சிவவாக்கியம்

23 / 524

Verse 23

  1. 1ஓடம்உள்ள போதெல்லாம் நீர் ஓடியே உலாவலாம்;
  2. 2ஓடம்உள்ள போதெலாம் உறுதிபண்ணிக் கொள்ளலாம்;
  3. 3ஓடமும்உடைந்த போதில் ஒப்பிலாத வெளியிலே
  4. 4ஆடும்இல்லை கோலும்இல்லை யாரும்இல்லை ஆனதே!
  1. 1Odamulla podhellaam niir odiyee ulaavalaam;
  2. 2Odamulla podhelaam urudhipannik kollalaam;
  3. 3Odamumudaindha podhil oppilaadha veliyilee
  4. 4Aadumillai kolumillai yaarumillai aanadhee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலை ஓர் ஓடத்திற்கு (படகிற்கு) ஒப்பிட்டு, உடலின் நிலையாமையையும் ஆத்ம சாதனையின் அவசியத்தையும் விளக்கும் அற்புதமான உருவகப் பாடல். ஓடம் பழுதடையாமல் இருக்கும்போதே சம்சாரக் கடலைக் கடந்து, ஆன்ம விடுதலையை உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும். மரணம் என்னும் பாறையில் மோதி இந்த உடலாகிய படகு உடையும்போது, ஆன்மா எல்லையற்ற சூனியப் பெருவெளியில் தனித்து விடப்படும்; அங்கே உதவுவதற்குப் படகோட்டியோ, ஊன்றுகோலோ, உலக பந்த பாசங்களோ எவருமே இருக்க மாட்டார்கள். எனவே, மூச்சுள்ள போதே மெய்ப்பொருளைத் தேடி அடைவதே அறிவாகும்.

The body is a boat, and the verse is tender about the time one still has it. While the boat is there, one may run and roam, and one may also make firm what has to be made firm. The second permission is the real urging: use the boat while it holds. When the boat breaks, the scene is an open without compare, and in that open there is no dancing, no pole, and no person. It has simply become. The afterward is left bare.

The teaching

A poignant and urgent allegory of the mortal body as a temporary boat (ஓடம்). While this physical vessel remains sound and seaworthy, the seeker must actively navigate the waters of life to establish a firm foundation in spiritual realization. Once the fragile boat of the body inevitably breaks apart upon the reef of death, the soul is cast into the peerless, boundless void (ஒப்பிலாத வெளி) where no companion, no earthly guide, no worldly dance, and no pole can ever offer assistance.

Verse 24 கிரியை நிலை

  1. 1வீடெடுத்து வேள்விசெய்து மெய்யனோடு பொய்யுமாய்
  2. 2மாடுமக்கள் பெண்டிர்சுற்றம் என்றிருக்கும் மாந்தர்காள்
  3. 3நாடுபெற்ற நடுவர்கையில் ஓலைவந்து அழைத்திடில்
  4. 4ஓடுபெற்ற அவ்விலை பெறாதுகாணும் உடலமே!
  1. 1Viideduththu veelviseydhu meyyanodu poyyumaay
  2. 2Maadumakkal pendirsutram enrirukkum maandhargaal
  3. 3Naadupetra naduvargaiyil olaivandhu azhaiththidil
  4. 4Odupetra avvilai peraadhugaanum udalamee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

புற உலகக் கிரியைகளிலும், வேள்விகளிலும், குடும்ப பந்தங்களிலும் மூழ்கிக் கிடப்போருக்கு விடுக்கப்படும் தீவிர எச்சரிக்கை. பெரிய வீடுகளைக் கட்டி, யாகங்களைச் செய்து, மாடு, மக்கள், மனைவி, சுற்றத்தார் என்ற உலகியல் மாயையில் மெய்யையும் பொய்யையும் கலந்து வாழ்ந்து மடியும் மனிதர்களே! நடுவுநிலை தவறாத எமனின் அழைப்பு ஓலை வரும்போது, நீங்கள் போற்றிப் பாதுகாத்த இந்த உடலானது வீதியில் கிடக்கும் உடைந்த ஓட்டுச் சில்லளவு கூடப் பெறாத வெறும் சவமாகிவிடும். புறவேடச் சடங்குகளும் குடும்ப மாயையும் ஆன்மாவைக் கரைசேர்க்காது; அகத்தில் மெய்ம்மையை உணர்வதே கதி என்றுணர்த்துகிறார்.

