சிவவாக்கியம்

Verse 81

1ஒக்கவந்து மாதுடன் செறிந்திடத்தில் அழகியே
2ஒருவராகி இருவராகி இளமைபெற்ற ஊரிலே
3அக்கணிந்து கொன்றைசூடி அம்பலத்தில் ஆடுவார்
4அஞ்செழுத்தை ஓதிடில் அனேகபாவம் அகலுமே.

1Okkavandhu maadhudan serindhidaththil azhagiyee
2Oruvaraagi iruvaraagi ilamaipetra uurilee
3Akkanindhu konraisuudi ambalaththil aaduvaar
4Anjezhuththai odhidil aneegapaavam agalumee.

Printed in the source at the start of verse 81, this gloss explains a word in verse 80: விறகு - கர்வம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆணும் பெண்ணும் கூடி முயங்கி ஒன்றாகிப் பின் கருவுற்றுப் புதிய உயிராய் வெளிப்படும் உலகியல் பிறப்புச் சுழலையும், பரம்பொருளின் அண்டத் திருநடனத்தையும் இணைத்துக் காட்டுகிறார் சித்தர். சிற்றின்ப உறவும் உடலின் இளமையும் கன்ம வினைகளால் கட்டுப்பட்டவை. எலும்பு மாலை அணிந்து, கொன்றை மலர் சூடி, இதயப் பெருவெளியாகிய அம்பலத்தில் இடைவிடாது ஆனந்தக் கூத்தாடும் சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் பற்ற வேண்டும். உள்ளே இயங்கும் வாசியோடு இணைத்து நமசிவாய என்ற திருவைந்தெழுத்தை இடைவிடாது தியானித்தால், சம்சாரப் பிறவிகளால் சேர்ந்த பாவ வினைகளும் கன்மக் கறைகளும் தீய்ந்து சாம்பலாகி ஆன்மா பேரொளியை எய்தும்.

The lines before the dancer are compressed. Someone has come level with the woman, in a place of joining, and a town has gained youth by becoming one and becoming two. A figure looks, wears the konrai, and dances in the hall. If the five letters are chanted, many sins leave. Beauty and the dance are the setting. The sins are not argued down. They depart when the letters are recited.

The teaching

Sivavakkiyar bridges the mystery of physical creation with the transcendental cosmic dance of Shiva. The biological union of man and woman, dissolving into unity and then emerging as two in the fertile vigor of youth, mirrors the eternal cosmic play of Shiva and Shakti. Yet physical intimacy and mortal vitality remain bound by karma unless consecrated by higher awareness. The true master of life is the Cosmic Dancer who adorns the golden konrai flower and dances in the space of consciousness (அம்பலம்). By internalizing the sacred Five Letters (Panchakshara), the seeker burns away the accumulated sins and karmic debris of biological existence, transforming carnal life into an expression of divine liberation.

Verse 82

1மாடுகன்று செல்வமும் மனைவிமைந்தர் மகிழவே
2மாடமாளி கைப்புறத்தில் வாழுகின்ற நாளிலே
3ஓடிவந்து காலதூதர் சடுதியாக மோதவே
4உடல்கிடந்து உயிர்கழன்ற உண்மைகண்டும் உணர்கிலீர்!

1Maaduganru selvamum manaivimaindhar magizhavee
2Maadamaali kaippuraththil vaazhuginra naalilee
3Odivandhu kaaladhuudhar sadudhiyaaga modhavee
4Udalgidandhu uyirgazhanra unmaigandum unargiliir!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மாடு கன்றுகள், குவியும் செல்வங்கள், மனைவி, மக்கள் சூழ மாட மாளிகைகளில் மமதையோடு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் போதே, சற்றும் எதிர்பாராத விநாடியில் காலதூதர்கள் வந்து சடுதியாகத் தாக்கி உயிரைப் பறித்துச் செல்வர். அழகுறப் பேணப்பட்ட உடலானது உயிரற்ற வெறும் சடலமாய்க் கீழே கிடக்க, உயிர் பிரிந்து செல்லும் மரணத்தின் நிதர்சனத்தை நாள்தோறும் கண்கூடாகப் பார்த்த பின்னரும் கூட, மனிதர்கள் ஆன்ம விழிப்புணர்வை அடையாமல் புலன் மாயையிலேயே மூழ்கிக் கிடக்கிறார்களே என்று சிவவாக்கியர் தாளாத வேதனையுடன் உரைக்கிறார்.

