சிவவாக்கியம்

Verse 190

1அன்னம்இட்ட பேரெலாம் அனேககோடி வாழவே
2சொன்னமிட்ட பேரெலாம் துரைத்தனங்கள் பண்ணலாம்
3விண்ணம்இட்ட பேரேலாம் வீழ்வர்வெந் நரகிலே
4கன்னம்இட்ட பேரெலாம் கடந்துநின்றல் திண்ணமே!

1Annamitta peerelaam aneegagodi vaazhavee
2Sonnamitta peerelaam thuraiththanangal pannalaam
3Vinnamitta peereelaam viizhvarven naragilee
4Kannamitta peerelaam kadandhuninral thinnamee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உலகியல் புண்ணியங்களுக்கும் ஆன்ம முக்திக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை சிவவாக்கியர் அறுதியிடுகிறார். பசித்தவர்க்கு அன்னதானம் செய்தவர்கள் கோடி காலங்கள் நீண்ட ஆயுளோடு மண்ணில் வாழலாம்; பொன்னையும் பொருளையும் தானமாக ஈந்தவர்கள் உலகத்தில் அதிகாரமும் அரசுரிமையும் பெற்று ஆளலாம். ஆனால் வஞ்சகமும் பிளவும் செய்தவர்கள் கொடிய நரகத்தில் வீழ்வர். இவற்றுக்கெல்லாம் மேலாக, அகந்தையின் கோட்டையைத் துளையிட்டு (கன்னமிட்டு) மாயா திரையை உடைத்து உள்நுழைந்த மெய்ஞ்ஞானிகளோ பிறவிப் பெருங்கடலை முற்றிலும் கடந்து நிற்பது திண்ணமாகும். புண்ணியங்கள் மறுபிறவியைத் தரும்; ஆனால் அகந்தையை உடைப்பதே நிரந்தர முக்தியைத் தரும்.

Gifts are sorted by what they buy. Everyone who set down food lives on through many crores. Everyone who set down gold may play the lord and hold office. Everyone who set down a petition falls into the hot hell. The last gift is the printed கன்னம், and its exact sense beside food, gold, and petitions is uncertain. Those who set that down, if they stand having crossed, the line says the crossing is certain.

The teaching

Sivavakkiyar distinguishes between worldly karmic charity (அறம் / தானம்) and spiritual transcendence. Those who give food (அன்னதானம்) to feed hungry bellies earn longevity and prosperity across many crores of lifetimes; those who gift gold (சொர்ணம் / சொன்னம்) gain earthly authority, rulership, and aristocratic dominion (துரைத்தனம்). But those who foster divisions, betrayal, or deceitful petitions (விண்ணம் / விள்ளல்) tumble into the scorching fires of hell. In contrast, those who penetrate the barrier / make the secret spiritual breakthrough into the inner sanctum (கன்னமிட்ட பேர் = like an esoteric thief breaking through the wall of ego, or offering genuine humble surrender at the cheek/threshold) triumphantly cross the ocean of birth and death (கடந்து நிற்றல் திண்ணமே). Worldly charity yields temporary worldly fruit, but shattering the fortress of ego guarantees permanent liberation.

Verse 191

1ஓதொணாமல் நின்றநீர் உறக்கம்ஊணும் அற்றநீர்
2சாதிபேதம் அற்றநீர் சங்கையின்றி நின்ற நீர்
3கோதிலாத அறிவிலே குறிப்புணர்ந்து நின்றநீர்
4ஏதும்இன்றி நின்றநீர் இயங்குமாறு எங்ஙனே?

1Odhonaamal ninraniir urakkamuunum atraniir
2Saadhipeedham atraniir sangaiyinri ninra niir
3Kodhilaadha arivilee kurippunarndhu ninraniir
4Eedhuminri ninraniir iyangumaaru engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சீவன் முக்தரின் சகச சமாதி நிலையையும் அவர்களின் வியத்தகு தன்மையையும் சிவவாக்கியர் பரவசத்தோடு போற்றுகிறார். வாயினால் ஓதும் நூல்களையும் மந்திரங்களையும் கடந்து நின்றவரே! உடலின் உறக்கத்தையும் உணவையும் கூடத் துறந்து நிற்கும் தூயவரே! சாதி குல பேதங்களை வேரறுத்து எவ்வித சந்தேகமும் ஐயமும் இன்றித் தெளிந்து நின்றவரே! மாசற்ற தூய பேரறிவிலே பரம்பொருளின் உட்கூறிப்பை உணர்ந்து, 'யான், எனது' என்ற பற்றுகள் ஏதுமின்றி நின்றவரே! பிரம்மத்தோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட நீர், இந்த உலகத்தில் உடலோடு எவ்வாறு இயங்குகிறீர்? உலக மாயையைத் தாண்டிப் பிரம்மமாய் வாழும் ஜீவன் முக்தரின் நிலையை இப்பாடல் வியந்து வணங்குகிறது.

