சிவவாக்கியம்

Verse 202

1பொய்க்குடத்தில் ஐந்தொதுங்கிப் போகம்வீசு மாறுபோல்
2இச்சடமும் இந்திரியமும் நீருமேல் அலைந்ததே
3அக்குடம் சலத்தைமொண்டு அமர்ந்திருந்த வாறுபோல்
4இச்சடம் சிவத்தைமொண்டு உகந்தமர்ந்து இருப்பதே.

1Poykkudaththil aindhodhungip pogamviisu maarupol
2Ichchadamum indhiriyamum niirumeel alaindhadhee
3Akkudam salaththaimondu amarndhirundha vaarupol
4Ichchadam sivaththaimondu ugandhamarndhu iruppadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலை மண்பாண்டமான குடத்தோடு ஒப்பிட்டு, வாசி யோகத்தின் மூலம் உடல் அடையும் சிவநிலையைச் சித்தர் விளக்குகிறார். வெறுமையான பானை பெருவெள்ளத்தின் அலைகளில் தத்தளித்து அலைவது போல, மாயையான பொய்க்குடமாகிய இவ்வுடலும், அதில் அடங்கியுள்ள ஐம்புலன்களின் ஆசைப் பெருக்கில் விழுந்து அலைந்துழல்கிறது. ஆனால், அதே குடமானது ஆற்று நீருக்குள் மூழ்கித் தன்னை நீரால் முழுமையாக நிரப்பிக் கொண்டால் அலைகளையெல்லாம் கடந்து அடிவாரத்தில் அசைவற்று நிலைபெறும். அதுபோலவே, யோக சாதகன் வாசியின் துணை கொண்டு தன் அகத்தே சிவபோகப் பேரமுதத்தை மொண்டு நிறைத்துக் கொண்டால், உலக அலைவுகளும் புலன் ஆட்டங்களும் முற்றிலும் அடங்கி, உடல் சிவமாய் உகந்து நிலைத்திருக்கும்.

A pot becomes the figure for a life still tossing. The five draw back into a false pot, and pleasure is flung about. This inert body and its senses toss the way waves toss on water. Then the figure turns. A pot that has taken up water can sit still, and this body, once it has taken up Siva, sits glad and settled. What the song measures is the thing the pot has drawn in.

The teaching

Employing the vivid Siddha metaphor of the earthen water-pot (குடம்), Sivavakkiyar illustrates the transformation of the human vehicle from worldly turmoil to divine stillness. An empty, unanchored pot tossed upon turbulent waves is buffeted helplessly, mirroring the unenlightened human frame (இச்சடம்) whose senses (இந்திரியங்கள்) retreat into the vessel of illusion while life is chaotically flung about by sensory indulgences and desires. However, when that very same vessel is submerged into the depths and filled to its brim with water, it becomes perfectly stable, settled, and impervious to the churning surface. In the same way, when the body draws in and saturates itself with the supreme nectar of Shiva-consciousness (சிவத்தை மொண்டு), all sensory agitations cease, karmic turbulence subsides, and the yogi rests in unshakable inner stillness and ecstatic peace.

Verse 203

1பட்டமும் கயிறுபோல் பறக்கநின்ற சீவனைப்
2பட்டறிவினாலே பார்த்துநீ படுமுடிச்சு போடடா;
3திட்டவும் படாதடா, சீவனை விடாதடா
4கட்டடாநீ சிக்கெனக் களவறிந்த கள்வனை.

1Pattamum kayirupol parakkaninra siivanaip
2Pattarivinaalee paarththunii padumudichchu podadaa;
3Thittavum padaadhadaa, siivanai vidaadhadaa
4Kattadaanii sikkenak kalavarindha kalvanai.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காற்றில் தறிகெட்டு அலைபாயும் பட்டமும் அதன் நூலும் போல, மனிதனுடைய பிராணனும் மனமும் ஐம்புலக் காற்றில் அலைந்து திரிகின்றன. இந்தச் சீவனை யோக ஞானப் பட்டறிவினால் கூர்ந்து நோக்கி, சுழுமுனை நாடியில் பிராணாயாமக் 'கும்பகம்' என்னும் படுமுடிச்சுப் போட்டுப் பிணிக்க வேண்டும் எனச் சிவவாக்கியர் பணிக்கிறார். அறியாமையினால் மனதை வசைபாடவும் கூடாது; அதே சமயம் பிராணனை நெறிதவறி ஓடவும் விடக்கூடாது. ஆன்மாவின் பேரமைதியைக் கள்ளத்தனமாகத் திருடிச் செல்லும் இந்த இந்திரியக் கள்வனை அகமுகமாக அடையாளம் கண்டு, வாசியின் சுழுமுனைப் பெருவெளியில் சிக்கெனக் கட்டி நிறுத்துவதே வீடுபேற்றுக்கான ராஜயோக ரகசியமாகும்.

