சிவவாக்கியம்

Verse 475

1கள்ளவுள்ள மேயிருக்கக் கடந்தஞானம் ஓதுவீர்
2கள்ளம்உள் அறுத்தபோது கதிஇதன்றிக் காண்கிலீர்?
3உள்ளமே விளக்கிநித்தம் ஒளியணுக வல்லீரேல்
4தெள்ளு ஞானம் உம்முளே சிறந்ததே சிவாயமே.

1Kallavulla meeyirukkak kadandhagnaanam odhuviir
2Kallamul aruththapodhu kadhiidhanrik kaangiliir?
3Ullamee vilakkiniththam oliyanuga valliireel
4Thellu gnaanam ummulee sirandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நெஞ்சில் வஞ்சகமும் கபடமும் வைத்துக்கொண்டு, வாயளவில் வேதாந்த ஞானத்தைப் பேசும் போலி வேடதாரிகளைச் சிவவாக்கியர் மிகக் கடுமையாகச் சாடுகிறார். மனித உடல் அற்பக் குழியில் தேங்கிய சேற்று நீரைப் போன்றது; எந்த நேரத்திலும் வற்றி அழியக்கூடியது. உள்ளத்திலுள்ள கள்ளத்தை அறுத்தெறிந்தால், முக்தி என்பது வேறு எங்குமில்லை என்பதை உணரலாம். அகமாகிய கோயிலைத் தூய்மை செய்து, நாள்தோறும் உள்ளொளியை அணுகித் தியானிக்க வல்லவர்களுக்கு, ஞானத்தின் தூய தெளிவான 'சிவாய' என்ற ஐந்தெழுத்துப் பேரொளி தங்களுக்குள்ளேயே சிறந்து விளங்கும்.

Knowledge that has passed beyond gets recited while the heart is still a thief. When that theft is cut out, the song asks whether any path besides this one has been seen. If the heart can be lit and the light drawn near every day, clear knowledge stands within, and what ranks first is Sivayam. Recitation with the theft still in place is the shame.

The teaching

Sivavakkiyar condemns the rampant hypocrisy of religious pretenders who preach elevated metaphysics while harboring deceit, malice, and pride in their hearts. The transient physical body is nothing more than water pooled in a shallow ditch—fragile, muddy, and destined to vanish. Seeking safety in external doctrines while spiritually hollow guarantees destruction. The Siddha offers the only true salvation: if the seeker purges internal deceit and gazes with joyous reverence upon the self-luminous Light dwelling within, they will be anchored in eternity, saved from being swept away and drowned like helpless victims in the turbulent floods of samsara.

Verse 476

1காணவேண்டும் என்றுநீர் கடல்மலைகள் ஏறுவீர்
2ஆணவம் அதல்லவோ அறிவில்லாத மாந்தரே?
3வேணும் என்று அவ்வீசர்பாதம் மெய்யுளே தரிப்பிரேல்
4தாணுவாக நின்ற சீவன் தான்சிவம் அதாகுமே.

1Kaanaveendum enruniir kadalmalaigal eeruviir
2Aanavam adhallavo arivillaadha maandharee?
3Veenum enru avviisarpaadham meyyulee tharippireel
4Thaanuvaaga ninra siivan thaansivam adhaagumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 477. It explains a word in this song: தாணு - பரம்பொருள்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவனைக் காண வேண்டும் என்ற நோக்கில், கடல்களையும் அரிய மலைகளையும் ஏறி அலைந்து திரியும் யாத்ரீகர்களின் அறியாமையைச் சிவவாக்கியர் கண்டிக்கிறார். உடலை வருத்தி அலைவது ஆணவத்தின் வெளிப்பாடே அன்றி வேறல்ல. எங்கும் அலையாமல், அண்ட சராசரங்களை இயக்கும் ஈசனின் திருவடிகளைத் தங்களின் மெய்யுடம்புக்குள் (அகத்தில்) நிலைநிறுத்தினால், பிறவிப் பெருந்துயரைத் தீர்க்கும் மருந்து உள்ளேயே கிடைக்கும். அசைவற்ற ஞானத் தூணாகிய (தாணு) சிவத்தோடு ஆன்மா இரண்டறக் கலந்து, ஜீவனே சிவமாக மாறும் அத்வைத சித்தி கைகூடும்.