A person is described by what has dropped away. You stand unable to chant. Sleep and food are gone. Caste division is gone. You stand without doubt. In knowledge that has no flaw you have caught the mere sign, and you stand. Then you stand with nothing at all. The singer's question is tender and direct. You who stand like this, how is it that you still move?

The teaching

A deeply moving portrait of the Sahaja Samadhi and Jivanmukti (living liberation) of the realized Siddha. You have transcended the need for verbal chanting and scriptural recitation (ஓதொணாமல் நின்ற நீர்); your attachment to bodily sleep and material food has completely dropped away (உறக்கம் ஊணும் அற்ற நீர்); you have completely eradicated the toxic illusion of caste distinctions and social divisions (சாதிபேதம் அற்ற நீர்); you stand devoid of all skepticism and philosophical doubt (சங்கை இன்றி நின்ற நீர்). Anchored in flawless, unblemished pure Consciousness (கோதிலாத அறிவு), intuitively perceiving the subtle divine sign, you abide having surrendered all possessions and ego-attachments (ஏதும் இன்றி நின்ற நீர்). Sivavakkiyar asks with profound mystical tenderness: having dissolved completely into the unconditioned void of Being, how is it that you still walk and function within this mortal world?

Verse 192

1பிறந்தபொது கோவணம் இலங்குநூல் குடுமியும்
2பிறந்ததுடன் பிறந்ததோ, பிறங்குநூலி உடங்கெலாம்
3மறந்தநாலு வேதமும் மனத்துளே உதித்ததோ?
4நிலம்பிளந்து வான்இடிந்து நின்றதுஎன்ன வல்லீரே?

1Pirandhapodhu kovanam ilangunuul kudumiyum
2Pirandhadhudan pirandhadho, pirangunuuli udangelaam
3Marandhanaalu veedhamum manaththulee udhiththadho?
4Nilambilandhu vaanidindhu ninradhuenna valliiree?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிறப்பால் வரும் சாதி பேதங்களையும் வேதியர்களின் போலி மேட்டிமைவாதத்தையும் சிவவாக்கியர் சுட்டெரிக்கும் கேள்விகளால் தகர்க்கிறார். தாயின் கருப்பையிலிருந்து நீங்கள் பிறந்த போது, கோவணமும் மார்பில் மின்னும் பூணூல் கயிறும் தலையில் குடுமியுமாகவா பிறந்தீர்கள்? இவை உடலோடு சேர்ந்து பிறந்தவையா? மறந்துபோன நால்வேதங்களும் பிறந்த குழந்தையாய் இருக்கும் போதே உங்கள் மனதில் உதித்துவிட்டனவா? அனைத்தும் சமமாகப் பிறக்கும் போது செயற்கையாக சாதி வேற்றுமைகளைக் கற்பித்துக் கொண்டு, அந்தப் பொய்மை உடையும் போது பூமி பிளந்து வானமே இடிந்து விழுந்துவிட்டது போலப் பதறுவது எத்தகைய மூடத்தனம்! இயற்கை படைப்பில் அனைத்து மனிதர்களும் சமமே என்பதை எவராலும் மறுக்க முடியாது.

The marks of a ritual life are asked whether they were born with the child. At the moment of birth, was the loincloth there, the shining thread, the tuft of hair? The printed next line is compressed. Were they born along with the birth, the shining thread and the whole body? Did the four forgotten Vedas rise inside the mind? Earth splitting and the sky falling, the singer asks the capable one what this upheaval of custom is.

The teaching

One of Sivavakkiyar's most lethal and iconic attacks on the hereditary caste hierarchy and the myth of priestly supremacy. At the moment you emerged naked from your mother's womb (பிறந்த போது), did you arrive wearing a sacred loincloth, a shining sacred thread across your chest (இலங்கு நூல்), and a priestly tuft on your head (குடுமி)? Did these ritual markers of high-caste superiority grow naturally as part of your physical body? Did the four forgotten Vedas spontaneously dawn inside your infant mind at birth? Why then do you invent artificial social hierarchies and claim divine pedigree over fellow human beings? Sivavakkiyar boldly proclaims that if the artificial foundations of caste and ritual superstition were exposed and demolished, orthodoxy would cry out as though the earth were splitting open and the sky collapsing (நிலம் பிளந்து வான் இடிந்து நின்றது). Nature creates all humans equal; caste is a man-made fraud.

