சிவவாக்கியம்

Verse 1

1கரியதோர் முகத்தையொத்த கற்பகத்தைக் கைதொழக்
2கலைகள்நூல்கள் ஞானமும் கருத்தில் வந்துதிக்கவே
3பெரியபேர்கள் சிறியபேர்கள் கற்றுணர்ந்த பேரெலாம்
4பேயனாகி ஓதிடும் பிழைபொறுக்க வேண்டுமே.

1Kariyadhor mugaththaiyoththa karpagaththaik kaidhozhak
2Kalaigalnuulgal gnaanamum karuththil vandhudhikkavee
3Periyapeergal siriyapeergal katrunarndha peerelaam
4Peeyanaagi odhidum pizhaiporukka veendumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தொடக்கத்தில் விநாயகப் பெருமானைக் கற்பக விருட்சமாக உருவகித்து வணங்குவது போல் தோன்றினாலும், சிவவாக்கியர் இங்குப் பண்டிதர்களின் நூலறிவுப் பகட்டையும் சடங்குவாதத்தையும் கூர்மையாக மறுதலிக்கிறார். கல்விமான்களும் மேதாவிகளும் புறத்தே ஏட்டுச் சுரைக்காய்களைக் கற்றுத் தங்களைத் தாமே பெரியவர்களாகப் பாவித்துக் கொள்ளும் மாயையை உடைக்கிறார். எல்லைகளற்ற மெய்ப் பரம்பொருளை உள்ளுணர்வால் நேருக்கு நேர் தரிசித்த ஒரு ஞானியின் அனுபவ மொழியானது, உலகியலின் குறுகிய சட்டகங்களுக்குள் கட்டுப்படாது; அது சாதாரண மனிதர்களின் கண்களுக்குப் பேயனின் பிதற்றலாகவும் பைத்தியக்காரத்தனமாகவும் தோன்றுவது இயல்பே. அத்தகைய ஞானப் பித்தனாக நின்று வெளிப்படுத்தும் இப்புரட்சிகரப் பேருண்மைகளைக் குறைகாணாமல் உளங்கொள்ள வேண்டும் என்று மெய்ஞ்ஞானத்தின் பரம பணிவோடு உலகினருக்குப் புகட்டுகிறார்.

After the guard, the singer bows toward a dark face he sets beside the wish-granting tree, so that arts, books, and wisdom may rise in the heart. The tone then drops into a plea. Every name he has learned, the great ones and the small ones, he recites as a man who has become a ghost, and he asks that this fault be borne. Worship and apology share one breath before the teaching grows hard.

The teaching

While ostensibly opening with homage to the elephant-faced archetype of wisdom (Ganesha as the wish-fulfilling tree), Sivavakkiyar immediately subverts conventional pride in learning. He acknowledges that human scholars, whether revered as great masters or novices, merely hoard superficial book knowledge and academic titles. In contrast, when an awakened mystic directly perceives the boundless reality beyond dogma, his uncompromising words sound wild, disjointed, or insane to conventional society—like the raving of a madman or a ghost (பேயன்). The poet's request for pardon is a profound expression of mystic humility: acknowledging that the infinite cannot be neatly codified in mortal syllables, and preparing the reader for truths that will shatter conventional orthodox pieties.

Verse 2 அக்ஷர நிலை

1ஆனஅஞ் செழுத்துளே அண்டமும் அகண்டமும்
2ஆனஅஞ் செழுத்துளே ஆதியான மூவரும்
3ஆனஅஞ் செழுத்துளே அகாரமும் மகாரமும்
4ஆனஅஞ் செழுத்துளே அடங்கலாவ லுற்றதே.

1Aanaagn sezhuththulee andamum agandamum
2Aanaagn sezhuththulee aadhiyaana muuvarum
3Aanaagn sezhuththulee agaaramum magaaramum
4Aanaagn sezhuththulee adangalaava lutradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் மரபின் அக்ஷர தத்துவத்தை (ஒலி மூலத்தை) விளக்கும் தலையாய பாடலாகும் இது. 'நமசிவாய' என்னும் ஐந்தெழுத்தானது வெறும் வாய்மொழி உச்சரிப்பு அன்று; அது பிரபஞ்சப் பெருவெளியின் அதிர்வு மூலமாகும். புறத்தே விரிந்து கிடக்கும் அண்டமும், வரம்புகளற்ற அகண்டப் பெருவெளியும் இந்த அஞ்செழுத்தின் சூட்சும அடக்கமே ஆகும். படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களை இயக்கும் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்திரன் ஆகிய மூவரும், தோற்றத்தின் வித்தான அகாரமும் ஒடுக்கத்தின் நிலையான மகாரமும் இந்த பஞ்சாட்சரப் பெருவெளியிலேயே அடங்குகின்றன. பிண்டமாகிய உடம்பிலும் அண்டமாகிய பிரபஞ்சத்திலும் அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கி நிற்கும் மூல ஒலியை அகத்தில் உணர்ந்து ஒடுங்குவதே சித்தர்களின் உச்சபட்ச விடுதலையாகும்.