Saying they must see, they climb sea and mountain. People with no understanding are asked whether that is not arrogance. The other condition is wearing that Lord's feet in the true body, because it is wanted. Then the life that stood as Thanu, which the gloss names as the supreme being, itself becomes Siva.

The teaching

Sivavakkiyar ridicules the futile hardships of pilgrims who cross rough seas and scale arduous mountain peaks in search of God. All this frantic wandering is an exercise in vanity, inflicting needless physical agony on the body while leaving the restless mind untouched. God does not dwell on distant summits or remote geographical shrines; the Divine is the innermost reality of the seeker. By donning the armor of true contemplative wisdom and gazing within, the seeker can uproot the primordial arrogance of ego (anava) and abide in serene, effortless stillness without taking a single step outside.

Verse 477

1அணுவினோடு அகண்டமாய் அளவிடாத சோதியைக்
2குணமதாக உம்முளே குறித்துநோக்கின் முத்தியாம்
3மிணமிணென்று விரலைஎண்ணி மீளொணா மயக்கமாய்த்
4துணிவிலாத படியினால் தொடர்ந்து பூசை செய்குவீர்.

1Anuvinodu agandamaay alavidaadha sodhiyaik
2Kunamadhaaga ummulee kuriththunokkin muththiyaam
3Minaminenru viralaienni miilonaa mayakkamaayth
4Thunivilaadha padiyinaal thodarndhu puusai seyguviir.

Printed in the source at the start of verse 477, this gloss explains a word in verse 476: தாணு - பரம்பொருள்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அணுவுக்கு அணுவாகவும், அண்டப் பெருவெளியாகவும் அளவிட முடியாத பரஞ்சோதியை, தங்களுக்குள்ளேயே சாந்த குணத்தோடு உற்று நோக்கினால் ஆன்ம முக்தி சித்திக்கும். அதை விடுத்து, விரல்களின் மூட்டுகளை விட்டு விட்டு எண்ணி, ஜப மாலைகளை உருட்டி, தெளிவில்லாத மயக்கத்தோடு புறத்தே சடங்குப் பூசைகளைச் செய்யும் வீணர்களுக்கு ஞானத் துணிவு இல்லை. சடங்குப் பிதற்றல்களை விடுத்து, அகத்துளேயுள்ள ஈடில்லாச் சோதியோடு ஒன்றிணைவதே பிறவிப் பிணப் படுக்கையிலிருந்து தப்பும் வழியாகும்.

A light that cannot be measured is at once the atom and the undivided whole. Marked within as its own quality and looked at, it is release. What they do instead is count fingers to a little clicking sound, inside a daze they cannot come back from. Want of resolve is why the puja goes on. The click is the sound of not looking.

The teaching

Sivavakkiyar celebrates the paradox of the Absolute: subtler than the subatomic particle yet encompassing the infinite cosmos—an immeasurable, radiant Light beyond conception. Rather than seeking this mystery through intellectual debate, the seeker is urged to recognize this peerless splendour within the subtle chamber of the self. By merging individual consciousness with this incomparable effulgence in unbroken non-dual union, the cycle of mortality is severed forever. The seeker transcends the grim fate of the physical body as a rotting corpse (பிணம்) and escapes the revolving wheel of birth and death, stepping into timeless immortality.

Verse 478

1எச்சில் எச்சில் என்றுநீர் இடைந்திருக்கும் ஏழைகாள்
2துச்சில்எச்சில் அல்லவோ தூயகாயம் ஆனதும்
3வைத்தெச்சில் தேனலோ, வண்டின்எச்சில் பூவலோ?
4கைச்சுதாடல் வைத்துடன் கறந்தபாலும் எச்சிலே!

