சிவவாக்கியம்

Verse 199

1பூவும்நீரும் என்மனம் பொருந்துகோயில் என்உளம்
2ஆவியோடி லிங்கமாய் அகண்டம்எங்கும் ஆகிலும்
3மேவுகின்ற ஐவரும் விளங்குதூப தீபமாய்
4ஆடுகின்ற கூத்தனுக்கோர் அந்திசந்தி இல்லையே.

1Puuvumniirum enmanam porundhugoyil enulam
2Aaviyodi lingamaay agandamengum aagilum
3Meevuginra aivarum vilangudhuupa thiipamaay
4Aaduginra kuuththanukkor andhisandhi illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் இலக்கியத்தின் சிகரமாய் விளங்கும் இப்பாடலில் சிவவாக்கியர் கோயில் வழிபாட்டை முற்றிலும் அகமுகப்படுத்துகிறார். இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கும் மலரும் தீர்த்தமும் எனது தூய்மையான மனமேயாகும்; அவன் வீற்றிருக்கும் திருக்கோயில் எனது உள்ளமே; உடலிலே உலவும் பிராண வாயுவே அகண்டமெங்கும் வியாபித்திருக்கும் சிவலிங்கமாகும்; உடலின் ஐம்பொறிகளே அவனுக்குக் காட்டப்படும் தூப தீபங்களாகும். இவ்வாறு விழிப்படைந்த ஆன்மாவின் உள்ளே இடைவிடாது ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் அந்த நடராஜப் பெருமானுக்குக் காலையும் மாலையும் என்ற அந்தி சந்தி வழிபாட்டு எல்லைகள் ஏதுமில்லை; காலத்தைக் கடந்த அக வழிபாடே நித்திய வழிபாடாகும்!

Flower and water are the mind. The temple that fits is the inner. Though the linga moves with the breath and becomes the undivided whole everywhere, the five who come to dwell there shine as incense and lamp. For the dancer who is dancing, there is no dusk rite and no dawn rite. The offerings have moved inside the one who dances.

The teaching

One of the most glorious and celebrated zeniths of Sivavakkiyar's Siddha poetry, completely internalizing all temple worship into the living sanctuary of consciousness. External flowers and ritual bathing waters are replaced by the purified mind (பூவும் நீரும் என் மனம்); the true, fitting temple is one's own heart and inner awareness (பொருந்து கோயில் என் உளம்). The Shiva Linga is not a carved stone pillar, but the vibrant life-breath (ஆவி / Prana) dancing through the body and expanding into the boundless, undivided cosmos (அகண்டம் எங்கும்). The five senses and the five elements dwell as the glowing incense and shining sacred lamps of this internal liturgy. For the supreme Cosmic Dancer (ஆடுகின்ற கூத்தன் / Nataraja) who ceaselessly performs His ecstasy within the awakened soul, there is no dawn ritual and no dusk ritual (அந்தி சந்தி இல்லையே)—all arbitrary temporal boundaries of orthodox worship dissolve into the eternal, uninterrupted liturgy of living awareness.

Verse 200

1உருக்கலந்த பின்னலோ உன்னைநான் அறிந்தது
2இருக்கில்என், மறைக்கில்என் நினைந்திருந்த போதெலாம்
3உருக்கலந்து நின்றபோது நீயும்நானும் ஒன்றலோ?
4திருக்கலந்து போதலோ தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Urukkalandha pinnalo unnainaan arindhadhu
2Irukkilen, maraikkilen ninaindhirundha podhelaam
3Urukkalandhu ninrapodhu niiyumnaanum onralo?
4Thirukkalandhu podhalo thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சீவனும் பரமசிவனும் ஒன்றேயெனும் அத்வைதப் பேரனுபூதியைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் உரைக்கிறார். புறவுருவ வழிபாடுகளும், நான் எனது என்ற அகந்தைக் கூறுகளும் ஞானத்தீயில் உருகிக் கரையும்போதே மெய்யறிவு உதயமாகிறது. இறைவன் புறத்தே காட்சி தந்தாலும், அல்லது தன்னை மறைத்துக் கொண்டாலும், அவனது பிரிவற்ற நினைவிலேயே மூழ்கியிருக்கும் யோகிக்கு எவ்வித பேதமும் தோன்றுவதில்லை. சீவனும் சிவமும் உருக்கலந்து நின்ற அந்தரங்கப் பெருவெளியில், "நீயும் நானும் ஒன்றல்லவோ?" என்று துவைத மாயையைச் சுட்டெரிக்கும் வினா எழுகிறது. திருவருளாகிய பேரொளி உள்ளே கலந்து இருமையை அழிக்கையில், அங்குப் பிரகாசிப்பது நித்தியப் பொருளான 'சிவாய' மெனும் சுயஞ்சோதியே என்பதைச் சித்தர் பெருமான் தெள்ளென விளக்குகிறார்.

