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Ambaththonru ena adangalor ezhuththulo?
2Vinparandha mandhiram veedhamnaangum onralo
3Vinparandha muulaagn sezhuththulee mulaiththadhee
4Angalinga piidamaay amarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஐம்பத்தொரு அட்சரங்களுக்குள்ளும் (மாத்ருகா வர்ணங்கள்) எல்லையற்ற பரம்பொருளை அடக்கிவிட முடியுமா என்று வினவும் சித்தர், ஆகாயமெங்கும் வியாபித்துள்ள மூல மந்திரமும் நான்கு வேதங்களின் சாரமும் ஒன்றேயான சிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்தே என்கிறார். அந்த மூல அஞ்செழுத்திலிருந்து தான் பிரபஞ்சமே முளைத்தெழுந்தது. உடலாகிய அங்கம் தான் லிங்கத்தை ஏந்தும் ஆவுடைப் பீடம்; அதனுள் சுழுமுனையில் ஜோதியாய் ஒளிரும் பிராண லிங்கமாய் வீற்றிருப்பது புறத்தேயுள்ள கல்லல்ல, சிவாய என்ற நாதப் பிரம்மமே ஆகும் என்ற அகப் பூசை ரகசியத்தை இப்பாடல் நிறுவுகிறது.

Is there a letter that can be shut inside the count of fifty-one? The mantra spread through the sky and the four Vedas are asked as one thing. What sprouted did so inside the root five letters, themselves spread through the sky. Where it sat is the seat of body and linga, and the thing seated is Sivaya. The many letters and the four books come back to five, and the five are already a seat.

The teaching

An esoteric synthesis of linguistics, Veda, and Kundalini iconography. The Sanskrit and Tamil alphabets comprise fifty-one sacred letters (the matrikas), yet Sivavakkiyar asks whether the ultimate Truth can be trapped within linguistic structures. The four Vedas and the cosmic mantra spanning the sky are all contained within and sprout from the primordial Five Letters (மூல அஞ்செழுத்து / Sivayanama). In Siddha anatomy, the physical body (அங்கம்) itself is the consecrated pedestal (பீடம்), and the rising column of consciousness within the Sushumna is the true Lingam. What sits enthroned upon this living, internal altar is not a carved stone, but the supreme vibration: Sivaya.

Verse 72

1சிவாயம் என்ற அட்சரம் சிவன்இருக்கும் அட்சரம்
2உபாயம் என்று நம்புதற்கு உண்மையான அட்சரம்
3கபாடமற்ற வாசலைக் கடந்துபோன வாயுவை
4உபாயம்இட்டு அழைக்குமே சிவாயஅஞ் செழுத்துமே.

1Sivaayam enra atsaram sivanirukkum atsaram
2Upaayam enru nambudharku unmaiyaana atsaram
3Kapaadamatra vaasalaik kadandhupona vaayuvai
4Upaayamittu azhaikkumee sivaayaagn sezhuththumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தில் பஞ்சாட்சரத்தின் செயல்முறை சூட்சுமத்தை விளக்கும் அற்புதப் பாடல். சிவாய என்ற அட்சரக் கூட்டே சாட்சாத் சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் மந்திரத் திருமேனியாகும். கதவுகள் இல்லாத உடலின் ஒன்பது வாசல்கள் வழியே வெளியேறி வீணாகும் பிராண வாயுவை (வாசியை), மீண்டும் உடலினுள் திருப்பி சுழுமுனையில் ஏற்றி நிலைநிறுத்துவதற்குச் சிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்தே ஒப்பற்ற உபாயமாகும் (யோக சாதனம்). அவ்வாறு வாசியை உள்வாங்கி ஐந்தெழுத்தோடு பிணைக்கும்போது, மரணமில்லாப் பெருவாழ்வும் சிவதரிசனமும் கைகூடும் என்று வாசிப் பயிற்சியின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

