சிவவாக்கியம்

Verse 197

1மூலவட்டம் மீதிலே முளைத்தஅஞ்சு எழுத்தின்மேல்
2கோலவட்டம் மூன்றுமாய் குலைந்தலைந்து நின்றநீர்
3ஓலைவட்ட மன்றுளே நவின்றஞானம் ஆகிலோ
4ஏலவட்டம் ஆகியே இருந்ததே சிவாயமே.

1Muulavattam miidhilee mulaiththaanju ezhuththinmeel
2Kolavattam muunrumaay kulaindhalaindhu ninraniir
3Olaivatta manrulee navinragnaanam aagilo
4Eelavattam aagiyee irundhadhee sivaayamee.

Printed in the source at the start of verse 197, this gloss explains a word in verse 196: அருக்கன் - சூரியன், சோமன் - சந்திரன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதார மண்டலமும் பஞ்சாட்சரப் பேறும் சித்திக்க வேண்டிய நெறியை சிவவாக்கியர் தெளிவுபடுத்துகிறார். உடலின் அடித்தளமாகிய மூலாதார வட்டத்தில் முளைத்தெழுந்த திருவைந்தெழுத்தின் மேல் மனம் பதியாமல், சூரிய சந்திர அக்னி மண்டலங்களிலும் நனவு கனவு சுழுத்தி என்ற முப்புடிகளிலும் மனதை அலைபாய விடுகிறீர்களே! அங்ஙனம் அலையாமல், இதயக் கமலமாகிய ஞான சபையிலே உணர்த்தப்படும் மெய்யறிவை உள்ளத்தில் பதிய வைத்தால், அலைந்த மனமும் வாசியும் சுழுமுனையில் ஒரு வட்டமாய் நிலைபெறும்; அப்போது எங்கும் நிறைந்திருப்பது சிவாயப் பரம்பொருளே என்பது தெளிவாகும்.

On the root-circle, five letters have sprouted, and you have stood upon them scattered as three circling ornaments, disordered and drifting. The third line sets a condition in a hall of palm-leaf circles, knowledge that was recited there. If that comes to be, what remains as the ஏல circle is Sivayam. ஏலவட்டம் is printed as its own name, and its exact sense beside the other circles is uncertain. The five letters and the scattered three are what the verse is trying to still.

The teaching

Mastering the subtle mandalas and establishing stability in the Five Letters (Panchakshara). Upon the foundational circle of the Muladhara (மூல வட்டம்), the Five Letters have sprouted as the root matrix of life. Yet, human consciousness remains scattered, tossed, and adrift across the three shifting mandalas (the circles of Sun, Moon, and Fire, or the three states of waking, dreaming, and deep sleep). If, instead of remaining scattered, the seeker internalizes the sacred wisdom inscribed in the subtle palm-leaf hall of the heart (ஓலைவட்ட மன்றுளே நவின்ற ஞானம்), all scattered geometric energies unify into a harmonious, unbroken circular wholeness (ஏலவட்டம்). In that stabilized state of enlightened consciousness, everything is realized as the eternal, immovable presence of Sivayam.

Verse 198

1சுக்கிலத் திசையுளே சுரோணிதத்தின் வாசலுள்
2முத்துசரம் எட்டுளே மூலாதார வறையிலே
3அச்சமற்ற சவ்வுளே அரிஅரன் அயனுமாய்
4உச்சரிக்கும் மந்திரம் உண்மையே சிவாயமே.

1Sukkilath thisaiyulee suronidhaththin vaasalul
2Muththusaram ettulee muulaadhaara varaiyilee
3Achchamatra savvulee ariaran ayanumaay
4Uchcharikkum mandhiram unmaiyee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிர் உற்பத்தியின் புனிதத்தையும், கருவிலேயே ஒலிக்கும் சிவாய நாமத்தின் மகத்துவத்தையும் சிவவாக்கியர் பறைசாற்றுகிறார். தந்தையின் சுக்கிலமும் தாயின் சுரோணிதமும் இணையும் உன்னத வாயிலில், எட்டுவகைத் தாதுக்களும் கூடும் மூலாதார அறையிலே, அச்சமற்ற பாதுகாப்பான கருப்பைச் சவ்வுக்குள்ளேயே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் தொழில்களைப் புரியும் மும்மூர்த்திகளும் (அரி, அரன், அயன்) உடனிருந்து தொழிற்படுகின்றனர். அங்கே தாயின் கருவறையிலேயே இயற்கையாய் இடைவிடாது ஒலிக்கும் அஜபா மந்திரம் அந்த உண்மையான 'சிவாயம்' அன்றி வேறில்லை. பிறப்பிலிருந்தே இயங்கும் சிவத்துவத்தை உணர்வதே மெய்யறிவாகும்.

