சிவவாக்கியம்

Verse 74

1ஆத்துமா அனாதியோ? அனாத்துமா அனாதியோ?
2பூத்திருந்த ஐம்பொறி புலன்களும் அனாதியோ?
3தர்க்கமிக்க நூல்களும் சதாசிவமும் அனாதியோ?
4வீக்கவந்த யோகிகாள்? விரைந்துரைக்க வேணுமே!

1Aaththumaa anaadhiyo? anaaththumaa anaadhiyo?
2Puuththirundha aimbori pulangalum anaadhiyo?
3Tharkkamikka nuulgalum sadhaasivamum anaadhiyo?
4Viikkavandha yogigaal? viraindhuraikka veenumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாத்திர வாதங்களிலும் தத்துவக் குழப்பங்களிலும் வீணாக உழலும் பண்டிதர்களையும் தற்பெருமை கொண்ட யோகிகளையும் நோக்கிச் சிவவாக்கியர் தொடுக்கும் தர்க்கக் கணை இது. ஜீவாத்மா அனாதியானதா? அனாத்மாவாகிய பிரகிருதி அனாதியானதா? மலர்ந்து நிற்கும் ஐம்பொறிகளும் புலன்களும் அனாதியானவையா? தர்க்க சாத்திர நூல்களும் சதாசிவ தத்துவமும் அனாதியானவையா? ஆணவ வீக்கம் கொண்டு திரியும் யோகிகளே, இதற்குப் பதில் கூறுங்கள் என்று சவால் விடுக்கிறார். பரம்பொருளை ஏட்டுச் சுரைக்காய் போன்ற தர்க்க வாதங்களால் அளவிட முடியாது; அனாதியான பரசிவம் ஒன்றே மெய், மற்ற அனைத்தும் மன கற்பனைகளே என்பதை உணர்த்துகிறார்.

Four questions, and no answers. Is the self without beginning? Is the non-self? Are the five senses that have flowered, and the fields they open on? Are the books thick with argument, and is Sadashiva beginningless with them? The people asked are yogis, and the printed address is tight: they have come in a swelling, and they must speak at once. Sadashiva is not allowed to sit safely above the senses and the books.

The teaching

Sivavakkiyar interrogates the foundational metaphysical assumptions of orthodox philosophies (Advaita, Dvaita, and Saiva Siddhanta). Scholars and dogmatic yogis argue endlessly about what is eternal and beginningless (அனாதி)—some claiming the individual soul is co-eternal with God, others positing primordial matter, sensory organs, or scriptures. Sivavakkiyar pierces through this pedantic arrogance, daring swollen, self-important yogis (வீக்கவந்த யோகிகாள்) to solve this ontological paradox: if Sadashiva is the sole uncaused beginningless Source, how can scriptures, debate, and the apparatus of sensory perception claim equal antiquity? The Siddha shatters the pretense of intellectual dialectic, demonstrating that the Absolute transcends all scholastic categories of time and origin.

Verse 75

1அறிவிலே புறந்திருந்த ஆகமங்கள் ஓதுறீர்;
2நெறியிலே மயங்குகின்ற நேர்மைஒன்று அரிகிலீர்;
3உறியிலே தயிர்இருக்க ஊர்புகுந்து வெண்ணெய்தேடும்
4அறிவிலாத மாந்தரோடு அணுகுமாறது எங்ஙனே?

1Arivilee purandhirundha aagamangal odhuriir;
2Neriyilee mayanguginra neermaionru arigiliir;
3Uriyilee thayirirukka uurpugundhu venneydheedum
4Arivilaadha maandharodu anugumaaradhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தில் உள்ள மெய்யறிவை விடுத்துப் புறத்தேயுள்ள ஆகமங்களையும் சாத்திரங்களையும் கிளிப்பிள்ளை போல் ஓதித் திரியும் பண்டிதர்களின் மடமையைச் சிவவாக்கியர் இங்குத் தோலுரிக்கிறார். சடங்கு நெறிகளிலே சிக்கித் தவிக்கும் இவர்கள், இறைவனின் எளிய நேரடி உண்மையைத் தங்களுக்குள் உணரத் தவறிவிடுகிறார்கள். இதனை விளக்க ஓர் எளிய நாட்டுப்புற உவமையைக் கையாள்கிறார் சித்தர்: தன் வீட்டு அடுக்களையில் உறியின் மேல் நிறைந்த தயிர்ப்பானை இருக்கும்போது, அதை விடுத்து ஊரெல்லாம் அலைந்து திரிந்து வெண்ணெய் தேடும் அறிவிலிகளைப் போல, தன்னுள் உறையும் ஆத்ம சொரூபத்தை அறியாமல் புறத்தேயுள்ள கோயில்களையும் சாத்திரங்களையும் தேடி அலையும் மனிதர்களோடு ஆன்மிக உரையாடல் நடத்துவது எவ்வாறு சாத்தியமாகும் என்று வினவுகிறார்.

