சிவவாக்கியம்

Verse 257

1அம்பலங்கள் சந்தியில் ஆடுகின்ற வம்பனே
2அன்பனுக்குள் அன்பனாய் நிற்பதுஆதி வீரனே
3அன்பருக்குள் அன்பராய் நின்றஆதி நாதனே
4உம்பருக்கு உண்மையாய் நின்றஉண்மை உண்மையே.

1Ambalangal sandhiyil aaduginra vambanee
2Anpanukkul anpanaay nirpadhuaadhi viiranee
3Anparukkul anparaay ninraaadhi naadhanee
4Umbarukku unmaiyaay ninraunmai unmaiyee.

Printed in the source at the start of verse 257, this gloss explains a word in verse 256: புண்டரீகம் - தாமரை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆசார விதிகளுக்கு அடங்காது, உடலின் ஆதாரங்கள் சந்திக்கும் சிதாகாசப் பெருவெளியில் (அம்பலங்கள் சந்தியில்) நடனமாடும் எம்பிரானை, வைதிக உலகம் தன் குறுகிய விதிகளால் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் 'வம்பன்' எனத் தூற்றுகிறது. ஆனால், உண்மை அன்போடு வழிபடும் மெய்யடியார்களுக்குள் அவன் அன்பேயான ஆதி வீரனாகவும், ஆதி நாதனாகவும் வீற்றிருக்கின்றான். தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் எட்டாத அந்தப் பரம்பொருள், அன்பினால் தன்னையே ஒப்புவிக்கும் ஆன்மாவில் சத்தியத்தின் மெய்ப்பொருளாய் (உண்மை உண்மையே) நிலவுகிறது. புறத்தில் ஆசார வேடமிட்டுத் திரிவோருக்கு அல்லாமல், அகத்தில் அன்பு பெருக்கும் தூயவர்க்கே இச்சிவயோகத் தலைவன் வசப்படுவான்.

The dancer is called a rogue, and the place of the dance is where open courts meet, a crossing rather than a closed shrine. That same one stands as the beloved within the beloved, and is the primal hero. Among lovers he stands as the lover, the primal lord. For the celestials he stood as truth, and the line stays with that word until truth itself is what remains. The address is intimate and absolute together. Dance, love, and truth are one person, spoken to directly.

The teaching

The cosmic dance of Shiva is celebrated not within a distant golden shrine, but at the open crossroads of consciousness (அம்பலங்கள் சந்தி / the subtle junction where the pranic currents converge). To rigid, rule-bound ritualists who demand conventional decorum, the Lord appears as an unruly, unpredictable rogue (வம்பன்) who defies institutional confines. Yet, to the sincere devotee, He reveals Himself as the intimate Lover dwelling within love itself (அன்பனுக்குள் அன்பன்). He is the primordial hero (ஆதி வீரன்) who slays cosmic illusion, the ancient master (ஆதி நாதன்) of all true seekers, and the supreme Reality that transcends the heavens of the gods. Sivavakkiyar affirms that this living presence within the loving heart is the absolute Truth of truths (உண்மை உண்மையே).

Verse 258

1அண்ணலாவது ஏதடா? அறிந்துரைத்த மந்திரம்
2தண்ணலாக வந்தவன் சகலபுராணம் கற்றவன்
3கண்ணனாக வந்ததன் காரணத் துதித்தவன்
4ஒண்ணதாவது ஏதடா? உண்மையான மந்திரம்?

1Annalaavadhu eedhadaa? arindhuraiththa mandhiram
2Thannalaaga vandhavan sagalapuraanam katravan
3Kannanaaga vandhadhan kaaranath thudhiththavan
4Onnadhaavadhu eedhadaa? unmaiyaana mandhiram?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வெற்று வேடங்களையும், புராணக் கதைகளைப் படித்து மனப்பாடம் செய்து பிதற்றும் பண்டிதர்களையும் நோக்கிச் சிவவாக்கியர் வினவும் கூர்மையான வினா இது. பதினெண் புராணங்களையும் கற்று, தெய்வ அவதாரங்களின் காரண காரியங்களை அழகாகப் பேசி, தங்களை 'அண்ணல்' என்றும் பெரிய ஞானிகள் என்றும் கூறிக்கொள்பவர்களால் பிறவித் தளையை அறுக்க முடியுமா? வெறும் ஏட்டறிவாலும் வாய்ப் பேச்சாலும் அடையக்கூடியது என்ன உள்ளது? இவை யாவும் மெய்யான மந்திரமாகி விடுமா? விந்துவும் நாதமும் ஒடுங்கி, பிறவிப் பிணியை அடியோடு மாய்க்கும் அந்த நித்தியமான உள்ளுணர்வு மந்திரத்தை (உண்மையான மந்திரம்) அனுபவத்தில் உணர்வதே மெய்யறிவாகும்.