Cattle, calves, wealth, a wife and sons, all of them glad, and days spent at the side of a storied house: that is the whole security. The messengers of death run in and strike at once. The body lies there and the life peels off. This truth can be seen and still not known. The lines aim at the person who watched the peeling and went back to the side-room. The charge is the failure to know what was seen.

The teaching

A vivid, urgent wake-up call to the sleeping consciousness of humanity. Mortals construct fragile fortresses of domestic happiness, surrounding themselves with herds, riches, dutiful wives, and merry children within opulent, multi-storied palaces. Yet this entire tableau of security is shattered in a single fraction of a second when the messengers of Death (காலதூதர்) strike without warning. The body collapses into an inert heap while the life-spark peels away (உயிர் கழன்ற). Sivavakkiyar's anguish lies in human obstinacy: people attend funerals every day, watching corpses being carried away, yet immediately return to their petty desires as if they were immortal. Seeing death directly, they remain spiritually asleep.

Verse 83

1பாடுகின்ற உம்பருக்குள் ஆடுபாதம் உன்னியே
2பழுதிலாத கன்மகூட்டம் இட்டஎங்கள் பரமனே
3நீடுசெம்பொன் அம்பலத்துள் ஆடுகொண்ட அப்பனே,
4நீலகண்ட காலகண்ட நித்தியகல் யாணனே.

1Paaduginra umbarukkul aadupaadham unniyee
2Pazhudhilaadha kanmaguuttam ittaengal paramanee
3Niidusembon ambalaththul aadugonda appanee,
4Niilaganda kaalaganda niththiyagal yaananee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிதம்பரப் பெருவெளியிலும் யோகியின் இதயத் தாமரையிலும் ஆடும் நடராஜப் பெருமானைப் போற்றும் பக்திப் பரவசப் பாடல். தேவர்கள் போற்றிப் பாடும் சபையில் தன் இடது திருவடியைத் தூக்கி ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் பரமன், ஆன்மாக்கள் பக்குவமடைவதற்காக எந்தக் குறையுமற்ற கர்ம வினைகளின் கூட்டத்தை (பழுதிலாத கன்மகூட்டம்) முறைப்படி அமைத்தவன் ஆவான். அகமாகிய பொன்னம்பலத்தில் ஆடும் தந்தையே, நஞ்சையுண்டு உலகைக் காத்த நீலகண்டனே, காலனைக் காலால் உதைத்துக் காலத்தை வென்ற காலகண்டனே, என்றும் மாறாத ஆத்ம ஆனந்த வடிவமான நித்திய கல்யாணனே என்று பரம்பொருளை வாழ்த்தி வணங்குகிறார்.

Among the high ones who sing, the dancing foot is the aim. The supreme one has set down a heap of karma with no flaw in it, so karma is not the enemy of these lines. He is the father who took the dance inside the long hall of red gold, blue at the throat, death at the throat, the eternal bridegroom. The names pile up as address. After the peeled life, this is praise, spoken to the father who dances.

The teaching

An ecstatic devotional and philosophical hymn to Shiva Nataraja. Sivavakkiyar meditates upon the uplifted lotus foot (ஆடுபாதம்) that bestows grace amidst the chorus of heavenly devas. Strikingly, the Siddha does not denounce karma as an evil; he praises the Supreme Lord for establishing the 'flawless assembly of karma' (பழுதிலாத கன்மகூட்டம்)—recognizing the cosmic law of cause and effect as an impeccable, divine mechanism designed to mature the soul. Shiva is invoked as the dancer in the golden hall of the heart (செம்பொன் அம்பலம்), the Nilakantha whose poison-stained throat conquered death itself (காலகண்டன்), and the Nitya Kalyana—the eternal, unchanging bridegroom of the awakened soul.