Agamas are recited from outside knowledge, and on the path the one straightness is missed. The printed verb there is compressed. Then a picture does the work. Curd already hangs in the pot at home, and someone enters the town looking for butter. How can one draw near people with no knowledge who live that way? The butter is sought abroad while it hangs in one's own pot. The Agamas are that trip into town.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a devastating critique of bookish orthodoxy and externalized scriptural pedantry. Priests and scholars memorize and chant the Agamas with verbal fluency, yet remain utterly divorced from living inner awareness (அறிவிலே புறந்திருந்து). Bewildered by sectarian doctrines and convoluted rites, they miss the direct, uncomplicated truth of the Divine. Sivavakkiyar employs the unforgettable folk metaphor of a person having rich curd hanging right in the kitchen sling (உறி), yet roaming door-to-door through the village begging for butter. The Divine Self is already present within the seeker's own heart; those who ignore this inner reality to search for God in outer temples and distant dogmas are hopelessly foolish, making meaningful spiritual dialogue with them impossible.

Verse 76 அன்பு நிலை

1இருவர்அரங்க மும்பொருந்தி என்புருகி நோக்கிலீர்;
2உருவரங்கம் ஆகிநின்ற உண்மைஒன்றை ஓர்கிலீர்;
3கருஅரங்கம் ஆகிநின்ற கற்பனை கடந்துபின்
4திருஅரங்கம் என்றுநீர் தெளிந்திருக்க வல்லீரே!

1Iruvararanga mumborundhi enpurugi nokkiliir;
2Uruvarangam aagininra unmaionrai orgiliir;
3Karuarangam aagininra karpanai kadandhupin
4Thiruarangam enruniir thelindhirukka valliiree!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அன்பு நிலை என்ற தலைப்பில் அமைந்த இப்பாடலில், வெறும் உடலிச்சையைக் கடந்த தூய ஆன்மக் காதலையும் அகக் கோயிலையும் சிவவாக்கியர் போதிக்கிறார். ஆணும் பெண்ணும் உடலளவில் கூடி முயங்குவதையே அன்பு என்று கருதும் மனிதர்கள், எலும்பு உருகும் ஆன்மப் பரவசத்தோடு மெய்ப்பொருளை நோக்குவதில்லை. உலகெங்கும் வடிவெடுத்து நிற்கும் அனைத்து உயிர்களிலும் ஏகமாய் விளங்கும் ஆத்ம தத்துவத்தை அவர்கள் உணர்வதில்லை. பெண்ணின் கருவறையாகிய பிறப்பு அரங்கத்தில் தோன்றும் மாயைக் கற்பனைகளைக் கடந்து, சகஸ்ராரத்தில் பரம்பொருளோடு இரண்டறக் கலக்கும் அகப் பேரின்பப் பெருவெளியே உண்மையான திருவரங்கம் என்பதை உணர்ந்து தெளிவடைய வேண்டும் என்று அக வழிபாட்டை உணர்த்துகிறார்.

These lines stand at the state of love, and they will not let love be two people whose halls happen to meet. Even then the bone did not melt, and the looking did not happen. A truth stands as the hall of form and is not heeded. Imagination stands as the hall of the womb and has to be crossed. After that, a person can stay clear and say the sacred hall. Love, under this name, is that clarity.

The teaching

Titled 'The State of Love' (அன்பு நிலை), this verse redefines devotion and love beyond biological lust and outer pilgrimage. Ordinary mortals engage in physical copulation (இருவர் அரங்கம் பொருந்தி), mistaking carnal union for love, without ever experiencing the ego-melting ecstasis of the soul (என்புருகி நோக்கிலீர்). They fail to discern the singular divine Truth that animates every form in this cosmic theater (உருவரங்கம்). Sivavakkiyar urges the seeker to transcend the lower reproductive arena—the theater of the womb and its karmic fantasies (கரு அரங்கம்)—and attain the supreme clarity of consciousness. In that awakened state, one realizes that the true 'Tiruvarangam' (sacred stage) is not an external temple in Srirangam, but the sanctified internal arena where the Divine eternally communes with the soul.

