சிவவாக்கியம்

Verse 185

1நல்லவெள்ளி ஆறதாய் நயந்தசெம்பு நாலதாய்
2கொல்லுநாகம் மூன்றதாய் குலாவுசெம்பொனி ரண்டதாய்
3வில்லின்ஓசை ஒன்றுடன் விளங்கஊத வல்லீரேல்
4எல்லைஒத்த சோதியானை எட்டுமாற்ற லாகுமே.

1Nallavelli aaradhaay nayandhasembu naaladhaay
2Kollunaagam muunradhaay kulaavusemboni randadhaay
3Villinosai onrudan vilangauudha valliireel
4Ellaioththa sodhiyaanai ettumaatra laagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் மறைமுக உலோகக் குறியீடுகளின் வாயிலாக வாசி யோகத்தின் ரசவாத மாற்றத்தை சிவவாக்கியர் விளக்குகிறார். வெள்ளி ஆறு என்பது ஆறு ஆதார சக்கரங்களையும், செம்பு நான்கு என்பது நான்கு அந்தக்கரணங்களையும், நாகம் மூன்று என்பது மும்மலங்களையும் (அல்லது முக்குணங்களையும்), பொன் இரண்டு என்பது இடை பிங்கலை மூச்சுகளையும் குறிக்கின்றன. புருவ மத்தியில் வில்லைப் போல நாணேறி ஒலிக்கும் பிரணவ நாதத்தோடு (வில்லின் ஓசை), வாசி என்னும் துருத்தியால் பிராணத் தீயை விளங்க ஊதி எரிக்க வல்லவர்களானால், எல்லைகளற்ற பரஞ்சோதியை நேருக்கு நேராக எட்டலாம்; ஆன்மா பசும்பொன்னாகத் தூய்மையடைந்து சிவதரிசனம் பெறும்.

Metals are given numbers, as in a furnace count. Good silver is six, desired copper is four, the lead that kills is three, and the red gold that roams is two. With them is the one sound of the bow. If you can blow so that the work shines, you may turn, eightfold, the radiant one who matches the limit. Breath is the blowing. The metals are the inner work, spoken as a count down toward that light.

The teaching

Siddha spiritual alchemy (ரசவாதம்) and Vasi yoga veiled in metallurgical numerology. The metals represent progressive stages of internal transmutation: silver is six (the six chakras / lunar channels), copper is four (the four antahkaranas), killing lead/zinc is three (the three gunas / malas), and pure gold is two (the twin breaths of Prana and Apana, or Shiva-Shakti). When united with the singular twang of the mystic bow (வில்லின் ஓசை = the Pranava Omkara resonating at the eyebrow center), and blown intensely with the bellows of Vasi breath (விளங்க ஊத வல்லீரேல்), the base metal of mortal consciousness is sublimated. The yogi attains the boundless, supreme Radiance (எல்லை ஒத்த சோதியான்) and achieves the eightfold alchemical transmutation into pure divine consciousness.

Verse 186

1மனத்தகத்து அழுக்கறாத மவுனஞான யோகிகள்;
2வனத்தகத்து இருக்கினும் மனத்தகத்து அழுக்கறார்;
3மனத்தகத்து அழுக்கறுத்த மவினஞான யோகிகள்
4பிணத்தடத்து இருக்கினும் பிறப்பறுத்து இருப்பரே!

1Manaththagaththu azhukkaraadha mavunagnaana yogigal;
2Vanaththagaththu irukkinum manaththagaththu azhukkaraar;
3Manaththagaththu azhukkaruththa mavinagnaana yogigal
4Pinaththadaththu irukkinum pirapparuththu irupparee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத் துறவை விடவும் அகத் தூய்மையே முதன்மையானது என்பதை சிவவாக்கியர் அழுத்தமாகப் பதிக்கிறார். மனதில் உள்ள காமம், குரோதம், ஆணவம் போன்ற தீய அழுக்குகளைப் போக்காத போலி மௌன யோகிகள், உலகத்தை விட்டு அடர்ந்த காடுகளுக்குள் சென்று தனித்திருந்தாலும் அவர்களின் உள்ளத்து அழுக்கு ஒருபோதும் நீங்காது; புறத் தனிமை அக அழுக்கை மாற்றாது. ஆனால், தங்கள் மனதின் மாசுகளை ஞானத் தீயினால் அடியோடு அறுத்தெறிந்த மெய்ஞ்ஞானிகளோ, பிணங்கள் எரியும் சுடுகாட்டில் வாழ்ந்தாலும் கூடப் பிறவித் தளைகளை அறுத்தெறிந்த பரிசுத்த முத்தர்களாகவே விளங்குவர். இடமல்ல தூய்மைக்குக் காரணம், மனதின் கள்ளமற்ற பரிசுத்தமே முக்திக்கு வித்தாகும்.