This verse gathers what it names into the five letters. The cosmos and the boundless, the three who stand as the beginning, the sounds A and Ma, and whatever can be contained at all, each line sets them inside that same five. The printed lines space the name of the five oddly, but the sense is containment. Repetition does the proving. Later songs will ask why anyone still searches outside a house this complete.

The teaching

This verse serves as the ontological foundation of Siddha mysticism (அக்ஷர நிலை / the science of primal sounds). Sivavakkiyar asserts that the Five Letters (Na-Ma-Si-Va-Ya) are not an arbitrary religious phrase, but the structural vibration of the entire cosmos. Within these five subtle syllables are encompassed both the manifest universe (அண்டம்) and the infinite unmanifest void (அகண்டம்). Even the classic theological trinity—Brahma, Vishnu, and Rudra (ஆதியான மூவர்)—are merely cosmic functions arising within this primal resonance. Furthermore, the seed-sounds 'A' (creation/source) and 'Ma' (dissolution/silence) are folded within it. To master and inhabit the Five Letters is therefore to realize that the entire cosmos and all its gods already reside within one's own subtle consciousness.

Verse 3 சரியை விலக்கல்

1ஓடி ஓடி ஓடி ஓடி உட்கலந்த ஜோதியை
2நாடி நாடி நாடி நாடி நாட்களும் கழிந்துபோய்
3வாடி வாடி வாடி வாடி மாண்டுபோன மாந்தர்கள்
4கோடி கோடி கோடி கோடி எண்ணிறந்த கோடியே

1Odi odi odi odi utkalantha jothiyai
2Naadi naadi naadi naadi naatkalum kazhindhupoy
3Vaadi vaadi vaadi vaadi maandupona maanthargal
4Kodi kodi kodi kodi ennirantha kodiye

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தே ஆலயங்களையும் தீர்த்தங்களையும் காடுகளையும் நாடி ஓடும் சரியை மார்க்கத்து மனிதர்களின் அறியாமையைச் சிவவாக்கியர் மிகக் காரசாரமாகச் சாடுகிறார். தன் உள்ளேயே உயிருக்கு உயிராய், உள்நின்று ஒளிரும் ஜோதிச் சொரூபத்தை அறியாமல், புறத்தே எங்கோ தேடித் தேடி மனிதர்கள் தம் வாழ்நாளை வீணாகக் கழிக்கின்றனர். இத்தகைய பயனற்ற புற அலைச்சலால் உடலும் உள்ளமும் வாடி, இறுதியில் காலனின் பிடியில் சிக்கி மாண்டு போகின்றனர். பரம்பொருள் என்பது சடங்குகளாலோ, வெளிவேடக் கூட்டங்களாலோ அடையக்கூடிய புறப்பொருள் அல்ல; அது எந்தப் பிரிவினையுமின்றித் தன்னுள் தானே இயல்பாகக் கலந்திருக்கும் அத்வைத அக அனுபவமாகும் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும் சொற்களின் வழியே அழுத்தம் திருத்தமாக உணர்த்துகிறார்.

Just like the previous verse, this song highlights the tragic irony of human ignorance. Sivavakkiyar heavily criticizes people who spend their entire lives traveling to distant lands, climbing mountains, and searching externally for God, completely blind to the fact that the divine light already resides within them.

The teaching

Sivavakkiyar delivers one of the most celebrated and scathing critiques of externalized religion in Tamil literature. He exposes the tragic paradox of the human condition: men and women relentlessly wander across continents, scale sacred mountains, and circle countless temples seeking an external God, completely blind to the fact that the supreme divine radiance (உட்கலந்த ஜோதி) is already intimately woven into their very breath and soul. In this exhausting, outward pursuit, youth evaporates, vitality withers, and death claims them before they ever awaken. By repeating the verbs four times in each line, Sivavakkiyar underscores the endless, mechanical repetition of worldly religious striving that has claimed countless millions across generations without granting a single glimpse of the inner truth.

