சிவவாக்கியம்

28 / 524

Verse 28

  1. 1தூரம் தூரம் தூரம் என்று சொல்லுவார்கள் சோம்பர்கள்
  2. 2பாரும்விண்ணும் எங்குமாய்ப் பரந்தஅப் பராபரம்
  3. 3ஊருநாடு காடுமோடி உழன்றுதேடும் ஊமைகாள்!
  4. 4நேரதாக உம்முளே அறிந்துணர்ந்து நில்லுமே!
  1. 1Thuuram thuuram thuuram enru solluvaargal sombargal
  2. 2Paarumvinnum engumaayp parandhaap paraaparam
  3. 3Uurunaadu kaadumodi uzhanrudheedum uumaigaal!
  4. 4Neeradhaaga ummulee arindhunarndhu nillumee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவன் எங்கோ எட்டாத தூரத்தில் இருக்கிறான் என்று சாக்குப்போக்குச் சொல்லித் தட்டிக் கழிப்பவர்களைச் சிவவாக்கியர் 'சோம்பர்கள்' என்று சாடுகிறார். மண்ணிலும் விண்ணிலும் நீக்கமற எங்கும் பரந்து நிறைந்திருக்கும் பராபரப் பரம்பொருளைத் தன்னுள் காணாமல், ஊர்களிலும் நாடுகளிலும் காடுகளிலும் அலைந்து திரிந்து தேடும் மனிதர்கள் வாய்பேச முடியாத ஊமையரைப் போன்றவர்களே ஆவர். புற உலக அலைச்சல்களையும் அறியாமையையும் விட்டுவிட்டு, நேருக்கு நேராகத் தன் சொந்த இதயக் கமலத்திலேயே பரம்பொருளை உள்ளபடி அறிந்து, தன்னுள் நிலைத்து நில்லுங்கள் என்று நேரடி ஆத்ம அனுபவத்திற்கு அறைகூவல் விடுக்கிறார்.

Lazy people, the singer says, are the ones who call the goal far, far, far. What they push into the distance is a supreme that has already spread as earth and as sky, everywhere. He calls mutes the ones who run through town, country, and forest, wandering and searching. The order at the end is plain and close: in a straight way, know it within yourselves, realize it, and stand. Distance is treated as an excuse the idle tell. The search on foot is the dumbness.

The teaching

Sivavakkiyar calls out spiritual laziness and self-deception. It is only the idle and undisciplined who make excuses, claiming the Divine is distant, unapproachable, and far away (தூரம் தூரம்). In reality, the Supreme permeates all earth and sky, intimately near. Those who frantically run through towns, nations, and forests are like spiritual mutes searching everywhere except where God actually is: within. The Siddha commands the seeker to stand firm and directly know the Divine within their own consciousness.

Verse 29

  1. 1தங்கம்ஒன்று ரூபம்வேறு தன்மையான வாறுபோல்
  2. 2செங்கண்மாலும் ஈசனும் சிறந்திருந்த தெம்முளே
  3. 3விங்களங்கள் பேசுவார் விளங்குகின்ற மாந்தரே
  4. 4எங்குமாகி நின்றநாமம் நாமம்இந்த நாமமே!
  1. 1Thangamonru ruupamveeru thanmaiyaana vaarupol
  2. 2Senganmaalum iisanum sirandhirundha themmulee
  3. 3Vingalangal peesuvaar vilanguginra maandharee
  4. 4Engumaagi ninranaamam naamamindha naamamee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சைவ-வைணவ மதபேதங்களையும் உருவ வழிபாட்டு அறியாமையையும் தகர்க்கும் பாடல். பொன் ஒன்றே ஆயினும், அதைக் கொண்டு செய்யப்படும் நகைகள் பலவித வடிவங்களைப் பெறுவது போல, செங்கண்மாலாகிய திருமாலும் முக்கண்ணனாகிய சிவனும் ஒரே பரம்பொருளின் வெவ்வேறு வெளிப்பாடுகளே ஆவர். எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் அந்த ஏக மெய்ப்பொருளை உணராமல், 'இது சிவனின் லிங்கம், இது விஷ்ணுவின் அங்கம்' என்று புற அடையாளங்களை வைத்துக் கொண்டு சண்டையிடும் மதவாதிகள் உண்மை அறியாத மூடர்களே என்று கடிந்துரைக்கிறார்.

