சிவவாக்கியம்

Verse 195

1முட்டுகண்ட தூமையின் முளைத்தெழுந்த சீவனை
2கட்டிக்கொண்டு நின்றிடம் கடந்துநோக்க வல்லீரேல்
3திட்டும்அற்று சுட்டும்அற்று முடியில்நின்ற நாதனை
4எட்டுத்திக்கும் கையினால் இருந்தவீட தாகுமே.

1Muttuganda thuumaiyin mulaiththezhundha siivanai
2Kattikkondu ninridam kadandhunokka valliireel
3Thittumatru suttumatru mudiyilninra naadhanai
4Ettuththikkum kaiyinaal irundhaviida thaagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கருவறைத் தோற்றத்தைத் தாண்டி கபால மோட்சத்தை எட்டும் ஆன்ம விடுதலையை சிவவாக்கியர் விளக்குகிறார். தாயின் உதிரத்தாலும் கருமுட்டையாலும் உருவான இந்த சரீரத்தின் மீது பற்றுக்கொண்டு, பிறப்புக்குக் காரணமான இச்சையிலேயே மனிதர்கள் கட்டுண்டு கிடக்கின்றனர். அந்த உடல் பற்றையும் காம மாயையையும் கடந்து அகமுகமாய் நோக்க வல்லவர்களுக்கு, புறக் குறைகளும் மனக் கற்பிதங்களும் அற்று கபால உச்சியில் (சகஸ்ராரத்தில்) சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கும் பரம நாதன் புலப்படுவான். அந்த எல்லையற்ற பரவெளியை அடைந்த ஞானிக்கு, எட்டுத் திக்குகளும் அகண்ட பிரபஞ்சமுமே தான் அமர்ந்திருக்கும் சொந்த வீடாகி விடும்.

Life is said to have sprouted from the tūmai, the source-fluid of this song, at the place where that fluid met its block. If you can look past the spot where you stand clinging, you meet a lord at the crown who is without blame and without burning. With hands toward the eight directions, the house where he was becomes that very place. Birth from the fluid is the beginning. The crown is where the looking arrives.

The teaching

Sivavakkiyar tracks the soul's journey from maternal conception to supreme cranial liberation (Sahasrara). The embodied soul (சீவன்) first sprouted and came into being from maternal menstrual blood and uterine fluid (தூமை / முட்டுகண்ட தூமை = the ovum and generative fluids in the mother's womb). Humans remain trapped in bodily clinging, fixated on the physical origin and sexual attachments of birth. Yet, if the yogi has the spiritual capacity to look far beyond this place of biological bondage (கடந்து நோக்க வல்லீரேல்), they perceive the Supreme Lord (நாதன்) shining at the crown of the head (முடி / Sahasrara)—utterly free from all blame, mental projections, and dualistic pointing (திட்டும் அற்று சுட்டும் அற்று). At that pinnacle of realization, the boundaries of the individual body dissolve into the eight directions, and the entire infinite cosmos becomes the yogi's own eternal dwelling (இருந்த வீடதாகுமே).

Verse 196

1அருக்கனோடு சோமனும் அதுக்கும் அப்புறத்திலே
2நெருக்கிஏறு தாரகை நெருங்கிநின்ற நேர்மையை
3உருக்கிஓர் எழுத்துமே ஒப்பிலாத வெளியிலே
4இருக்கவல்ல பேரலோ இனிப்பிறப்பது இல்லையே.

1Arukkanodu somanum adhukkum appuraththilee
2Nerukkieeru thaaragai nerungininra neermaiyai
3Urukkior ezhuththumee oppilaadha veliyilee
4Irukkavalla peeralo inippirappadhu illaiyee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 197. It explains a word in this song: அருக்கன் - சூரியன், சோமன் - சந்திரன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தில் சூரிய சந்திர மண்டலங்களைக் கடந்து பாழ்வெளியில் நிலைபெறும் உன்னத முக்தி நிலையை சித்தர் அருள்கிறார். உடலிலுள்ள சூரிய நாடியாகிய பிங்கலையையும், சந்திர நாடியாகிய இடகலையையும் கடந்து, புருவ மத்தியில் விண்மீன்கள் போலத் தோன்றும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களையும் தாண்டி மேலேற வேண்டும். அங்கே சகல தத்துவங்களையும் ஒருமுகப்படுத்தி, பிரணவமாகிய ஓரெழுத்தை நிகரற்ற பரவெளியில் (சிதாகாயத்தில்) நிலைநிறுத்தி அசையாது லயிக்க வல்ல மெய்ஞ்ஞானிகளுக்கு மீண்டும் ஒரு பிறவி என்பது எக்காலத்தும் உண்டாகாது.

