சிவவாக்கியம்

Verse 267

1ஐந்தும் ஐந்தும் ஐந்துமாய் அல்லவற்றுள் ஆயுமாய்
2ஐந்துமூன்றும் ஒன்றுமாகி நின்றஆதி தேவனே
3ஐந்தும் ஐந்தும் ஐந்துமாய் அமைந்தனைத்து நின்றநீ
4ஐந்தும் ஐந்தும் ஆயநின்னை யாவர்காண வல்லரே.

1Aindhum aindhum aindhumaay allavatrul aayumaay
2Aindhumuunrum onrumaagi ninraaadhi theevanee
3Aindhum aindhum aindhumaay amaindhanaiththu ninranii
4Aindhum aindhum aayaninnai yaavargaana vallaree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஐம்பூதங்கள், ஐம்புலன்கள், ஐம்பொறிகள், ஐங்கோசங்கள் எனப் பிரபஞ்சமும் பிண்டமும் ஐந்தின் அடுக்குகளாகவே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த ஐந்தாம் தத்துவங்களாகத் திகழ்வதோடு, அவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளாயும் (அல்லவற்றுள் ஆயுமாய்), எட்டாகவும் (ஐந்துமூன்று), அவையனைத்தும் ஒடுங்கும் ஏகனாகவும் நின்றவன் ஆதி தேவன். இங்ஙனம் அண்டமெங்கும் தன் மாயா சக்தியின் ஐந்து வகைத் தத்துவங்களால் மறைந்து நின்று விளையாடும் பரம்பொருளை, ஊனக் கண்களாலும் உலகியல் மதியினாலும் எவரால் கண்டுணர முடியும்? அகத்தே ஐம்புலன்களையும் அடக்கி ஒடுக்கும் மெய்ஞ்ஞானிகளுக்கே அவன் காட்சி தருவான்.

Five and five and five: the number can mean elements, senses, and sheaths, and the line does not pause to label them. That fivefold one also becomes what the fives are not. Five and three become one, the primal God who stood. You stood established as all of this. Who is able to see you, you who became five and five? The count is the hiding. Sight would have to see through it to the one who wears it.

The teaching

A meditation on the divine immanence and radical transcendence of the Supreme Lord through the science of tattvas. The cosmos is woven of fives: the five gross elements, the five subtle senses, the five organs of perception, and the five sheaths of the body (ஐந்தும் ஐந்தும் ஐந்துமாய்). The Divine pervades every single particle of these fivefold structures, yet remains entirely beyond them (அல்லவற்றுள் ஆயுமாய்). The eightfold constituents of nature (the five elements plus mind, intellect, and ego) resolve into the unified presence of the Primal God (ஆதி தேவன்). Sivavakkiyar asks with profound reverence: when the Lord conceals His infinite splendor behind this dense cosmic tapestry of fivefold matter, who among sense-bound mortals possesses the subtle vision to pierce the veil and behold Him as He truly is?

Verse 268

1ஆறும் ஆறும் ஆறுமாய் ஓர்ஐந்தும்ஐந்தும் ஐந்துமாய்
2ஏறுசீர் இரண்டுமூன்றும் ஏழும்ஆறும் எட்டுமாய்
3வேறு வேறு ஞானமாகி மெய்யினோடு பொய்யுமாய்
4ஊறும்ஓசை யாய்அமர்ந்த மாயமாம் மாயனே.

1Aarum aarum aarumaay oraindhumaindhum aindhumaay
2Eerusiir irandumuunrum eezhumaarum ettumaay
3Veeru veeru gnaanamaagi meyyinodu poyyumaay
4Uurumosai yaayamarndha maayamaam maayanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆதாரங்கள் ஆறும், சமயங்கள் ஆறும், பூதங்கள் ஐந்தும், எண்ணற்ற கலைகளும் சாஸ்திரங்களும் உலகினரால் வெவ்வேறு ஞானங்களாகவும், மெய்யும் பொய்யும் கலந்த வாதங்களாகவும் பேசப்படுகின்றன. ஆனால், இந்தத் தத்துவக் குழப்பங்கள் அனைத்திற்கும் அப்பால், மாயப் பரம்பொருளான ஈசன் உடலின் இதயக் குகையிலும் கபால வெட்டவெளியிலும் வற்றாது சுரக்கும் ஞான நாதமாய் (ஊறும் ஓசை) வீற்றிருக்கின்றான். புறத்தில் மதங்களின் எண்ணிக்கைகளையும் தத்துவங்களையும் ஆராய்ந்து சண்டையிடுவதை விடுத்து, அகத்தில் ஊறும் அந்தப் பிரணவ ஓசையைக் கேட்பதே பரம மாயனின் திருவடியை அடையும் வழியாகும்.