Verse 84

1கானமற்ற காட்டகத்தில் வெந்தெழுந்த நீறுபோல்
2ஞானம்உற்ற நெஞ்சகத்தில் நல்லதேதும் இல்லையே;
3ஊனமற்ற சோதியோடு உணர்வுசேர்ந்து அடக்கினால்
4தேன்அகத்தின் ஊறல்போல் தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Kaanamatra kaattagaththil vendhezhundha niirupol
2Gnaanamutra nenjagaththil nalladheedhum illaiyee;
3Uunamatra sodhiyodu unarvuseerndhu adakkinaal
4Theenagaththin uuralpol thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நிரூபணமான அத்வைத ஞானத்தின் உச்சநிலையை விளக்கும் அற்புதப் பாடல். பெரும் தீப்பற்றி எரிந்த காட்டில் மரங்கள் அனைத்தும் சாம்பலாகி வெறும் திருநீறு மட்டுமே எஞ்சுவது போல, மெய்ஞ்ஞானத் தீ பற்றிக்கொண்ட யோகியின் நெஞ்சத்தில் இருமை பேதங்கள் யாவும் எரிந்து சாம்பலாகிவிடும்; அங்கே உலகியல் சார்ந்த நல்லது, கெட்டது என்ற கற்பனையான வேறுபாடுகளே இராது (நல்லதேதும் இல்லையே). மாசற்ற ஆத்ம ஜோதியோடு தன் தனித்துவ மன உணர்வை ஒன்றாகக் கலந்து அடக்கிச் சமாதி கூடினால், இதயத் தாமரையில் தேன் ஊறுவது போல சிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்தின் அமிர்தப் பெருவெள்ளம் உள்ளத்தில் தானாகவே பெருகிப் பரவசமூட்டும்.

Ash rises where a tract has burned and no grove is left, and that ash figures a heart that has come into knowing. In it, nothing called good remains. The bareness is the arrival. If awareness then joins the flawless light and is held in, something clarifies the way honey seeps. What becomes clear is Sivaya. Knowing first removes the good things. The name appears after the holding, as what grew clear.

The teaching

A profound description of the state of Nirvikalpa Samadhi and transcending dualistic morality. When a wildfire consumes an entire forest, nothing remains except silent, unblemished ash. In exactly the same manner, when the fire of non-dual wisdom (ஞானம்) blazes in the heart, all conventional mental concepts—even notions of piety, virtue, and 'goodness' (நல்லதேதும் இல்லையே)—are reduced to ashes. The liberated mind transcends the duality of good and evil. When pure individual awareness merges with the flawless cosmic Light (ஊனமற்ற சோதி) and is restrained in deep stillness, the divine nectar of the Panchakshara (சிவாய) begins to seep spontaneously through the inner being like sweet honey, flooding the soul with unconditioned bliss.

Verse 85

1பருகிஓடி உம்முளே பறந்துவந்த வெளிதனை
2நிருவியே நினைந்துபார்க்கில் நின்மனம் அதாகுமே.
3உருகிஓடி எங்குமாய் ஓடும்சோதி தன்னுளே
4கருதுவீர் உமக்குநல்ல காரணம் அதாகுமே.

1Parugiodi ummulee parandhuvandha velidhanai
2Niruviyee ninaindhupaarkkil ninmanam adhaagumee.
3Urugiodi engumaay odumsodhi thannulee
4Karudhuviir umakkunalla kaaranam adhaagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிதாகாசப் பெருவெளியை உடலுக்குள் தியானிக்கும் உன்னதமான யோகப் பாடல். அண்டமெங்கும் பரந்து விரிந்து கிடக்கும் எல்லையற்ற ஆகாசப் பெருவெளி, உங்கள் உடலினுள் பிராணனாகவும் உயிர்வெளியாகவும் வந்து தங்கியுள்ளது. அந்த அகவெளியை வாசி யோகத்தின் மூலம் அசைவற்று நிலைநிறுத்தித் தியானித்தால், உங்கள் சிற்றறிவான மனமானது தன் எல்லைகளை இழந்து அந்தப் பெருவெளியாகவே மாறிவிடும் (நின்மனம் அதாகுமே). எங்கும் நீக்கமறப் பாய்ந்துருகும் அந்த ஆத்ம சோதியோடு தன் மனத்தைக் கரைத்து தியானிப்பதே, பிறவிப் பிணியை அறுத்து முக்தி அடைவதற்கான மூலக் காரணமாகும் என்று சிதம்பர ரகசியத்தை அகத்தில் நிறுவுகிறார்.

