சிவவாக்கியம்

Verse 5 தேகநிலை

1வடிவுகண்டு கொண்டபெண்ணை மற்றொருவன் நத்தினால்
2விடுவனோ அவனைமுன்னம் வெட்டவேணும் என்பனே
3நடுவன்வந்து அழைத்தபோது நாறும்இந்த நல்லுடல்
4சுடலைமட்டும் கொண்டுபோய்த் தோட்டிகைக் கொடுப்பாரே.

1Vadivugandu kondapennai matroruvan naththinaal
2Viduvano avanaimunnam vettaveenum enpanee
3Naduvanvandhu azhaiththapodhu naarumindha nalludal
4Sudalaimattum kondupoyth thottigaik koduppaaree.

[நந்துதல் - இச்சை கொள்ளுதல்; நடுவன் - எமன்]

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதனின் உடல் மோகத்தையும், காமப் பற்றுதலையும், உடமையுணர்வையும் சிவவாக்கியர் ஈவிரக்கமின்றித் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். சிற்றின்ப மயக்கத்தில் ஒருவன் பெண்ணின் புற அழகைக் கண்டு காமுற்று, அவளைப் பிறன் ஒருவன் இச்சித்தால் அவனைக் கொல்லவும் துணிகிறான். ஆனால், நடுவுநிலை தவறாத எமதர்மன் (நடுவன்) உயிரைப் பறித்துச் செல்லும்போது, நறுமணப் பூச்சுகளாலும் ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அதே உடல் கணப்பொழுதில் நாற்றமெடுக்கும் பிணமாக மாறிவிடுகிறது. சுற்றத்தாரோ அஞ்சியஞ்சி, அதனைச் சுடுகாடு வரை மட்டுமே சுமந்து சென்று வெட்டியானின் கையில் தூக்கிக் கொடுத்துவிட்டு அகன்றுவிடுவர். நிலையற்ற இந்தச் சதைப்பிண்டத்தின் மீது கொள்ளும் மோகத்தை விடுத்து, நிலையான ஆத்ம தத்துவத்தை உணருமாறு அறிவுறுத்துகிறார்.

The verse turns to the body people guard most fiercely, a woman's form taken as one's own. If another man desires her, the holder will not let him go; he says the rival must be cut down first. The caller who comes next is Yama, the middle-one. When that caller summons, this good body, already smelling, is carried only to the burning ground and given to the cemetery worker. Ownership ends at that handoff.

The teaching

Sivavakkiyar violently tears away the veil of bodily infatuation and sexual possessiveness (தேக நிலை). In the throes of worldly attachment, a man jealously clings to physical beauty, ready to commit murder if another person merely looks at the woman he considers his possession. Yet when Yama (நடுவன், the impartial lord of death) arrives with his unyielding summons, that very same body—once intensely desired, scented, and defended—instantly becomes a foul-smelling corpse that terrified relatives cannot wait to remove. It is carried to the cremation ground and unceremoniously abandoned to the cemetery worker. Sivavakkiyar uses this gruesome contrast to awaken the seeker from the hypnotic trance of lust and material ownership, pointing toward that which outlasts the funeral pyre.

Verse 6 ஞான நிலை

1என்னிலே இருந்தஒன்றை யான்அறிந்தது இல்லையே
2என்னிலே இருந்தஒன்றை யான்அறிந்து கொண்டபின்
3என்னிலே இருந்தஒன்றை யாவர்காண வல்லரோ?
4என்னிலே இருந்திருந்து யான்உணர்ந்து கொண்டனே.