The name is placed in the body's origin. In the direction of semen, inside the gate of the uterine blood, among eight strings of pearls, on the mountain of the root-support, inside the membrane that has no fear, Hari, Hara, and Aya are present together. The mantra uttered there is, in truth, Sivayam. The three stand at this gate. The five-letter name is what the line says is spoken at the root.

The teaching

The sanctification of biological conception and the primordial presence of the Trinity at the Muladhara. Within the meeting point of the father's semen (சுக்கிலம்) and the mother's ovum/blood (சுரோணிதம்), inside the eight subtle pearl-strands of vital essence and the primordial chamber of the Muladhara (மூலாதார வரை), consciousness takes root. Within the fearless, protective embryonic membrane (அச்சமற்ற சவ்வு), the cosmic functions of creation, preservation, and dissolution—personified as Hari (Vishnu), Haran (Shiva), and Ayan (Brahma)—are simultaneously present. And the primordial, ceaseless mantra that is naturally uttered at this sacred root of all embodied life is, in absolute truth, the beginningless name: Sivayam! Sivavakkiyar demonstrates that the Five Letters are not an external human chant, but the very biological and cosmic pulsation that breathes life into the womb.

Verse 199

1பூவும்நீரும் என்மனம் பொருந்துகோயில் என்உளம்
2ஆவியோடி லிங்கமாய் அகண்டம்எங்கும் ஆகிலும்
3மேவுகின்ற ஐவரும் விளங்குதூப தீபமாய்
4ஆடுகின்ற கூத்தனுக்கோர் அந்திசந்தி இல்லையே.

1Puuvumniirum enmanam porundhugoyil enulam
2Aaviyodi lingamaay agandamengum aagilum
3Meevuginra aivarum vilangudhuupa thiipamaay
4Aaduginra kuuththanukkor andhisandhi illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் இலக்கியத்தின் சிகரமாய் விளங்கும் இப்பாடலில் சிவவாக்கியர் கோயில் வழிபாட்டை முற்றிலும் அகமுகப்படுத்துகிறார். இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கும் மலரும் தீர்த்தமும் எனது தூய்மையான மனமேயாகும்; அவன் வீற்றிருக்கும் திருக்கோயில் எனது உள்ளமே; உடலிலே உலவும் பிராண வாயுவே அகண்டமெங்கும் வியாபித்திருக்கும் சிவலிங்கமாகும்; உடலின் ஐம்பொறிகளே அவனுக்குக் காட்டப்படும் தூப தீபங்களாகும். இவ்வாறு விழிப்படைந்த ஆன்மாவின் உள்ளே இடைவிடாது ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் அந்த நடராஜப் பெருமானுக்குக் காலையும் மாலையும் என்ற அந்தி சந்தி வழிபாட்டு எல்லைகள் ஏதுமில்லை; காலத்தைக் கடந்த அக வழிபாடே நித்திய வழிபாடாகும்!

Flower and water are the mind. The temple that fits is the inner. Though the linga moves with the breath and becomes the undivided whole everywhere, the five who come to dwell there shine as incense and lamp. For the dancer who is dancing, there is no dusk rite and no dawn rite. The offerings have moved inside the one who dances.

The teaching

One of the most glorious and celebrated zeniths of Sivavakkiyar's Siddha poetry, completely internalizing all temple worship into the living sanctuary of consciousness. External flowers and ritual bathing waters are replaced by the purified mind (பூவும் நீரும் என் மனம்); the true, fitting temple is one's own heart and inner awareness (பொருந்து கோயில் என் உளம்). The Shiva Linga is not a carved stone pillar, but the vibrant life-breath (ஆவி / Prana) dancing through the body and expanding into the boundless, undivided cosmos (அகண்டம் எங்கும்). The five senses and the five elements dwell as the glowing incense and shining sacred lamps of this internal liturgy. For the supreme Cosmic Dancer (ஆடுகின்ற கூத்தன் / Nataraja) who ceaselessly performs His ecstasy within the awakened soul, there is no dawn ritual and no dusk ritual (அந்தி சந்தி இல்லையே)—all arbitrary temporal boundaries of orthodox worship dissolve into the eternal, uninterrupted liturgy of living awareness.