Titles are set out and left empty. What is it, the line asks, to be a lord? There is a mantra someone understood and then recited. There is a man who came as cool grace and learned every purana. There is one who praised the cause of Kannan's coming. The singer will not rank these accomplishments. The closing question is blunt: what is able to be, and which mantra is the true one? Stories learned and an advent praised still wait on a name that has not been answered.

The teaching

Sivavakkiyar boldly interrogates the vanity of religious titles, mythological erudition, and dogmatic authority. What truly makes someone a supreme master or venerable lord (அண்ணல்)? Is it merely memorizing sacred incantations, mastering all eighteen Puranas, adopting an air of cool piety, or eloquently eulogizing the avatars of Vishnu? The Siddha dismisses all intellectual scholasticism and theological pedigree as superficial theater. He demands of the seeker: what is actually attainable through living experience, and what constitutes the authentic, living mantra? Outward puranic tales and ritual recitations are dead letters unless the practitioner realizes that unconditioned inner Word which instantly terminates the root of mortal ignorance.

Verse 259

1உள்ளதோ புறம்பதோ உயிர்ஒடுங்கி நின்றிடம்
2மெள்ளவந்து கிட்டிநீர் வினவவேணும் என்கிறீர்?
3உள்ளதும் புறம்பதும் ஒத்தபோது நாதமாம்
4கள்ளவாச லைத்திறந்து காணவேணும் மந்திரம்.

1Ulladho purambadho uyirodungi ninridam
2Mellavandhu kittiniir vinavaveenum engiriir?
3Ulladhum purambadhum oththapodhu naadhamaam
4Kallavaasa laiththirandhu kaanaveenum mandhiram.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிர் மூச்சானது ஒடுங்கும் இடம் உள்ளேயா அல்லது வெளியேயா என்று அறியாமையால் மெல்ல வந்து கேட்கும் உலகினருக்கு வாசி யோகத்தின் அதிநுட்பமான திறவுகோலை ஈண்டு உணர்த்துகிறார். மூக்கின் வழியே வெளிப்படும் புற மூச்சும் (பிங்கலை), உள்ளிழுக்கும் உள் மூச்சும் (இடை) சமநிலையில் நின்று ஒன்றுபடும் போது (கும்பகம் / ஒத்தபோது), அகத்தில் பேரொலியான நாதம் பிரணவமாய் முழங்கும். கள்ளத்தனமாய் மாயையால் பூட்டப்பட்டிருக்கும் சுழுமுனை என்னும் 'கள்ளவாசலை' வாசி யோகக் கனலால் திறந்து பார்த்தால் மட்டுமே, அங்கு ஒளிரும் பரம மந்திரத்தின் உண்மைச் சொரூபத்தை நேருக்கு நேராகக் காண முடியும்.

Where does the life-breath stand once it has drawn itself in: inside, or outside? The answer people give is a matter of manners. Come softly, draw near, and ask. The song waits until inside and outside match, and then names nada, the sounding. The mantra is something that has to be seen, and the way is a hidden door opened. The printed line crowds the words for that door. The act is still plain: open it and look, rather than inquire from the threshold.

The teaching

A masterclass in the esoteric mystery of breath (Pranayama) and non-dual awakening. Seekers timidly approach the master asking where the vital life-breath (உயிர்) ultimately dissolves: does it abide inside the physical form or outside in the cosmic ether? Sivavakkiyar cuts through their hesitation by revealing the foundational law of Vasi yoga: when the internal inhalation and external exhalation are harmonized into absolute motionless equilibrium (உள்ளதும் புறம்பதும் ஒத்தபோது), the primordial cosmic vibration (நாதம் / Nada) reverberates throughout one's being. To directly perceive this living mantra of Truth, one cannot remain a passive philosophical spectator; one must unlock the deceitful, secret doorway (கள்ளவாசல் / the concealed Sushumna channel and crown portal) through rigorous yogic breath control.

