சிவவாக்கியம்

Verse 18

1சாமம் நாலு வேதமும் சகல சாத்திரங்களும்
2சேமமாக ஓதினும் சிவனை நீர் அறிகிலீர்
3காமநோயை விட்டுநீர் கருத்துளே உணர்ந்தபின்
4ஊமையான காயமாய் இருப்பன்எங்கள் ஈசனே!

1Saamam naalu veedhamum sagala saaththirangalum
2Seemamaaga odhinum sivanai niir arigiliir
3Kaamanoyai vittuniir karuththulee unarndhapin
4Uumaiyaana kaayamaay iruppanengal iisanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாம வேதம் உள்ளிட்ட நான்கு வேதங்களையும், கலைகளையும், சாத்திரங்களையும் பாதுகாப்புக்காகவும் புகழுக்காகவும் எவ்வளவுதான் மனனம் செய்து ஓதினாலும், ஒருவனால் சிவபரம்பொருளை உள்ளபடி அறிந்து கொள்ள முடியாது. மனதை அலைக்கழிக்கும் காமக் குரோதங்களையும், உலகப் பற்றுகளையும் அடியோடு துறந்து, தன் உள்ளுணர்வால் அகமுகமாக நோக்கினால் மட்டுமே உண்மை புலப்படும். அப்போது, புறத்தே சப்தமிட்டுக் கூச்சலிடும் மதவாதக் கடவுளாக அன்றி, மௌனப் பெருவெளியாய், பேசாத ஊமைத் தத்துவமாய், தன் தேகத்திற்குள்ளேயே அமைதி உருவாய் ஈசன் விளங்குவதை நேருக்கு நேர் உணரலாம்.

The Sama, the four Vedas, and every treatise may be recited, and recited as a protection, and Siva stays unknown. The turn comes when the sickness of desire is left and knowing happens in the mind. Then our lord, the singer says, remains as a mute body. He is silent, and he is embodied. Wordless presence is the sign that the books have done what they can do, which is to be left quiet beside him.

The teaching

Meticulously chanting the musical Sama hymns, the four Vedas, and all scriptural treatises as protective charms cannot reveal Shiva if the burning fever of selfish desire and lust remains unpurged. Spiritual awakening begins only when worldly craving is renounced and intuitive insight awakens within the mind. In that profound stillness, the Divine is revealed not as an external mythological deity, but as an embodied, majestic silence—the 'mute presence' of pure, undivided Being.

Verse 19

1சங்கிரண்டு தாரை ஒன்று சன்னபின்னல் ஆகையால்
2மங்கிமாளு தேஉலகில் மானிடங்கள் எத்தனை?
3சங்கிரண்டை யும்தவிர்த்து தாரை ஊதவல்லீரேல்
4கொங்கைமங்கை பங்கரோடு கூடிவாழல் ஆகுமே.

1Sangirandu thaarai onru sannapinnal aagaiyaal
2Mangimaalu theeulagil maanidangal eththanai?
3Sangirandai yumdhavirththu thaarai uudhavalliireel
4Kongaimangai pangarodu kuudivaazhal aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தின் மிகத் துல்லியமான நாடி சூட்சுமத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. மனித உடலில் வலது, இடது நாசிகளாகிய இரு சங்குகளின் வழியே (இடகலை, பிங்கலை) பிராணன் சிதறி ஒழுங்கற்று இயங்குவதாலேயே, மனிதர்கள் காலத்தின் பிடியில் சிக்கி முதுமையும் மரணமும் எய்துகின்றனர். இந்த இரு நாசிகளின் வழியே வீணாகும் மூச்சை அடக்கி, நடு நாடியாகிய சுழுமுனை என்னும் ஒற்றைத் தாரை வழியே வாசியைச் செலுத்தி கபால உச்சிக்கு ஏற்ற வல்ல யோகிக்கு மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு கிட்டும். அங்கே அர்த்தநாரீஸ்வரராகிய சிவ-சக்தி ஐக்கியத்தோடு ஒன்றி, நித்தியானந்தப் பெருவெளியில் திளைக்கலாம் என்பது சித்தர் நெறியாகும்.

The body is drawn as a knot of breath. Two conches and one stream are tangled because they have been braided together. In a world that is fading, the singer asks how many human beings there are, as if the count were already a sadness. The skill he wants is to set both conches aside and blow the single stream. Do that, and living joined to the lord who shares himself with the woman becomes possible.

The teaching

An explicit revelation of Siddha Vasi yoga and subtle pranic anatomy. The human organism is governed by two conches (the alternating breath through the left and right nostrils / Ida and Pingala) and a single central stream (the Sushumna nadi). Because humanity breathes chaotically through the two peripheral channels, vital energy leaks away, resulting in physical decay and death. If the practitioner can harmonize the dual currents and channel the breath exclusively through the central Sushumna, they attain immortal communion with the Ardhanarishvara—the cosmic union of Shiva and Shakti within.