A space drank, ran, and came flying inside you. The printed verb for setting it in place is compressed. If you establish it, think, and look, that space is your mind. Light then melts and runs until it is everywhere, and if you consider it inside itself, that is a good cause for you. Mind and cause are what the flying space and the running light become when they are looked at.

The teaching

An exquisite exposition of the Siddha science of inner space (Chidakasha / அந்தரங்கம்). The vast, unconditioned void of cosmic space is not an external emptiness; it is a living, dynamic presence that has flown into and permeated the human vessel. Sivavakkiyar instructs the yogi to firmly anchor this inner space (வெளி) through focused awareness. When the practitioner's contemplation stabilizes, the ordinary conditioned mind dissolves and becomes that very boundless expanse (நின்மனம் அதாகுமே). As this spatial consciousness melts into the omnipresent cosmic effulgence, the seeker realizes the primordial Ground and uncaused Cause of all existence, attaining liberation within the heart of Light.

Verse 86

1சோதியாகி ஆகிநின்ற சுத்தமும் பலித்துவந்து
2போதியாத போதகத்தை ஓதுகின்ற பூரணா,
3வீதியாக ஓடிவந்து விண்ணடியின் ஊடுபோய்
4ஆதிநாதன் தன் நாதன் என்று அனந்தகாலம் உள்ளதே

1Sodhiyaagi aagininra suththamum paliththuvandhu
2Podhiyaadha podhagaththai odhuginra puuranaa,
3Viidhiyaaga odivandhu vinnadiyin uudupoy
4Aadhinaadhan than naadhan enru anandhagaalam ulladhee

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுயம்பிரகாசமான ஜோதி வடிவாகி, உடலையும் உயிரையும் பரிபூரண சுத்த நிலைக்கு உயர்த்திய சித்த புருஷனைப் பூரணன் என்று போற்றுகிறார். ஏட்டுச் சுரைக்காயாக எவராலும் போதிக்க முடியாத அந்தப் போதியாத போதகம் என்னும் மெளன ஞானோபதேசத்தை அவன் அகத்தில் உணர்ந்தவன். சுழுமுனை நாடியாகிய பெருவீதி வழியே பிராண வாயுவை மேலேற்றி, கபால உச்சியாகிய விண்ணடியைத் திறந்து, அண்ட சராசரங்களின் படைப்புக் கடவுளான ஆதிநாதனுக்கும் மேலான பராபரப் பரம்பொருளைத் தரிசித்தவன். அந்த ஆதிப் பரம்பொருள் எல்லையற்ற காலங்களைக் கடந்து தனக்குள்ளேயே நித்தியமாய் விளங்குவதை அவன் மெய்யறிவால் உணர்கிறான்.

Purity stands by having become the light, and it has come to fruit. The complete one is addressed for chanting a teaching that does not settle into a lesson. A path runs like a street and passes through the foot of the sky. What remains, for a time with no end, is the lord of the primal lord. Stacking lord upon lord refuses a last name. Endlessness is how a ripened purity keeps from freezing into a doctrine.

The teaching

Sivavakkiyar extols the consummate Siddha adept (பூரணன்) who has realized the ultimate fruit of spiritual practice: transmuting mortal consciousness into self-luminous purity (சோதியாகி ஆகிநின்ற சுத்தம்). This realization is the 'untaught teaching' (போதியாத போதகம்)—the wordless transmission of the Absolute that eludes scholastic texts. Through the central highway of the Sushumna nadi, the awakened energy ascends, piercing the cranial vault (விண்ணடி) into cosmic consciousness. There, the mystic encounters that timeless Reality which is the Supreme Source behind the primordial Creator Himself (ஆதிநாதன் தன் நாதன்), enduring unchanged across eternal time (அனந்தகாலம்).