Sivaya is the syllable, and the syllable in which Shiva is. It is also the true syllable for anyone who trusts what is called a means. The breath has already gone past a door with no panels, a gate nothing can shut. The five letters do not describe that breath from far away. They put a means to work and call it back. Recitation here is a summons to wind that has crossed the door.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the secret of Vasi yoga and the therapeutic power of the Panchakshara. The five syllables of "Sivaya" are not an empty verbal formula; they are the vibrational body of Shiva Himself (சிவன் இருக்கும் அட்சரம்). The human body has nine open orifices—doors without panels (கபாடமற்ற வாசல்)—through which the vital prana perpetually leaks out into the external world, causing dissipation, aging, and death. Sivavakkiyar reveals that the rhythmic, internal repetition of the five letters of Sivaya is the sovereign yogic device (உபாயம்) that reins in, tames, and draws the escaped breath back into the central channel, stabilizing consciousness in the heart of Shivam.

Verse 73

1உருவம்அல்ல, வெளியும்அல்ல, ஒன்றைமேவி நின்றதல்ல
2மருவும்வாசல் சொந்தம்அல்ல மற்றதல்ல அற்றதல்ல
3பெரியதல்ல சிறியதல்ல பேசலான தானும்அல்ல
4அரியதாகி நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லரே?

1Uruvamalla, veliyumalla, onraimeevi ninradhalla
2Maruvumvaasal sondhamalla matradhalla atradhalla
3Periyadhalla siriyadhalla peesalaana thaanumalla
4Ariyadhaagi ninraneermai yaavargaana vallaree?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உபநிடதங்களின் நேதி-நேதி (இதுவல்ல, இதுவல்ல) பாணியில் சிவவாக்கியர் பாடிய உன்னதமான அத்வைத பாடல். பரம்பொருள் என்பது எந்தவொரு குறிப்பிட்ட உருவமும் அல்ல; அது வெறும் சூன்ய வெட்டவெளியும் அல்ல; எதன் மீதும் சாய்ந்து நிற்கும் சார்புப் பொருளும் அல்ல; பிறப்பு வாசல்களுக்குச் சொந்தமானதும் அல்ல; ஒன்றும் அல்ல, அற்றதும் அல்ல; பிரம்மாண்டமானதும் அல்ல, அணுவை விடச் சிறியதும் அல்ல; சொல்லாலும் வாக்காலும் வர்ணிக்கக் கூடியதும் அல்ல. இத்தகைய எந்தக் குணக் குறியீடுகளுக்கும் உட்படாமல், நுண்ணியதாய் நிற்கும் அந்த ஆதிப் பரம்பொருளின் உள்ளியற்கையை (நேர்மை) அகக்கண் திறந்து தரிசிக்கும் தகுதி யாருக்கு உண்டு என்று வியந்துரைக்கிறார்.

It is not form, not space, and not something standing by having settled on one thing. The door it comes near is not a possession, not some other thing, and not a mere ceasing. It is not large, not small, and not what has turned into speech. What stands after that clearing is a straightness that has become the rare thing. Who is able to see it? The refusals exist so the question can be honest.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a breathtaking apophatic (Neti-Neti / negation) declaration of the Nirguna Absolute, reminiscent of the Upanishadic Mandukya and Avadhuta Gita. The supreme Reality transcends all conceptual dualities: it cannot be localized as a physical form (உருவம்), nor dismissed as a bare vacuum (வெளி), nor objectified as dependent on anything else. It is beyond dimensions—neither colossal nor minuscule—and evades the grasp of human language and philosophical speculation. This pristine, unbending, and subtle Reality (அரியதாகி நின்ற நேர்மை) resides beyond all mental constructs; Sivavakkiyar asks who among mortal men possesses the silent, transcendental eye capable of directly witnessing this unconditioned Truth.

Verse 74

1ஆத்துமா அனாதியோ? அனாத்துமா அனாதியோ?
2பூத்திருந்த ஐம்பொறி புலன்களும் அனாதியோ?
3தர்க்கமிக்க நூல்களும் சதாசிவமும் அனாதியோ?
4வீக்கவந்த யோகிகாள்? விரைந்துரைக்க வேணுமே!

