சிவவாக்கியம்

Verse 511

1நேசமுற்றுப் பூசைசெய்து நீறுபூசிச் சந்தனம்
2வாசமோடு அணிந்துநெற்றி மைதிலகம் இட்டுமே
3மோசம்பொய் புனைசுருட்டு முற்றிலும்செய் மூடர்காள்
4வேசரிகளம் புரண்டவெண் ணீறாகும் மேனியே.

1Neesamutrup puusaiseydhu niirupuusis sandhanam
2Vaasamodu anindhunetri maidhilagam ittumee
3Mosamboy punaisuruttu mutrilumsey muudargaal
4Veesarigalam purandaven niiraagum meeniyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலெங்கும் திருநீறும் சந்தனமும் பூசி, வாசனை திரவியங்களை அணிந்து, நெற்றியில் திலகமிட்டுப் பக்திமான் போல வேடமிட்டுக் கொண்டே, உள்ளத்தில் வஞ்சகம், பொய், புரட்டுகளைச் செய்து திரியும் போலி மதவாதிகளைச் சித்தர் சாடுகிறார். புற அடையாளங்களாலும் வேடங்களாலும் உலகத்தை ஏமாற்றலாமே தவிர, உள்ளுறை இறைவனையோ கர்ம விதியையோ ஏமாற்ற முடியாது. வாழ்நாள் முழுவதும் பொய்ம்மையில் திளைக்கும் அந்த மூடர்களின் உடலானது முடிவில் சாம்பலாகி, பாழ்வெளியில் புழுதிபோல அழிந்து போகும். நெற்றியில் பூசும் திருநீறு அழியும் உடலின் நிலையாமையை உணர்த்துவதே தவிர, ஏமாற்று வேலைகளுக்கான மறைப்புத் திரை அல்ல; அகக் களங்கத்தை நீக்கித் தூய்மையாவதே உண்மையான ஆராதனை என்பதை இப்பாடல் காட்டுகிறது.

Affection, worship, sacred ash, and sandal are stacked as the signs of a devout body, and a scented collyrium mark finishes the face. The people who wear this are then called fools, busy wholly with deceit, lies, and concocted rolls. The ground they roll on is named in a compressed word that stays unclear. What the line makes plain is the body. It becomes the white ash it was rolled in. The mark on the forehead and the dust of the body are one substance.

The teaching

Sivavakkiyar issues a passionate, twofold denunciation of externalized ritual worship (பூசை அல்ல பூசை அல்ல!). Devotees believe they are honoring God through elaborate sensory displays—smearing sacred ash upon their foreheads, applying cool sandalwood paste, scattering fragrant flowers, and ceremonially waving lamps and pouring water. The Siddha bluntly unmasks these performers as counterfeit worshipers (போலி பூசைகாரரே). Such external piety is driven not by genuine spiritual surrender, but by self-serving worldly desires (ஆசை கொண்டு) that inevitably leave the soul wandering in existential distraction. In Siddha philosophy, true worship is completely internal: the body is the sanctum, the mind is the altar, the steady breath is the lamp of awareness, and profound inner silence (mouna) is the only true offering worthy of the Formless Divine.

Verse 512

1வாதம்செய்வேன் வெள்ளியும் பொன்மாற்றுயர்ந்த தங்கமும்
2போதவே குருமுடிச்சுப் பொன்பணங்கள் தரவெனச்
3சாதனைசெய் தெத்திச்சொத்து தந்ததைக்க வர்ந்ததுமே
4காததூரம் ஓடிச்செல்வர் காண்பதும் அருமையே.

1Vaadhamseyveen velliyum ponmaatruyarndha thangamum
2Podhavee kurumudichchup ponpanangal tharavenas
3Saadhanaisey theththichchoththu thandhadhaikka varndhadhumee
4Kaadhadhuuram odichchelvar kaanpadhum arumaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

செம்பையும் வெள்ளியையும் உயர்ந்த மாற்றுக் கொண்ட பொன்னாக மாற்றித் தருகிறேன் என்று ரசவாத வித்தையைப் பேசுவதாகக் கூறி, குருவின் ரகசிய முடிச்சு என்று சொல்லி மக்களிடம் பொன்னையும் பணத்தையும் ஏமாற்றிப் பறிக்கும் போலிச் சாமியார்களைச் சிவவாக்கியர் அம்பலப்படுத்துகிறார். பொருளைக் கைப்பற்றிய உடனேயே அத்திருடர்கள் காத தூரம் ஓடி ஒளிந்து மறைந்துவிடுவர். சித்தர் மரபில் ரசவாதம் (காயசித்தி / வாதம்) என்பது புறத்தே உள்ள உலோகங்களை மாற்றுவது அல்ல; காம, குரோத, அஞ்ஞானத்தால் களிம்பு பிடித்த மனித ஆன்மாவை, வாசி யோகக் கனலால் புடமிட்டுத் தூய தங்கமாகிய சிவதத்துவமாக மாற்றும் உள்முக ஆன்ம ரசவாதமாகும். புறப் பொன்னுக்கு ஆசைப்பட்டு ஏமாறாமல், அகத்தில் ஆன்ம மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதே உண்மையான சித்த வித்தையாகும்.

