சிவவாக்கியம்

Verse 79 அறிவு நிலை

1மண்கலம் கவிழ்ந்தபோது வைத்து வைத்து அடுக்குவார்
2வெங்கலம் கவிழ்ந்தபோது வேணும் என்று பேணுவார்;
3நம்கலம் கவிழ்ந்தபோது நாறும் என்று போடுவார்
4எண்கலந்து நின்றமாயம் என்னமாயம் ஈசனே.

1Mangalam kavizhndhapodhu vaiththu vaiththu adukkuvaar
2Vengalam kavizhndhapodhu veenum enru peenuvaar;
3Namgalam kavizhndhapodhu naarum enru poduvaar
4Engalandhu ninramaayam ennamaayam iisanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அறிவு நிலை என்ற தலைப்பில் அமைந்த இப்பாடல், சிவவாக்கியரின் உலகப் புகழ்பெற்ற நிலையாமைத் தத்துவப் பாடலாகும். மண்ணால் செய்த பானை கவிழ்ந்து விழுந்தால் அதைத் தூக்கித் துடைத்துப் பத்திரமாக அடுக்கி வைப்பார்கள்; வெண்கலப் பாத்திரம் கவிழ்ந்தால் அது விலைமதிப்புடையது என்று தேடிப் பேணிப் பாதுகாப்பார்கள்; ஆனால், மனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் அலங்கரித்துப் பெருமை பாராட்டிய இந்த உடலாகிய கலம் மூச்சடங்கி விழுந்த உடனே, நாற்றம் அடிக்கும், பிணத்தை உடனே எடுங்கள் என்று சுடுகாட்டில் எறிந்து விடுவார்கள். சடப்பொருளான பாத்திரங்களுக்குக் கொடுக்கும் மதிப்பைக் கூட உயிரற்ற உடலுக்குத் தராத இந்த உலக மாயையை என்னவென்று சொல்வேன் ஈசனே என்று வினவி, உடலின் மீதுள்ள போலியான பற்றை அறுத்தெறிய வைக்கிறார்.

These lines stand at the state of knowledge, and the knowledge is a comparison of pots. Clay, once tipped, is stood up and stacked again. Bronze, once tipped, is kept because someone still wants it. Our pot, once tipped, is thrown out because it smells. The body is the vessel that does not get the care given to clay and metal. The singer asks Ishvara what mystery this is, the eight mixed in. The smell is the excuse. The discarding is the fact.

The teaching

Titled 'The State of Wisdom' (அறிவு நிலை), this is one of Sivavakkiyar's most iconic and haunting meditations on the transience and ultimate worthlessness of the physical body (சரீர நிலையாமை). Society displays tender concern for material utensils: an earthenware pot is gently picked up and reused, and a valuable bronze vessel is polished and cherished. Yet the human body—so pampered with scents, garments, and status during life—is instantly deemed an offensive, rotting carcass the second breath departs, rushed to the burning ground with the cry "It stinks!" (நாறும் என்று போடுவார்). Sivavakkiyar appeals to Ishvara to witness this astonishing irony: how mortals anchor their entire ego in a fragile clay vessel that even a common bronze pot outlasts in social utility.

Verse 80

1மிக்கசெல்வம் நீபடைத்த விறகுமேவிப் பாவிகாள்
2விறகுடன் கொளுத்திமேனி வெந்துபோவது அறிகிலீர்
3மக்கள்பெண்டீர் சுற்றம் என்று மாயைகாணும் இவையெலாம்
4மறலிவந்து அழைத்தபோது வந்துகூடலாகுமோ?

1Mikkaselvam niipadaiththa viragumeevip paavigaal
2Viragudan koluththimeeni vendhupovadhu arigiliir
3Makkalpendiir sutram enru maayaigaanum ivaiyelaam
4Maralivandhu azhaiththapodhu vandhuguudalaagumo?