After the dancer has been left without a dusk rite or a dawn rite, these lines turn to knowing. The speaker came to know you only once form had melted. Presence and hiding weigh the same, because the mind had already been full of you the whole time. When the two stood with their forms melted together, the question draws close: were you and I not one? The clarity that follows has a name. Once the sacred has mingled and passed, what stands clear is Sivayam.

The teaching

Sivavakkiyar articulates the zenith of Advaitic (non-dual) union, where the boundary between the individual seeker and the Divine entirely dissolves. As long as consciousness is anchored to external forms and the dualistic illusion of individuality, God remains a distant concept. But once gross embodiment and subtle ego melt together in the furnace of inner contemplation (உருக்கலந்த பின்னல்), true gnosis dawns. Whether the Divine appears manifest or remains concealed is of no consequence to the realized Siddha whose awareness is continually steeped in the sacred presence. In this state of total unitive absorption, subject and object merge into an indivisible whole—"were you and I not one?" (நீயும் நானும் ஒன்றலோ). When divine grace intermingles and dissolves all worldly perceptions, what shines forth in immaculate clarity is the pure essence of Sivayam.

Verse 201

1சிவாயம் அஞ்செழுத்திலே தெளிந்துதேவ ராகலாம்
2சிவாயம் அஞ்செழுத்திலே தெளிந்துவானம் ஆளலாம்
3சிவாயம் அஞ்செழுத்துளே தெளிந்துகொண்ட வான்பொருள்
4சிவாயம் அஞ்செழுத்துளே தெளிந்துகொள்ளும் உண்மையே.

1Sivaayam anjezhuththilee thelindhudheeva raagalaam
2Sivaayam anjezhuththilee thelindhuvaanam aalalaam
3Sivaayam anjezhuththulee thelindhugonda vaanporul
4Sivaayam anjezhuththulee thelindhugollum unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பஞ்சாட்சரத்தின் மெய்ப்பொருளை உணர்வதே பிறப்பறுக்கும் முக்திக்கு வித்து எனச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் புகழ்கிறார். 'சிவாயம்' என்னும் ஐந்தெழுத்து வெறும் புற உச்சரிப்புக்குரிய சொல்லன்று; அது அகத்தில் விளங்கும் பிராண இயக்கத்தின் மூல அதிர்வாகும். இடை, பிங்கலை நாடிகளை அடக்கி, சுழுமுனையில் வாசியை ஏற்றி, ஐந்தெழுத்தின் சூட்சுமத்தை அகத்தே தெளிந்து உணர்பவன் தேவதூய நிலையை அடைவான்; கபாலத்தின் உச்சிவெளியாகிய சகஸ்ரதளத்தில் அமர்ந்து விண்வெளியையே ஆளும் சித்தி பெறுவான். வெளிவேடச் சடங்குகளால் கிட்டிவிடாத அந்த ஒப்பற்ற வான்பொருளை, பிரணவத்தின் உள்ளொளியான சிவாயப் பஞ்சாட்சரத்தின் வழியே தமக்குள் தெளிந்து கொள்வதே முடிவான பரம உண்மையாகும்.

Sivayam, just named, is now held inside its five letters. Clarity there is said to be enough for a person to stand as a god, and enough to rule the sky. The same clarity is then said to have grasped a sky-substance, and that grasp is called the truth. Power is piled up so that it can come to rest on one thing: the truth taken by becoming clear within those five letters.

The teaching

This verse extols the transformative power of the Five Letters (Panchakshara / Sivayam) as the supreme cosmic key to liberation. Sivavakkiyar emphasizes that Sivayam is not an ordinary verbal recitation, but the subtle vibrational matrix through which mortal consciousness is transmuted into divine awareness. To attain genuine cognitive and spiritual clarity (தெளிதல்) within these five sacred syllables elevates the seeker above mortal limitations, awakening godlike consciousness and granting mastery over the limitless expanse of spiritual skies (வானம் ஆளலாம்). By penetrating into the inner sanctum of these letters, the Siddha grasps the transcendental celestial reality (வான்பொருள்)—the unconditioned truth of Brahman—rendering all outer rituals, theological disputations, and external dogmas obsolete.