1Aaththumaa anaadhiyo? anaaththumaa anaadhiyo?
2Puuththirundha aimbori pulangalum anaadhiyo?
3Tharkkamikka nuulgalum sadhaasivamum anaadhiyo?
4Viikkavandha yogigaal? viraindhuraikka veenumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாத்திர வாதங்களிலும் தத்துவக் குழப்பங்களிலும் வீணாக உழலும் பண்டிதர்களையும் தற்பெருமை கொண்ட யோகிகளையும் நோக்கிச் சிவவாக்கியர் தொடுக்கும் தர்க்கக் கணை இது. ஜீவாத்மா அனாதியானதா? அனாத்மாவாகிய பிரகிருதி அனாதியானதா? மலர்ந்து நிற்கும் ஐம்பொறிகளும் புலன்களும் அனாதியானவையா? தர்க்க சாத்திர நூல்களும் சதாசிவ தத்துவமும் அனாதியானவையா? ஆணவ வீக்கம் கொண்டு திரியும் யோகிகளே, இதற்குப் பதில் கூறுங்கள் என்று சவால் விடுக்கிறார். பரம்பொருளை ஏட்டுச் சுரைக்காய் போன்ற தர்க்க வாதங்களால் அளவிட முடியாது; அனாதியான பரசிவம் ஒன்றே மெய், மற்ற அனைத்தும் மன கற்பனைகளே என்பதை உணர்த்துகிறார்.

Four questions, and no answers. Is the self without beginning? Is the non-self? Are the five senses that have flowered, and the fields they open on? Are the books thick with argument, and is Sadashiva beginningless with them? The people asked are yogis, and the printed address is tight: they have come in a swelling, and they must speak at once. Sadashiva is not allowed to sit safely above the senses and the books.

The teaching

Sivavakkiyar interrogates the foundational metaphysical assumptions of orthodox philosophies (Advaita, Dvaita, and Saiva Siddhanta). Scholars and dogmatic yogis argue endlessly about what is eternal and beginningless (அனாதி)—some claiming the individual soul is co-eternal with God, others positing primordial matter, sensory organs, or scriptures. Sivavakkiyar pierces through this pedantic arrogance, daring swollen, self-important yogis (வீக்கவந்த யோகிகாள்) to solve this ontological paradox: if Sadashiva is the sole uncaused beginningless Source, how can scriptures, debate, and the apparatus of sensory perception claim equal antiquity? The Siddha shatters the pretense of intellectual dialectic, demonstrating that the Absolute transcends all scholastic categories of time and origin.

Verse 75

1அறிவிலே புறந்திருந்த ஆகமங்கள் ஓதுறீர்;
2நெறியிலே மயங்குகின்ற நேர்மைஒன்று அரிகிலீர்;
3உறியிலே தயிர்இருக்க ஊர்புகுந்து வெண்ணெய்தேடும்
4அறிவிலாத மாந்தரோடு அணுகுமாறது எங்ஙனே?

1Arivilee purandhirundha aagamangal odhuriir;
2Neriyilee mayanguginra neermaionru arigiliir;
3Uriyilee thayirirukka uurpugundhu venneydheedum
4Arivilaadha maandharodu anugumaaradhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தில் உள்ள மெய்யறிவை விடுத்துப் புறத்தேயுள்ள ஆகமங்களையும் சாத்திரங்களையும் கிளிப்பிள்ளை போல் ஓதித் திரியும் பண்டிதர்களின் மடமையைச் சிவவாக்கியர் இங்குத் தோலுரிக்கிறார். சடங்கு நெறிகளிலே சிக்கித் தவிக்கும் இவர்கள், இறைவனின் எளிய நேரடி உண்மையைத் தங்களுக்குள் உணரத் தவறிவிடுகிறார்கள். இதனை விளக்க ஓர் எளிய நாட்டுப்புற உவமையைக் கையாள்கிறார் சித்தர்: தன் வீட்டு அடுக்களையில் உறியின் மேல் நிறைந்த தயிர்ப்பானை இருக்கும்போது, அதை விடுத்து ஊரெல்லாம் அலைந்து திரிந்து வெண்ணெய் தேடும் அறிவிலிகளைப் போல, தன்னுள் உறையும் ஆத்ம சொரூபத்தை அறியாமல் புறத்தேயுள்ள கோயில்களையும் சாத்திரங்களையும் தேடி அலையும் மனிதர்களோடு ஆன்மிக உரையாடல் நடத்துவது எவ்வாறு சாத்தியமாகும் என்று வினவுகிறார்.