The song looks at people in the middle of a successful life: raising a house, performing sacrifice, living as truth mixed with falsehood, and naming cattle, children, women, and kin as what they have. The interruption is a palm-leaf summons that comes into the hand of the middle-one who has taken the country, the caller these songs know as Yama. If that leaf arrives, the body will be seen fetching not even a potsherd's price. Property and rite set no value on the corpse.

The teaching

Sivavakkiyar strips away the false prestige of worldly wealth, elaborate fire sacrifices, and domestic possessiveness (கிரியை நிலை). People pride themselves on grand homes, Vedic rituals, cattle, children, spouses, and extended kinship. Yet when the unyielding warrant of Yama arrives, this meticulously pampered physical body cannot fetch even the value of a broken potsherd. External ceremonial piety and social status are revealed as completely worthless in the face of inevitable mortality.

Verse 25 உற்பத்தி நிலை

  1. 1அண்ணலே அனாதியே அனாதிமுன் அனாதியே
  2. 2பெண்ணும்ஆணும் ஒன்றலோ பிறப்பதற்கு முன்னெலாம்
  3. 3கண்ணிலாணின் சுக்கிலம் கருவில்ஓங்கும் நாளிலே
  4. 4மண்ணுளோரும் விண்ணுளோரும் வந்தவாறு எங்ஙனே?
  1. 1Annalee anaadhiyee anaadhimun anaadhiyee
  2. 2Pennumaanum onralo pirappadharku munnelaam
  3. 3Kannilaanin sukkilam karuvilongum naalilee
  4. 4Mannulorum vinnulorum vandhavaaru engnganee?
ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிர்களின் உற்பத்தி நிலையையும் அத்வைத ஒருமைப்பாட்டையும் விளக்கும் உன்னதப் பாடல். ஆதிக்கும் முந்தைய ஆதியாய் விளங்கும் பரம்பொருளை நோக்கும் சித்தர், கருவில் உருவாவதற்கு முன்னால் ஆண் என்றும் பெண் என்றும் எந்தப் பால் பேதமும் உயிர்களுக்கு இருந்ததில்லை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கண், மூக்கு, நாக்கு, செவி ஆகிய ஐம்பொறிகளையும், சிந்தையையும் கடந்து உள்ளுணர்வால் ஆன்ம விசாரணையில் நிலைபெறும் போது, படைத்த பரம்பொருளும் சீவாத்மாவாகிய நானும் வேறல்ல; இரண்டும் ஒரே பரம்பொருளின் வெளிப்பாடே (தத்துவமஸி) என்ற அத்வைதப் பெருநிலை ஒளிவீசுகிறது.

The singer addresses the lord as beginningless, and as beginningless even before the beginningless, then asks a blunt question about birth. Before anything is born, are female and male not one? On the day the seed of the eyeless one swells in the womb, how do the people of earth and the people of sky arrive? Origin is refused the comfort of a story told after the bodies are already two. The manner of that coming is asked of the lord, and the question is left standing.

The teaching

An esoteric biological and metaphysical inquiry into primordial human conception and non-duality (உற்பத்தி நிலை). Before physical birth, male and female principles exist as an undivided unity within the beginningless Source. When the semen of the father fertilizes the ovum in the dark womb, how do all beings of heaven and earth take form? Sivavakkiyar pierces through the superficial illusions of gender, status, and lineage, tracing all living creatures back to a single formless, beginningless origin where duality does not exist.