Verse 202

1பொய்க்குடத்தில் ஐந்தொதுங்கிப் போகம்வீசு மாறுபோல்
2இச்சடமும் இந்திரியமும் நீருமேல் அலைந்ததே
3அக்குடம் சலத்தைமொண்டு அமர்ந்திருந்த வாறுபோல்
4இச்சடம் சிவத்தைமொண்டு உகந்தமர்ந்து இருப்பதே.

1Poykkudaththil aindhodhungip pogamviisu maarupol
2Ichchadamum indhiriyamum niirumeel alaindhadhee
3Akkudam salaththaimondu amarndhirundha vaarupol
4Ichchadam sivaththaimondu ugandhamarndhu iruppadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலை மண்பாண்டமான குடத்தோடு ஒப்பிட்டு, வாசி யோகத்தின் மூலம் உடல் அடையும் சிவநிலையைச் சித்தர் விளக்குகிறார். வெறுமையான பானை பெருவெள்ளத்தின் அலைகளில் தத்தளித்து அலைவது போல, மாயையான பொய்க்குடமாகிய இவ்வுடலும், அதில் அடங்கியுள்ள ஐம்புலன்களின் ஆசைப் பெருக்கில் விழுந்து அலைந்துழல்கிறது. ஆனால், அதே குடமானது ஆற்று நீருக்குள் மூழ்கித் தன்னை நீரால் முழுமையாக நிரப்பிக் கொண்டால் அலைகளையெல்லாம் கடந்து அடிவாரத்தில் அசைவற்று நிலைபெறும். அதுபோலவே, யோக சாதகன் வாசியின் துணை கொண்டு தன் அகத்தே சிவபோகப் பேரமுதத்தை மொண்டு நிறைத்துக் கொண்டால், உலக அலைவுகளும் புலன் ஆட்டங்களும் முற்றிலும் அடங்கி, உடல் சிவமாய் உகந்து நிலைத்திருக்கும்.

A pot becomes the figure for a life still tossing. The five draw back into a false pot, and pleasure is flung about. This inert body and its senses toss the way waves toss on water. Then the figure turns. A pot that has taken up water can sit still, and this body, once it has taken up Siva, sits glad and settled. What the song measures is the thing the pot has drawn in.

The teaching

Employing the vivid Siddha metaphor of the earthen water-pot (குடம்), Sivavakkiyar illustrates the transformation of the human vehicle from worldly turmoil to divine stillness. An empty, unanchored pot tossed upon turbulent waves is buffeted helplessly, mirroring the unenlightened human frame (இச்சடம்) whose senses (இந்திரியங்கள்) retreat into the vessel of illusion while life is chaotically flung about by sensory indulgences and desires. However, when that very same vessel is submerged into the depths and filled to its brim with water, it becomes perfectly stable, settled, and impervious to the churning surface. In the same way, when the body draws in and saturates itself with the supreme nectar of Shiva-consciousness (சிவத்தை மொண்டு), all sensory agitations cease, karmic turbulence subsides, and the yogi rests in unshakable inner stillness and ecstatic peace.

Verse 203

1பட்டமும் கயிறுபோல் பறக்கநின்ற சீவனைப்
2பட்டறிவினாலே பார்த்துநீ படுமுடிச்சு போடடா;
3திட்டவும் படாதடா, சீவனை விடாதடா
4கட்டடாநீ சிக்கெனக் களவறிந்த கள்வனை.

1Pattamum kayirupol parakkaninra siivanaip
2Pattarivinaalee paarththunii padumudichchu podadaa;
3Thittavum padaadhadaa, siivanai vidaadhadaa
4Kattadaanii sikkenak kalavarindha kalvanai.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காற்றில் தறிகெட்டு அலைபாயும் பட்டமும் அதன் நூலும் போல, மனிதனுடைய பிராணனும் மனமும் ஐம்புலக் காற்றில் அலைந்து திரிகின்றன. இந்தச் சீவனை யோக ஞானப் பட்டறிவினால் கூர்ந்து நோக்கி, சுழுமுனை நாடியில் பிராணாயாமக் 'கும்பகம்' என்னும் படுமுடிச்சுப் போட்டுப் பிணிக்க வேண்டும் எனச் சிவவாக்கியர் பணிக்கிறார். அறியாமையினால் மனதை வசைபாடவும் கூடாது; அதே சமயம் பிராணனை நெறிதவறி ஓடவும் விடக்கூடாது. ஆன்மாவின் பேரமைதியைக் கள்ளத்தனமாகத் திருடிச் செல்லும் இந்த இந்திரியக் கள்வனை அகமுகமாக அடையாளம் கண்டு, வாசியின் சுழுமுனைப் பெருவெளியில் சிக்கெனக் கட்டி நிறுத்துவதே வீடுபேற்றுக்கான ராஜயோக ரகசியமாகும்.