Verse 20

1அஞ்செழுத்தி லேபிறந்து அவ்வஞ்செழுத்தி லேவளர்ந்து
2அஞ்செழுத்தை ஓதுகின்ற பஞ்சபூத பாவிகாள்.
3அஞ்செழுத்தில் ஓர்எழுத்து அறிந்துகூற வல்லீரேல்!
4அஞ்சல் அஞ்சல் என்றுநாதன் அம்பலத்தில் ஆடுமே!

1Anjezhuththi leepirandhu avvanjezhuththi leevalarndhu
2Anjezhuththai odhuginra panjapuudha paavigaal.
3Anjezhuththil orezhuththu arindhuguura valliireel!
4Anjal anjal enrunaadhan ambalaththil aadumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பஞ்சபூதங்களால் ஆன இவ்வுடம்பில், ஐந்தெழுத்தின் மூலமாகவே தோன்றி, அதிலேயே வளர்ந்து, வாய்மொழியாக நமசிவாயத்தை ஓதும் மனிதர்கள், அதன் உண்மையான தத்துவப் பொருளை உணராமல் இருப்பதைக் கண்டித்துரைக்கிறார். பஞ்சாட்சரத்தில் அடங்கியுள்ள மூல வித்தாகிய பிரணவப் பொருளை (ஓரெழுத்தாகிய சிகாரத்தையோ அல்லது ஓங்காரத்தையோ) தன் அகத்தே உள்ளபடி உணர்ந்து நிலைபெறச் செய்ய வல்ல யோகிக்கு, சிதம்பரம் என்னும் இதய ஆகாயத்தில் ஆனந்தக் கூத்தாடும் நடராஜப் பெருமான், 'அஞ்சேல், அஞ்சேல்' என்று அபயமளித்து, பிறவிப் பெருந்துன்பத்தைப் போக்கிப் பேரின்பம் தருவான்.

These people were born in the five letters and grew up in them, and the singer still calls them sinners of the five elements because they only recite the five. Birth inside the letters has stayed short of knowledge. The offer is small in wording and large in result: know even one letter of the five well enough to say it, and the lord dances in the hall crying do not fear, do not fear. Fear and five are the same sound, so the comfort puns on the lesson.

The teaching

Sivavakkiyar rebukes those who mechanically recite the Five Letters (Namasivaya) while remaining spiritually blind and trapped in elemental illusions. Being born into the sound of the letters means nothing without deep spiritual comprehension. If a practitioner can genuinely understand and embody even a single syllable of this sacred vibration, the Lord of Cosmic Consciousness immediately performs His liberating dance in the heart's sanctum (அம்பலம்), calling out 'Fear not, fear not!' and banishing all existential dread.

Verse 21

1அஞ்சும் அஞ்சும் அஞ்சுமே அனாதியானது அஞ்சுமே!
2பிஞ்சுபிஞ்சது அல்லவோ பித்தர்காள் பிதற்றுவீர்!
3நெஞ்சில்அஞ்சு கொண்டுநீர் நின்றுதொக்க வல்லீரேல்
4அஞ்சும் இல்லை ஆறும்இல்லை அனாதியாகித் தோன்றுமே!

1Anjum anjum anjumee anaadhiyaanadhu anjumee!
2Pinjupinjadhu allavo piththargaal pidhatruviir!
3Nenjilanju konduniir ninrudhokka valliireel
4Anjum illai aarumillai anaadhiyaagith thonrumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஐம்பூதங்கள், ஐம்பொறிகள், ஐந்தொழில்கள், ஐந்தெழுத்து என அனைத்திற்கும் மூலமாய் நிற்பது ஆதியான பஞ்சாட்சரப் பரம ரகசியமாகும். இத்தத்துவத்தின் ஆழம் அறியாது பிதற்றும் பக்குவமற்ற மனிதர்களைக் கண்டிக்கும் சித்தர், புறத்தே உள்ள எண்ணங்களை ஒடுக்கி, இதயத்தில் பஞ்சாட்சரத்தை ஏகாக்ரமாய் நிலைநிறுத்தித் தியானிக்கப் பணிக்கிறார். அப்படி அந்த மூல ஒலியில் மனம் ஒடுங்கும்போது, எண்ணிக்கைகளும் தத்துவப் பிரிவுகளும் (ஐந்து, ஆறு முதலான பேதங்கள்) யாவும் மறைந்துவிடும்; எங்கும் பரவியுள்ள ஆதியந்தமற்ற ஏக பரம்பொருள் மட்டுமே சுயம்பிரகாசமாய் மிளிரும்.

The word for five is struck like a drum. It is five, it is five, and the beginningless one is five. Then the singer turns on the babblers and asks whether they take this for a green unripe thing. Madmen, he says, that is how you rave. If the five are taken into the heart and one can stand fixed there, five is gone and six is gone, and what shows is the beginningless. Those sounds can also hear as fear and as the way. Either hearing, the count ends.

The teaching

A rhythmic, incisive meditation on the mystery of the Five Letters and the five elements. Sivavakkiyar derides the immature prattlers who dismiss this sacred science as mere wordplay. When the practitioner gathers their scattered attention and firmly anchors the Five Letters in the stillness of the heart, all dualistic divisions of elements, senses, and subtle tattvas dissolve. The conceptual numbers vanish, and the beginningless, infinite Reality reveals itself in undivided splendor.