Gold is one thing and the shape worked from it is another, and the verse says the lord is like that in nature. Red-eyed Mal and Isan stood in their splendor within us: two forms, and the substance inside. The people addressed are bright talkers. The word for what they speak is unusual in the print, and it is taken here as their wrangling. Against that talk the verse sets a name that has become everywhere. This name, it says, is the name.

The teaching

The fundamental unity of divine essence beneath superficial theological names and forms. Just as pure gold is a single continuous substance while ornaments fashioned from it take diverse names and shapes, so too are Vishnu (Mal) and Shiva (Isan) manifestations of one underlying divine reality residing within our own hearts. Sectarian zealots waste their lives arguing over supremacy, blind to the universal truth that the all-pervading Name is one single undivided vibration.

Verse 30

  1. 1நெருப்பைமூட்டி நெய்யைவிட்டு நித்தம் நித்தம் நீரிலே
  2. 2விருப்பமொடு நீர்குளிக்கும் வேதவாக்கியம் கேளுமின்;
  3. 3நெருப்பும்நீரும் உம்முளே நினைந்துகூற வல்லீரேல்
  4. 4சுருக்கம்அற்ற சோதியைத் தொடர்ந்துகூடல் ஆகுமோ!
  1. 1Neruppaimuutti neyyaivittu niththam niththam niirilee
  2. 2Viruppamodu niirgulikkum veedhavaakkiyam keelumin;
  3. 3Neruppumniirum ummulee ninaindhuguura valliireel
  4. 4Surukkamatra sodhiyaith thodarndhuguudal aagumo!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேத வேள்விகளையும், புறக் குளியல்களையும் அந்தரங்க யோகமாக மாற்றியமைக்கும் புரட்சிகரப் பாடல். ஹோம குண்டத்தில் அக்னியை மூட்டி நெய்யை வார்த்து, தினமும் ஆறுகளில் விரும்பி மூழ்கிக் குளிக்கும் அந்தணர்களே! இந்த வேள்வியின் உண்மைப் பொருள் உங்களுக்குத் தெரியுமா? மூலாதாரத்தில் மூளும் குண்டலினிக் கனலே உண்மையான நெருப்பு; கபால உச்சியிலிருந்து பொழியும் அமுத தாரையே உண்மையான தீர்த்தம். இந்த யோகாக்னியையும் அமுதப் பெருக்கையும் தன் உடலினுள்ளேயே வாசியால் உணர்ந்து இணைக்க வல்லவரானால், எக்காலத்தும் சுருங்காத பரஞ்சோதியோடு இரண்டறக் கலந்து முக்தி பெறலாம்.

Daily religion is described at close range. Light the fire, pour the ghee, and with eagerness bathe in water, day after day, and hear what the Veda says. The pivot is a condition. If you can hold fire and water in mind and speak of them as they are inside you, then a question opens: does union follow, a going-after of the light that has no shrinking? Outer fire and outer bathing stay in their place. The light without limit is tied to knowing those two elements within.

The teaching

Sivavakkiyar internalizes the Vedic fire ritual (Homa) and ceremonial water baths. Chanting scripture while stoking external fires with ghee and plunging into river water daily is mere surface piety. If the practitioner can recognize and awaken the subtle cosmic fire (Kundalini / Agni) and nectar (Soma / Amrita) within their own physical organism, they directly merge with the infinite, peerless Light (சுருக்கமற்ற சோதி) that knows no diminution.