The life is still in the air, a kite with its string, and the singer wants it tied. Experience is the teacher here: look with what you have already learned, and put on a knot that will hold. The kite must not be struck. The life must not be let go. The one to be bound is named without romance. It is the thief who already knows how to steal away, and the command is to bind that thief tight.

The teaching

Sivavakkiyar turns to the urgent discipline of Vasi Yoga and the mastery of the wandering life-breath. He compares the restless soul (ஜீவன் / சீவன்) to a kite soaring erratically in the gusty winds of sensory distraction, tethered only by the fragile string of mortal breath. Through seasoned experiential wisdom (பட்டறிவு), the yogi must not allow this vital force to flutter away or snap its cord; rather, one must bind it with an unyielding knot (படுமுடிச்சு)—the yogic lock of breath retention (Kumbhaka) and focused interior awareness. The restless ego-mind is an elusive master thief (கள்வன்) that secretly robs the soul of its divine heritage. The practitioner is commanded to seize this elusive thief without violence or negligence, binding it firmly within the central channel of spiritual illumination.

Verse 204

1அல்லிறந்து பகலிறந்து அகப்பிரமம் இறந்துபோய்
2அண்டரண்ட மும்கடந்த அனேகனேக ரூபமாய்ச்
3சொல்லிறந்த மனமிறந்த சுகசொரூப உண்மையைச்
4சொல்லியாற என்னில்வேறு துணைவரில்லை ஆனதே.

1Allirandhu pagalirandhu agappiramam irandhupoy
2Andaranda mumgadandha aneeganeega ruupamaays
3Sollirandha manamirandha sugasoruupa unmaiyais
4Solliyaara ennilveeru thunaivarillai aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காலம், வெளி, எண்ணங்கள் யாவும் கடந்த துரியாதீதப் பேரின்ப வெளியைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் விவரிக்கிறார். இரவு, பகல் என்ற காலப் பரிமாணங்களும், இடை-பிங்கலை என்ற மூச்சின் இருமைகளும் அற்றுப்போய், 'அகத்தில் பிரம்மம் உண்டு' என்ற தத்துவக் கருதுகோளும் கரையும் அதீத அனுபவமிது. பேரண்டங்கள் அனைத்தையும் கடந்து, அதே சமயம் சகல அண்டங்களிலும் அநேக உருவங்களாய் விரிந்து நிற்கும் பரம்பொருள், சொல்லையும் மனத்தையும் கடந்த ஆனந்த சுகசொரூபமானது. இந்நிலையை எய்திய ஞானிக்கு இதை எடுத்துரைப்பதற்கோ துணை நிற்பதற்கோ வேறொருவர் எவருமில்லை; காண்பவன், காட்சி, காணப்படுபொருள் யாவும் ஒன்றெனத் தீர்ந்த தனிப்பெரும் ஏகாந்தப் பரவெளியில் அவன் தானாகவே நிலைத்து நிற்கிறான்.

Night dies, day dies, and the Brahman within dies with them. What is left has crossed the cosmos and the egg of the cosmos and stands as form after form. The truth to be told is a bliss-form that speech has already left behind and mind has already left behind. For the telling of that, the speaker finds no companion other than the one who is speaking. It has come to that.

The teaching

Here Sivavakkiyar describes the transcendental realm of Turiyatita—the supreme state beyond all temporal, conceptual, and cosmic dualities. In this exalted silence, the polarities of day and night perish (அல் இறந்து பகல் இறந்து), and even the philosophical concept of an 'inner Brahman' (அகப்பிரமம்) dissolves, transcending the distinction between microcosm and macrocosm. The ultimate reality surpasses the physical cosmos and its boundless cosmic eggs, yet simultaneously permeates every manifest form. It is the self-luminous truth of pure Bliss (சுகசொரூபம்) which lies utterly beyond the reach of human speech and the discursive mind. Having crossed beyond all dualistic references, the Siddha finds no companion or secondary witness; in the solitary splendor of non-dual consciousness, the seeker, the sought, and the path have dissolved into one.