Verse 200

1உருக்கலந்த பின்னலோ உன்னைநான் அறிந்தது
2இருக்கில்என், மறைக்கில்என் நினைந்திருந்த போதெலாம்
3உருக்கலந்து நின்றபோது நீயும்நானும் ஒன்றலோ?
4திருக்கலந்து போதலோ தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Urukkalandha pinnalo unnainaan arindhadhu
2Irukkilen, maraikkilen ninaindhirundha podhelaam
3Urukkalandhu ninrapodhu niiyumnaanum onralo?
4Thirukkalandhu podhalo thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சீவனும் பரமசிவனும் ஒன்றேயெனும் அத்வைதப் பேரனுபூதியைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் உரைக்கிறார். புறவுருவ வழிபாடுகளும், நான் எனது என்ற அகந்தைக் கூறுகளும் ஞானத்தீயில் உருகிக் கரையும்போதே மெய்யறிவு உதயமாகிறது. இறைவன் புறத்தே காட்சி தந்தாலும், அல்லது தன்னை மறைத்துக் கொண்டாலும், அவனது பிரிவற்ற நினைவிலேயே மூழ்கியிருக்கும் யோகிக்கு எவ்வித பேதமும் தோன்றுவதில்லை. சீவனும் சிவமும் உருக்கலந்து நின்ற அந்தரங்கப் பெருவெளியில், "நீயும் நானும் ஒன்றல்லவோ?" என்று துவைத மாயையைச் சுட்டெரிக்கும் வினா எழுகிறது. திருவருளாகிய பேரொளி உள்ளே கலந்து இருமையை அழிக்கையில், அங்குப் பிரகாசிப்பது நித்தியப் பொருளான 'சிவாய' மெனும் சுயஞ்சோதியே என்பதைச் சித்தர் பெருமான் தெள்ளென விளக்குகிறார்.

After the dancer has been left without a dusk rite or a dawn rite, these lines turn to knowing. The speaker came to know you only once form had melted. Presence and hiding weigh the same, because the mind had already been full of you the whole time. When the two stood with their forms melted together, the question draws close: were you and I not one? The clarity that follows has a name. Once the sacred has mingled and passed, what stands clear is Sivayam.

The teaching

Sivavakkiyar articulates the zenith of Advaitic (non-dual) union, where the boundary between the individual seeker and the Divine entirely dissolves. As long as consciousness is anchored to external forms and the dualistic illusion of individuality, God remains a distant concept. But once gross embodiment and subtle ego melt together in the furnace of inner contemplation (உருக்கலந்த பின்னல்), true gnosis dawns. Whether the Divine appears manifest or remains concealed is of no consequence to the realized Siddha whose awareness is continually steeped in the sacred presence. In this state of total unitive absorption, subject and object merge into an indivisible whole—"were you and I not one?" (நீயும் நானும் ஒன்றலோ). When divine grace intermingles and dissolves all worldly perceptions, what shines forth in immaculate clarity is the pure essence of Sivayam.

Verse 201

1சிவாயம் அஞ்செழுத்திலே தெளிந்துதேவ ராகலாம்
2சிவாயம் அஞ்செழுத்திலே தெளிந்துவானம் ஆளலாம்
3சிவாயம் அஞ்செழுத்துளே தெளிந்துகொண்ட வான்பொருள்
4சிவாயம் அஞ்செழுத்துளே தெளிந்துகொள்ளும் உண்மையே.

1Sivaayam anjezhuththilee thelindhudheeva raagalaam
2Sivaayam anjezhuththilee thelindhuvaanam aalalaam
3Sivaayam anjezhuththulee thelindhugonda vaanporul
4Sivaayam anjezhuththulee thelindhugollum unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பஞ்சாட்சரத்தின் மெய்ப்பொருளை உணர்வதே பிறப்பறுக்கும் முக்திக்கு வித்து எனச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் புகழ்கிறார். 'சிவாயம்' என்னும் ஐந்தெழுத்து வெறும் புற உச்சரிப்புக்குரிய சொல்லன்று; அது அகத்தில் விளங்கும் பிராண இயக்கத்தின் மூல அதிர்வாகும். இடை, பிங்கலை நாடிகளை அடக்கி, சுழுமுனையில் வாசியை ஏற்றி, ஐந்தெழுத்தின் சூட்சுமத்தை அகத்தே தெளிந்து உணர்பவன் தேவதூய நிலையை அடைவான்; கபாலத்தின் உச்சிவெளியாகிய சகஸ்ரதளத்தில் அமர்ந்து விண்வெளியையே ஆளும் சித்தி பெறுவான். வெளிவேடச் சடங்குகளால் கிட்டிவிடாத அந்த ஒப்பற்ற வான்பொருளை, பிரணவத்தின் உள்ளொளியான சிவாயப் பஞ்சாட்சரத்தின் வழியே தமக்குள் தெளிந்து கொள்வதே முடிவான பரம உண்மையாகும்.