Verse 77

1கருக்குழியில் ஆசையாய்க் காதலுற்று நிற்கிறீர்
2குருக்கிடுக்கும் ஏழைகாள் குலாவுகின்ற பாவிகாள்
3திருத்திருத்தி மெய்யினால் சிவந்தஅஞ் செழுத்தையும்
4உருக்கழிக்கும் உம்மையும் உணர்ந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

1Karukkuzhiyil aasaiyaayk kaadhalutru nirkiriir
2Kurukkidukkum eezhaigaal kulaavuginra paavigaal
3Thiruththiruththi meyyinaal sivandhaagn sezhuththaiyum
4Urukkazhikkum ummaiyum unarndhunarndhu kollumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறவிக்கு வித்திடும் பெண்ணின் கருக்குழியாகிய பிறப்பு வாசலையே ஆசையோடு நாடி நின்று காம மாயையில் உழல்வதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். போலி குருமார்களின் பிடியில் சிக்கி ஆன்ம ஏழ்மையில் வாடும் மாந்தர்கள் இந்த வீண் மயக்கத்தை விடுக்க வேண்டும். வாசி யோகப் பயிற்சியினால் இந்த ஊன் உடலைத் தூய்மைப்படுத்திப் பக்குவப்படுத்தினால் (மெய்யினால் திருத்திருத்தி), நமசிவாய என்னும் திருவைந்தெழுத்து மூலாதாரக் கனலாகச் செவ்வொளி வீசிப் பிரகாசிக்கும். இறந்துபடும் இந்த உடலின் மாயையையும், உள்ளே அழியாமல் நின்று உடலைத் தாங்கும் ஆத்ம ஜோதியையும் இடைவிடாது தியானித்து உணர்ந்து நின்றால், பிறவித் துயரிலிருந்து விடுபடலாம் என்று உபதேசிக்கிறார்.

Desire stands in the pit of the womb and calls itself love. The people there are poor ones under a guru's pressure, and sinners at their sport. Against that pit the lines set the five letters reddened by the body, and the you that form itself strips away. Knowing has to happen twice, until it is taken. Lust in the place of birth, and letters that grow red in the body, are the two stands one is choosing between.

The teaching

Sivavakkiyar confronts humanity's obsessive enslavement to carnal reproduction. Mortals burn with lust for the vaginal chasm (கருக்குழி), mistaking transient hormonal infatuation for true love, while living in spiritual poverty under the oppressive dogmas of mercenary gurus. The Siddha offers the antidote of internal alchemy: by persistently refining and transmuting the physical body (மெய்யினால் திருத்திருத்தி) through yogic practice, the sacred Five Letters (Panchakshara) ignite like a glowing crimson flame of pure Shivam. Through this double realization—witnessing the inner divine vibration and recognizing the transient nature of mortal form (உருக்கழிக்கும் உம்மை)—the soul breaks free from the womb's trap and attains spiritual liberation.

Verse 78

1மண்ணிலே பிறக்கவும் வழக்கலாது உரைக்கவும்
2எண்ணிலாத கோடிதேவர் என்னதுஉன்னது என்னவும்
3கண்ணிலேகண் மணிஇருக்கக் கண்மறைத்த வாறுபோல்
4எண்ணில்கோடி தேவரும் இதன்கணால் விழிப்பதே.

1Mannilee pirakkavum vazhakkalaadhu uraikkavum
2Ennilaadha kodidheevar ennadhuunnadhu ennavum
3Kannileegan maniirukkak kanmaraiththa vaarupol
4Ennilgodi theevarum idhanganaal vizhippadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பூமியில் பிறந்து, சாகா நெறியை அறியாமல் வீண் வாதங்களைப் பேசி, புராணங்கள் கூறும் கோடிக்கணக்கான சிறு தெய்வங்கள் எனது, உனது என்று தமக்குள் போரிடுவதாக நம்பித் திரியும் மனிதர்களின் அறியாமையை இப்பாடல் சாடுகிறது. தன் கண்ணுக்குள்ளேயே பார்வையைத் தரும் கண்மணி ஒளிரும்போது, அதைத் தன் கையாலேயே மறைத்துக்கொண்டு குருடனைப் போல் தவிப்பது போன்ற மடமையாகும் இது. வானுலகில் உள்ள எண்ணற்ற தேவர்களும், பிரபஞ்ச இயக்கங்களும் மனிதனின் உள்ளே சாட்சியாய் விளங்கும் இந்த ஆத்ம சைதன்யத்தின் ஒளியைக் கொண்டே இயங்குகின்றன (இதன்கணால் விழிப்பதே). எனவே புறத் தெய்வங்களை நாடுவதைத் தவிர்த்து, உள் நின்று உணர்த்தும் ஆன்ம ஜோதியைத் தரிசிப்பதே முக்திக்கு வழி என்கிறார்.