The life is still in the air, a kite with its string, and the singer wants it tied. Experience is the teacher here: look with what you have already learned, and put on a knot that will hold. The kite must not be struck. The life must not be let go. The one to be bound is named without romance. It is the thief who already knows how to steal away, and the command is to bind that thief tight.

The teaching

Sivavakkiyar turns to the urgent discipline of Vasi Yoga and the mastery of the wandering life-breath. He compares the restless soul (ஜீவன் / சீவன்) to a kite soaring erratically in the gusty winds of sensory distraction, tethered only by the fragile string of mortal breath. Through seasoned experiential wisdom (பட்டறிவு), the yogi must not allow this vital force to flutter away or snap its cord; rather, one must bind it with an unyielding knot (படுமுடிச்சு)—the yogic lock of breath retention (Kumbhaka) and focused interior awareness. The restless ego-mind is an elusive master thief (கள்வன்) that secretly robs the soul of its divine heritage. The practitioner is commanded to seize this elusive thief without violence or negligence, binding it firmly within the central channel of spiritual illumination.

Verse 204

1அல்லிறந்து பகலிறந்து அகப்பிரமம் இறந்துபோய்
2அண்டரண்ட மும்கடந்த அனேகனேக ரூபமாய்ச்
3சொல்லிறந்த மனமிறந்த சுகசொரூப உண்மையைச்
4சொல்லியாற என்னில்வேறு துணைவரில்லை ஆனதே.

1Allirandhu pagalirandhu agappiramam irandhupoy
2Andaranda mumgadandha aneeganeega ruupamaays
3Sollirandha manamirandha sugasoruupa unmaiyais
4Solliyaara ennilveeru thunaivarillai aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காலம், வெளி, எண்ணங்கள் யாவும் கடந்த துரியாதீதப் பேரின்ப வெளியைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் விவரிக்கிறார். இரவு, பகல் என்ற காலப் பரிமாணங்களும், இடை-பிங்கலை என்ற மூச்சின் இருமைகளும் அற்றுப்போய், 'அகத்தில் பிரம்மம் உண்டு' என்ற தத்துவக் கருதுகோளும் கரையும் அதீத அனுபவமிது. பேரண்டங்கள் அனைத்தையும் கடந்து, அதே சமயம் சகல அண்டங்களிலும் அநேக உருவங்களாய் விரிந்து நிற்கும் பரம்பொருள், சொல்லையும் மனத்தையும் கடந்த ஆனந்த சுகசொரூபமானது. இந்நிலையை எய்திய ஞானிக்கு இதை எடுத்துரைப்பதற்கோ துணை நிற்பதற்கோ வேறொருவர் எவருமில்லை; காண்பவன், காட்சி, காணப்படுபொருள் யாவும் ஒன்றெனத் தீர்ந்த தனிப்பெரும் ஏகாந்தப் பரவெளியில் அவன் தானாகவே நிலைத்து நிற்கிறான்.

Night dies, day dies, and the Brahman within dies with them. What is left has crossed the cosmos and the egg of the cosmos and stands as form after form. The truth to be told is a bliss-form that speech has already left behind and mind has already left behind. For the telling of that, the speaker finds no companion other than the one who is speaking. It has come to that.

The teaching

Here Sivavakkiyar describes the transcendental realm of Turiyatita—the supreme state beyond all temporal, conceptual, and cosmic dualities. In this exalted silence, the polarities of day and night perish (அல் இறந்து பகல் இறந்து), and even the philosophical concept of an 'inner Brahman' (அகப்பிரமம்) dissolves, transcending the distinction between microcosm and macrocosm. The ultimate reality surpasses the physical cosmos and its boundless cosmic eggs, yet simultaneously permeates every manifest form. It is the self-luminous truth of pure Bliss (சுகசொரூபம்) which lies utterly beyond the reach of human speech and the discursive mind. Having crossed beyond all dualistic references, the Siddha finds no companion or secondary witness; in the solitary splendor of non-dual consciousness, the seeker, the sought, and the path have dissolved into one.