Someone promises an alchemical working that will yield silver and gold of a high touch. A guru is tied into the promise so gold coins will be handed over, and a practice is performed. The printed name of the property that changes hands is tight and uncertain, though the next motion is plain: the moment that property is seized, they run a katam of road. Even a later sight of them is rare. The metals are the bait. The verse follows the flight.

The teaching

Sivavakkiyar turns his razor-sharp satire on the predatory charlatans who exploit the esoteric Siddha science of alchemy (ரசவாதம்). These fraudulent scoundrels boast of possessing miraculous powers to transmute base substances into pure silver and high-touch gold. Wrapping their fraud in sacred terminology, they invoke the name of the spiritual guru and demand gold coins and valuable offerings to perform their supposed alchemical secret. The moment the gullible victims hand over their precious wealth, the con artist snatches the treasure and flees across the horizon, never to be seen again. The Siddha reminds seekers that authentic alchemy is internal—transmuting the crude base metals of human ignorance, ego, and mortality into the immortal golden light of divine awareness—and warns against greedy impostors who peddle material illusions.

Verse 513

1யோகசாலை காட்டுவார் உயரவும் எழும்புவார்
2வேகமாக அட்டசித்து வித்தைகற்று நெட்டுவார்
3மோகம்கொண்டு மாதரின் மூத்திரப்பை சிக்கிப்பின்
4பேயது பிடித்தவர்போல் பேருலகில் சாவரே.

1Yogasaalai kaattuvaar uyaravum ezhumbuvaar
2Veegamaaga attasiththu viththaigatru nettuvaar
3Mogamgondu maadharin muuththirappai sikkippin
4Peeyadhu pidiththavarpol peerulagil saavaree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

யோகக் கூடங்களை அமைத்து, காற்றில் மிதப்பது போன்ற உடல் வித்தைகளையும், அட்டமா சித்திகளையும் வெளிக்காட்டி உலகத்தாரை மயக்கும் போலி யோகிகளைச் சிவவாக்கியர் கடுமையாகச் சாடுகிறார். புறத்தில் சித்திகளைப் பிரகடனம் செய்தாலும், அகத்தில் காம இச்சையை வெல்லாதவர்கள், பெண்களின் சிற்றின்பச் சேற்றில் சிக்கித் தங்கள் தவ வலிமையை இழந்து சீரழிகின்றனர். முடிவில் அவர்கள் பேய் பிடித்தவர்களைப் போல சித்தப் பிரமை பிடித்து, இழிவான முறையில் மரணத்தைத் தழுவுகின்றனர். பிராணாயாமமும் வித்தைகளும் மட்டுமே முக்தியைத் தந்துவிடாது; புலனடக்கமும், காமத்தை ஞானமாக மாற்றும் வாசியின் உள்முக விழிப்புணர்வும் இல்லையெனில், அட்டமா சித்திகளும் மனிதனைப் பாதாளத்தில் தள்ளிவிடும் என்று சித்தர் எச்சரிக்கிறார்.

A yoga hall is put on show, and the bodies in it rise. The eight attainments are learned in a hurry, as an art, and the learners draw themselves tall. The fall is told without courtesy. If lust catches them at a woman's bladder, they die in the wide world like people a ghost has seized. The hall, the height, and the eight powers are public. The line says desire takes them, and the death is public too.

The teaching

Sivavakkiyar mercilessly exposes theatrical yogis who turn spiritual discipline into a public performance. These pretenders establish ostentatious yoga halls (யோகசாலை) and showcase physical feats of levitation to dazzle onlookers, hastily acquiring the eight occult attainments (அட்டசித்து) merely to inflate their spiritual pride. Yet behind this spectacular display of supernatural powers, their minds remain completely unpurified. The moment carnal desire strikes, their discipline collapses into crude bodily lust (starkly depicted as getting trapped at a woman's bladder). Stripped of their public pretensions, they perish in disgrace and mental torment, like wretched souls possessed by ghouls. The Siddha warns that occult powers and physical mastery are entirely worthless without internal conquest over carnal delusion and egoic pride.