Six and six and six, then five and five and five, then the bull's excellence, two and three, seven and six and eight. The numbers are recited and left unsolved. They become knowledge of separate kinds, joined to the true and to the false together. Seated in the midst is a sound that wells up, addressed as mystery itself. The verse keeps no tidy chart. Truth and falsehood both enter this knowledge, and its person is the rising sound.

The teaching

Sivavakkiyar gathers the dizzying enumerations of cosmic and physiological categories—the six chakras, six philosophies, six seasons; the five elements and senses; the nadis, tastes, and spiritual arts—and reveals their singular inner source. While scholastic intellectuals fragment these numbers into rival philosophies, dialectics, and dogmatic truths mixed with untruths (மெய்யினோடு பொய்யுமாய்), the Supreme Enchanter (மாயன்) sits enthroned at the very core of being as the ever-welling unstruck sound (ஊறும் ஓசை / Nada). The ultimate truth is not found in cataloging categories, but in attuning awareness to that living, subterranean river of soundless resonance vibrating eternally within the spiritual heart.

Verse 269

1எட்டும் எட்டும் எட்டுமாய் ஓர்ஏழும் ஏழுமாய்
2எட்டும் ஒன்றும் மூன்றுமாகி நின்றஆதி தேவனே
3எட்டுமாய பாதமோடு இறைஞ்சி நின்றவண்ணமே
4எட்டெழுத்தும் ஓதுவார்கள் அல்லல்நீங்கி நிற்பரே.

1Ettum ettum ettumaay oreezhum eezhumaay
2Ettum onrum muunrumaagi ninraaadhi theevanee
3Ettumaaya paadhamodu irainji ninravannamee
4Ettezhuththum odhuvaargal allalniingi nirparee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எண்திசைகள், அஷ்டாங்க யோகம், பிரகிருதியின் எட்டு கூறுகள் எனப் பலவாறாக விரிந்து, ஏகனாகவும் திரிலோக நாயகனாகவும் விளங்கும் ஆதி தேவனை மனமுருகிப் போற்றுகிறார். பிரபஞ்சத்தையே தாங்கி நிற்கும் இறைவனின் திருவடிக்கண் பணிந்து, தன்னுள் எட்டெழுத்து (அஷ்டாட்சரமான ஓம் நமோ நாராயணாய அல்லது அ-உ-ம அடங்கிய பிரணவ சூட்சுமம்) மந்திரத்தை இடைவிடாது தியானிப்பவர்கள், பிறவிப் பெருந்துன்பங்களிலிருந்தும், வாழ்வின் சகல அல்லல்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நிலைத்து நிற்பார்கள். நாம சங்கீர்த்தனமும் அட்சர தியானமும் ஆன்மாவின் தளைகளை அறுக்கும் பேராற்றல் கொண்டவை என்பது சித்தர் வாக்கு.

Eight and eight and eight, then seven and seven, then eight and one and three: the count keeps changing, and the one inside it is the primal God. Bowing is tied to feet that are eight, and the manner of standing bowed is the picture. Those who recite the eight letters stand clear of suffering. The line never spells those eight letters. Set against the pile of numbers, that recitation is what loosens pain.

The teaching

Cosmic numerology is synthesized into the liberating power of the sacred Eight Letters (Ashtakshara / ஓம் நமோ நாராயணாய / the esoteric Siddha synthesis of Shiva and Vishnu). The Divine manifests through the eight directions, the eightfold subtle body, the eight forms of nature (Ashtamurti), and the cosmic order. When the seeker surrenders egoic will and bows before the boundless feet of the Primal God, meditating inwardly upon the mystic Eight Letters, the entire knot of existential suffering and karmic grief (அல்லல்) is instantly dissolved. Sivavakkiyar shows that authentic surrender transcends dry metaphysical arithmetic, bringing immediate release from the anguish of mortal existence.