Silent-knowledge yogis whose dirt in the mind has not left are told the truth about the forest. They may live there, and the dirt in the mind still does not leave. A second kind of yogi is named with the printed word மவின, which is not the same as the silence of the first line, and its exact sense stays uncertain. Those who have cut the dirt of the mind have cut birth, even if they sit in the place of a corpse.

The teaching

A powerful contrast between external ascetic withdrawal and internal psychological purification. If the inner defilements of the mind—lust, greed, anger, and ego (மனத்தகத்து அழுக்கு)—remain unpurged, so-called yogis who observe vows of silence (மவுன ஞான யோகிகள்) will never be cleansed, even if they flee to the isolation of deep mountain forests (வனத்தகத்து இருக்கினும்). Physical geography cannot erase psychological impurity. Conversely, the true silent Jnanis who have thoroughly severed and dissolved mental impurities within their own awareness (மனத்தகத்து அழுக்கு அறுத்த) have permanently cut off the cycle of birth and death (பிறப்பறுத்து இருப்பரே). Even if such an enlightened Siddha resides in a repulsive cremation ground surrounded by rotting corpses (பிணத்தடம்), they remain forever immaculate, liberated, and untouched by samsara.

Verse 187

1உருவும்அல்ல ஒளியும் அல்ல ஒன்றதாகி நின்றதே
2மருவும்அல்ல கந்தம்அல்ல மந்தநாடி உற்றதல்ல
3பெரியதல்ல சிறியதல்ல பேசும்ஆவி தானும்அல்ல
4அரியதாக நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லிரே.

1Uruvumalla oliyum alla onradhaagi ninradhee
2Maruvumalla kandhamalla mandhanaadi utradhalla
3Periyadhalla siriyadhalla peesumaavi thaanumalla
4Ariyadhaaga ninraneermai yaavargaana valliree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நேதி-நேதி (இதுவல்ல, இதுவல்ல) என்ற உபநிடத தத்துவத்தின் வழி பரம்பொருளின் எல்லை கடந்த தன்மையை சிவவாக்கியர் விவரிக்கிறார். அந்த ஆதிப் பரம்பொருள் புலன்களால் அறியப்படும் உருவமும் அல்ல; புறக் கண்களால் காணும் ஒளியும் அல்ல; ஆனால் எல்லாவற்றிலும் ஒன்றாய் நிறைந்து நிற்கிறது. அது வாசனையோ மணமோ அல்ல; மந்தமான புற நாடிகளுக்குள் கட்டுப்படுவதும் அல்ல; அளக்கக்கூடிய பெருமையோ சிறுமையோ அதற்கு இல்லை; பேசி இயங்கும் இந்த தனிப்பட்ட சீவனும் அதுவல்ல. சொல்லுக்கும் கருத்துக்கும் எட்டாமல் நுண்ணியதாய் நிற்கும் அந்தப் பரம்பொருளின் நேரான மெய்ந்நிலையை அகமுகமாய் உணர்ந்து தரிசிக்க வல்லவர்கள் உலகத்தில் எவரோ என்று சித்தர் வியக்கிறார்.

A string of refusals tries to clear a space. It is not form and not light, and it stands as one. It is not a stain and not a smell, and it is not something that happened to the slow channel. It is not large and not small, and it is not itself the speaking breath. What remains is a straightness that stands as the rare thing. The last line asks who is able to see it. The negations are the approach. The dare is the sight.

The teaching

A relentless Neti-Neti (not this, not that) deconstruction of the Ultimate Reality. The Supreme is neither physical form (உருவம்) nor perceptible light (ஒளி), yet it stands as undivided, non-dual Oneness (ஒன்றதாகி நின்றதே). It is neither a stain nor a fragrance; it is not an event bound to the slow, sluggish nadi channels; it is neither macrocosmic magnitude (பெரியதல்ல) nor microcosmic minuteness (சிறியதல்ல); it is not even the embodied, talking individual soul / breath (பேசும் ஆவி தானும் அல்ல). Sivavakkiyar asks with mystical awe: who has the rare, refined intuitive vision to perceive this peerless, unconditioned, straight Truth (அரியதாக நின்ற நேர்மை)? To realize the Divine, one must transcend all physical attributes, mental categories, and subtle energetic states, resting in the pure transcendent Void.