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 81. It explains a word in this song: விறகு - கர்வம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பொருளாதாரச் செல்வங்களைத் தேடிச் சேர்த்து, ஆணவம் என்னும் விறகை வளர்த்துத் திரியும் உலக மனிதர்களைச் சித்தர் எச்சரிக்கிறார். நீங்கள் சேர்த்த செல்வமும் அகந்தையும் இறுதியில் சுடுகாட்டின் சிதை விறகுகளோடு சேர்ந்து இந்த உடலைச் சாம்பலாக்கிவிடும் என்பதை அறியாமல் இருக்கிறீர்களே! மனைவி, மக்கள், சுற்றத்தார் என்று நீங்கள் கட்டியெழுப்பும் பாச வலைகள் யாவும் மாயையின் தோற்றங்களே ஆகும். காலன் என்னும் எமதூதன் இறுதியாக உங்கள் உயிரைப் பறிக்க வரும் வேளையில், இந்தச் சுற்றத்தாரோ செல்வமோ உங்களோடு கூட வந்து மரணத்தைத் தடுத்து நிறுத்த முடியுமா? எனவே நிலையற்ற உலகப் பற்றுகளை விடுத்து, நிலையான இறை ஞானத்தைப் பற்றுங்கள் என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

Great wealth has been heaped, and the sinners have taken hold of firewood. A gloss with this song reads the firewood as pride. They do not know the body burns together with that wood. Children, women, and kin, seen under illusion, are asked a plain question. When the slayer comes and calls, can any of them come along? The household is asked whether it can make the journey. The fire is already in the word, and they have not noticed whose body it uses.

The teaching

A fiery sermon against the vanity of wealth, domestic attachment, and egoism. People dedicate their lives to hoarding fortunes and feeding the firewood of arrogance (விறகு / pride), blind to the terrifying fact that this very firewood is what will consume their mortal frame on the funeral pyre. Sivavakkiyar dismantles the false refuge of family bonds—spouses, children, and relatives who flock around wealth. These relationships are the conjurations of worldly maya. When the inexorable messenger of death (மறலி) issues the final summons, the soul must embark on that solitary journey entirely alone; not a single loved one or gold coin can step forward to share the blow.

Verse 81

1ஒக்கவந்து மாதுடன் செறிந்திடத்தில் அழகியே
2ஒருவராகி இருவராகி இளமைபெற்ற ஊரிலே
3அக்கணிந்து கொன்றைசூடி அம்பலத்தில் ஆடுவார்
4அஞ்செழுத்தை ஓதிடில் அனேகபாவம் அகலுமே.

1Okkavandhu maadhudan serindhidaththil azhagiyee
2Oruvaraagi iruvaraagi ilamaipetra uurilee
3Akkanindhu konraisuudi ambalaththil aaduvaar
4Anjezhuththai odhidil aneegapaavam agalumee.

Printed in the source at the start of verse 81, this gloss explains a word in verse 80: விறகு - கர்வம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆணும் பெண்ணும் கூடி முயங்கி ஒன்றாகிப் பின் கருவுற்றுப் புதிய உயிராய் வெளிப்படும் உலகியல் பிறப்புச் சுழலையும், பரம்பொருளின் அண்டத் திருநடனத்தையும் இணைத்துக் காட்டுகிறார் சித்தர். சிற்றின்ப உறவும் உடலின் இளமையும் கன்ம வினைகளால் கட்டுப்பட்டவை. எலும்பு மாலை அணிந்து, கொன்றை மலர் சூடி, இதயப் பெருவெளியாகிய அம்பலத்தில் இடைவிடாது ஆனந்தக் கூத்தாடும் சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் பற்ற வேண்டும். உள்ளே இயங்கும் வாசியோடு இணைத்து நமசிவாய என்ற திருவைந்தெழுத்தை இடைவிடாது தியானித்தால், சம்சாரப் பிறவிகளால் சேர்ந்த பாவ வினைகளும் கன்மக் கறைகளும் தீய்ந்து சாம்பலாகி ஆன்மா பேரொளியை எய்தும்.

The lines before the dancer are compressed. Someone has come level with the woman, in a place of joining, and a town has gained youth by becoming one and becoming two. A figure looks, wears the konrai, and dances in the hall. If the five letters are chanted, many sins leave. Beauty and the dance are the setting. The sins are not argued down. They depart when the letters are recited.

