சிவவாக்கியம்

Verse 14

1நாலுவேதம் ஓதுவீர், ஞானபாதம் அறிகிலீர்.
2பாலுள்நெய் கலந்தவாறு பாவிகாள், அறிகிலீர்!
3ஆலம்உண்ட கண்டனார் அகத்துளே இருக்கவே
4காலன் என்று சொல்லுவீர், கனவிலும் அஃதில்லையே.

1Naaluveedham odhuviir, gnaanapaadham arigiliir.
2Paalulney kalandhavaaru paavigaal, arigiliir!
3Aalamunda kandanaar agaththulee irukkavee
4Kaalan enru solluviir, kanavilum ahdhillaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேதங்களை வாய் ஓயாமல் ஓதும் மதவாதிகள், ஆன்ம விடுதலையைத் தரும் மெய்ஞ்ஞான நிலையை அறியாதவர்களாகவே இருக்கின்றனர். பாலில் நெய் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஆனால் முழுமையாகக் கலந்து பரவியிருப்பது போல, ஆலகால விஷத்தை உண்ட நீலகண்டனாகிய பரமசிவன் ஒவ்வொருவரின் இதயக் குகையிலும் அந்தரியாமியாக வீற்றிருக்கிறான். அத்தகைய சாகா வரம் தரும் ஆத்ம ஜோதி தன்னுள் இருக்கும் உண்மையை உணர்ந்த ஞானிக்கு, மரண பயமோ எமனின் அச்சமோ கனவிலும் உண்டாவதில்லை. இறைவனை அகத்தில் உணராதவர்க்கே காலன் உண்டு; தன்னை உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானிக்கு மரணமே இல்லை.

Those who recite the four Vedas are told they do not know the step of wisdom. The image for what they miss is ghee mixed into milk: present in the milk, and lost if one looks for it as a second object beside the milk. The one whose throat drank the poison is already within, and still they speak of Yama. The last line cancels that fear. Even in a dream, that death is absent. Inner presence and the death they keep naming are set in one frame.

The teaching

The tragedy of intellectual scholasticism without experiential awakening. Reciting the four Vedas is entirely futile if one has never taken the essential step into experiential wisdom (ஞானபாதம்). Sivavakkiyar employs the classic Siddha metaphor of milk and ghee: just as butter is invisibly and completely permeated throughout milk, the Supreme Lord who consumed the cosmic poison (Shiva) already indwells the seeker's very heart. For one who awakens to this intimate, immortal presence, the dreaded lord of death (Yama / காலன்) is exposed as a complete phantom that has no existence even in a dream.

Verse 15

1வித்தில்லாத சம்பிரதாயம் மேலும்இல்லை கீழுமில்லை
2தச்சில்லாது மாளிகை சமைந்தவாறும் அதெங்ஙனே?
3பெற்றதாயை விற்றடிமை கொள்ளுகின்ற பேதைகாள்!
4சித்தில்லாத போதுசீவன் இல்லை இல்லை இல்லையே.

1Viththillaadha sambiradhaayam meelumillai kiizhumillai
2Thachchillaadhu maaligai samaindhavaarum adhengnganee?
3Petradhaayai vitradimai kolluginra peedhaigaal!
4Siththillaadha podhusiivan illai illai illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காரண காரியத் தொடர்பையும், பிரபஞ்ச இயக்கத்தின் மூல வித்தையும் விளக்கும் அரிய பாடல். வித்து (விதை) இல்லாமல் எந்த ஒரு மரபோ பயிரோ தோன்ற முடியாது; சிற்பி அல்லது தச்சன் இல்லாமல் பெரும் மாளிகை உருவாக முடியாது. அதேபோல, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமாக விளங்கும் தாய் போன்ற மூலப் பரம்பொருளைப் போற்றாமல், புற மாயைகளில் வீழ்ந்து அறியாமையை விலைக்கு வாங்கும் மனிதர்கள் பேதையரே ஆவர். பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் 'சித்து' என்னும் மூலப் பேரறிவு இல்லாவிடில், இந்த உடலும் உயிரும் இயங்குவது சாத்தியமே இல்லை. உயிருக்குயிரான சித்து தத்துவத்தை உணர்வதே மெய்யறிவாகும்.

Three impossibilities are lined up. A tradition with no seed has nothing above and nothing below. A mansion does not get built when there is no carpenter, and the line asks how anyone could picture that building. The fools are then named for a harder trade: they take the mother who bore them as a slave who has been sold. When the attainment is missing, the verse ends, the living self is missing too, said three times so the denial stays shut.

The teaching

An unsparing lesson in spiritual causality, authentic foundation, and the sanctity of life. Just as no tradition can exist without a fertile seed, and no great mansion can appear without an architect, so too is human existence completely devoid of substance without the conscious spirit (சித்து). Those who treat the divine source with contempt or degrade the maternal origin of their being are spiritual paupers; without anchoring life in living Consciousness, all external displays of living are merely hollow pretension.