Verse 31

  1. 1பாட்டில்லாத பரமனைப் பரமலோக நாதனை
  2. 2நாட்டிலாத நாதனை நாரிமங்கை பாகனை
  3. 3கூட்டிமெள்ள வாய்புதைத்துக் குணுகுணுத்த மந்திரம்
  4. 4வேட்டகாரர் குசுகுசுப்பைக் கூப்பிடா முகிஞ்சதே.
  1. 1Paattillaadha paramanaip paramaloga naadhanai
  2. 2Naattilaadha naadhanai naarimangai paaganai
  3. 3Kuuttimella vaaypudhaiththuk kunugunuththa mandhiram
  4. 4Veettagaarar kusugusuppaik kuuppidaa muginjadhee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 32. It explains a word in this song: குசுகுசுப்பை - சுருக்குப்பை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மந்திரங்களை ரகசியமாக முணுமுணுத்து உலகை ஏமாற்றும் போலி வேடதாரிகளைச் சிவவாக்கியர் நகையோடு சாடுகிறார். பாட்டுகளுக்கும் புகழுரைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவனும், எத்தேசத்திற்கும் சொந்தமில்லாதவனும், உள்ளத்தில் சக்தி சமேதனாய் விளங்குபவனுமான பரம்பொருளை, வாயைப் பொத்திக்கொண்டு காதுக்குள் கிசுகிசுக்கும் குறுகிய மந்திரங்களால் அடைந்துவிட முடியுமா? காட்டில் வேட்டையாடும் வேடர்கள் விலங்குகளைப் பிடிக்க ரகசியமாகப் பதுங்கிப் பேசுவது போல, மதவாதிகள் வாய்பொத்திப் பேசும் இத்தகைய கள்ளத்தனமான சடங்குகளால் உண்மை ஒருபோதும் வெளிப்படாது.

The lord in this verse is hard to fetch by the usual means. He is absent from song, he is lord of the highest world, he belongs to no country, and his half is the woman. What people bring him is a mantra mumbled with the mouth buried, gathered softly, muttered low. That muttering is likened to a hunter's drawstring pouch. It does not call him. It sniffs. Secretive chanting is made to look like a hunt that never hails its object.

The teaching

A sharp mockery of hypocritical, secretive religiosity. The Supreme Lord—who belongs to no specific country, is married to the inner feminine power (Shakti), and defies superficial hymns—cannot be won through muffled, whispering prayers uttered behind cupped hands. Sivavakkiyar likens such secretive, muffled muttering to the sneaky whispering of hunters stalking prey in the forest, exposing it as mechanical artifice devoid of true spiritual openness.

Verse 32 தரிசனம்

  1. 1செய்யதெங்கி லேஇளநீர் சேர்த்தகார ணங்கள்போல்
  2. 2ஐயன்வந்து என்னுளம் புகுந்துகோயில் கொண்டனன்.
  3. 3ஐயன்வந்து என்னுளம் புகுந்துகோயில் கொண்டபின்
  4. 4வையகத்தில் மாந்தர்முன்னம் வாய்திறப்ப தில்லையே.
  1. 1Seyyadhengi leeilaniir seerththagaara nangalpol
  2. 2Aiyanvandhu ennulam pugundhugoyil kondanan.
  3. 3Aiyanvandhu ennulam pugundhugoyil kondapin
  4. 4Vaiyagaththil maandharmunnam vaaydhirappa thillaiyee.

Printed in the source at the start of verse 32, this gloss explains a word in verse 31: குசுகுசுப்பை - சுருக்குப்பை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தே இறைவன் கோயில் கொள்ளும் ஆன்ம ரகசியத்தை விளக்கும் சிகரப் பாடல். வானுயர்ந்த தென்னை மரத்தின் உச்சியிலுள்ள இளநீருக்குள் எவரும் காணாமல் இனிய நீர் எவ்வாறு தானாகவே வந்து நிறைகிறதோ, அதேபோல எவருடைய தலையீடும் இன்றி என் இதயக் குகைக்குள் பரம்பொருள் தானாகவே எழுந்தருளித் தன் திருக்கோயிலைக் கொண்டான். அந்தப் பரம்பொருளை என் உள்ளேயே தரிசித்து உணர்ந்த பிறகு, உலகத்து மனிதர்களின் வீண் தர்க்கங்களுக்கும் சடங்குவாதப் பேச்சுக்களுக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் எனக்கு முற்றிலும் அற்றுப்போயிற்று; அங்கே மௌனமே நிறைவான மொழியாயிற்று.