Verse 260

1ஆரலைந்து பூதமாய் அளவிடாத யோனியும்
2பாரமான தேவரும் பழுதிலாத பாசமும்
3ஓரொணாத அண்டமும் உலோகலோக லோகமும்
4சேரவெந்து போயிருந்த தேகம்ஏது செப்புமே?

1Aaralaindhu puudhamaay alavidaadha yoniyum
2Paaramaana theevarum pazhudhilaadha paasamum
3Oronaadha andamum ulogaloga logamum
4Seeravendhu poyirundha theegameedhu seppumee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஐம்பூதங்களின் சேர்க்கையாய், கணக்கற்ற யோனிப் பிறவிகளாய், சுமை தரும் தேவர்களாய், அறுக்க முடியாத உலகப் பாசங்களாய், அளவிட முடியாத அண்ட பகிரண்டங்களாய் விரிந்து கிடக்கும் இந்த மாயப் பிரபஞ்சத்தில், இன்ப துன்பங்களை அனுபவித்த இந்த ஊனுடம்பு முடிவில் சுடுகாட்டுத் தீயில் வெந்து சாம்பலாகிப் போனால், அது எதைத்தான் பேச முடியும்? நிலையற்ற இந்தக் காயத்தின் மீது பற்று வைத்து, உலகாயத சுகங்களையும் மதச் சடங்குகளையும் போற்றும் மனிதனின் மமதையை இப்பாடல் சுட்டெரிக்கிறது. முடிவில் பிடி சாம்பலாகும் உடலை நம்பாமல், அதற்குள் உறையும் அழிவற்ற மெய்ப்பொருளை அறிவதே விவேகமாகும்.

The verse piles a world and then burns the one who might report it. Elements appear in a compressed opening phrase, with a source that cannot be measured, gods who weigh like a burden, a bond with no flaw, a universe that will not be made one, and worlds stacked on worlds. Against that stands a body that joined, burned, and was gone. What remains for that body to say? The opening count is uncertain in the print. The ash has nothing left to tell.

The teaching

An unsparing critique of ostentatious religiosity, communal hypocrisy, and mechanical piety. Sivavakkiyar questions the crowds who gather in elaborate sectarian costumes (கூடி நின்ற கோலம்), calculating the geographical distances of their arduous pilgrimages (ஓடி நின்ற தூரம்) as badges of spiritual merit. What real spiritual good is gained when one fails to seek the Divine within the living breath-channels (நாடி) of one's own organism? Simply singing devotional hymns with the throat (பாடி நின்ற பத்தர்) without an inward alchemical transformation does not secure the intimate grace of the Divine. The Lord does not dispense grace to superficial, external pageantry; He reveals Himself only to those who cease their restless running and realize the silent presence within the body.

Verse 261

1என்னகத்துள் என்னைநான் எங்குநாடி ஓடினேன்?
2என்னகத்துள் என்னைநான் அறிந்திலாத தாகையால்
3என்னகத்துள் என்னைநான் அறிந்துமே தெரிந்தபின்
4என்னகத்துள் என்னைஅன்றி யாதுமொன்று மில்லையே.

1Ennagaththul ennainaan engunaadi odineen?
2Ennagaththul ennainaan arindhilaadha thaagaiyaal
3Ennagaththul ennainaan arindhumee therindhapin
4Ennagaththul ennaianri yaadhumonru millaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைத ஞானத்தின் உச்சநிலையான 'தன்னையறிதலை' (சுய தரிசனம்) சிவவாக்கியர் இங்கே தெள்ளெனப் பிரகடனம் செய்கிறார். எனக்குள்ளேயே நிறைந்திருக்கும் என் ஆன்ம சொரூபத்தை அறியாத அறியாமையினால், நான் கோயில்களையும் காடுகளையும் தீர்த்தங்களையும் நோக்கி எங்கெங்கோ அலைந்து திரிந்தேன். ஆனால், குருவருளாலும் அகப் பார்வையினாலும் என்னுள்ளே இருக்கும் என்னை நான் மெய்யாக உணர்ந்து தெளிந்த பிறகு, எனக்குள் விளங்கும் அந்த ஆத்ம சைதன்யத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் புறத்திலோ அகத்திலோ இல்லை என்ற ஏகத்துவ உண்மை புலப்பட்டது. தேடுபவனும் தேடப்படும் பொருளும் ஒன்றே என்பதை அறிவதே முக்தியாகும்.

