சிவவாக்கியம்

Verse 287

1முச்சதுர மூலமாகி முடிவுமாகி ஏகமாய்
2அச்சதுரம் ஆகியே அடங்கியோர் எழுத்துமாய்
3மெய்ச்சதுர மெய்யுளே விளங்குஞான தீபமாய்
4உச்சரிக்கும் மந்திரத்தின் உண்மையே சிவாயமே.

1Muchchadhura muulamaagi mudivumaagi eegamaay
2Achchadhuram aagiyee adangiyor ezhuththumaay
3Meychchadhura meyyulee vilangugnaana thiipamaay
4Uchcharikkum mandhiraththin unmaiyee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதாரத்தில் விளங்கும் முக்கோணக் கனல் மண்டலமே (முச்சதுரம்) அண்டத்தின் தொடக்கமாகவும் முடிவாகவும் ஏகமாகவும் திகழ்கிறது. அந்த வடிவத்திற்குள் பிரணவமாகிய ஓரெழுத்து மந்திரம் அடங்கி நிற்கிறது. உடலாகிய உண்மை ஆலயத்திற்குள் அணையாத ஞான விளக்காய் ஒளிரும் அந்த மூலப் பரம்பொருளே, நாம் நாவினாலும் மனதினாலும் உச்சரிக்கின்ற அத்தனை மந்திரங்களின் மெய்யான சாரமாய் விளங்கும் 'சிவாய' என்னும் மகா தத்துவமாகும். வடிவங்களையும் எழுத்துக்களையும் தாண்டி உள்ளொளிரும் சிவாயமே அனைத்துக்கும் முடிவு.

A triangle becomes the root and becomes the end, and both are one. That figure then settles as the one letter that was contained. Inside the truth, the true figure shines as the lamp of knowledge. The truth of the mantra one actually utters is Sivayam. Geometry, letter, and lamp move as one motion. The name arrives as what the spoken mantra is, once the figure has been taken all the way in. Uttering and truth meet in the last line, and the meeting is the name.

The teaching

A masterly synthesis of subtle sacred geometry and mantra realization. In the internal temple of the human body, the root triangle (முச்சதுரம் / the Muladhara matrix) serves as both the absolute origin and the ultimate culmination of cosmic manifestation, unified in seamless oneness. That subtle geometric space encloses the single, indivisible seed-syllable of creation. Within the authentic matrix of the body, the Divine blazes as an unwavering lamp of transcendent wisdom (ஞான தீபம்). Sivavakkiyar reveals that the living reality pulsating at the very heart of the chanted mantra—the ultimate Truth behind all sacred speech—is nothing other than the transformative, non-dual essence of 'Sivayam'.

Verse 288

1வண்டுலங்கள் போலும்நீர் மனத்துமாசு அறுக்கிலீர்
2குண்டலங்கள் போலுநீர் குளத்திலே முழுகுறீர்
3பண்டும் உங்கள் நான்முகன் பறந்துதேடி காண்கிலான்,
4கண்டிருக்கும் உம்முளே கலந்திருப்பர் காணுமே.

1Vandulangal polumniir manaththumaasu arukkiliir
2Kundalangal poluniir kulaththilee muzhuguriir
3Pandum ungal naanmugan parandhudheedi kaangilaan,
4Kandirukkum ummulee kalandhiruppar kaanumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வண்டுக் கூட்டங்களைப் போல ஓயாது அலைந்து திரியும் உலக மாந்தரே, உங்கள் மனத்தில் படிந்துள்ள ஆணவ மாசினை அறுக்க நீங்கள் எவ்வித முயற்சியும் செய்வதில்லை. காதுகளில் குண்டலங்கள் குலுங்க, ஆசார வேடமிட்டுக் குளங்களில் புனித நீராடுவதால் மட்டும் ஞானம் வந்துவிடுமா? ஆதியிலே அன்னப் பறவையாய் வானில் பறந்து தேடிய பிரம்மனாலும் அடிமுடி காண முடியாத அந்தப் பரம்பொருள், எங்கோ இல்லை; உங்களைக் காண்கின்ற உங்கள் உயிரினுள்ளேயே இரண்டறக் கலந்து வீற்றிருக்கிறார்! புறத்தே தேடுவதை நிறுத்திவிட்டு, அகத்தே கலந்திருக்கும் அப்பரமனைப் பாருங்கள் என வழிகாட்டுகிறார்.