Birth in the soil, speech that will not stand as custom, and uncounted crores of gods saying mine and yours are set side by side as empty acts. The comparison is an eye covered while the pupil is already in the eye. Those gods, however numbered, wake by this eye. Covering the eye to go and find them repeats a blindness one puts on. Their waking is not elsewhere.

The teaching

A trenchant exposure of religious polytheism and spiritual blindness. Mortals waste their precious human births engaging in sectarian bickering, while mythologies depict millions of petty celestial gods quarreling over possessions, domains, and sectarian allegiances ('mine and yours'). Sivavakkiyar compares this outward search for divine favor to a person deliberately covering their eyes while the brilliant pupil (கண்மணி) sits right inside, fully capable of sight. The supreme Eye of awareness is the living witness within each being; even the myriad gods of heaven derive their existence and illumination from this single, foundational light of consciousness (இதன்கணால் விழிப்பதே). To ignore the inner divine eye and worship outer idols is tragic blindness.

Verse 79 அறிவு நிலை

1மண்கலம் கவிழ்ந்தபோது வைத்து வைத்து அடுக்குவார்
2வெங்கலம் கவிழ்ந்தபோது வேணும் என்று பேணுவார்;
3நம்கலம் கவிழ்ந்தபோது நாறும் என்று போடுவார்
4எண்கலந்து நின்றமாயம் என்னமாயம் ஈசனே.

1Mangalam kavizhndhapodhu vaiththu vaiththu adukkuvaar
2Vengalam kavizhndhapodhu veenum enru peenuvaar;
3Namgalam kavizhndhapodhu naarum enru poduvaar
4Engalandhu ninramaayam ennamaayam iisanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அறிவு நிலை என்ற தலைப்பில் அமைந்த இப்பாடல், சிவவாக்கியரின் உலகப் புகழ்பெற்ற நிலையாமைத் தத்துவப் பாடலாகும். மண்ணால் செய்த பானை கவிழ்ந்து விழுந்தால் அதைத் தூக்கித் துடைத்துப் பத்திரமாக அடுக்கி வைப்பார்கள்; வெண்கலப் பாத்திரம் கவிழ்ந்தால் அது விலைமதிப்புடையது என்று தேடிப் பேணிப் பாதுகாப்பார்கள்; ஆனால், மனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் அலங்கரித்துப் பெருமை பாராட்டிய இந்த உடலாகிய கலம் மூச்சடங்கி விழுந்த உடனே, நாற்றம் அடிக்கும், பிணத்தை உடனே எடுங்கள் என்று சுடுகாட்டில் எறிந்து விடுவார்கள். சடப்பொருளான பாத்திரங்களுக்குக் கொடுக்கும் மதிப்பைக் கூட உயிரற்ற உடலுக்குத் தராத இந்த உலக மாயையை என்னவென்று சொல்வேன் ஈசனே என்று வினவி, உடலின் மீதுள்ள போலியான பற்றை அறுத்தெறிய வைக்கிறார்.

These lines stand at the state of knowledge, and the knowledge is a comparison of pots. Clay, once tipped, is stood up and stacked again. Bronze, once tipped, is kept because someone still wants it. Our pot, once tipped, is thrown out because it smells. The body is the vessel that does not get the care given to clay and metal. The singer asks Ishvara what mystery this is, the eight mixed in. The smell is the excuse. The discarding is the fact.

The teaching

Titled 'The State of Wisdom' (அறிவு நிலை), this is one of Sivavakkiyar's most iconic and haunting meditations on the transience and ultimate worthlessness of the physical body (சரீர நிலையாமை). Society displays tender concern for material utensils: an earthenware pot is gently picked up and reused, and a valuable bronze vessel is polished and cherished. Yet the human body—so pampered with scents, garments, and status during life—is instantly deemed an offensive, rotting carcass the second breath departs, rushed to the burning ground with the cry "It stinks!" (நாறும் என்று போடுவார்). Sivavakkiyar appeals to Ishvara to witness this astonishing irony: how mortals anchor their entire ego in a fragile clay vessel that even a common bronze pot outlasts in social utility.