Verse 205

1ஐயிரண்டு திங்களாய் அடங்கிநின்ற தூமைதான்;
2கையிரண்டு காலிரண்டு கண்ணிரண்டும் ஆகியே
3மெய்திரண்டு சத்தமாய் விளங்கிரச கந்தமும்
4துய்யகாயம் ஆனதும் சொல்லுகின்ற தூமையே.

1Aiyirandu thingalaay adangininra thuumaidhaan;
2Kaiyirandu kaalirandu kannirandum aagiyee
3Meydhirandu saththamaay vilangirasa kandhamum
4Thuyyagaayam aanadhum solluginra thuumaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாதி, குலப் பெருமைகளையும், தீட்டு குறித்த சனாதனப் போலி ஆசாரங்களையும் மானுட உடற்கூறியல் உண்மையைக் கொண்டு சிவவாக்கியர் சுட்டெரிக்கிறார். வைதீகர்கள் தீட்டு என்றும் அசுத்தம் என்றும் ஒதுக்கும் தாயின் கருப்பைக் குருதியே (தூமை) ஒவ்வொரு மனித உடலுக்கும் மூலப்பொருள் என்பதை அவர் வெளிப்படையாக அறிவிக்கிறார். பத்து மாதங்கள் தாயின் கருப்பையில் தங்கி, அந்த உதிரத்தாலேயே கைகள், கால்கள், கண்கள், தசைத்திரட்சி மற்றும் ஐம்புல உணர்வுகள் யாவும் உருப்பெற்றன. குருதியினால் விளைந்த உடலைச் சுமந்துகொண்டு, தங்களைத் தாங்களே 'துய்ய காயம் உடைய உயர்ந்த சாதியினர்' என்று கூறிக்கொள்வது எத்துணை போலித்தனம்! இயற்கையின் படைப்பில் பிறப்பால் சகல மனிதரும் சமமே என்ற மாபெரும் புரட்சி முழக்கம் இதில் ஒலிக்கிறது.

The body in these lines is the mute frame that lay through ten months. It is counted in pairs: two hands, two feet, and two eyes with them. The third line is tightly printed, gathering that frame as sound and setting taste and smell beside it as things that shine. What people call the pure body is this same frame the song is describing.

The teaching

With characteristic boldness, Sivavakkiyar deconstructs the physical body to dismantle orthodox obsessions with ritual purity and caste cleanliness. He traces the biological genesis of every human frame: for ten lunar months (ஐயிரண்டு திங்கள்), the developing embryo remains contained within the maternal womb, sculpted entirely from uterine blood and gestational fluids (தூமை). From that very substance, the human architecture emerges—two hands, two feet, two eyes, massed flesh, and the sensory faculties of sound, taste, and odor. Orthodox priests routinely disparage these natural bodily fluids as impure, yet hypocritically venerate the resulting physical form as a 'pure and immaculate body' (துய்ய காயம்). By revealing that all human beings share the exact same humble, biological origin, Sivavakkiyar annihilates all pretensions of caste hierarchy and external sanctity.

Verse 206

1அங்கலிங்க பீடமும் அசவைமூன்று எழுத்தினும்
2சங்குசக் கரத்திலும் சகல வானத்திலும்
3பங்குகொண்ட யோகிகள் பரமவாசல் அஞ்சினும்
4சிங்கநாத ஓசையும் சிவாயம்அல்ல தில்லையே.

1Angalinga piidamum asavaimuunru ezhuththinum
2Sangusak karaththilum sagala vaanaththilum
3Pangugonda yogigal paramavaasal anjinum
4Singanaadha osaiyum sivaayamalla thillaiyee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 207. It explains a word in this song: அசவை - அசுபா மந்திரம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சமயப் பிரிவினைகளும் யோக நிலைகளும் ஏகப் பரம்பொருளின் வெளிப்பாடுகளே என்பதைச் சித்தர் இப்பாடலில் ஒருமுகப்படுத்துகிறார். வீரசைவர்கள் உடலில் தரிக்கும் இலிங்க பீடமும், வைணவர்கள் போற்றும் சங்கு சக்கரங்களும், பிரணவத்தின் 'அ-உ-ம' என்ற மூன்று அட்சரங்களும், வானளாவிய உலகங்களும், யோகியர் கடக்கும் பஞ்சேந்திரிய வாசல்களும், உள்ளொளிரும் நாதத்தின் கம்பீரமான சிங்கநாத ஓசையும் வெவ்வேறானவை அல்ல. புறத்தே மனிதர்கள் சின்னங்களாலும் பெயர்களாலும் சண்டையிட்டுப் பிரிந்து நின்றாலும், உண்மை யோகத்தில் சகலமும் 'சிவாய' மெனும் மூல அதிர்வன்றி வேறில்லை. அனைத்து வழிபாடுகளும் தத்துவங்களும் முடிவில் இந்த ஏகப் பரம்பொருளிலேயே லயமாகின்றன.