Verse 188

1ஓரெழுத்து உலகெலாம் உதித்த அட்சரத்துளே
2ஈரெழுத்து இயம்புகின்ற இன்பமேது அறிகிலீர்
3மூவெழுத்து மூவராய் மூண்டெழுந்த மூர்த்தியை
4நாலெழுத்து நாவிலே நவின்றதே சிவாயமே.

1Orezhuththu ulagelaam udhiththa atsaraththulee
2Iirezhuththu iyambuginra inpameedhu arigiliir
3Muuvezhuththu muuvaraay muundezhundha muurththiyai
4Naalezhuththu naavilee navinradhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அட்சரங்களின் வழியே பிரபஞ்சத் தோற்றத்தையும் மந்திர சூட்சுமத்தையும் சிவவாக்கியர் தெளிவுபடுத்துகிறார். ஓரெழுத்தாகிய பிரணவத்திலிருந்தே (ஓம்) அகில உலகங்களும் தோன்றின; அந்த பிரணவத்துள் சிவசக்தியாய் விளங்கும் ஈரெழுத்து (சி-வ) அருளும் பரம இன்பத்தை உலகத்தார் அறிவதில்லை. அகர, உகர, மகரங்கள் கூடிய மூவெழுத்தினால் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்திரன் என மும்மூர்த்திகளாய் மூண்டெழுந்த பரம்பொருளை, வேதம் நான்கும் நாவினால் போற்றும் பரம ரகசியமே 'சிவாயம்' என்னும் பஞ்சாட்சரமாகும். அட்சரங்களின் மூலத்தில் சிவசக்தி ஐக்கியத்தை உணர்வதே பிறப்பறுக்கும் ஞானமாகும்.

Letters are counted up from one to four. In the one letter, inside the syllable from which the whole world arose, you still do not know the joy that the two letters utter. The three letters rose as the three, one form. What the tongue recited as the four letters is Sivayam. The verse climbs the count and lands the fourfold recitation on that name. It does not stop to spell the letters out.

The teaching

The ascending progression of cosmic sound and mantra theology. From the single primordial letter (ஓரெழுத்து = the Pranava Omkara), the entire cosmos emanated. Trapped in external distractions, human beings remain completely ignorant of the supreme, unitive bliss uttered by the two letters (ஈரெழுத்து = 'Si-Va', the union of Shiva and Shakti). The three letters (மூவெழுத்து = A-U-M / the Trimurti of Brahma, Vishnu, Rudra) manifested as the cosmic triad from a single supreme Form. And what the tongue continuously chants as the sacred four letters is none other than Sivayam (சி-வா-ய-ம்)! Sivavakkiyar reveals that from the singular seed of cosmic sound to the manifestation of deities and languages, everything is crowned and perfected in the liberating vibration of Sivayam.

Verse 189

1ஆதிஅந்த மூலவிந்து நாதம்ஐந்து பூதமாய்
2ஆதிஅந்த மூலவிந்து நாதம்ஐந் தெழுத்துமாய்
3ஆதிஅந்த மூலவிந்து நாதம்மேவி நின்றதும்
4ஆதிஅந்த மூலவிந்து நாதமே சிவாயமே.

1Aadhiandha muulavindhu naadhamaindhu puudhamaay
2Aadhiandha muulavindhu naadhamain thezhuththumaay
3Aadhiandha muulavindhu naadhammeevi ninradhum
4Aadhiandha muulavindhu naadhamee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சத்தின் ஆதியந்தமாய் விளங்கும் விந்து-நாத தத்துவமே சிவாயம் என்பதை சிவவாக்கியர் சந்த நடையில் முழங்குகிறார். அனைத்துப் படைப்புகளுக்கும் தொடக்கமும் முடிவுமாய் இருக்கும் மூல விந்துவும் மூல நாதமுமே பஞ்சபூதங்களாய் விரிந்து நிற்கின்றன; அந்த விந்து-நாத அசைவே நமசிவாய என்னும் திருவைந்தெழுத்தாய் மிளிர்கிறது. அகிலங்கள் எங்கும் நீக்கமறப் பொருந்தி நிற்பதும் அந்த விந்துவும் நாதமுமேயாகும். தொடக்கமும் முடிவும் அற்ற அந்த மூல விந்து-நாத சங்கமமே பஞ்சாட்சரத்தின் மெய்ப்பொருளாகிய 'சிவாயம்' ஆகும் என்பதை உணர்ந்து அகத்தில் லயிக்க வேண்டும்.