Verse 26 அறிவு நிலை

  1. 1பண்டுநான் பறித்தெறிந்த பன்மலர்கள் எத்தனை?
  2. 2பாழிலே செபித்துவிட்ட மந்திரங்கள் எத்தனை?
  3. 3மிண்டனாய்த் திரிந்தபோது இறைத்தநீர்கள் எத்தனை?
  4. 4மீளவும் சிவாலயங்கள் சூழவந்தது எத்தனை?
  1. 1Pandunaan pariththerindha panmalargal eththanai?
  2. 2Paazhilee sepiththuvitta mandhirangal eththanai?
  3. 3Mindanaayth thirindhapodhu iraiththaniirgal eththanai?
  4. 4Miilavum sivaalayangal suuzhavandhadhu eththanai?
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியரின் புகழ்பெற்ற மெய்ஞ்ஞான வாக்குமூலம் இது. அறியாமைக் காலத்தில் தான் மரங்களிலிருந்தும் செடிகளிலிருந்தும் பறித்துப் பாழாக்கிய பூக்கள் எத்தனை? பொருளுணராது வாய்மொழியாக உச்சரித்துப் பாழடித்த மந்திரங்கள் எத்தனை? கல்லையும் மண்ணையும் கடவுள் என்று நம்பி ஊர்தோறும் கைதொழுத கோயில்கள் எத்தனை? ஆனால், அண்ட சராசரங்களின் அதிபதியாகிய பரம்பொருள் தன் சொந்த இதயக் குகைக்குள்ளேயே நித்தியமாய் வீற்றிருக்கும் பேரொளியைத் தன்னுள் கண்டுகொண்ட கணத்தில், அந்தப் புறச்சடங்குகளும் போலிக் கோயில்களும் அடியோடு மறைந்துபோயின என்று அகக் கோயில் உண்மையைப் பறைசாற்றுகிறார்.

The voice turns on the speaker's own past and counts it in the same tired question. How many flowers did I pluck and throw away, how many mantras did I recite in wastelands, how many waters did I pour while roaming as a stubborn fool, how many Siva temples came crowding round again? The questions are an inventory of outward religion that kept multiplying. Temples arriving in a crowd is the last item, and the line still asks what that number was worth.

The teaching

Sivavakkiyar reflects upon his own past life of mechanical ritualism with enlightened disillusionment (அறிவு நிலை). How many millions of flowers did he pick and discard in worship? How many mantras did he chant into the empty air? How many gallons of water did he pour over idols as a stubborn, blind pilgrim, circling endless Shiva shrines? He exposes the utter futility of external ceremonies that consume the seeker's life without awakening the divine light within.

Verse 27

  1. 1அண்டர்கோன் இருப்பிடம் அறிந்துஉணர்ந்த ஞானிகாள்
  2. 2பண்டறிந்த பான்மைதன்னை யார்அறிய வல்லரே?
  3. 3விண்டவேதப் பொருளைஅன்றி வேறு கூற வகையிலாக்
  4. 4கண்டகோயில் தெய்வம் என்று கையெடுப்ப தில்லையே.
  1. 1Andargon iruppidam arindhuunarndha gnaanigaal
  2. 2Pandarindha paanmaidhannai yaarariya vallaree?
  3. 3Vindaveedhap porulaianri veeru kuura vagaiyilaak
  4. 4Kandagoyil theyvam enru kaiyeduppa thillaiyee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

மெய்யனுபவத்தின் மௌன மொழியை எடுத்துரைக்கும் அரிய ஞானப் பாடல். உலகைப் படைத்துக் காக்கும் பரம்பொருளின் உண்மையான இருப்பிடத்தைத் தன்னுள் கண்டுகொண்ட ஞானிகள், அந்த அநுபூதி நிலையை உலகினருக்கு எப்படி விவரிக்க முடியும்? இறை அனுபவம் என்பது சொல்லுக்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத மௌனப் பெருவெளியாகும். அதனாலேயே சித்தர் மரபில், 'கண்டவர் விண்டிலர், விண்டவர் கண்டிலர்' என்ற அழியாத பொன்மொழி உருவானது. அனுபவித்த உண்மையான ஞானி அமைதியில் ஆழ்ந்துவிடுவானே அன்றி, புறத்தே தர்க்கமும் விவாதமும் செய்து திரியமாட்டான்; வாய் ஓயாது தர்க்கிப்பவன் இறையின்பத்தை இன்னும் காணாதவனே ஆவான்.