1Ennilee irundhaonrai yaanarindhadhu illaiyee
2Ennilee irundhaonrai yaanarindhu kondapin
3Ennilee irundhaonrai yaavargaana vallaro?
4Ennilee irundhirundhu yaanunarndhu kondanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தே நிகழும் அத்வைத ஆத்ம தரிசனத்தின் பரம அமைதியை இப்பாடல் விவரிக்கிறது. அறியாமையின் திரையினால் மறைக்கப்பட்டிருந்த காலத்தில், தன்னுள் எக்காலமும் வீற்றிருந்த பரம்பொருளைத் தான் அறியாமல் புறத்தே தேடி அலைந்ததை சித்தர் நினைவுகூர்கிறார். குருவருளாலும் தியான முதிர்ச்சியாலும் தன்னுள் உறையும் அந்தப் பரம்பொருளை உள்ளபடி உணர்ந்த மாத்திரத்தில், சொல்லொணா ஆனந்தம் பிறக்கிறது. இந்த மெய்யனுபவம் புற இந்திரியங்களுக்கோ அல்லது பிறரின் உலகியல் பார்வைக்கோ புலப்படாத அந்தரங்க ரகசியமாகும். புறத்தே எதையும் தேடாமல், தன் ஆன்மாவிலேயே நிலைத்து நின்று (என்னிலே இருந்திருந்து) தன்னைத் தான் அறியும்போது, சிவனே தானாக விளங்கும் பரிபூரண ஞானம் கைகூடுகிறது.

Four times the singer speaks of the one that was inside him. At first he had not known it. After he knew it, he asks who else is able to see it. The close is quiet: it remained and remained in him, and he understood. Recognition happens in one person, and the thing recognized is kept from onlookers. The verse offers the fact of that knowing, and it leaves the method unspoken.

The teaching

This verse captures the quiet, ineffable breakthrough of Self-realization (ஞான நிலை). Sivavakkiyar reflects on how the Supreme Reality was dwelling within him all along, yet remained utterly unseen due to the obscurations of ego and ignorance. Once the veil drops and this inner presence is recognized, a profound mystery emerges: it is so intimate, subtle, and self-contained that no external observer can perceive it, nor can it be transferred through second-hand explanation. By abiding continuously in that inner stillness ('என்னிலே இருந்திருந்து'), the seeker stabilizes direct, unmediated knowledge. Realization is not an acquisition of something foreign from without; it is the silent, settled recognition of what was always present at the core of one's own being.

Verse 7

1நினைப்பதொன்று கண்டிலேன் நீயலாது வேறிலை,
2நினைப்புமாய் மறப்புமாய் நின்றமாயை மாயையோ?
3அனைத்துமாய் அகண்டமாய் அனாதிமுன் அனாதியாய்
4எனக்குள்நீ உனக்குள்நான் இருக்குமாற தெங்ஙனே.

1Ninaippadhonru kandileen niiyalaadhu veerilai,
2Ninaippumaay marappumaay ninramaayai maayaiyo?
3Anaiththumaay agandamaay anaadhimun anaadhiyaay
4Enakkulnii unakkulnaan irukkumaara thengnganee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சீவ-பர ஐக்கியத்தின் உச்சபட்ச அத்வைத ரகசியத்தைப் பாடும் அரிய பாடல். உள்ளத்தின் நினைவும் மறதியுமாகத் தோன்றி மறையும் உலகியல் உணர்வுகள் அனைத்தும் மாயையின் விளையாட்டே என்பதை உணர்ந்த ஞானிக்கு, இறைவனைத் தவிர வேறொரு பொருளே உலகில் எஞ்சியிருப்பதில்லை. எல்லாவற்றிலும் நிறைந்து, அகண்டாகாரப் பெருவெளியாய், ஆதிக்கும் முந்தைய ஆதியாய் விளங்கும் பரம்பொருளோடு ஒன்றிவிட்ட நிலையில், 'எனக்குள் நீயும் உனக்குள் நானும்' இரண்டறக் கலந்திருக்கும் பெருவிந்தையை மொழியால் வரையறுக்க இயலாது. துவைத பேதங்கள் யாவும் கரைந்துபோய், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் ஏகத்துவப் பெருவெளியில் ஆன்மா சங்கமமாகிறது.

The one found within is now addressed as you. The speaker has seen nothing he might think of apart from that you. Remembering and forgetting both stand there, and he asks whether that illusion is itself illusion, a maya named until the name fails. Then the you widens: all, the boundless, beginningless before the beginningless. The last line asks how you can be in him while he is in you. The printed close is compressed, and the sense is that mutual indwelling.

The teaching

The peak of Advaitic non-duality and mystical immersion. Beyond the fluctuating dualities of memory and oblivion, awareness and ignorance, the seeker perceives that absolutely nothing exists separate from the Divine Reality. God is not a distinct being situated in a distant heaven, but the beginningless, boundless infinity that encompasses all manifestation. The apparent mystery of 'You inside me, and I inside You' (எனக்குள் நீ உனக்குள் நான்) completely shatters the subject-object divide of conventional religion, dissolving the illusion of an isolated individual ego into the undivided expanse of supreme consciousness.