1Echchil echchil enruniir idaindhirukkum eezhaigaal
2Thuchchilechchil allavo thuuyagaayam aanadhum
3Vaiththechchil theenalo, vandinechchil puuvalo?
4Kaichchudhaadal vaiththudan karandhapaalum echchilee!

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 479. It explains a word in this song: சுதா - பசுவின் முலைக்காம்பு

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தீட்டு, எச்சில் என்ற பெயரில் நிகழ்த்தப்படும் போலி ஆசாரங்களைச் சிவவாக்கியர் தன் இணையற்ற வாதத்தால் தகர்த்தெறிகிறார். தூய்மையானது என்று கொண்டாடும் இவ்வுடம்பே கருப்பையின் சேர்க்கை எச்சிலால் உருவானது அன்றோ! சிவனுக்குப் படைக்கும் தேன் வண்டுகள் வாயில் வைத்த எச்சில்; நறுமணம் கமழும் மலர்கள் வண்டுகளும் பூச்சிகளும் மொய்த்த எச்சில்; புனித அபிஷேகத்திற்குப் பயன்படும் பசும்பால் கன்று குடித்த எச்சில். இயற்கையின் அனைத்துப் படைப்புகளுமே எச்சிலாக இருக்கும் போது, மனிதரிடையே எச்சில் தீட்டுப் பார்ப்பது அறியாமையின் உச்சமாகும். உள்ளத் தூய்மையே உண்மையான சுத்தி.

They stand worn out crying spit, spit, as if saliva were the whole of impurity. The pure body, the song says, came to be as that spit; the packed துச்சில் reads, against எச்சில், as the spit of a hut. Honey that was stored is spit, the flower is the bee's spit, and milk drawn with the teat in the hand is spit. The gloss names சுதா as the cow's teat. What they shrink from is what they take in.

The teaching

In a tour de force of biological insight and social satire, Sivavakkiyar completely demolishes the orthodox obsession with ritual defilement (எச்சில்). Caste purists shrink in horror from saliva and bodily contact, yet the Siddha exposes that their entire world of worship is constructed of saliva. Honey offered to the gods is the regurgitated spit of bees; fresh blossoms picked for the altar are already tasted and soiled by insects; and consecrated cow's milk used for holy bathing is drawn from teats licked by nursing calves. Even the human body itself originates from visceral biological fluids. By showing that nature itself operates through these sacred secretions, Sivavakkiyar shatters artificial notions of pollution, revealing that true purity is purely an inward spiritual state.

Verse 479

1தீர்த்தலிங்க மூர்த்தி என்று தேடிஓடும் தீதரே
2தீர்த்தலிங்கம் உள்ளில்நின்ற சீவனைத் தெளியுமே
3தீர்த்தலிங்கம் உம்முளே தெளிந்துகாண வல்லீரேல்
4தீர்த்தலிங்கம் தான்அதாய்ச் சிறந்ததே சிவாயமே.

1Thiirththalinga muurththi enru theediodum thiidharee
2Thiirththalingam ullilninra siivanaith theliyumee
3Thiirththalingam ummulee thelindhugaana valliireel
4Thiirththalingam thaanadhaays sirandhadhee sivaayamee.

Printed in the source at the start of verse 479, this gloss explains a word in verse 478: சுதா - பசுவின் முலைக்காம்பு

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புண்ணியத் தீர்த்தங்கள், புகழ்பெற்ற ஸ்தலங்கள், நட்ட சிலா மூர்த்திகள் ஆகியவற்றைத் தேடி அலைந்து திரியும் சடங்குவாதிகளைத் 'தீதரே' என்று கண்டிக்கிறார். உண்மையான புண்ணியத் தீர்த்தமும், சுயம்புவாக ஒளிரும் மூல லிங்கமும் இவ்வுடம்புக்குள் இயங்கும் ஜீவனே (உயிரே) ஆகும். தங்களுக்குள் உறையும் அந்த அகத் தீர்த்தலிங்கத்தை ஐயமறத் தெளிவாகக் காண வல்லவர்களுக்கு, புறத் தலங்களின் தேவை அற்றுப்போகும்; ஜீவனே சிவமாகி, 'சிவாய' எனும் ஐந்தெழுத்து மந்திரப் பேரொளி தங்களுக்குள்ளேயே சிறந்து விளங்கும்.