Verse 4 யோக நிலை

1உருத்தரித்த நாடியில் ஒடுங்குகின்ற வாயுவைக்
2கருத்தினால் இருத்தியே கபாலம் ஏற்றவல்லீரேல்
3விருத்தரரும் பாலராவீர் மேனியும் சிவந்திடும்
4அருள்தரித்த நாதர்பாதம் அம்மைபாதம் உண்மையே.

1Uruththariththa naadiyil odunguginra vaayuvaik
2Karuththinaal iruththiyee kapaalam eetravalliireel
3Viruththararum paalaraaviir meeniyum sivandhidum
4Aruldhariththa naadharpaadham ammaipaadham unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் பிரதான காயகல்ப யோகமான 'வாசி யோகத்தின்' பரம ரகசியத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. உடலின் இடகலை, பிங்கலை ஆகிய இரு நாடிகளில் வீணாக வெளிப்பட்டு அழியும் பிராண வாயுவை (வாசியை), மன ஒருமைப்பாட்டுடன் சுழுமுனை மார்க்கமாக உள்வாங்கி, மூலாதாரக் கனலை மூட்டி, கபால உச்சியாகிய சஹஸ்ராரத்திற்கு ஏற்றவல்ல யோகிக்கு உடலியல் மற்றும் ஆன்ம பரிணாம மாற்றம் நிகழ்கிறது. நரை, திரை, மூப்பு நீங்கி, கிழவரும் பாலகனைப் போல இளமையும் தேஜஸும் பெறுவர்; உடல் பொன்னிறமாய் ஒளிவீசும். உச்சிவெளியில் சிவ-சக்தி ஐக்கியமாகிய அம்மையப்பனின் திருவடித் தரிசனமும், அங்கிருந்து பெருகும் அமிர்த தாரையும் அகத்தே சித்திக்கும் என்பது சித்தர் வாக்கு.

The running stops, and a practice is given. Breath draws inward in the channel that has taken form. If attention can settle that breath and raise it to the skull, the old become children and the body reddens. The verse leaves the result at a pair of feet: the feet of the lord who bears grace, and the feet of the Mother. Those feet, it says, are the truth one comes to when the breath has been lifted.

The teaching

Following his critique of futile outer pilgrimages, Sivavakkiyar reveals the esoteric path of internal yoga (வாசி யோகம் / Vasi Yoga). True spiritual attainment requires withdrawing the scattered prana from the peripheral channels (Ida and Pingala) into the central spinal channel (Sushumna) and, through focused mental intent, raising this fiery life-force up into the cranial vault (கபாலம் / Sahasrara). This internal yogic ascension initiates a total biological and spiritual alchemy: the aging physical form is rejuvenated, cellular vitality is restored, and the body takes on a luminous flush. At this zenith of inner consciousness, the seeker realizes the indivisible union of Shiva (the Father of Grace) and Shakti (the Divine Mother)—not as statues in an external shrine, but as the living, ecstatic ground of their own being.

Verse 5 தேகநிலை

1வடிவுகண்டு கொண்டபெண்ணை மற்றொருவன் நத்தினால்
2விடுவனோ அவனைமுன்னம் வெட்டவேணும் என்பனே
3நடுவன்வந்து அழைத்தபோது நாறும்இந்த நல்லுடல்
4சுடலைமட்டும் கொண்டுபோய்த் தோட்டிகைக் கொடுப்பாரே.

1Vadivugandu kondapennai matroruvan naththinaal
2Viduvano avanaimunnam vettaveenum enpanee
3Naduvanvandhu azhaiththapodhu naarumindha nalludal
4Sudalaimattum kondupoyth thottigaik koduppaaree.

[நந்துதல் - இச்சை கொள்ளுதல்; நடுவன் - எமன்]

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதனின் உடல் மோகத்தையும், காமப் பற்றுதலையும், உடமையுணர்வையும் சிவவாக்கியர் ஈவிரக்கமின்றித் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். சிற்றின்ப மயக்கத்தில் ஒருவன் பெண்ணின் புற அழகைக் கண்டு காமுற்று, அவளைப் பிறன் ஒருவன் இச்சித்தால் அவனைக் கொல்லவும் துணிகிறான். ஆனால், நடுவுநிலை தவறாத எமதர்மன் (நடுவன்) உயிரைப் பறித்துச் செல்லும்போது, நறுமணப் பூச்சுகளாலும் ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அதே உடல் கணப்பொழுதில் நாற்றமெடுக்கும் பிணமாக மாறிவிடுகிறது. சுற்றத்தாரோ அஞ்சியஞ்சி, அதனைச் சுடுகாடு வரை மட்டுமே சுமந்து சென்று வெட்டியானின் கையில் தூக்கிக் கொடுத்துவிட்டு அகன்றுவிடுவர். நிலையற்ற இந்தச் சதைப்பிண்டத்தின் மீது கொள்ளும் மோகத்தை விடுத்து, நிலையான ஆத்ம தத்துவத்தை உணருமாறு அறிவுறுத்துகிறார்.