The same four terms are sung four times: beginning, end, the root-bindu, and nada. First they stand as the five elements. Then they stand as the five letters. Then they are what abides, pervading. Last, the nada among them is Sivayam. Repetition does the work of an argument. Each return keeps the terms and changes what they are said to be, until sound and the name are one.

The teaching

A rhythmic, incantatory litany establishing Nada and Bindu as the foundation of all reality. The beginning and end of all things (ஆதி அந்தம்), the primordial causal seed (மூல விந்து / Bindu), and the unstruck cosmic vibration (நாதம் / Nada) manifested first as the five gross elements (பஞ்ச பூதங்கள்: earth, water, fire, air, space). That very same beginningless Nada-Bindu matrix crystallized as the sacred Five Letters (ஐந்தெழுத்து / Panchakshara). It is that same Nada-Bindu that permeates and sustains every pore of creation; and in the supreme mystical culmination, Sivavakkiyar reveals that this beginningless, endless Nada-Bindu IS nothing other than Sivayam! Sound, cosmos, elements, and divine consciousness are one unbroken, radiant continuum.

Verse 190

1அன்னம்இட்ட பேரெலாம் அனேககோடி வாழவே
2சொன்னமிட்ட பேரெலாம் துரைத்தனங்கள் பண்ணலாம்
3விண்ணம்இட்ட பேரேலாம் வீழ்வர்வெந் நரகிலே
4கன்னம்இட்ட பேரெலாம் கடந்துநின்றல் திண்ணமே!

1Annamitta peerelaam aneegagodi vaazhavee
2Sonnamitta peerelaam thuraiththanangal pannalaam
3Vinnamitta peereelaam viizhvarven naragilee
4Kannamitta peerelaam kadandhuninral thinnamee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உலகியல் புண்ணியங்களுக்கும் ஆன்ம முக்திக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை சிவவாக்கியர் அறுதியிடுகிறார். பசித்தவர்க்கு அன்னதானம் செய்தவர்கள் கோடி காலங்கள் நீண்ட ஆயுளோடு மண்ணில் வாழலாம்; பொன்னையும் பொருளையும் தானமாக ஈந்தவர்கள் உலகத்தில் அதிகாரமும் அரசுரிமையும் பெற்று ஆளலாம். ஆனால் வஞ்சகமும் பிளவும் செய்தவர்கள் கொடிய நரகத்தில் வீழ்வர். இவற்றுக்கெல்லாம் மேலாக, அகந்தையின் கோட்டையைத் துளையிட்டு (கன்னமிட்டு) மாயா திரையை உடைத்து உள்நுழைந்த மெய்ஞ்ஞானிகளோ பிறவிப் பெருங்கடலை முற்றிலும் கடந்து நிற்பது திண்ணமாகும். புண்ணியங்கள் மறுபிறவியைத் தரும்; ஆனால் அகந்தையை உடைப்பதே நிரந்தர முக்தியைத் தரும்.

Gifts are sorted by what they buy. Everyone who set down food lives on through many crores. Everyone who set down gold may play the lord and hold office. Everyone who set down a petition falls into the hot hell. The last gift is the printed கன்னம், and its exact sense beside food, gold, and petitions is uncertain. Those who set that down, if they stand having crossed, the line says the crossing is certain.

The teaching

Sivavakkiyar distinguishes between worldly karmic charity (அறம் / தானம்) and spiritual transcendence. Those who give food (அன்னதானம்) to feed hungry bellies earn longevity and prosperity across many crores of lifetimes; those who gift gold (சொர்ணம் / சொன்னம்) gain earthly authority, rulership, and aristocratic dominion (துரைத்தனம்). But those who foster divisions, betrayal, or deceitful petitions (விண்ணம் / விள்ளல்) tumble into the scorching fires of hell. In contrast, those who penetrate the barrier / make the secret spiritual breakthrough into the inner sanctum (கன்னமிட்ட பேர் = like an esoteric thief breaking through the wall of ego, or offering genuine humble surrender at the cheek/threshold) triumphantly cross the ocean of birth and death (கடந்து நிற்றல் திண்ணமே). Worldly charity yields temporary worldly fruit, but shattering the fortress of ego guarantees permanent liberation.