You are like swarms of beetles, and the stain in the mind is still uncut. You are like earrings, and you bathe in the tank. The four-faced one, yours from of old, flies and searches and comes back without a find. What can be seen stays mixed in you, and the line says to look. Ornament and a holy bath are the outside of one failure. Searching, even by that god, misses what is mixed into the searcher.

The teaching

Sivavakkiyar addresses humanity comfortable in physical luxury and domestic complacency: what power do your recited mantras hold while you remain trapped in the perishable mansion of the physical body (மாளிகைக்குள் வாழ்பவா)? What real use are occult techniques and ritual strategies (தந்திரங்கள்) if they are merely used to suppress sensory impulses through forced control? The Siddha reveals the only path of genuine transformation: when the seeker turns inward and attains the dancing lotus feet of the Cosmic Lord who dances in the celestial ether of the heart (அந்தரத்துள் ஆடும் நாதர்), the mortal ego dissolves. Merging with those sacred feet, the seeker is transformed into the radiant, beautiful embodiment of divinity (சுந்தரச் சொரூபம்), attaining pristine, unconditioned purity.

Verse 289

1நின்றதன்று இருந்ததன்று நேரிதன்று கூறிதன்று
2பந்தமன்று வீடுமன்று பாவகங்கள் அற்றது.
3கெந்தமன்று கேள்வியன்று கேடிலாத வானிலே
4அந்தமின்றி நின்றதொன்றை எங்ஙனே உரைப்பதே.

1Ninradhanru irundhadhanru neeridhanru kuuridhanru
2Pandhamanru viidumanru paavagangal atradhu.
3Kendhamanru keelviyanru keedilaadha vaanilee
4Andhaminri ninradhonrai engnganee uraippadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

'நேதி நேதி' (இதுவல்ல, இதுவல்ல) என்ற உபநிடத தத்துவத்தின் நேரடி வெளிப்பாடாய் இப்பாடல் திகழ்கிறது. அந்த மெய்ப்பொருள் நிற்பதுமில்லை, இருப்பதுமில்லை, நேர் அல்லது வளைவு போன்ற உருவ அமைப்புகளும் அதற்கில்லை; அது சொல்லாலும் விளக்க முடியாதது. பந்தமும் அதுவல்ல, முக்தியும் அதுவல்ல; மனக் கற்பனைகள் யாவற்றையும் கடந்தது. புலன்களின் வாசனையோ அல்லது சாஸ்திரக் கேள்விகளோ அங்கு செல்ல முடியாது. அழிவற்ற ஞானப் பெருவெளியில் எல்லையற்று நிற்கும் அந்த ஏக மெய்ப்பொருளை, மனித வாக்கினால் எப்படித்தான் விவரித்துரைக்க முடியும்? அது மவுனத்தால் மட்டுமே உணரத்தக்கது.

A chain of refusals clears the ground. It is other than what stood, what remained, the straight account, and what was said. It is other than bondage and other than release, and it is free of sins. It is other than fragrance and other than learning, in a sky that has no ruin. How can anyone speak the one that stood without an end? The pairs a teacher would reach for are set down. What remains is a question of speech.

The teaching

The spiritual seeker is confronted with the snare of sensory distraction and lust. Chasing after the flirtatious glances of transient women, people walk the crooked, deceptive path (கள்ளமார்க்கம்) that squanders precious life-force and clouds spiritual vision. They remain completely blind to the Supreme Lord whom the truly enlightened seers (தெள்ளியோர்கள்) seek in the depths of contemplation. Sivavakkiyar points to the esoteric remedy of Vasi yoga: turn your gaze inward, awaken the primordial central channel (மூல நாடி / Sushumna), and raise the upward-surging flame of Kundalini to the crown of the head. Only if you possess the yogic power to lay hold of that ascending inner flame will you attain union with the immortal Lord (ஈசன்).