The verse turns to the body people guard most fiercely, a woman's form taken as one's own. If another man desires her, the holder will not let him go; he says the rival must be cut down first. The caller who comes next is Yama, the middle-one. When that caller summons, this good body, already smelling, is carried only to the burning ground and given to the cemetery worker. Ownership ends at that handoff.

The teaching

Sivavakkiyar violently tears away the veil of bodily infatuation and sexual possessiveness (தேக நிலை). In the throes of worldly attachment, a man jealously clings to physical beauty, ready to commit murder if another person merely looks at the woman he considers his possession. Yet when Yama (நடுவன், the impartial lord of death) arrives with his unyielding summons, that very same body—once intensely desired, scented, and defended—instantly becomes a foul-smelling corpse that terrified relatives cannot wait to remove. It is carried to the cremation ground and unceremoniously abandoned to the cemetery worker. Sivavakkiyar uses this gruesome contrast to awaken the seeker from the hypnotic trance of lust and material ownership, pointing toward that which outlasts the funeral pyre.

Verse 6 ஞான நிலை

1என்னிலே இருந்தஒன்றை யான்அறிந்தது இல்லையே
2என்னிலே இருந்தஒன்றை யான்அறிந்து கொண்டபின்
3என்னிலே இருந்தஒன்றை யாவர்காண வல்லரோ?
4என்னிலே இருந்திருந்து யான்உணர்ந்து கொண்டனே.

1Ennilee irundhaonrai yaanarindhadhu illaiyee
2Ennilee irundhaonrai yaanarindhu kondapin
3Ennilee irundhaonrai yaavargaana vallaro?
4Ennilee irundhirundhu yaanunarndhu kondanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தே நிகழும் அத்வைத ஆத்ம தரிசனத்தின் பரம அமைதியை இப்பாடல் விவரிக்கிறது. அறியாமையின் திரையினால் மறைக்கப்பட்டிருந்த காலத்தில், தன்னுள் எக்காலமும் வீற்றிருந்த பரம்பொருளைத் தான் அறியாமல் புறத்தே தேடி அலைந்ததை சித்தர் நினைவுகூர்கிறார். குருவருளாலும் தியான முதிர்ச்சியாலும் தன்னுள் உறையும் அந்தப் பரம்பொருளை உள்ளபடி உணர்ந்த மாத்திரத்தில், சொல்லொணா ஆனந்தம் பிறக்கிறது. இந்த மெய்யனுபவம் புற இந்திரியங்களுக்கோ அல்லது பிறரின் உலகியல் பார்வைக்கோ புலப்படாத அந்தரங்க ரகசியமாகும். புறத்தே எதையும் தேடாமல், தன் ஆன்மாவிலேயே நிலைத்து நின்று (என்னிலே இருந்திருந்து) தன்னைத் தான் அறியும்போது, சிவனே தானாக விளங்கும் பரிபூரண ஞானம் கைகூடுகிறது.

Four times the singer speaks of the one that was inside him. At first he had not known it. After he knew it, he asks who else is able to see it. The close is quiet: it remained and remained in him, and he understood. Recognition happens in one person, and the thing recognized is kept from onlookers. The verse offers the fact of that knowing, and it leaves the method unspoken.

The teaching

This verse captures the quiet, ineffable breakthrough of Self-realization (ஞான நிலை). Sivavakkiyar reflects on how the Supreme Reality was dwelling within him all along, yet remained utterly unseen due to the obscurations of ego and ignorance. Once the veil drops and this inner presence is recognized, a profound mystery emerges: it is so intimate, subtle, and self-contained that no external observer can perceive it, nor can it be transferred through second-hand explanation. By abiding continuously in that inner stillness ('என்னிலே இருந்திருந்து'), the seeker stabilizes direct, unmediated knowledge. Realization is not an acquisition of something foreign from without; it is the silent, settled recognition of what was always present at the core of one's own being.