Those who have realized where the king of the celestials dwells are addressed, and then cornered. Who is able to know that nature which was known of old? They have no way to say anything other than the meaning the opened Veda already holds. And there is no raising of the hands toward a god on the claim that it is the deity of a temple one has seen. Knowing cancels the public gesture. The temple-god as a thing one points to is what this knower leaves undone.

The teaching

The mark of the true knower (Jnani) who has discovered the living God within. Those enlightened sages who have realized the true abode of the Supreme within their own consciousness have completely transcended external forms. Having grasped the unspoken inner essence of the Vedas, they feel no need to fold their hands or bow before localized idols in brick-and-mortar temples claiming that God is confined to that specific spot. Realization replaces external gestures with unshakeable inner communion.

Verse 28

  1. 1தூரம் தூரம் தூரம் என்று சொல்லுவார்கள் சோம்பர்கள்
  2. 2பாரும்விண்ணும் எங்குமாய்ப் பரந்தஅப் பராபரம்
  3. 3ஊருநாடு காடுமோடி உழன்றுதேடும் ஊமைகாள்!
  4. 4நேரதாக உம்முளே அறிந்துணர்ந்து நில்லுமே!
  1. 1Thuuram thuuram thuuram enru solluvaargal sombargal
  2. 2Paarumvinnum engumaayp parandhaap paraaparam
  3. 3Uurunaadu kaadumodi uzhanrudheedum uumaigaal!
  4. 4Neeradhaaga ummulee arindhunarndhu nillumee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவன் எங்கோ எட்டாத தூரத்தில் இருக்கிறான் என்று சாக்குப்போக்குச் சொல்லித் தட்டிக் கழிப்பவர்களைச் சிவவாக்கியர் 'சோம்பர்கள்' என்று சாடுகிறார். மண்ணிலும் விண்ணிலும் நீக்கமற எங்கும் பரந்து நிறைந்திருக்கும் பராபரப் பரம்பொருளைத் தன்னுள் காணாமல், ஊர்களிலும் நாடுகளிலும் காடுகளிலும் அலைந்து திரிந்து தேடும் மனிதர்கள் வாய்பேச முடியாத ஊமையரைப் போன்றவர்களே ஆவர். புற உலக அலைச்சல்களையும் அறியாமையையும் விட்டுவிட்டு, நேருக்கு நேராகத் தன் சொந்த இதயக் கமலத்திலேயே பரம்பொருளை உள்ளபடி அறிந்து, தன்னுள் நிலைத்து நில்லுங்கள் என்று நேரடி ஆத்ம அனுபவத்திற்கு அறைகூவல் விடுக்கிறார்.

Lazy people, the singer says, are the ones who call the goal far, far, far. What they push into the distance is a supreme that has already spread as earth and as sky, everywhere. He calls mutes the ones who run through town, country, and forest, wandering and searching. The order at the end is plain and close: in a straight way, know it within yourselves, realize it, and stand. Distance is treated as an excuse the idle tell. The search on foot is the dumbness.

The teaching

Sivavakkiyar calls out spiritual laziness and self-deception. It is only the idle and undisciplined who make excuses, claiming the Divine is distant, unapproachable, and far away (தூரம் தூரம்). In reality, the Supreme permeates all earth and sky, intimately near. Those who frantically run through towns, nations, and forests are like spiritual mutes searching everywhere except where God actually is: within. The Siddha commands the seeker to stand firm and directly know the Divine within their own consciousness.