Verse 514

1காய காயம் உண்பதாகக் கண்டவர் மதித்திட
2மாயவித்தை செய்வதுஎங்கு மடிப்புமோசம் செய்பவர்
3நேரமாகக் கஞ்சாஅடித்து நேர்அபினையைத் தின்பதால்
4நாயதாக நக்கிமுக்கி நாட்டினில் அலைவரே.

1Kaaya kaayam unpadhaagak kandavar madhiththida
2Maayaviththai seyvadhuengu madippumosam seypavar
3Neeramaagak kanjaaadiththu neerapinaiyaith thinpadhaal
4Naayadhaaga nakkimukki naattinil alaivaree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காயகல்ப மருந்துகளை உண்டு அழியா உடலைப் பெற்றுவிட்டதாக உலகத்தாரிடம் தம்பட்டம் அடித்து, பல மாய வித்தைகளையும் ஏமாற்று வேலைகளையும் புரியும் போலிச் சாமியார்களின் முகத்திரையைக் கிழிக்கிறார் சிவவாக்கியர். தெய்வீக அமுதத்தை உண்பதாகக் கூறும் இவர்கள், அந்தரங்கத்தில் கஞ்சாவைப் புகைத்தும், அபினைத் தின்றும் மயங்கிக் கிடக்கின்றனர். போதை வஸ்துக்களுக்கு அடிமையாகித் தங்கள் சுயநினைவை இழந்து, தெரு நாய்களைப் போல நாடெங்கும் இச்சைகளை நக்கித் திரிந்து சீரழிகின்றனர். உண்மையான காயகல்பம் என்பது போதைப் பொருட்களோ வெளி மருந்துகளோ அல்ல; வாசி யோகத்தால் கபால உச்சி சந்திர மண்டலத்திலிருந்து பெருகும் அமிர்த தாரையை உண்டு, உடலையும் உயிரையும் சிவமயமாக்குவதே மெய்யான கற்ப நெறியாகும்.

They want onlookers to honor them as people who eat the body itself, the doubled word left tight in the print. Everywhere they work arts of illusion and a fraud kept tucked in the fold. The reason they wander is stated as a cause: at the hour they smoke cannabis and eat opium straight. Then they go about the land like dogs, licking and sniffing. The esteem they posed for and the drug they take belong to one picture.

The teaching

Sivavakkiyar unmasks the despicable charlatans who pretend to practice the secret Siddha art of physical rejuvenation and immortality (காய கல்பம் / Kaya Kalpa). Craving the reverence and awe of society, these impostors stage elaborate illusions and deceitful tricks (மாயவித்தை / மடிப்புமோசம்) to convince onlookers that they have transcended physical mortality. Yet in secret, far from sustaining themselves on the divine nectar of higher consciousness, they are hopelessly enslaved to physical intoxicants—routinely smoking cannabis and consuming raw opium. Dazed by chemical stupor, their grand pretensions collapse into wretched animal degradation, wandering the land like scavenging dogs sniffing and licking for scraps. The Siddha delivers an uncompromising warning against confusing narcotic intoxication with genuine spiritual illumination.

Verse 515

1நீரினில் குமிழிஒத்த நிலையிலாத காயம் என்று
2ஊரினில் பறைஅடித்து ஊதாரியாய்த் திரிபவர்
3சீரினில் உனக்குஞான சித்திசெய்வேன் பாரென
4நேரினில் பிறர்பொருளை நீளவும்கைப் பற்றுவார்.

1Niirinil kumizhioththa nilaiyilaadha kaayam enru
2Uurinil paraiadiththu uudhaariyaayth thiripavar
3Siirinil unakkugnaana siththiseyveen paarena
4Neerinil pirarporulai niilavumgaip patruvaar.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

"இந்த மனித உடலானது நீரில் தோன்றும் நீர்க்குமிழி போன்ற நிலையற்றது" என்று ஊரெங்கும் பறைசாற்றி, வேதாந்தப் பிதற்றல்களைப் பேசித் திரியும் ஊதாரிகளைச் சிவவாக்கியர் சுட்டிக் காட்டுகிறார். மக்களுக்கு ஞான சித்தியைத் தருவதாக ஆசை வார்த்தை கூறி, நேருக்கு நேராக மனிதர்களின் பொருளையும் பணத்தையும் வஞ்சித்துப் பறித்துக் கொள்கின்றனர். தத்துவங்களை வாயால் பேசுவது எளிது; ஆனால் அத்தத்துவத்தின்படி வாழ்ந்து பற்றற்ற நிலையை அடைவதே அரிது. உலகப் பற்றை விடச் சொல்லி உபதேசிப்பவர்களே பிறர் பொருளின் மீது பேராசை கொண்டு அலையும் இழிநிலையைச் சாடி, வெற்று வாய் ஞானத்தை விடுத்து உள்ளொளி காணும் மெய்ஞ்ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் எனச் சித்தர் பணிக்கிறார்.