Verse 8

1மண்ணும்நீ அவ்விண்ணும்நீ மறிகடல்கள் ஏழும்நீ;
2எண்ணும்நீ எழுத்தும்நீ இசைந்தபண் எழுத்தும்நீ;
3கண்ணும்நீ மணியும்நீ கண்ணுள் ஆடும் பாவைநீ-
4நண்ணும்நீர்மை நின்றபாதம் நண்ணுமாறு அருளிடாய்.

1Mannumnii avvinnumnii marigadalgal eezhumnii;
2Ennumnii ezhuththumnii isaindhapan ezhuththumnii;
3Kannumnii maniyumnii kannul aadum paavainii-
4Nannumniirmai ninrapaadham nannumaaru arulidaay.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவனின் சர்வவியாபகத் தன்மையையும் பிரபஞ்சத்தின் ஆழமான உட்பொருளையும் வியந்தோதும் ஞானப் பாடல். நிலம், வானம், ஏழு கடல்கள் போன்ற தூலப் பஞ்சபூதங்களும் அவனே; மனித அறிவின் நுட்பமான எண்ணும், எழுத்தும், இசைப்பாடலும் அவனே. அதற்கும் மேலாக, மனிதனின் கண்ணாகவும், கண்ணின் ஒளிரும் கருமணியாகவும், அதனுள் ஆடும் பாவையாகிய சாட்சி உணர்வாகவும் அவனே விளங்குகிறான். காண்பவனும் காட்சியும் காண்பிக்கும் சக்தியும் ஒன்றாக விளங்கும் அந்த ஏக பரம்பொருளின் திருவடிகளை, அஹங்காரம் நீங்கிச் சரணடைந்து தன்னுள் பற்றிக்கொள்வதே முக்தி மார்க்கம் என உருகி வேண்டுகிறார்.

The you just addressed is now said across the world. Earth, sky, and the seven beating seas are you. Number, letter, and the syllable of a melody that came into tune are you. The eye, the pupil, and the small image dancing in the eye are you. After that roll of names the voice changes and asks a favor: grant the way to draw near the feet that stand as the very nature of approaching. Praise becomes a plea to be let close.

The teaching

An ecstatic vision of divine immanence throughout the cosmos and the human organism. God is not separate from creation; He is the tangible elements—earth, expansive sky, and the surging seas—as well as the subtle architectures of human cognition: numbers, language, and harmonic melody. Most intimately, God is the very seer within the eye: the pupil and the living reflection dancing within it (the witness consciousness). Sivavakkiyar moves from identifying God as the cosmic whole to an earnest prayer for grace, yearning to dissolve into those divine feet that represent the true nature of spiritual communion.

Verse 9

1அரியும்அல்ல அயனும்அல்ல அப்புறத்தில் அப்புறம்
2கருமைசெம்மை வெண்மையைக் கடந்துநின்ற காரணம்
3பெரியதல்ல சிறியதல்ல பற்றுமின்கள் பற்றுமின்
4துரியமும் கடந்துநின்ற தூர தூர தூரமே.

1Ariyumalla ayanumalla appuraththil appuram
2Karumaisemmai venmaiyaik kadandhuninra kaaranam
3Periyadhalla siriyadhalla patrumingal patrumin
4Thuriyamum kadandhuninra thuura thuura thuuramee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மதவாதிகள் வகுத்துள்ள குறுகிய சமயக் கோட்பாடுகளுக்கும், குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளின் உண்மை நிலையைச் சிவவாக்கியர் இங்குப் பிரகடனம் செய்கிறார். இறைவன் அரி (திருமால்) என்னும் வடிவமோ, அயன் (பிரம்மா) என்னும் வடிவமோ மட்டுமல்ல; அவன் எல்லைகளுக்கு அப்பாலுள்ள அரும்பெரும் தத்துவமாவான். முக்குணங்களைக் குறிக்கும் கருமை (தாமசம்), செம்மை (ராஜசம்), வெண்மை (சத்துவம்) ஆகிய வர்ணங்களையும் கடந்த மூலக் காரணமாக விளங்குபவன். அவன் அளவிடக்கூடிய பெரியதும் அல்லன், சிறியதும் அல்லன்; விழிப்பு, கனவு, சுழுத்தி, துரியம் ஆகிய நான்கு நிலைகளையும் கடந்த 'துரியாதீதப்' பெருவெளியில் நிற்பவன். அந்த எல்லையற்ற பேரொளியை அகத்தே உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுமாறு உலகினருக்கு ஆணையிடுகிறார்.