Agamas are recited from outside knowledge, and on the path the one straightness is missed. The printed verb there is compressed. Then a picture does the work. Curd already hangs in the pot at home, and someone enters the town looking for butter. How can one draw near people with no knowledge who live that way? The butter is sought abroad while it hangs in one's own pot. The Agamas are that trip into town.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a devastating critique of bookish orthodoxy and externalized scriptural pedantry. Priests and scholars memorize and chant the Agamas with verbal fluency, yet remain utterly divorced from living inner awareness (அறிவிலே புறந்திருந்து). Bewildered by sectarian doctrines and convoluted rites, they miss the direct, uncomplicated truth of the Divine. Sivavakkiyar employs the unforgettable folk metaphor of a person having rich curd hanging right in the kitchen sling (உறி), yet roaming door-to-door through the village begging for butter. The Divine Self is already present within the seeker's own heart; those who ignore this inner reality to search for God in outer temples and distant dogmas are hopelessly foolish, making meaningful spiritual dialogue with them impossible.

Verse 76 அன்பு நிலை

1இருவர்அரங்க மும்பொருந்தி என்புருகி நோக்கிலீர்;
2உருவரங்கம் ஆகிநின்ற உண்மைஒன்றை ஓர்கிலீர்;
3கருஅரங்கம் ஆகிநின்ற கற்பனை கடந்துபின்
4திருஅரங்கம் என்றுநீர் தெளிந்திருக்க வல்லீரே!

1Iruvararanga mumborundhi enpurugi nokkiliir;
2Uruvarangam aagininra unmaionrai orgiliir;
3Karuarangam aagininra karpanai kadandhupin
4Thiruarangam enruniir thelindhirukka valliiree!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அன்பு நிலை என்ற தலைப்பில் அமைந்த இப்பாடலில், வெறும் உடலிச்சையைக் கடந்த தூய ஆன்மக் காதலையும் அகக் கோயிலையும் சிவவாக்கியர் போதிக்கிறார். ஆணும் பெண்ணும் உடலளவில் கூடி முயங்குவதையே அன்பு என்று கருதும் மனிதர்கள், எலும்பு உருகும் ஆன்மப் பரவசத்தோடு மெய்ப்பொருளை நோக்குவதில்லை. உலகெங்கும் வடிவெடுத்து நிற்கும் அனைத்து உயிர்களிலும் ஏகமாய் விளங்கும் ஆத்ம தத்துவத்தை அவர்கள் உணர்வதில்லை. பெண்ணின் கருவறையாகிய பிறப்பு அரங்கத்தில் தோன்றும் மாயைக் கற்பனைகளைக் கடந்து, சகஸ்ராரத்தில் பரம்பொருளோடு இரண்டறக் கலக்கும் அகப் பேரின்பப் பெருவெளியே உண்மையான திருவரங்கம் என்பதை உணர்ந்து தெளிவடைய வேண்டும் என்று அக வழிபாட்டை உணர்த்துகிறார்.

These lines stand at the state of love, and they will not let love be two people whose halls happen to meet. Even then the bone did not melt, and the looking did not happen. A truth stands as the hall of form and is not heeded. Imagination stands as the hall of the womb and has to be crossed. After that, a person can stay clear and say the sacred hall. Love, under this name, is that clarity.

The teaching

Titled 'The State of Love' (அன்பு நிலை), this verse redefines devotion and love beyond biological lust and outer pilgrimage. Ordinary mortals engage in physical copulation (இருவர் அரங்கம் பொருந்தி), mistaking carnal union for love, without ever experiencing the ego-melting ecstasis of the soul (என்புருகி நோக்கிலீர்). They fail to discern the singular divine Truth that animates every form in this cosmic theater (உருவரங்கம்). Sivavakkiyar urges the seeker to transcend the lower reproductive arena—the theater of the womb and its karmic fantasies (கரு அரங்கம்)—and attain the supreme clarity of consciousness. In that awakened state, one realizes that the true 'Tiruvarangam' (sacred stage) is not an external temple in Srirangam, but the sanctified internal arena where the Divine eternally communes with the soul.