Verse 290

1பொருந்துநீரும் உம்முளே புகுந்துநின்ற காரணம்
2எருதிரண்டு கன்றைஈன்ற ஏகமொன்றை ஓர்கிலிர்
3அருகிருந்து சாவுகின்ற ஆவையும் அறிந்திலீர்
4குருவிருந்து உலாவுகின்ற கோலம்என்ன கோலமே?

1Porundhuniirum ummulee pugundhuninra kaaranam
2Erudhirandu kanraiiinra eegamonrai orgilir
3Arugirundhu saavuginra aavaiyum arindhiliir
4Kuruvirundhu ulaavuginra kolamenna kolamee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் பரிபாஷைத் தத்துவங்கள் நிறைந்த அரிய பாடல். உயிருக்கு ஆதாரமான பிராண நீர் உடம்பிற்குள் புகுந்து நிற்பதன் மர்மத்தை மனிதன் அறிவதில்லை. இடை, பிங்கலை என்ற இரண்டு காளைகள் (எருது இரண்டு) சுழுமுனையில் கூடி, ஞானக் கன்றை ஈன்றெடுக்கும் அந்த ஏகத்துவ ரகசியத்தை உலகினர் சிந்திப்பதில்லை. மிக அருகிலேயே வாழ்ந்து, நாளும் இறந்து அழியும் பசுவாகிய இந்த ஊனுடம்பின் நிலையாமையையும் உணர மாட்டார்கள். ஆனால், இவற்றுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டு, வெட்டவெளியில் சுதந்திரமாய் உலாவரும் ஞான சற்குருவின் அருட்கோலம் எத்தகைய அற்புதமானது என்பதை மெய்யறிவாலேயே உணர முடியும்.

Water that fits enters you and stands there, and that entering is the cause. Two oxen bore a calf, and you never look at the one One this birth points toward. A cow dies while standing nearby, and you have not known her. A guru goes about at a feast, and the line asks what guise that roaming is. Generation, a nearby death, and a wandering teacher are in front of you. The water inside you was the cause all along.

The teaching

An awe-inspiring glimpse into the ultimate Siddha state of Sahaja Samadhi and the Great Open Void (வெட்டவெளி / Sunyata). At the summit of non-dual realization, all relative coordinates of mundane reality vanish: there is no native village, no landed property, no karma to reap, no gathering rainclouds, no water, no ticking time, and no personal mental concepts. Even the physical earth and the vast skies dissolve into the boundless, pristine Emptiness. In that radiant, trackless Open, the True Guru (சற்குரு / the awakened Master) roams in majestic freedom. Sivavakkiyar marvels in ecstatic wonder: what an incomprehensible, peerless state of divine liberation this is, where the Master walks as the living embodiment of the Void itself!

Verse 291

1அம்பரத்துள் ஆடுகின்ற அஞ்செழுத்து நீயலோ?
2சிம்புகளாய்ப் பரந்துநின்ற சிற்பரமும் நீயலோ?
3எம்பிரானும் எவ்வுயிர்க்கும் ஏகபோகம் ஆதலால்
4எம்பிரானும் நானுமாய் இருந்ததே சிவாயமே.

1Ambaraththul aaduginra anjezhuththu niiyalo?
2Simbugalaayp parandhuninra sirparamum niiyalo?
3Embiraanum evvuyirkkum eegapogam aadhalaal
4Embiraanum naanumaay irundhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகப் பெருவெளியாகிய இதய ஆகாயத்தில் ஆனந்தக் கூத்தாடும் திருவைந்தெழுத்து நீயல்லவா? உலகெங்கும் கிளைத்துத் தழைக்கும் உயிர்களாய் விரிந்து நிற்கும் சித்பரப் பெருவெளி நீயல்லவா? எம்பிரான் இப்பேரண்டத்தின் அனைத்து உயிர்களிலும் ஒரே நுகர்வோனாய் (ஏகபோகம்) இருந்து இன்புறுகிறான். எனவே, அவனும் நானும் வேறல்ல; எம்பிரானும் நானுமாக ஒருமித்து விளங்கும் இந்த அத்துவித ஐக்கியமே 'சிவாய' என்னும் முக்திப் பேறாகும் என்று தன் ஆன்மாவையே கடவுளாகக் கண்டு பரவசப்படுகிறார் சித்தர்.