Verse 22

1நீளவீடு கட்டுறீர் நெடுங்கதவு சாத்துறீர்,
2வாழவேணும் என்றலோ மகிழ்ந்திருந்த மாந்தரே?
3காலன்ஓசை வந்தபோது கைகலந்து நின்றிடும்
4ஆலம்உண்ட கண்டர்பாதம் அம்மைபாதம் உண்மையே!

1Niilaviidu katturiir nedungadhavu saaththuriir,
2Vaazhaveenum enralo magizhndhirundha maandharee?
3Kaalanosai vandhapodhu kaigalandhu ninridum
4Aalamunda kandarpaadham ammaipaadham unmaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மண்ணுலகில் மாடமாளிகைகளைக் கட்டி, வலிமையான கதவுகளைப் பூட்டி, நெடுங்காலம் வாழலாம் என்று மமதையில் திளைக்கும் மனிதர்களின் அநித்திய வாழ்வை இப்பாடல் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. எமதர்மனின் மரண ஓலை வாசலில் ஒலிக்கும்போது, மாளிகைகளும் பூட்டுகளும் உறவுகளும் எவ்விதப் பாதுகாப்பும் தராது; கைகட்டி நடுங்கி நிற்பதைத் தவிர வேறு வழியிருக்காது. உலகப் பற்றுக்களும் செல்வங்களும் அழியக்கூடியவை; ஆலகால விஷத்தை அருந்திய திருநீலகண்டனின் திருவடிகளும், அம்பிகையின் மலர்ப்பாதங்களுமே மரணத்தை வெல்லும் ஒரே நித்தியப் புகலிடமாகும் என்பதை நினைவூட்டுகிறார்.

People build a long house and bar a tall door, and the singer asks whether they sat there happy because they had told themselves they must live. The comfort is staged so it can be interrupted. When Yama's sound arrives, they stand with hands clasped, the gesture of those who can no longer manage the house. The truth named against that locked shelter is the feet of the throat that drank the poison, and the Mother's feet.

The teaching

A vivid exposure of the fragile security humans seek in material fortifications and domestic comforts. People construct expansive mansions, bolt heavy doors, and congratulate themselves on having secured a long and prosperous life. Yet when the ominous summons of Yama (Death) echoes at the threshold, all physical defenses prove useless, leaving the householder trembling with empty, folded hands. Sivavakkiyar reminds us that the only true, unfailing sanctuary in this mortal realm is refuge in the lotus feet of the Poison-Drinking Lord and the Divine Mother.

Verse 23

1ஓடம்உள்ள போதெல்லாம் நீர் ஓடியே உலாவலாம்;
2ஓடம்உள்ள போதெலாம் உறுதிபண்ணிக் கொள்ளலாம்;
3ஓடமும்உடைந்த போதில் ஒப்பிலாத வெளியிலே
4ஆடும்இல்லை கோலும்இல்லை யாரும்இல்லை ஆனதே!

1Odamulla podhellaam niir odiyee ulaavalaam;
2Odamulla podhelaam urudhipannik kollalaam;
3Odamumudaindha podhil oppilaadha veliyilee
4Aadumillai kolumillai yaarumillai aanadhee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலை ஓர் ஓடத்திற்கு (படகிற்கு) ஒப்பிட்டு, உடலின் நிலையாமையையும் ஆத்ம சாதனையின் அவசியத்தையும் விளக்கும் அற்புதமான உருவகப் பாடல். ஓடம் பழுதடையாமல் இருக்கும்போதே சம்சாரக் கடலைக் கடந்து, ஆன்ம விடுதலையை உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும். மரணம் என்னும் பாறையில் மோதி இந்த உடலாகிய படகு உடையும்போது, ஆன்மா எல்லையற்ற சூனியப் பெருவெளியில் தனித்து விடப்படும்; அங்கே உதவுவதற்குப் படகோட்டியோ, ஊன்றுகோலோ, உலக பந்த பாசங்களோ எவருமே இருக்க மாட்டார்கள். எனவே, மூச்சுள்ள போதே மெய்ப்பொருளைத் தேடி அடைவதே அறிவாகும்.

The body is a boat, and the verse is tender about the time one still has it. While the boat is there, one may run and roam, and one may also make firm what has to be made firm. The second permission is the real urging: use the boat while it holds. When the boat breaks, the scene is an open without compare, and in that open there is no dancing, no pole, and no person. It has simply become. The afterward is left bare.

The teaching

A poignant and urgent allegory of the mortal body as a temporary boat (ஓடம்). While this physical vessel remains sound and seaworthy, the seeker must actively navigate the waters of life to establish a firm foundation in spiritual realization. Once the fragile boat of the body inevitably breaks apart upon the reef of death, the soul is cast into the peerless, boundless void (ஒப்பிலாத வெளி) where no companion, no earthly guide, no worldly dance, and no pole can ever offer assistance.