Verse 193

1துருத்தியுண்டு கொல்லனுண்டு சொர்ணமான சோதியுண்டு
2திருத்தமாம் மனத்தில்உன்னித் திகழஊத வல்லீரேல்,
3பெருத்ததூண் இலங்கியே பிழம்பதாய் விரிந்திடும்
4நிருத்தமான சோதியும் நீயும்அல்லது இல்லையே.

1Thuruththiyundu kollanundu sornamaana sodhiyundu
2Thiruththamaam manaththilunnith thigazhauudha valliireel,
3Peruththadhuun ilangiyee pizhambadhaay virindhidum
4Niruththamaana sodhiyum niiyumalladhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கொல்லன் உலைக்கள உருவகத்தின் வாயிலாக வாசி யோகத்தையும் அத்துவித ஐக்கியத்தையும் சிவவாக்கியர் அற்புதமாக விவரிக்கிறார். உடலினுள்ளே பிராண வாயுவை இயக்கும் துருத்தி உண்டு; விவேகம் மிக்க கொல்லனாகிய மனமுண்டு; உருக்கிப் புடமிடப்படும் தங்கம்போன்ற ஆத்ம ஜோதியும் உண்டு. மாசற்ற உள்ளத்தோடு அந்த வாசித் துருத்தியைக் கொண்டு மூலாதாரத் தீயை ஊதி எழுப்ப வல்லவர்களானால், சுழுமுனை நாடியானது ஒளிவீசும் பெருந்தூணாக எழும்பி பேரொளிப் பிழம்பாய் விரியும். அந்தப் பரவச நிலையில் தாண்டவமாடும் பரமசிவனின் திருக்கூத்துச் சோதியும், உன்னுடைய நிஜ சொரூபமும் அன்றி இந்த அகிலத்தில் வேறெதுவுமே இல்லை என்ற அத்வைதப் பெருநிலை கைகூடும்.

There is a bellows, there is a smith, and there is a radiance that is gold. If you can hold this in the mind that sets things right, and blow until it blazes, a great pillar will shine and spread as a vast mass. The printed பிழம்பதாய் names that spreading bulk. At the end only two things remain. The light that is the dance, and you. Nothing else is admitted into the workshop.

The teaching

The magnificent inner blacksmith forge of Vasi Yoga and non-dual awakening. Inside the human organism exists the bellows (துருத்தி = the lungs and pranic breath), the master blacksmith (கொல்லன் = the discriminating intellect / Kundalini practitioner), and the pure golden Radiance (சொர்ணமான சோதி = the indwelling Atman). If the yogi can steady the purified mind and blow the breath through the bellows with focused intensity (திகழ ஊத வல்லீரேல்), the inner fire blazes! From the Muladhara to the Sahasrara, a colossal pillar of radiant light (பெருத்த தூண் / the fiery Sushumna shaft / Lingodbhava) shines forth and expands into a boundless cosmic effulgence (பிழம்பதாய் விரிந்திடும்). In that supreme state of ecstatic absorption, all duality vanishes: there remains only the ecstatic Dancing Light of Shiva (நிருத்தமான சோதி) and your own real Self (நீயும்)—and absolutely nothing else in all existence! Tat Tvam Asi.

Verse 194

1வேடமிட்டு மின்துலக்கி மிக்கதூப தீபமாய்
2ஆடறுத்து கூறுபோட்ட அவர்கள்போலும் பண்ணுறீர்
3தேடிவத்த செம்பெலாம் திரள்படப் பரப்பியே
4போடுகின்ற புட்பபூசை பூசைஎன்ன பூசையே?

1Veedamittu mindhulakki mikkadhuupa thiipamaay
2Aadaruththu kuurupotta avargalpolum pannuriir
3Theedivaththa sembelaam thiralpadap parappiyee
4Poduginra putpapuusai puusaienna puusaiyee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

செப்புச் சிலைகளுக்கும் ஆடம்பரப் புறச்சடங்குகளுக்கும் மலரிட்டு வழிபடும் போலி பக்தியை சிவவாக்கியர் எள்ளி நகையாடுகிறார். சமய வேடங்களைப் புனைந்து, பித்தளை செம்புச் சிலைகளை மின்னத் துடைத்து, தூப தீபங்களை ஏற்றி, ஊரில் ஆடுகளை வெட்டிக் கூறுபோடும் கசாப்புக் கடைக்காரர்களைப் போல நீங்கள் செய்கிறீர்களே! ஊரெல்லாம் திரிந்து சேர்த்த செப்புப் பாத்திரங்களையும் காசுகளையும் பரப்பி வைத்து, உயிரற்ற உலோகத்தின் மீது மலர்களை வாரி இறைக்கும் இந்தப் பூசை ஒரு பூசையாகுமா? புறத்தில் சிலைகளுக்குச் செய்யும் ஆடம்பர வழிபாடுகள் இறைவனை அடைய உதவாது; அகத்திலே எழும் அன்பும் தன்னையறிதலுமே உண்மையான பூசையாகும்.