A gloss beside this song names arukkan as the sun and soman as the moon. Past the sun and the moon, and past even that beyond, stars that climb by pressing close stand crowded together, and their crowding is called a straightness. Melt that straightness to a single letter, in a space that has no comparison. The people who are able to remain there are asked as if the answer were already yes. For them there is no being born again.

The teaching

Cosmic Kundalini ascension beyond the sun, moon, and stars into the peerless Void (ஒப்பிலாத வெளி). In the subtle body, the solar channel (அருக்கன் / Pingala) and the lunar channel (சோமன் / Ida) are transcended. Ascending far beyond them through the Sushumna, past the crowded constellations of inner mystical stars (தாரகை / the luminous starry visions of the Ajna), the yogi melts all cosmic multiplicity and subtle structures into the singular primordial letter (ஓர் எழுத்து = Pranava / Sivam). Anchoring this unconditioned sound in the peerless, shoreless Void of Pure Consciousness (ஒப்பிலாத வெளி / Chidakasha), the yogi attains permanent absorption. Those rare masters who are capable of abiding immovably in this transcendent emptiness have eradicated every root of karma—for them, there is never another birth (இனிப் பிறப்பது இல்லையே).

Verse 197

1மூலவட்டம் மீதிலே முளைத்தஅஞ்சு எழுத்தின்மேல்
2கோலவட்டம் மூன்றுமாய் குலைந்தலைந்து நின்றநீர்
3ஓலைவட்ட மன்றுளே நவின்றஞானம் ஆகிலோ
4ஏலவட்டம் ஆகியே இருந்ததே சிவாயமே.

1Muulavattam miidhilee mulaiththaanju ezhuththinmeel
2Kolavattam muunrumaay kulaindhalaindhu ninraniir
3Olaivatta manrulee navinragnaanam aagilo
4Eelavattam aagiyee irundhadhee sivaayamee.

Printed in the source at the start of verse 197, this gloss explains a word in verse 196: அருக்கன் - சூரியன், சோமன் - சந்திரன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதார மண்டலமும் பஞ்சாட்சரப் பேறும் சித்திக்க வேண்டிய நெறியை சிவவாக்கியர் தெளிவுபடுத்துகிறார். உடலின் அடித்தளமாகிய மூலாதார வட்டத்தில் முளைத்தெழுந்த திருவைந்தெழுத்தின் மேல் மனம் பதியாமல், சூரிய சந்திர அக்னி மண்டலங்களிலும் நனவு கனவு சுழுத்தி என்ற முப்புடிகளிலும் மனதை அலைபாய விடுகிறீர்களே! அங்ஙனம் அலையாமல், இதயக் கமலமாகிய ஞான சபையிலே உணர்த்தப்படும் மெய்யறிவை உள்ளத்தில் பதிய வைத்தால், அலைந்த மனமும் வாசியும் சுழுமுனையில் ஒரு வட்டமாய் நிலைபெறும்; அப்போது எங்கும் நிறைந்திருப்பது சிவாயப் பரம்பொருளே என்பது தெளிவாகும்.

On the root-circle, five letters have sprouted, and you have stood upon them scattered as three circling ornaments, disordered and drifting. The third line sets a condition in a hall of palm-leaf circles, knowledge that was recited there. If that comes to be, what remains as the ஏல circle is Sivayam. ஏலவட்டம் is printed as its own name, and its exact sense beside the other circles is uncertain. The five letters and the scattered three are what the verse is trying to still.

The teaching

Mastering the subtle mandalas and establishing stability in the Five Letters (Panchakshara). Upon the foundational circle of the Muladhara (மூல வட்டம்), the Five Letters have sprouted as the root matrix of life. Yet, human consciousness remains scattered, tossed, and adrift across the three shifting mandalas (the circles of Sun, Moon, and Fire, or the three states of waking, dreaming, and deep sleep). If, instead of remaining scattered, the seeker internalizes the sacred wisdom inscribed in the subtle palm-leaf hall of the heart (ஓலைவட்ட மன்றுளே நவின்ற ஞானம்), all scattered geometric energies unify into a harmonious, unbroken circular wholeness (ஏலவட்டம்). In that stabilized state of enlightened consciousness, everything is realized as the eternal, immovable presence of Sivayam.