They run, saying holy water, linga, and image, and that running is called evil. Holy water and linga are then told to clarify the life in which they stand inside. If the two can be seen clearly within, they do not remain a destination. What stands foremost is Sivayam. The same pair of words opens every line, and each time the address moves inward.

The teaching

Orthodox Hinduism revolves around the holy triad of sacred waters (teertha), enshrined emblems (linga), and anthropomorphic idols (murti). Sivavakkiyar rebukes those who run after these external shrines as spiritually perverse (தீதர்), because they seek outside what is throbbing within their own breath. The ultimate holy river and the true, uncarved Linga is the indwelling life-force (jiva) animating the physical frame. When the seeker turns within and clearly beholds this inner sanctuary, the external paraphernalia of temples falls away. The living soul itself is recognized as the supreme Linga, shining forth as the triumphant glory of Sivayanama.

Verse 480

1ஆடுகொண்டு கூறுசெய்து அமர்ந்திருக்கும் ஆறுபோல்
2தேடுகின்ற செம்பினைத் திடப்படப் பரப்பியே
3நாடுகின்ற தம்பிரானும் நம்முளே இருக்கவே
4போடுதர்ப்ப பூசைஎன்ன பூசைஎன்ன பூசையோ?

1Aadugondu kuuruseydhu amarndhirukkum aarupol
2Theeduginra sembinaith thidappadap parappiyee
3Naaduginra thambiraanum nammulee irukkavee
4Podudharppa puusaienna puusaienna puusaiyo?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைச்சிக்கடைக்காரன் ஆட்டை வெட்டிப் பங்கு போட்டு அமர்ந்திருப்பது போல, செப்புத் தகடுகளையும் காசுகளையும் தட்டுகளில் பரப்பி வைத்துப் பொருள் சேர்க்கும் வேள்விப் புரோகிதர்களைச் சிவவாக்கியர் எள்ளி நகையாடுகிறார். நாம் நாடும் தம்பிரானாகிய பரம்பொருள் நம் நெஞ்சுக்குள்ளேயே குடியிருக்கும் போது, காய்ந்த தர்ப்பைப் புல்லைத் தீயில் போட்டு மந்திரங்களை முணுமுணுக்கும் இந்த ஆடம்பரப் பூசைகளால் என்ன பயன்? இதுவா மெய்யான வழிபாடு? மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி அகத்திலிருக்கும் இறைவனைக் காண்பதே உண்மைப் பூசையாகும்.

Someone takes a goat, divides it into shares, and sits: that is the likeness. Copper being hunted is spread until it lies firm. The Lord being hunted is already within us, stated as a fact in force. Thrown darbha grass is asked, three times, what sort of puja it is. Sacrifice, metal, and ritual grass stand beside a Lord who did not need the errand.

The teaching

With biting sarcasm, Sivavakkiyar exposes the commercialization and cruelty of temple priesthoods. He compares ritualistic priests to butchers who carve up a sacrificial goat into profitable meat portions and settle down comfortably to collect their spoils. These ritualists spread out copper plates, coins, and yantras with calculating precision, demanding fees while tossing blades of dried darbha grass into sacrificial fires. Sivavakkiyar fiercely asks: While the supreme Master of the universe dwells vibrantly within our own hearts, what possible meaning can there be in tossing dried grass and waving copper utensils? True adoration is internal communion, not mercantile superstition.