Verse 270

1பத்தினோடு பத்துமாய் ஓர்ஏழினோடு ஒன்பதாய்
2பத்துநாற் திசைக்குள்நின்ற நாடுபெற்ற நன்மையால்
3பத்துமாய கொத்தமோடும் அத்தலமிக் காதிமால்
4பத்தர்கட் கலாதுமுத்தி முத்தி முத்தி யாகுமே.

1Paththinodu paththumaay oreezhinodu onpadhaay
2Paththunaar thisaikkulninra naadupetra nanmaiyaal
3Paththumaaya koththamodum aththalamik kaadhimaal
4Paththargat kalaadhumuththi muththi muththi yaagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பத்து நாடிகளும் பத்து வாயுக்களும் கொண்டு இயங்கும் இந்த மானுட உடம்பில், பதினான்கு உலகங்களிலும் திக்விஜயம் செய்து நாடுகளை வென்றாலும், அல்லது பத்துத் தலைமுறைப் பெருமை பேசும் குலக் கொத்துகளில் (கொத்தமோடு) உழன்றாலும் முக்தி கிட்டாது. ஆதி பரம்பொருளான திருமால் அல்லது சிவபெருமானிடம் எதிர்பார்ப்பற்ற தூய பக்தி பூண்டு, அகத்தில் சரணடையும் மெய்யடியார்களுக்கு மட்டுமே மும்மலங்களும் அற்றுப் போகும் உன்னத முக்தி வாய்க்கும். உலக அதிகாரமும் குலப் பெருமையும் மரணத்தின் முன் தூசாகும்; மெய்யன்பே அழியாத பேரின்ப வீட்டைத் தரும்.

Ten with ten, and seven with nine, open another count. Then comes a land that stood inside the ten and four directions, and the good of gaining that land. A cluster of ten is added. The place that follows is compressed in the print, something like that spot and a great beginning. For devotees the close piles liberation on liberation. One phrase there is uncertain and may set this liberation apart from mere learning, or it may simply press the word three times. The song counts the devotee into release.

The teaching

The complex counts of subtle physiology—the ten vital winds (vayus), ten cranial nadis, and bodily apertures—govern mortal life within the fourteen directions of the cosmos. Trapped within these dense clusters of physical attachments and karmic knots, humanity struggles in vain to attain freedom through intellectual cleverness or ceremonial pride. Sivavakkiyar proclaims with resounding finality: true, irrevocable liberation (முத்தி முத்தி முத்தி) cannot be purchased through ritual bargaining or dry scholarship. It is bestowed solely upon sincere devotees (பத்தர்கள்) who melt in unconditional devotion and surrender to the Beginningless Supreme Lord (ஆதி மால்).

Verse 271

1வாசியாகி நேசம்ஒன்றி வந்தெதிர்த்த தென்னுக
2நேசமாக நாளுலாவ நன்மைசேர் பாவங்களில்
3வீசிமேல் நிமிர்ந்ததோளி யில்லையாக்கி னாய்கழல்
4ஆசையாய் மறக்கலாது அமரர்ஆகல் ஆகுமே.

1Vaasiyaagi neesamonri vandhedhirththa thennuga
2Neesamaaga naalulaava nanmaiseer paavangalil
3Viisimeel nimirndhadholi yillaiyaakki naaygazhal
4Aasaiyaay marakkalaadhu amararaagal aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிராண வாயுவை ஒழுங்குபடுத்தும் வாசி யோகத்தை உள்ளன்போடு (நேசம் ஒன்றி) இணைத்துச் சாதனை புரியும் யோகிக்கு, மாயையோ வினையோ எதிர்த்து நிற்க முடியாது. வாசியானது நன்மைகளையும் பாவங்களையும் சுட்டெரித்து உடலில் உலாவும்போது, 'யான், எனது' என்று வீராப்புப் பேசி நிமிர்ந்து நிற்கும் ஆணவத் தோள்கள் இல்லையென அழிந்துபோம். ஈசனின் திருவடிக் கழல்களை எப்போதும் மறக்காமல் பெருங்காதலோடு நெஞ்சில் ஏந்துபவர்கள், மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு பெற்றுத் தேவர்களும் வியக்கும் அமரர் நிலையை அடைவார்கள் என்பது சித்தர்களின் காயகற்ப யோக உண்மையாகும்.