The questions are aimed at you, and they honor rather than insult. Are you the five letters dancing in the sky? Are you also the supreme consciousness, spread and standing as small shoots? Our Lord is the one enjoyment of every living being, and because that is so, the existence that is both our Lord and myself is Sivayam. The name is identified from the inside of the hearer. Letters, consciousness, the Lord, and the speaker's own being are gathered, and the gathering is given the name.

The teaching

A breathtaking Advaitic dialogue celebrating absolute identity between the seeker, the universe, and the Divine. Sivavakkiyar addresses the awakened consciousness: Are you not the sacred Five Letters dancing joyfully in the cosmic ether of the heart (அம்பரம்)? Are you not the Supreme Consciousness (சிற்பரம்) that sprouts and branches out as all manifest life? Because our Supreme Lord is the single, undivided experiencer and delight (ஏகபோகம்) pulsating within every living creature, the apparent duality between the Lord and the individual self dissolves completely. In this sublime state of non-dual realization, the unified existence of the Lord and myself is revealed to be the eternal, living reality of 'Sivayam'.

Verse 292

1ஈரொளிய திங்களே இயங்கிநின்றது தற்பரம்
2ஏரொளீய திங்களே அஃது யாவரும் அறிகிலீர்
3காரொளிப் படலமும் கடந்துபோன தற்பரம்
4தாரொளிப் பெரும்பதம் ஏகநாத பாதமே.

1Iiroliya thingalee iyangininradhu tharparam
2Eeroliiya thingalee ahdhu yaavarum arigiliir
3Kaarolip padalamum kadandhupona tharparam
4Thaarolip perumbadham eeganaadha paadhamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கபால உச்சியில் விளங்கும் சந்திர மண்டலத்தில் (திங்கள்) பொழியும் குளிர்ந்த அமுத ஒளியில் தற்பரப் பரம்பொருள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது; ஆனால் அகக்கண் திறக்காத மாந்தர் அந்த அற்புத நிலையை அறிவதில்லை. அறியாமை மற்றும் மாயை என்ற கரிய இருள் திரையைத் (காரொளிப் படலம்) தாண்டி நிற்கும் அந்த உன்னதத் தற்பர நிலை, மாலையணிந்த பேரொளியாய் மிளிரும் ஒப்பற்ற ஏகநாதனின் திருவடிப் பெருவாழ்வாகும். சிரசில் வாசியை ஏற்றி அமுத மண்டலத்தை அடைவதே சித்தர்களின் முக்தி நெறியாகும்.

A moon of cool light is addressed, and the supreme self stood moving there. A moon of bright beauty is addressed, and no one knows it. The spelling of that second light is compressed. Beyond the screen of dark light, the supreme self has passed. The great state of garlanded light is the foot of the one Lord. Cool, bright, dark, and garlanded lights are stacked. The last word is a foot, a place to arrive.

The teaching

An esoteric exposition of subtle lunar illumination and the transcendence of illusion in Kundalini yoga. Within the subtle cranial center resides the cool, radiant moon (திங்கள் / the Soma/Chandra mandala), where the Supreme Self (தற்பரம்) abides in perpetual motion, showering the nectar of immortality. Yet worldly people, trapped in sensory darkness, remain utterly ignorant of this luminous inner moon. Sivavakkiyar declares that the Supreme Self pierces through and transcends the thick screen of cosmic darkness and ignorance (காரொளிப் படலம்). Beyond all dark veils lies the supreme abode of garlanded, dazzling effulgence—the sacred, non-dual feet of the One Primal Lord (ஏகநாத பாதம்).