A crowded altar is gathered into one name. The seat of the limb-linga, the three letters of the inauspicious mantra, the conch and the discus in the hand, every heaven, the yogis who took a share, the five supreme gates, and the lion-lord's roar are set down as if they could be separate powers. The last line refuses the separation. Nothing in that company stands as other than Sivayam.

The teaching

Sivavakkiyar brings all disparate sectarian symbols, rituals, and yogic phenomena into a grand non-dual synthesis. Devotees and ascetics fiercely divide themselves over outward emblems: the bodily Linga-pedestal of Virasaivism (அங்கலிங்க பீடம்), the three seed-syllables of esoteric mantras, the conch and discus of Vaishnavism, celestial heavens, the internal stages attained by accomplished yogis, the five divine portals (the senses and subtle nadis), and the resounding lion-roar of inner mystic sound (சிங்கநாத ஓசை / Nada). The poet declares that these outer forms and inner mystical milestones are not competing realities or separate divinities; they are all merely diverse expressions and modulations of the singular, primordial vibration: Sivayam.

Verse 207

1அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் என்றுரைக்கும் அன்பர்காள்
2அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் அல்லகாணும் அப்பொருள்;
3அஞ்செழுத்தும் நெஞ்சழுத்து அவ்வெழுத் தறிந்தபின்
4அஞ்செழுத்தும் அவ்வின்வண்ணம் ஆனதே சிவாயமே.

1Anjezhuththum muunrezhuththum enruraikkum anpargaal
2Anjezhuththum muunrezhuththum allagaanum apporul;
3Anjezhuththum nenjazhuththu avvezhuth tharindhapin
4Anjezhuththum avvinvannam aanadhee sivaayamee.

Printed in the source at the start of verse 207, this gloss explains a word in verse 206: அசவை - அசுபா மந்திரம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நமசிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்தா அல்லது ஓங்கார மூன்றெழுத்தா என்று சமயவாதிகள் செய்யும் கணிதச் சொற்போர்களைச் சிவவாக்கியர் முற்றிலுமாக நிராகரிக்கிறார். பரம்பொருள் என்பது உதடுகளால் எண்ணிச் சொல்லும் வெறும் அட்சரக் கூட்டன்று. அந்த ஐந்தெழுத்தின் சூட்சுமத்தை நெஞ்சகத்தே அழுத்தி, மூல வித்தான 'அகர' (அவ்வெழுத்து) உயிர்மெய் அறிவை ஒருவன் அகத்தே உணர்ந்துவிட்டால், சகல எழுத்துக்களும் அந்த ஆதி அகரத்தின் ஒளியாகவே கரையும். அப்போது எழும் 'சிவாயமே' உள்ளொளிரும் உண்மைப் பொருளன்றி, புறத்தே ஓதும் வாய்வார்த்தை அன்று என்பதைச் சித்தர் அறிவுறுத்துகிறார்.

The dear ones addressed here are the ones who keep saying five letters and three letters. They are told to look: that substance is neither the five nor the three. The five are then set beside the letter of the heart. Once that letter is known, the five letters take its manner, and the manner is Sivayam. The syllables stay, and the count stops being the thing itself.

The teaching

Transcending external numerology and sectarian squabbles over mantras, Sivavakkiyar addresses devotees who endlessly argue whether salvation lies in the Five Letters (நமசிவாய) or the Three Letters (AUM / Omkara). He warns that the supreme Reality (அப்பொருள்) cannot be circumscribed by any numerical count of syllables. True realization occurs only when one presses this sacred vibration deep into the spiritual heart (நெஞ்சழுத்து) and awakens the primordial seed-letter 'A' (அவ்வெழுத்து)—the primal vowel of pure consciousness. Once this fundamental source-awareness is realized within, the five letters lose their rigid external forms and merge into the self-luminous nature of that source, revealing Sivayam not as an external incantation, but as the living essence of one's own heart.