சிவவாக்கியம்

Verse 30

1நெருப்பைமூட்டி நெய்யைவிட்டு நித்தம் நித்தம் நீரிலே
2விருப்பமொடு நீர்குளிக்கும் வேதவாக்கியம் கேளுமின்;
3நெருப்பும்நீரும் உம்முளே நினைந்துகூற வல்லீரேல்
4சுருக்கம்அற்ற சோதியைத் தொடர்ந்துகூடல் ஆகுமோ!

1Neruppaimuutti neyyaivittu niththam niththam niirilee
2Viruppamodu niirgulikkum veedhavaakkiyam keelumin;
3Neruppumniirum ummulee ninaindhuguura valliireel
4Surukkamatra sodhiyaith thodarndhuguudal aagumo!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேத வேள்விகளையும், புறக் குளியல்களையும் அந்தரங்க யோகமாக மாற்றியமைக்கும் புரட்சிகரப் பாடல். ஹோம குண்டத்தில் அக்னியை மூட்டி நெய்யை வார்த்து, தினமும் ஆறுகளில் விரும்பி மூழ்கிக் குளிக்கும் அந்தணர்களே! இந்த வேள்வியின் உண்மைப் பொருள் உங்களுக்குத் தெரியுமா? மூலாதாரத்தில் மூளும் குண்டலினிக் கனலே உண்மையான நெருப்பு; கபால உச்சியிலிருந்து பொழியும் அமுத தாரையே உண்மையான தீர்த்தம். இந்த யோகாக்னியையும் அமுதப் பெருக்கையும் தன் உடலினுள்ளேயே வாசியால் உணர்ந்து இணைக்க வல்லவரானால், எக்காலத்தும் சுருங்காத பரஞ்சோதியோடு இரண்டறக் கலந்து முக்தி பெறலாம்.

Daily religion is described at close range. Light the fire, pour the ghee, and with eagerness bathe in water, day after day, and hear what the Veda says. The pivot is a condition. If you can hold fire and water in mind and speak of them as they are inside you, then a question opens: does union follow, a going-after of the light that has no shrinking? Outer fire and outer bathing stay in their place. The light without limit is tied to knowing those two elements within.

The teaching

Sivavakkiyar internalizes the Vedic fire ritual (Homa) and ceremonial water baths. Chanting scripture while stoking external fires with ghee and plunging into river water daily is mere surface piety. If the practitioner can recognize and awaken the subtle cosmic fire (Kundalini / Agni) and nectar (Soma / Amrita) within their own physical organism, they directly merge with the infinite, peerless Light (சுருக்கமற்ற சோதி) that knows no diminution.

Verse 31

1பாட்டில்லாத பரமனைப் பரமலோக நாதனை
2நாட்டிலாத நாதனை நாரிமங்கை பாகனை
3கூட்டிமெள்ள வாய்புதைத்துக் குணுகுணுத்த மந்திரம்
4வேட்டகாரர் குசுகுசுப்பைக் கூப்பிடா முகிஞ்சதே.

1Paattillaadha paramanaip paramaloga naadhanai
2Naattilaadha naadhanai naarimangai paaganai
3Kuuttimella vaaypudhaiththuk kunugunuththa mandhiram
4Veettagaarar kusugusuppaik kuuppidaa muginjadhee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 32. It explains a word in this song: குசுகுசுப்பை - சுருக்குப்பை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மந்திரங்களை ரகசியமாக முணுமுணுத்து உலகை ஏமாற்றும் போலி வேடதாரிகளைச் சிவவாக்கியர் நகையோடு சாடுகிறார். பாட்டுகளுக்கும் புகழுரைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவனும், எத்தேசத்திற்கும் சொந்தமில்லாதவனும், உள்ளத்தில் சக்தி சமேதனாய் விளங்குபவனுமான பரம்பொருளை, வாயைப் பொத்திக்கொண்டு காதுக்குள் கிசுகிசுக்கும் குறுகிய மந்திரங்களால் அடைந்துவிட முடியுமா? காட்டில் வேட்டையாடும் வேடர்கள் விலங்குகளைப் பிடிக்க ரகசியமாகப் பதுங்கிப் பேசுவது போல, மதவாதிகள் வாய்பொத்திப் பேசும் இத்தகைய கள்ளத்தனமான சடங்குகளால் உண்மை ஒருபோதும் வெளிப்படாது.

The lord in this verse is hard to fetch by the usual means. He is absent from song, he is lord of the highest world, he belongs to no country, and his half is the woman. What people bring him is a mantra mumbled with the mouth buried, gathered softly, muttered low. That muttering is likened to a hunter's drawstring pouch. It does not call him. It sniffs. Secretive chanting is made to look like a hunt that never hails its object.

The teaching

A sharp mockery of hypocritical, secretive religiosity. The Supreme Lord—who belongs to no specific country, is married to the inner feminine power (Shakti), and defies superficial hymns—cannot be won through muffled, whispering prayers uttered behind cupped hands. Sivavakkiyar likens such secretive, muffled muttering to the sneaky whispering of hunters stalking prey in the forest, exposing it as mechanical artifice devoid of true spiritual openness.