Breath comes first. Become the moving breath, make love one, and say what came and stood in the way. The day roams as love, among faults that have good mixed in. The next line is compressed: a shoulder lifted and waving, an anklet, and a you who made that something into nothing. Desire stays, and must be remembered. From that, becoming deathless is said to arrive. Yoga, fault, and longing stay knotted in the print.

The teaching

An exalted proclamation of the Siddha path to immortality through Vasi yoga and supreme love. When the vital breath (வாசி) is regulated and fused with undivided divine love (நேசம் ஒன்றி), what karmic adversary or existential obstacle can dare oppose the practitioner? As the sanctified breath circulates harmoniously through the body, it burns away both worldly merits and accumulated sins, shattering the haughty ego and the boastful swagger of physical pride. By tethering the heart in unceasing yearning to the ankleted feet of the Divine, the yogi transcends physical decay and mortal vulnerability, awakening directly into the deathless, immortal state of the Siddhas (அமரர் ஆகல் ஆகுமே).

Verse 272

1எளியதாக காயமீதில் எம்பிரான் இருப்பிடம்
2அளிவுறாது நின்றதே அகாரமும் உகாரமும்
3கொளுகையான சோதியும் குலாவிநின்றது அவ்விடம்
4வெளியதாகும் ஒன்றிலே விளைந்ததே சிவாயமே.

1Eliyadhaaga kaayamiidhil embiraan iruppidam
2Alivuraadhu ninradhee agaaramum ugaaramum
3Kolugaiyaana sodhiyum kulaavininradhu avvidam
4Veliyadhaagum onrilee vilaindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எங்கெங்கோ தொலைவில் தேடப்படும் எம்பிரானின் உன்னதத் திருவுறைவிடம், மிக எளிமையாக இந்த மானுட உடலிலேயே (காயமீதில்) அமைந்துள்ளது. அந்த உடலின் மூலத்தில் ஒருபோதும் அழியாத அகாரமும் உகாரமுமாகிய (சிவ-சக்தி) அட்சரங்கள் நிலைபெற்று விளங்குகின்றன. அவ்விரண்டும் கூடும் சுழுமுனை மையத்தில் பராசக்தியின் ஞானஜோதி ஆனந்தக் கூத்தாடுகிறது. இங்ஙனம் அண்டவெளியும் அகவெளியும் ஒன்றாகி விரியும் அந்தப் பெருவெட்டவெளியில், பக்குவமடைந்த ஆன்மாவின் மெய்யனுபவமாய் விளைந்து நிற்பதுவே 'சிவாய' என்னும் முக்திப் பேறாகும்.

The Lord's place is put on this body, called a simple thing. What stood there without fading is the letter a and the letter u. A light like a flame played in that same place and stayed. In the one that opens into sheer space, what came to fruit is Sivayam. The letters are a dwelling. They remain when God's address is the flesh and the flame has somewhere to stand. The name ripens after a and u have held their ground.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the breathtaking simplicity of divine realization: the mortal human body itself, humble and fragile, is the chosen sanctuary of the Supreme Lord. Within this physical frame, eternally unfading, reside the primordial seed-syllables 'A' and 'U' (அகாரமும் உகாரமும் / the Shiva and Shakti currents of the cosmic Pranava). At their luminous convergence blazes the radiant flame of awakened consciousness, which expands into the boundless expanse of the Inner Void (வெளியதாகும் ஒன்று). In that vast, unconditioned stillness, the living resonance of 'Sivayam' ripens to full fruition. Liberation is not an exotic attainment in a distant paradise, but an immediate inner flowering within the very vessel of flesh.