What those feet belong to is now set past the familiar gods. It is neither Hari nor Ayan, and it is the beyond of the beyond. It is the cause that has crossed black, red, and white. It is neither great nor small, and the singer tells the hearer to hold it, twice. Then he moves it past turiya, the fourth state, and leaves it far, far, far. The verse keeps withholding the thing, even from the highest rung of experience, and still says: hold.

The teaching

A radical transcendence of sectarian theology, mythic forms, and the three gunas (குணாதீத துரியாதீத நிலை). The Ultimate Reality cannot be confined to the sectarian identities of Hari (Vishnu) or Ayan (Brahma), nor is it bound by the primordial colors/qualities of nature (Tamas/black, Rajas/red, Sattva/white). Defying physical categories of magnitude or minuteness, it transcends even Turiya—the fourth state of superconscious awareness. Yet Sivavakkiyar urgently commands the seeker to grasp and hold fast to this fathomless reality (பற்றுமின்கள் பற்றுமின்), not through physical hands or intellectual concepts, but through immediate, radical intuitive surrender.

Verse 10

1அந்திமாலை உச்சிமூன்றும் ஆடுகின்ற தீர்த்தமும்
2சந்திதர்ப் பணங்களும் தபங்களும் செபங்களும்
3சிந்தைமேவு ஞானமும் தினம்செபிக்கு மந்திரம்
4எந்தைராம ராம ராம ராம என்னும் நாமமே.

1Andhimaalai uchchimuunrum aaduginra thiirththamum
2Sandhidharp panangalum thapangalum sepangalum
3Sindhaimeevu gnaanamum thinamsepikku mandhiram
4Endhairaama raama raama raama ennum naamamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வைதிக சடங்குகளான காலை, உச்சி, மாலை ஆகிய முக்கால சந்தியாவந்தனங்களும், தீர்த்தக் குளியல்களும், பிதுர் தர்ப்பணங்களும், தபசு-ஜெபங்களும் புறத்தே உடலை வருத்துவனவேயன்றி ஆன்ம விடுதலையைத் தாராது என்கிறார் சித்தர். இவற்றையெல்லாம் விட, இடைவிடாது உச்சரிக்கப்படும் மூலமந்திரமே உயர்ந்தது. சித்தர் மரபில் 'ராம' என்பது புராண நாயகனை மட்டும் குறிப்பதன்று; 'ரா' என்பது மூலக்கனலாகிய அக்னி பீஜத்தையும், 'ம' என்பது கபால அமிர்தமாகிய சோம பீஜத்தையும் குறிக்கும் வாசி யோக சூட்சுமமாகும். மூச்சுக் காற்றில் அக்னியும் சோமமும் இணையும் வாசி இயக்கமே அனைத்துப் புறக்கிரியைகளையும் கடந்த உண்மையான அந்தரங்கப் பெருந்தவமாகும்.

A long list of religious work is gathered and then reduced. Dusk, evening, and noon, the holy waters where people bathe, the offerings at the day's junctions, austerity, muttered prayer, the wisdom that enters the mind, and the mantra said every day all stand in the list. The verse gives them one identity. They are the name of the father, Rama, said over and over. The name is treated as the substance of those rites.

The teaching

Sivavakkiyar boldly internalizes and transcends orthodox ritualism. The mandatory three daily ablutions (Sandhyavandanam at dawn, noon, and dusk), sacred pilgrimages to holy bathing ghats, ancestral water oblations (tarpana), ascetic austerities, and whispered japas are all superseded and contained within the continuous chanting of the name 'Rama.' In Siddha esoteric science, 'Ra-Ma' is not merely an epic figure; 'Ra' is the Agni (solar/fire) seed and 'Ma' is the Soma (lunar/nectar) seed. Their internal fusion in the breath balances the subtle nadis, rendering all external ritual mechanics entirely redundant.