A seeing happens, and it is compared to gathering tender coconut water in a red palm: the sweetness is already in the tree, and the work is to take it there. In that way the lord came, entered the heart, and made a temple of it. The next line repeats the arrival and adds the consequence. Once that inner temple is taken, the mouth stays shut before the people of the world. The vision is told as real, and it is kept from display.

The teaching

The intimate, quiet nature of direct mystical vision (தரிசனம்). Just as sweet water naturally gathers inside a tender green coconut without any visible inlet, the Supreme Lord silently entered the poet's heart and transformed it into His living temple. Once this profound inner sanctum is consecrated by the Lord's presence, the mystic falls into reverent silence, having no need to boast, preach, or argue before the worldly crowd.

Verse 33 அறிவு நிலை

  1. 1மாறுபட்டு மணிதுலக்கி வண்டின்எச்சில் கொண்டுபோய்
  2. 2ஊறுபட்ட கல்லின்மீதே ஊற்றுகின்ற மூடரே.
  3. 3மாறுபட்ட தேவரும் அறிந்துநோக்கும் என்னையும்
  4. 4கூறுபட்டுத் தீர்க்கவோ குருக்கள்பாதம் வைத்ததே.
  1. 1Maarupattu manidhulakki vandinechchil kondupoy
  2. 2Uurupatta kallinmiidhee uutruginra muudaree.
  3. 3Maarupatta theevarum arindhunokkum ennaiyum
  4. 4Kuurupattuth thiirkkavo kurukkalpaadham vaiththadhee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிலை வழிபாட்டையும், தூய்மை குறித்த போலி ஆசாரங்களையும் எள்ளி நகையாடும் சிவவாக்கியரின் புரட்சிகரப் பாடல். மணிகளைக் கணீரென்று அடித்து, மலர்களில் வண்டுகள் குடித்த எச்சிலான தேனைத் தூய்மை என்று கருதி எடுத்துச் சென்று, உளிபட்ட உயிரற்ற கல்லின் மீது ஊற்றி அபிஷேகம் செய்யும் மூடர்களே! அறியாமையில் மாறுபட்டு நிற்கும் தேவர்களும், ஆன்மாவை உள்ளபடி உணரும் உண்மை ஞானிகளும் ஒன்றாகக் கூடிவிட முடியுமா? பிளவுபட்ட மனதின் மயக்கங்களை அறுத்தெறிந்து, பிறவிப் பிணியைத் தீர்ப்பதற்காகவே மெய்க்குருவின் திருவடிகள் ஆன்மாவின் அகத்தில் பதிகின்றன என்பதை உணருங்கள்.

Fools are shown at work on an image. They go about it crosswise, polish a gem, carry the bee's leftover, honey told as spit, and pour it on a stone that has been cut. That is worship of a carved god, told so the offering looks slightly foul. Another god, one who differs, looks on the speaker and knows him. The last line is compressed. Read straight, it asks whether the matter is settled by dividing shares, and says what took place is the placing of the guru's feet.

The teaching

A biting exposure of idol worship and ritual absurdity (அறிவு நிலை). Pompous ritualists polish cold stones, gather honey (the spit of bees), and pour it over chiseled statues, imagining they are pleasing God. Meanwhile, the true living Lord looks within and knows the heart of the seeker. External rituals cannot resolve the soul's bondage; only the grace of the Satguru placing his sacred feet upon the seeker's consciousness dissolves ignorance and liberates the soul.