The teaching

Sivavakkiyar bridges the mystery of physical creation with the transcendental cosmic dance of Shiva. The biological union of man and woman, dissolving into unity and then emerging as two in the fertile vigor of youth, mirrors the eternal cosmic play of Shiva and Shakti. Yet physical intimacy and mortal vitality remain bound by karma unless consecrated by higher awareness. The true master of life is the Cosmic Dancer who adorns the golden konrai flower and dances in the space of consciousness (அம்பலம்). By internalizing the sacred Five Letters (Panchakshara), the seeker burns away the accumulated sins and karmic debris of biological existence, transforming carnal life into an expression of divine liberation.

Verse 82

1மாடுகன்று செல்வமும் மனைவிமைந்தர் மகிழவே
2மாடமாளி கைப்புறத்தில் வாழுகின்ற நாளிலே
3ஓடிவந்து காலதூதர் சடுதியாக மோதவே
4உடல்கிடந்து உயிர்கழன்ற உண்மைகண்டும் உணர்கிலீர்!

1Maaduganru selvamum manaivimaindhar magizhavee
2Maadamaali kaippuraththil vaazhuginra naalilee
3Odivandhu kaaladhuudhar sadudhiyaaga modhavee
4Udalgidandhu uyirgazhanra unmaigandum unargiliir!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மாடு கன்றுகள், குவியும் செல்வங்கள், மனைவி, மக்கள் சூழ மாட மாளிகைகளில் மமதையோடு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் போதே, சற்றும் எதிர்பாராத விநாடியில் காலதூதர்கள் வந்து சடுதியாகத் தாக்கி உயிரைப் பறித்துச் செல்வர். அழகுறப் பேணப்பட்ட உடலானது உயிரற்ற வெறும் சடலமாய்க் கீழே கிடக்க, உயிர் பிரிந்து செல்லும் மரணத்தின் நிதர்சனத்தை நாள்தோறும் கண்கூடாகப் பார்த்த பின்னரும் கூட, மனிதர்கள் ஆன்ம விழிப்புணர்வை அடையாமல் புலன் மாயையிலேயே மூழ்கிக் கிடக்கிறார்களே என்று சிவவாக்கியர் தாளாத வேதனையுடன் உரைக்கிறார்.

Cattle, calves, wealth, a wife and sons, all of them glad, and days spent at the side of a storied house: that is the whole security. The messengers of death run in and strike at once. The body lies there and the life peels off. This truth can be seen and still not known. The lines aim at the person who watched the peeling and went back to the side-room. The charge is the failure to know what was seen.

The teaching

A vivid, urgent wake-up call to the sleeping consciousness of humanity. Mortals construct fragile fortresses of domestic happiness, surrounding themselves with herds, riches, dutiful wives, and merry children within opulent, multi-storied palaces. Yet this entire tableau of security is shattered in a single fraction of a second when the messengers of Death (காலதூதர்) strike without warning. The body collapses into an inert heap while the life-spark peels away (உயிர் கழன்ற). Sivavakkiyar's anguish lies in human obstinacy: people attend funerals every day, watching corpses being carried away, yet immediately return to their petty desires as if they were immortal. Seeing death directly, they remain spiritually asleep.

Verse 83

1பாடுகின்ற உம்பருக்குள் ஆடுபாதம் உன்னியே
2பழுதிலாத கன்மகூட்டம் இட்டஎங்கள் பரமனே
3நீடுசெம்பொன் அம்பலத்துள் ஆடுகொண்ட அப்பனே,
4நீலகண்ட காலகண்ட நித்தியகல் யாணனே.

1Paaduginra umbarukkul aadupaadham unniyee
2Pazhudhilaadha kanmaguuttam ittaengal paramanee
3Niidusembon ambalaththul aadugonda appanee,
4Niilaganda kaalaganda niththiyagal yaananee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிதம்பரப் பெருவெளியிலும் யோகியின் இதயத் தாமரையிலும் ஆடும் நடராஜப் பெருமானைப் போற்றும் பக்திப் பரவசப் பாடல். தேவர்கள் போற்றிப் பாடும் சபையில் தன் இடது திருவடியைத் தூக்கி ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் பரமன், ஆன்மாக்கள் பக்குவமடைவதற்காக எந்தக் குறையுமற்ற கர்ம வினைகளின் கூட்டத்தை (பழுதிலாத கன்மகூட்டம்) முறைப்படி அமைத்தவன் ஆவான். அகமாகிய பொன்னம்பலத்தில் ஆடும் தந்தையே, நஞ்சையுண்டு உலகைக் காத்த நீலகண்டனே, காலனைக் காலால் உதைத்துக் காலத்தை வென்ற காலகண்டனே, என்றும் மாறாத ஆத்ம ஆனந்த வடிவமான நித்திய கல்யாணனே என்று பரம்பொருளை வாழ்த்தி வணங்குகிறார்.