The search is a circle, and the singer admits he ran it. Where, inside himself, did he run while looking for himself? The running had a cause: he did not know himself in the place where he already was. After that knowing arrives and turns into clear sight, the circle closes the other way. Inside him, other than himself, there is not one thing. The verse sends no one to a shrine. It ends the hunt by finding that the hunter was the country he was searching.

The teaching

The Siddha dismantles the triple pillars of orthodox religious delusion: mechanical ritualism, sectarian theatricality, and divisive dogma. What purpose is served by repetitive outward pujas (பரிவு செய்த பூசை) and elaborate sacred disguises (வேஷம்)—robes, ash, and beads—which only feed spiritual vanity? Why do scholars endlessly babble, erecting rigid caste barriers and sectarian schisms (பிரிவு செய்த பேதம்) in the name of God? Sivavakkiyar turns the mind toward the only attainment that matters: knowing the Pure Consciousness that knows (அறிவறிந்த நன்மை). This awareness is beginningless (அனாதி), unconditioned, and free from all artificial social classifications and ritualistic pretense.

Verse 262

1விண்ணினின்று மின்னெழுந்து மின்னொடுங்கு மாறுபோல்
2என்னுள்நின்றும் எண்ணும்ஈசன் என்னகத்திருக் கையால்
3கண்ணினின்று கண்ணில்தோன்றும் கண்ணிறி விலாமையால்
4என்னுள்நின்ற என்னையும் யானறிந்தது இல்லையே.

1Vinnininru minnezhundhu minnodungu maarupol
2Ennulninrum ennumiisan ennagaththiruk kaiyaal
3Kannininru kannildhonrum kanniri vilaamaiyaal
4Ennulninra ennaiyum yaanarindhadhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வானத்தில் சட்டெனத் தோன்றி மறையும் மின்னலானது அந்த வானத்திலேயே ஒடுங்குவது போல, எண்ணங்களால் நினைக்கப்படும் ஈசன் என்னுள்ளிருந்தே தோன்றி என்னகத்திலேயே வீற்றிருக்கிறான். ஆயினும், புறப் பொருட்களைக் காணும் கண் தன்னைத்தானே காண முடியாத குருட்டுத்தன்மையைக் கொண்டிருப்பது போல, அஞ்ஞானத்தால் சூழப்பட்ட என் மனம் எனக்குள் உயிர்க்குயிராய் நின்ற என்னையும், என் ஈசனையும் அறியாமல் வீணே கழிந்தது. புறத்தே நோக்கும் பார்வையை அகமுகமாகத் திருப்பி, கண்ணுக்குக் கண்ணாய் விளங்கும் உள்வொளியைக் காண்பதே மெய்யறிவு என்பதை மின்னலின் உவமையால் விளக்குகிறார்.

Lightning leaves the sky and sinks back, and that flash figures a Lord who is thought of while already standing inside. The next figure is the eye. What appears in the eye comes from the eye, and the printed phrase says the eye has no knowing of its own. That phrase is compressed. Even the self that stood within, the speaker has not known. Nearness and recognition come apart, the way a flash is gone as soon as it is seen.

The teaching

A sublime esoteric exposition of subtle pranic anatomy and Kundalini awakening. The beginningless central nadi (மூலநாடி / Sushumna) courses through the living temple of the body. Within its subtle depths, the supreme divine Mother-consciousness, Manonmani, shines as an unwavering lamp, kindled by the sacred fire of regulated breath (வாசியான வன்னி). Instead of dissipating vital life-force through the two restless outward gateways (the Ida and Pingala nostrils), the adept channels the dual breath into the central channel, where it pours down as a downpour of immortal nectar (மாரி). Sivavakkiyar asks: when the soul awakens from the deep, hypnotic dream of mortal worldliness (கனா விழித்த போது), what magnificent, incomparable vision unfolds? It is the blinding, pristine revelation of the Self as Pure Effulgence.