Sivayam, just named, is now held inside its five letters. Clarity there is said to be enough for a person to stand as a god, and enough to rule the sky. The same clarity is then said to have grasped a sky-substance, and that grasp is called the truth. Power is piled up so that it can come to rest on one thing: the truth taken by becoming clear within those five letters.

The teaching

This verse extols the transformative power of the Five Letters (Panchakshara / Sivayam) as the supreme cosmic key to liberation. Sivavakkiyar emphasizes that Sivayam is not an ordinary verbal recitation, but the subtle vibrational matrix through which mortal consciousness is transmuted into divine awareness. To attain genuine cognitive and spiritual clarity (தெளிதல்) within these five sacred syllables elevates the seeker above mortal limitations, awakening godlike consciousness and granting mastery over the limitless expanse of spiritual skies (வானம் ஆளலாம்). By penetrating into the inner sanctum of these letters, the Siddha grasps the transcendental celestial reality (வான்பொருள்)—the unconditioned truth of Brahman—rendering all outer rituals, theological disputations, and external dogmas obsolete.

Verse 202

1பொய்க்குடத்தில் ஐந்தொதுங்கிப் போகம்வீசு மாறுபோல்
2இச்சடமும் இந்திரியமும் நீருமேல் அலைந்ததே
3அக்குடம் சலத்தைமொண்டு அமர்ந்திருந்த வாறுபோல்
4இச்சடம் சிவத்தைமொண்டு உகந்தமர்ந்து இருப்பதே.

1Poykkudaththil aindhodhungip pogamviisu maarupol
2Ichchadamum indhiriyamum niirumeel alaindhadhee
3Akkudam salaththaimondu amarndhirundha vaarupol
4Ichchadam sivaththaimondu ugandhamarndhu iruppadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலை மண்பாண்டமான குடத்தோடு ஒப்பிட்டு, வாசி யோகத்தின் மூலம் உடல் அடையும் சிவநிலையைச் சித்தர் விளக்குகிறார். வெறுமையான பானை பெருவெள்ளத்தின் அலைகளில் தத்தளித்து அலைவது போல, மாயையான பொய்க்குடமாகிய இவ்வுடலும், அதில் அடங்கியுள்ள ஐம்புலன்களின் ஆசைப் பெருக்கில் விழுந்து அலைந்துழல்கிறது. ஆனால், அதே குடமானது ஆற்று நீருக்குள் மூழ்கித் தன்னை நீரால் முழுமையாக நிரப்பிக் கொண்டால் அலைகளையெல்லாம் கடந்து அடிவாரத்தில் அசைவற்று நிலைபெறும். அதுபோலவே, யோக சாதகன் வாசியின் துணை கொண்டு தன் அகத்தே சிவபோகப் பேரமுதத்தை மொண்டு நிறைத்துக் கொண்டால், உலக அலைவுகளும் புலன் ஆட்டங்களும் முற்றிலும் அடங்கி, உடல் சிவமாய் உகந்து நிலைத்திருக்கும்.

A pot becomes the figure for a life still tossing. The five draw back into a false pot, and pleasure is flung about. This inert body and its senses toss the way waves toss on water. Then the figure turns. A pot that has taken up water can sit still, and this body, once it has taken up Siva, sits glad and settled. What the song measures is the thing the pot has drawn in.

The teaching

Employing the vivid Siddha metaphor of the earthen water-pot (குடம்), Sivavakkiyar illustrates the transformation of the human vehicle from worldly turmoil to divine stillness. An empty, unanchored pot tossed upon turbulent waves is buffeted helplessly, mirroring the unenlightened human frame (இச்சடம்) whose senses (இந்திரியங்கள்) retreat into the vessel of illusion while life is chaotically flung about by sensory indulgences and desires. However, when that very same vessel is submerged into the depths and filled to its brim with water, it becomes perfectly stable, settled, and impervious to the churning surface. In the same way, when the body draws in and saturates itself with the supreme nectar of Shiva-consciousness (சிவத்தை மொண்டு), all sensory agitations cease, karmic turbulence subsides, and the yogi rests in unshakable inner stillness and ecstatic peace.