The body is preached as a bubble in water, a thing with no staying power. The preacher beats a drum through the town and roams as a wastrel. In the language of glory he says, see, I will work the attainment of knowledge for you. Face to face, the hand takes other people's goods and keeps taking. The bubble is the speech he arrives with. The seizure is what the meeting is for.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the hypocrisy of wandering street-philosophers who turn spiritual truths into a commercial racket. Loudly beating a drum through town squares, such a preacher proclaims the classic Siddha metaphor of bodily impermanence—declaring that human life is merely an ephemeral bubble upon water (நீரினில் குமிழி). Yet while preaching detachment, he lives as an irresponsible wastrel, promising to bestow the highest attainment of spiritual wisdom (ஞான சித்தி) upon anyone who listens. The moment he meets gullible listeners face-to-face, his real objective is unveiled: greedily grasping and hoarding other people's wealth. Sivavakkiyar reminds us that genuine spiritual realization is marked by selfless integrity and inner stillness, not by loud philosophical sermons used as a mask for extortion and material greed.

Verse 516

1காவியும் சடைமுடி கமண்டலங்கள் ஆசனம்
2தாவுருத்தி ராட்சம்யோக தண்டுகொண்ட மாடுகள்
3தேவியை அலையவிட்டுத் தேசம்எங்கும் சுற்றியே
4பாவியென்ன வீடெலாம் பருக்கைகேட்டு அலைவரை.

1Kaaviyum sadaimudi kamandalangal aasanam
2Thaavuruththi raatsamyoga thandugonda maadugal
3Theeviyai alaiyavittuth theesamengum sutriyee
4Paaviyenna viidelaam parukkaigeettu alaivarai.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காவி ஆடை, சடைமுடி, கமண்டலம், யோக ஆசனம், உருத்திராட்ச மாலை, யோகத் தண்டு ஆகிய புறத் துறவு அடையாளங்களைத் தரித்துக் கொண்டு திரியும் போலிகளை அறிவற்ற மாடுகளுக்கு ஒப்பாகச் சிவவாக்கியர் கடுமையாகச் சாடுகிறார். இல்லத்தில் பராசக்தியின் வடிவமாக விளங்கும் தர்மபத்தினியைத் தவிக்க விட்டுவிட்டு, நாடு முழுவதும் சுற்றித் திரிந்து, ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும் ஒரு பருக்கைச் சோற்றுக்காகக் கையேந்தும் இவர்களைப் பாவிகள் என்கிறார். கடமைகளை உதறிவிட்டுப் பிச்சையெடுத்து உண்பது துறவறம் அல்ல; உண்மையான துறவு என்பது மனதின் பற்றுகளை அறுத்து, அகத்தில் சக்தியையும் சிவத்தையும் உணர்வதேயாகும். அறநெறி தவறிப் பிறரை அண்டி வாழும் போலி வேடதாரிகள் ஒருபோதும் ஆன்ம விடுதலை பெற முடியாது என்பதை இப்பாடல் அறிவுறுத்துகிறது.

Ochre cloth, matted hair, water-pots, and a seat are listed as a kit, with no praise on them. The next line is badly compressed: a cloth, rudraksha broken across the spelling, a yoga staff, and the men who carry them called cattle. They let the goddess wander, and they roam every country themselves. At every house they ask for a grain of rice. The printed jab that calls them sinners is tight. Costume, abandonment, and begging are the whole portrait.

The teaching

Sivavakkiyar pours scathing contempt upon the hollow theatricality of ascetic renunciation. He catalogs the complete uniform of the professional holy man—ochre robes, matted dreadlocks, brass water pots, meditation mats, rudraksha beads, and the ascetic yoga staff—and bluntly brands those who hide behind such paraphernalia as unthinking cattle (மாடுகள்). Cruelly abandoning their wedded wives—who are the living embodiments of the Divine Mother (தேவி) at home—to wander in distress, these counterfeit renouncers roam across the country, knocking on every doorway to beg for a morsel of cooked rice. The Siddha denounces this parasitic lifestyle as a moral outrage, declaring that true sannyasa is the internal renunciation of ego and desire, not the irresponsible abandonment of family duty to beg in religious costume.