Verse 32 தரிசனம்

1செய்யதெங்கி லேஇளநீர் சேர்த்தகார ணங்கள்போல்
2ஐயன்வந்து என்னுளம் புகுந்துகோயில் கொண்டனன்.
3ஐயன்வந்து என்னுளம் புகுந்துகோயில் கொண்டபின்
4வையகத்தில் மாந்தர்முன்னம் வாய்திறப்ப தில்லையே.

1Seyyadhengi leeilaniir seerththagaara nangalpol
2Aiyanvandhu ennulam pugundhugoyil kondanan.
3Aiyanvandhu ennulam pugundhugoyil kondapin
4Vaiyagaththil maandharmunnam vaaydhirappa thillaiyee.

Printed in the source at the start of verse 32, this gloss explains a word in verse 31: குசுகுசுப்பை - சுருக்குப்பை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தே இறைவன் கோயில் கொள்ளும் ஆன்ம ரகசியத்தை விளக்கும் சிகரப் பாடல். வானுயர்ந்த தென்னை மரத்தின் உச்சியிலுள்ள இளநீருக்குள் எவரும் காணாமல் இனிய நீர் எவ்வாறு தானாகவே வந்து நிறைகிறதோ, அதேபோல எவருடைய தலையீடும் இன்றி என் இதயக் குகைக்குள் பரம்பொருள் தானாகவே எழுந்தருளித் தன் திருக்கோயிலைக் கொண்டான். அந்தப் பரம்பொருளை என் உள்ளேயே தரிசித்து உணர்ந்த பிறகு, உலகத்து மனிதர்களின் வீண் தர்க்கங்களுக்கும் சடங்குவாதப் பேச்சுக்களுக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் எனக்கு முற்றிலும் அற்றுப்போயிற்று; அங்கே மௌனமே நிறைவான மொழியாயிற்று.

A seeing happens, and it is compared to gathering tender coconut water in a red palm: the sweetness is already in the tree, and the work is to take it there. In that way the lord came, entered the heart, and made a temple of it. The next line repeats the arrival and adds the consequence. Once that inner temple is taken, the mouth stays shut before the people of the world. The vision is told as real, and it is kept from display.

The teaching

The intimate, quiet nature of direct mystical vision (தரிசனம்). Just as sweet water naturally gathers inside a tender green coconut without any visible inlet, the Supreme Lord silently entered the poet's heart and transformed it into His living temple. Once this profound inner sanctum is consecrated by the Lord's presence, the mystic falls into reverent silence, having no need to boast, preach, or argue before the worldly crowd.

Verse 33 அறிவு நிலை

1மாறுபட்டு மணிதுலக்கி வண்டின்எச்சில் கொண்டுபோய்
2ஊறுபட்ட கல்லின்மீதே ஊற்றுகின்ற மூடரே.
3மாறுபட்ட தேவரும் அறிந்துநோக்கும் என்னையும்
4கூறுபட்டுத் தீர்க்கவோ குருக்கள்பாதம் வைத்ததே.

1Maarupattu manidhulakki vandinechchil kondupoy
2Uurupatta kallinmiidhee uutruginra muudaree.
3Maarupatta theevarum arindhunokkum ennaiyum
4Kuurupattuth thiirkkavo kurukkalpaadham vaiththadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிலை வழிபாட்டையும், தூய்மை குறித்த போலி ஆசாரங்களையும் எள்ளி நகையாடும் சிவவாக்கியரின் புரட்சிகரப் பாடல். மணிகளைக் கணீரென்று அடித்து, மலர்களில் வண்டுகள் குடித்த எச்சிலான தேனைத் தூய்மை என்று கருதி எடுத்துச் சென்று, உளிபட்ட உயிரற்ற கல்லின் மீது ஊற்றி அபிஷேகம் செய்யும் மூடர்களே! அறியாமையில் மாறுபட்டு நிற்கும் தேவர்களும், ஆன்மாவை உள்ளபடி உணரும் உண்மை ஞானிகளும் ஒன்றாகக் கூடிவிட முடியுமா? பிளவுபட்ட மனதின் மயக்கங்களை அறுத்தெறிந்து, பிறவிப் பிணியைத் தீர்ப்பதற்காகவே மெய்க்குருவின் திருவடிகள் ஆன்மாவின் அகத்தில் பதிகின்றன என்பதை உணருங்கள்.

Fools are shown at work on an image. They go about it crosswise, polish a gem, carry the bee's leftover, honey told as spit, and pour it on a stone that has been cut. That is worship of a carved god, told so the offering looks slightly foul. Another god, one who differs, looks on the speaker and knows him. The last line is compressed. Read straight, it asks whether the matter is settled by dividing shares, and says what took place is the placing of the guru's feet.

The teaching

A biting exposure of idol worship and ritual absurdity (அறிவு நிலை). Pompous ritualists polish cold stones, gather honey (the spit of bees), and pour it over chiseled statues, imagining they are pleasing God. Meanwhile, the true living Lord looks within and knows the heart of the seeker. External rituals cannot resolve the soul's bondage; only the grace of the Satguru placing his sacred feet upon the seeker's consciousness dissolves ignorance and liberates the soul.