Verse 198

1சுக்கிலத் திசையுளே சுரோணிதத்தின் வாசலுள்
2முத்துசரம் எட்டுளே மூலாதார வறையிலே
3அச்சமற்ற சவ்வுளே அரிஅரன் அயனுமாய்
4உச்சரிக்கும் மந்திரம் உண்மையே சிவாயமே.

1Sukkilath thisaiyulee suronidhaththin vaasalul
2Muththusaram ettulee muulaadhaara varaiyilee
3Achchamatra savvulee ariaran ayanumaay
4Uchcharikkum mandhiram unmaiyee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிர் உற்பத்தியின் புனிதத்தையும், கருவிலேயே ஒலிக்கும் சிவாய நாமத்தின் மகத்துவத்தையும் சிவவாக்கியர் பறைசாற்றுகிறார். தந்தையின் சுக்கிலமும் தாயின் சுரோணிதமும் இணையும் உன்னத வாயிலில், எட்டுவகைத் தாதுக்களும் கூடும் மூலாதார அறையிலே, அச்சமற்ற பாதுகாப்பான கருப்பைச் சவ்வுக்குள்ளேயே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் தொழில்களைப் புரியும் மும்மூர்த்திகளும் (அரி, அரன், அயன்) உடனிருந்து தொழிற்படுகின்றனர். அங்கே தாயின் கருவறையிலேயே இயற்கையாய் இடைவிடாது ஒலிக்கும் அஜபா மந்திரம் அந்த உண்மையான 'சிவாயம்' அன்றி வேறில்லை. பிறப்பிலிருந்தே இயங்கும் சிவத்துவத்தை உணர்வதே மெய்யறிவாகும்.

The name is placed in the body's origin. In the direction of semen, inside the gate of the uterine blood, among eight strings of pearls, on the mountain of the root-support, inside the membrane that has no fear, Hari, Hara, and Aya are present together. The mantra uttered there is, in truth, Sivayam. The three stand at this gate. The five-letter name is what the line says is spoken at the root.

The teaching

The sanctification of biological conception and the primordial presence of the Trinity at the Muladhara. Within the meeting point of the father's semen (சுக்கிலம்) and the mother's ovum/blood (சுரோணிதம்), inside the eight subtle pearl-strands of vital essence and the primordial chamber of the Muladhara (மூலாதார வரை), consciousness takes root. Within the fearless, protective embryonic membrane (அச்சமற்ற சவ்வு), the cosmic functions of creation, preservation, and dissolution—personified as Hari (Vishnu), Haran (Shiva), and Ayan (Brahma)—are simultaneously present. And the primordial, ceaseless mantra that is naturally uttered at this sacred root of all embodied life is, in absolute truth, the beginningless name: Sivayam! Sivavakkiyar demonstrates that the Five Letters are not an external human chant, but the very biological and cosmic pulsation that breathes life into the womb.

Verse 199

1பூவும்நீரும் என்மனம் பொருந்துகோயில் என்உளம்
2ஆவியோடி லிங்கமாய் அகண்டம்எங்கும் ஆகிலும்
3மேவுகின்ற ஐவரும் விளங்குதூப தீபமாய்
4ஆடுகின்ற கூத்தனுக்கோர் அந்திசந்தி இல்லையே.

1Puuvumniirum enmanam porundhugoyil enulam
2Aaviyodi lingamaay agandamengum aagilum
3Meevuginra aivarum vilangudhuupa thiipamaay
4Aaduginra kuuththanukkor andhisandhi illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் இலக்கியத்தின் சிகரமாய் விளங்கும் இப்பாடலில் சிவவாக்கியர் கோயில் வழிபாட்டை முற்றிலும் அகமுகப்படுத்துகிறார். இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கும் மலரும் தீர்த்தமும் எனது தூய்மையான மனமேயாகும்; அவன் வீற்றிருக்கும் திருக்கோயில் எனது உள்ளமே; உடலிலே உலவும் பிராண வாயுவே அகண்டமெங்கும் வியாபித்திருக்கும் சிவலிங்கமாகும்; உடலின் ஐம்பொறிகளே அவனுக்குக் காட்டப்படும் தூப தீபங்களாகும். இவ்வாறு விழிப்படைந்த ஆன்மாவின் உள்ளே இடைவிடாது ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் அந்த நடராஜப் பெருமானுக்குக் காலையும் மாலையும் என்ற அந்தி சந்தி வழிபாட்டு எல்லைகள் ஏதுமில்லை; காலத்தைக் கடந்த அக வழிபாடே நித்திய வழிபாடாகும்!