Costume, polished brightness, thick incense, and lamps open the scene. Then the people being imitated are named by what they did. They cut the goat and divided the shares. Red metal that was sought and heated is spread until it heaps. On top of that comes the flower worship. The singer asks what worship that worship is. The flowers sit on a cutting and a show.

The teaching

Sivavakkiyar ruthlessly deconstructs external temple ceremonialism, animal sacrifice, and materialistic worship. Posing in ornate religious costumes (வேடமிட்டு), polishing brass and copper idols to a gleaming shine, and creating dense smoke with incense and oil lamps, ritualists put on a grand theatrical show. Yet, their cruelty mirrors the violent butchery of those who slaughter goats and parcel out portions of meat in village sacrifices (ஆடறுத்து கூறு போட்ட)! They amass heaps of copper and worldly wealth around stone altars, mechanically scattering flowers (புட்ப பூசை) over lifeless metal and stone. Sivavakkiyar demands: What kind of true worship can this possibly be (பூசை என்ன பூசையே)? True worship is not a commercial spectacle or violent ritual performed over polished copper, but the silent offering of a surrendered heart at the altar of the living inner Divine.

Verse 195

1முட்டுகண்ட தூமையின் முளைத்தெழுந்த சீவனை
2கட்டிக்கொண்டு நின்றிடம் கடந்துநோக்க வல்லீரேல்
3திட்டும்அற்று சுட்டும்அற்று முடியில்நின்ற நாதனை
4எட்டுத்திக்கும் கையினால் இருந்தவீட தாகுமே.

1Muttuganda thuumaiyin mulaiththezhundha siivanai
2Kattikkondu ninridam kadandhunokka valliireel
3Thittumatru suttumatru mudiyilninra naadhanai
4Ettuththikkum kaiyinaal irundhaviida thaagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கருவறைத் தோற்றத்தைத் தாண்டி கபால மோட்சத்தை எட்டும் ஆன்ம விடுதலையை சிவவாக்கியர் விளக்குகிறார். தாயின் உதிரத்தாலும் கருமுட்டையாலும் உருவான இந்த சரீரத்தின் மீது பற்றுக்கொண்டு, பிறப்புக்குக் காரணமான இச்சையிலேயே மனிதர்கள் கட்டுண்டு கிடக்கின்றனர். அந்த உடல் பற்றையும் காம மாயையையும் கடந்து அகமுகமாய் நோக்க வல்லவர்களுக்கு, புறக் குறைகளும் மனக் கற்பிதங்களும் அற்று கபால உச்சியில் (சகஸ்ராரத்தில்) சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கும் பரம நாதன் புலப்படுவான். அந்த எல்லையற்ற பரவெளியை அடைந்த ஞானிக்கு, எட்டுத் திக்குகளும் அகண்ட பிரபஞ்சமுமே தான் அமர்ந்திருக்கும் சொந்த வீடாகி விடும்.

Life is said to have sprouted from the tūmai, the source-fluid of this song, at the place where that fluid met its block. If you can look past the spot where you stand clinging, you meet a lord at the crown who is without blame and without burning. With hands toward the eight directions, the house where he was becomes that very place. Birth from the fluid is the beginning. The crown is where the looking arrives.

The teaching

Sivavakkiyar tracks the soul's journey from maternal conception to supreme cranial liberation (Sahasrara). The embodied soul (சீவன்) first sprouted and came into being from maternal menstrual blood and uterine fluid (தூமை / முட்டுகண்ட தூமை = the ovum and generative fluids in the mother's womb). Humans remain trapped in bodily clinging, fixated on the physical origin and sexual attachments of birth. Yet, if the yogi has the spiritual capacity to look far beyond this place of biological bondage (கடந்து நோக்க வல்லீரேல்), they perceive the Supreme Lord (நாதன்) shining at the crown of the head (முடி / Sahasrara)—utterly free from all blame, mental projections, and dualistic pointing (திட்டும் அற்று சுட்டும் அற்று). At that pinnacle of realization, the boundaries of the individual body dissolve into the eight directions, and the entire infinite cosmos becomes the yogi's own eternal dwelling (இருந்த வீடதாகுமே).