Verse 34

1கோயிலாவது ஏதடா? குளங்களாவது ஏதடா?
2கோயிலும் குளங்களும் கும்பிடும் குலாமரே!
3கோயிலும் மனத்துளே குளங்களும் மனத்துளே!
4ஆவதும் அழிவதும் இல்லை இல்லை இல்லையே.

1Koyilaavadhu eedhadaa? kulangalaavadhu eedhadaa?
2Koyilum kulangalum kumbidum kulaamaree!
3Koyilum manaththulee kulangalum manaththulee!
4Aavadhum azhivadhum illai illai illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புற மத வழிபாட்டுத் தலங்களின் மீதான ஆதிக்கத்தை அடியோடு தகர்க்கும் முழக்கம் இது. செங்கற்களாலும் சுண்ணாம்பாலும் கட்டப்பட்ட கோயில்களையும், தோண்டப்பட்ட குளங்களையும் தேடி அலைந்து கும்பிடும் அடிமைகளே! உங்களுக்கு உண்மையான கோயில் எதுவென்றும் குளம் எதுவென்றும் தெரியுமா? உங்கள் தூய மனமே பரம்பொருள் உறையும் மெய்க்கோயில்; அங்கே அமைதி ததும்பும் ஆன்ம உணர்வே புண்ணியத் தீர்த்தம்! புறத்தே தோன்றும் கட்டடங்களும் குளங்களும் கால வெள்ளத்தில் தோன்றி அழியக்கூடியவை; ஆனால் அகத்திலுள்ள ஆன்மக் கோயிலோ தோற்றமும் அழிவும் இல்லாத சாசுவதமான நித்தியப் பெருவெளியாகும்.

The questions are rude on purpose, tossed at a man of family. What, exactly, is a temple? What are the tanks? He is then named as the one who bows to both. The correction is short: the temple is in the mind, and the tanks are in the mind. The last line widens that correction into a denial of process. Arising is absent and perishing is absent, said three times. Sacred places located in the mind are kept from being buildings that come to be and fall down.

The teaching

A radical demolition of external sacred geography. Sivavakkiyar challenges the orthodox: What is a temple building? What is a sacred bathing tank? The true temple is the purified mind; the true sacred tank is the tranquil heart. External buildings are constructed and eventually crumble to dust, but the inner sanctuary of consciousness knows neither birth nor destruction (ஆவதும் அழிவதும் இல்லை). To worship the mind as the altar of God is to step into eternity.

Verse 35

1செங்கலும் கருங்கலும் சிவந்தசாதி லிங்கமும்
2செம்பிலும் தராவிலும் சிவன்இருப்பன் என்கிறீர்
3உம்மதம் அறிந்துநீர் உம்மைநீர் அறிந்தபின்
4அம்பலம் நிறைந்தநாதர் ஆடல்பாடல் ஆகுமோ!

1Sengalum karungalum sivandhasaadhi lingamum
2Sembilum tharaavilum sivaniruppan engiriir
3Ummadham arindhuniir ummainiir arindhapin
4Ambalam niraindhanaadhar aadalpaadal aagumo!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியரின் உலகப் புகழ்பெற்ற அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்திய பாடல். சுட்ட செங்கல்லிலும், செதுக்கிய கருங்கல்லிலும், சிவந்த ரத்தின லிங்கத்திலும், செம்பிலும் பித்தளையிலும் இறைவன் குடியிருக்கிறான் என்று பிதற்றுகிறீர்களே! நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதன் உள் இருக்கையில்? நீங்கள் பின்பற்றும் மதத்தின் உண்மைப் பொருளையும், உங்கள் ஆன்மாவின் சுய சொரூபத்தையும் (தன்னை அறிந்து) உணர்ந்துவிட்டால், பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் (சிதம்பர அம்பலத்தில்) ஆனந்தக் கூத்தாடும் விசுவரூபப் பரம்பொருளை இத்தகைய சடப் பொருட்களுக்குள் அடைத்துவிட முடியுமா என்று அறைகூவல் விடுக்கிறார்.

Stone and metal are listed the way a maker would list them. Red stone, black stone, a linga of the red kind, and then the claim that Siva will dwell in copper and in the தராவு as well. That second vessel-word is uncommon in the print; the line's force is that they locate Siva in objects. After you know your own doctrine and know yourself, the verse asks whether the dance and song of the lord who fills the hall come about.

The teaching

Sivavakkiyar confronts those who localize the omnipresent Divine within inert physical materials: red stones, black granite, carnelian lingams, copper, or brass idols. He declares that once you investigate your own spiritual doctrines and attain genuine Self-realization (உம்மை நீர் அறிந்தபின்), the Lord who fills the cosmic expanse (அம்பலம் நிறைந்த நாதர்) ceases to be an external idol and reveals Himself as the ecstatic, living dance of consciousness within.