Verse 16

1அஞ்சும்மூணும் எட்டாதாய் அநாதியான மந்திரம்
2நெஞ்சிலே நினைந்துகொண்டு நீருருச் செபிப்பீரேல்
3பஞ்சமான பாதகங்கள் நூறுகோடி செய்யினும்
4பஞ்சுபோல் பறக்கும் என்று நான்மறைகள் பன்னுமே.

1Anjummuunum ettaadhaay anaadhiyaana mandhiram
2Nenjilee ninaindhugondu niirurus sepippiireel
3Panjamaana paadhagangal nuurugodi seyyinum
4Panjupol parakkum enru naanmaraigal pannumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஐம்பொறிகளுக்கும் (ஐந்து) முக்குணங்களுக்கும் (மூன்று) எட்டாத, ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத மூலப் பிரணவ மந்திரத்தை உள்ளன்போடு தியானிப்பதன் பெருமையை இப்பாடல் பேசுகிறது. உலகியல் சடங்குகளை விடுத்து, நெஞ்சக் கமலத்தில் அந்த ஏக தத்துவத்தை உருக்கத்தோடு நினைந்து உருவேற்றினால், ஒருவன் நூறுகோடி மகா பாதகங்களைச் செய்திருந்தாலும், அவை அனைத்தும் பெருங்காற்றில் பட்ட பஞ்சைப் போல ஒரு கணத்தில் சுவடின்றிப் பறந்தோடிவிடும். இத்தகைய அகத்தூய்மையே வேதங்கள் உணர்த்தும் பரம ரகசியம் என்று சிவவாக்கியர் அருள்வாக்கு உரைக்கிறார்.

The mantra here is beginningless, and the five and the three cannot reach it. The condition is tenderness of heart. Hold it within and recite while tears melt and run. Then the five kinds of sin, even piled a hundred crore times, fly off like cotton. The singer gives that promise a witness: the four Vedas themselves say so. The mercy is for the one who weeps and remembers. The size of the sin is allowed, and then it is made weightless.

The teaching

The supreme efficacy of tender, heart-centered devotion over mechanical ritualism. The beginningless mantra exists beyond the reach of the five senses and the three gunas. When meditated upon in the depths of the heart with sincere, melting tears of spiritual yearning, the heaviest burdens of accumulated karma—even a hundred million cardinal sins—disintegrate weightlessly like wisps of cotton blown away by a storm. Sivavakkiyar validates this promise by declaring that this effortless purification through love is the ultimate secret taught by the scriptures themselves.

Verse 17

1அண்டவாசல் ஆயிரம் பிரசண்டவாசல் ஆயிரம்
2ஆறிரண்டு நூறுகோடி யானவாசல் ஆயிரம்
3இந்தவாசல் ஏழைவாசல் ஏகபோக மானதாய்
4எம்பிரான் இருக்கும்வாசல் யாவர்காண வல்லரே?

1Andavaasal aayiram pirasandavaasal aayiram
2Aarirandu nuurugodi yaanavaasal aayiram
3Indhavaasal eezhaivaasal eegapoga maanadhaay
4Embiraan irukkumvaasal yaavargaana vallaree?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் கோடானுகோடி அண்ட வாயில்களும், தேவருலக வாசல்களும், புராண லோகங்களும் பரந்து விரிந்திருக்கலாம்; ஆனால், அகிலாண்ட நாயகனாகிய எம்பிரான் நிரந்தரமாக எழுந்தருளியிருக்கும் உண்மையான கர்ப்பக்கிருகம் எதுவெனில், எளிய மனிதனின் இதய வாசலே ஆகும் ('இந்த வாசல் ஏழை வாசல்'). பகட்டும் ஆரவாரமும் கொண்டு புறத்தே பிரம்மாண்டக் கோயில்களைத் தேடும் உலகினருக்கு, அகத்தே அமைதியாக வீற்றிருக்கும் இந்த ஆன்ம வாசல் புலப்படுவதில்லை. அஹங்காரமற்ற எளிய மனமும், தூய மெய்யுணர்வும் கொண்ட உண்மையான ஞானிகளுக்கே இந்த ஏகபோக ஆத்ம வாசல் திறக்கும்.

Doorways multiply until they cannot be kept in mind: a thousand of the cosmos, a thousand fierce ones, a thousand that amount to a vast crore-count. Then the verse shrinks to this door, the poor one's door, become the single enjoyment. The question at the end asks who is able to see the door where our lord actually is. The many gates make a dazzle. The door that matters is the small one, and the verse doubts that anyone is looking at it.

The teaching

Sivavakkiyar contrasts the dazzling, ostentatious gateways of cosmic heavens and temple hierarchies with the solitary, humble doorway of the human heart ('இந்த வாசல் ஏழை வாசல்'). While the worldly are fascinated by thousands of external celestial realms, fierce cosmic thresholds, and intricate theological systems, the true sanctum where the Supreme Lord actually abides is the unassuming, quiet portal of internal consciousness. Only the rare seeker blessed with genuine inner simplicity can perceive and enter this sacred dwelling.