Flower and water are the mind. The temple that fits is the inner. Though the linga moves with the breath and becomes the undivided whole everywhere, the five who come to dwell there shine as incense and lamp. For the dancer who is dancing, there is no dusk rite and no dawn rite. The offerings have moved inside the one who dances.

The teaching

One of the most glorious and celebrated zeniths of Sivavakkiyar's Siddha poetry, completely internalizing all temple worship into the living sanctuary of consciousness. External flowers and ritual bathing waters are replaced by the purified mind (பூவும் நீரும் என் மனம்); the true, fitting temple is one's own heart and inner awareness (பொருந்து கோயில் என் உளம்). The Shiva Linga is not a carved stone pillar, but the vibrant life-breath (ஆவி / Prana) dancing through the body and expanding into the boundless, undivided cosmos (அகண்டம் எங்கும்). The five senses and the five elements dwell as the glowing incense and shining sacred lamps of this internal liturgy. For the supreme Cosmic Dancer (ஆடுகின்ற கூத்தன் / Nataraja) who ceaselessly performs His ecstasy within the awakened soul, there is no dawn ritual and no dusk ritual (அந்தி சந்தி இல்லையே)—all arbitrary temporal boundaries of orthodox worship dissolve into the eternal, uninterrupted liturgy of living awareness.

Verse 200

1உருக்கலந்த பின்னலோ உன்னைநான் அறிந்தது
2இருக்கில்என், மறைக்கில்என் நினைந்திருந்த போதெலாம்
3உருக்கலந்து நின்றபோது நீயும்நானும் ஒன்றலோ?
4திருக்கலந்து போதலோ தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Urukkalandha pinnalo unnainaan arindhadhu
2Irukkilen, maraikkilen ninaindhirundha podhelaam
3Urukkalandhu ninrapodhu niiyumnaanum onralo?
4Thirukkalandhu podhalo thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சீவனும் பரமசிவனும் ஒன்றேயெனும் அத்வைதப் பேரனுபூதியைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் உரைக்கிறார். புறவுருவ வழிபாடுகளும், நான் எனது என்ற அகந்தைக் கூறுகளும் ஞானத்தீயில் உருகிக் கரையும்போதே மெய்யறிவு உதயமாகிறது. இறைவன் புறத்தே காட்சி தந்தாலும், அல்லது தன்னை மறைத்துக் கொண்டாலும், அவனது பிரிவற்ற நினைவிலேயே மூழ்கியிருக்கும் யோகிக்கு எவ்வித பேதமும் தோன்றுவதில்லை. சீவனும் சிவமும் உருக்கலந்து நின்ற அந்தரங்கப் பெருவெளியில், "நீயும் நானும் ஒன்றல்லவோ?" என்று துவைத மாயையைச் சுட்டெரிக்கும் வினா எழுகிறது. திருவருளாகிய பேரொளி உள்ளே கலந்து இருமையை அழிக்கையில், அங்குப் பிரகாசிப்பது நித்தியப் பொருளான 'சிவாய' மெனும் சுயஞ்சோதியே என்பதைச் சித்தர் பெருமான் தெள்ளென விளக்குகிறார்.

After the dancer has been left without a dusk rite or a dawn rite, these lines turn to knowing. The speaker came to know you only once form had melted. Presence and hiding weigh the same, because the mind had already been full of you the whole time. When the two stood with their forms melted together, the question draws close: were you and I not one? The clarity that follows has a name. Once the sacred has mingled and passed, what stands clear is Sivayam.

The teaching

Sivavakkiyar articulates the zenith of Advaitic (non-dual) union, where the boundary between the individual seeker and the Divine entirely dissolves. As long as consciousness is anchored to external forms and the dualistic illusion of individuality, God remains a distant concept. But once gross embodiment and subtle ego melt together in the furnace of inner contemplation (உருக்கலந்த பின்னல்), true gnosis dawns. Whether the Divine appears manifest or remains concealed is of no consequence to the realized Siddha whose awareness is continually steeped in the sacred presence. In this state of total unitive absorption, subject and object merge into an indivisible whole—"were you and I not one?" (நீயும் நானும் ஒன்றலோ). When divine grace intermingles and dissolves all worldly perceptions, what shines forth in immaculate clarity is the pure essence of Sivayam.