Among the high ones who sing, the dancing foot is the aim. The supreme one has set down a heap of karma with no flaw in it, so karma is not the enemy of these lines. He is the father who took the dance inside the long hall of red gold, blue at the throat, death at the throat, the eternal bridegroom. The names pile up as address. After the peeled life, this is praise, spoken to the father who dances.

The teaching

An ecstatic devotional and philosophical hymn to Shiva Nataraja. Sivavakkiyar meditates upon the uplifted lotus foot (ஆடுபாதம்) that bestows grace amidst the chorus of heavenly devas. Strikingly, the Siddha does not denounce karma as an evil; he praises the Supreme Lord for establishing the 'flawless assembly of karma' (பழுதிலாத கன்மகூட்டம்)—recognizing the cosmic law of cause and effect as an impeccable, divine mechanism designed to mature the soul. Shiva is invoked as the dancer in the golden hall of the heart (செம்பொன் அம்பலம்), the Nilakantha whose poison-stained throat conquered death itself (காலகண்டன்), and the Nitya Kalyana—the eternal, unchanging bridegroom of the awakened soul.

Verse 84

1கானமற்ற காட்டகத்தில் வெந்தெழுந்த நீறுபோல்
2ஞானம்உற்ற நெஞ்சகத்தில் நல்லதேதும் இல்லையே;
3ஊனமற்ற சோதியோடு உணர்வுசேர்ந்து அடக்கினால்
4தேன்அகத்தின் ஊறல்போல் தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Kaanamatra kaattagaththil vendhezhundha niirupol
2Gnaanamutra nenjagaththil nalladheedhum illaiyee;
3Uunamatra sodhiyodu unarvuseerndhu adakkinaal
4Theenagaththin uuralpol thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நிரூபணமான அத்வைத ஞானத்தின் உச்சநிலையை விளக்கும் அற்புதப் பாடல். பெரும் தீப்பற்றி எரிந்த காட்டில் மரங்கள் அனைத்தும் சாம்பலாகி வெறும் திருநீறு மட்டுமே எஞ்சுவது போல, மெய்ஞ்ஞானத் தீ பற்றிக்கொண்ட யோகியின் நெஞ்சத்தில் இருமை பேதங்கள் யாவும் எரிந்து சாம்பலாகிவிடும்; அங்கே உலகியல் சார்ந்த நல்லது, கெட்டது என்ற கற்பனையான வேறுபாடுகளே இராது (நல்லதேதும் இல்லையே). மாசற்ற ஆத்ம ஜோதியோடு தன் தனித்துவ மன உணர்வை ஒன்றாகக் கலந்து அடக்கிச் சமாதி கூடினால், இதயத் தாமரையில் தேன் ஊறுவது போல சிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்தின் அமிர்தப் பெருவெள்ளம் உள்ளத்தில் தானாகவே பெருகிப் பரவசமூட்டும்.

Ash rises where a tract has burned and no grove is left, and that ash figures a heart that has come into knowing. In it, nothing called good remains. The bareness is the arrival. If awareness then joins the flawless light and is held in, something clarifies the way honey seeps. What becomes clear is Sivaya. Knowing first removes the good things. The name appears after the holding, as what grew clear.

The teaching

A profound description of the state of Nirvikalpa Samadhi and transcending dualistic morality. When a wildfire consumes an entire forest, nothing remains except silent, unblemished ash. In exactly the same manner, when the fire of non-dual wisdom (ஞானம்) blazes in the heart, all conventional mental concepts—even notions of piety, virtue, and 'goodness' (நல்லதேதும் இல்லையே)—are reduced to ashes. The liberated mind transcends the duality of good and evil. When pure individual awareness merges with the flawless cosmic Light (ஊனமற்ற சோதி) and is restrained in deep stillness, the divine nectar of the Panchakshara (சிவாய) begins to seep spontaneously through the inner being like sweet honey, flooding the soul with unconditioned bliss.