Verse 18

1சாமம் நாலு வேதமும் சகல சாத்திரங்களும்
2சேமமாக ஓதினும் சிவனை நீர் அறிகிலீர்
3காமநோயை விட்டுநீர் கருத்துளே உணர்ந்தபின்
4ஊமையான காயமாய் இருப்பன்எங்கள் ஈசனே!

1Saamam naalu veedhamum sagala saaththirangalum
2Seemamaaga odhinum sivanai niir arigiliir
3Kaamanoyai vittuniir karuththulee unarndhapin
4Uumaiyaana kaayamaay iruppanengal iisanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாம வேதம் உள்ளிட்ட நான்கு வேதங்களையும், கலைகளையும், சாத்திரங்களையும் பாதுகாப்புக்காகவும் புகழுக்காகவும் எவ்வளவுதான் மனனம் செய்து ஓதினாலும், ஒருவனால் சிவபரம்பொருளை உள்ளபடி அறிந்து கொள்ள முடியாது. மனதை அலைக்கழிக்கும் காமக் குரோதங்களையும், உலகப் பற்றுகளையும் அடியோடு துறந்து, தன் உள்ளுணர்வால் அகமுகமாக நோக்கினால் மட்டுமே உண்மை புலப்படும். அப்போது, புறத்தே சப்தமிட்டுக் கூச்சலிடும் மதவாதக் கடவுளாக அன்றி, மௌனப் பெருவெளியாய், பேசாத ஊமைத் தத்துவமாய், தன் தேகத்திற்குள்ளேயே அமைதி உருவாய் ஈசன் விளங்குவதை நேருக்கு நேர் உணரலாம்.

The Sama, the four Vedas, and every treatise may be recited, and recited as a protection, and Siva stays unknown. The turn comes when the sickness of desire is left and knowing happens in the mind. Then our lord, the singer says, remains as a mute body. He is silent, and he is embodied. Wordless presence is the sign that the books have done what they can do, which is to be left quiet beside him.

The teaching

Meticulously chanting the musical Sama hymns, the four Vedas, and all scriptural treatises as protective charms cannot reveal Shiva if the burning fever of selfish desire and lust remains unpurged. Spiritual awakening begins only when worldly craving is renounced and intuitive insight awakens within the mind. In that profound stillness, the Divine is revealed not as an external mythological deity, but as an embodied, majestic silence—the 'mute presence' of pure, undivided Being.

Verse 19

1சங்கிரண்டு தாரை ஒன்று சன்னபின்னல் ஆகையால்
2மங்கிமாளு தேஉலகில் மானிடங்கள் எத்தனை?
3சங்கிரண்டை யும்தவிர்த்து தாரை ஊதவல்லீரேல்
4கொங்கைமங்கை பங்கரோடு கூடிவாழல் ஆகுமே.

1Sangirandu thaarai onru sannapinnal aagaiyaal
2Mangimaalu theeulagil maanidangal eththanai?
3Sangirandai yumdhavirththu thaarai uudhavalliireel
4Kongaimangai pangarodu kuudivaazhal aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தின் மிகத் துல்லியமான நாடி சூட்சுமத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. மனித உடலில் வலது, இடது நாசிகளாகிய இரு சங்குகளின் வழியே (இடகலை, பிங்கலை) பிராணன் சிதறி ஒழுங்கற்று இயங்குவதாலேயே, மனிதர்கள் காலத்தின் பிடியில் சிக்கி முதுமையும் மரணமும் எய்துகின்றனர். இந்த இரு நாசிகளின் வழியே வீணாகும் மூச்சை அடக்கி, நடு நாடியாகிய சுழுமுனை என்னும் ஒற்றைத் தாரை வழியே வாசியைச் செலுத்தி கபால உச்சிக்கு ஏற்ற வல்ல யோகிக்கு மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு கிட்டும். அங்கே அர்த்தநாரீஸ்வரராகிய சிவ-சக்தி ஐக்கியத்தோடு ஒன்றி, நித்தியானந்தப் பெருவெளியில் திளைக்கலாம் என்பது சித்தர் நெறியாகும்.

The body is drawn as a knot of breath. Two conches and one stream are tangled because they have been braided together. In a world that is fading, the singer asks how many human beings there are, as if the count were already a sadness. The skill he wants is to set both conches aside and blow the single stream. Do that, and living joined to the lord who shares himself with the woman becomes possible.

The teaching

An explicit revelation of Siddha Vasi yoga and subtle pranic anatomy. The human organism is governed by two conches (the alternating breath through the left and right nostrils / Ida and Pingala) and a single central stream (the Sushumna nadi). Because humanity breathes chaotically through the two peripheral channels, vital energy leaks away, resulting in physical decay and death. If the practitioner can harmonize the dual currents and channel the breath exclusively through the central Sushumna, they attain immortal communion with the Ardhanarishvara—the cosmic union of Shiva and Shakti within.