சிவவாக்கியம்

Verse 298

1அஞ்சுகோடி மந்திரம் அஞ்சுளே அடங்கினால்
2நெஞ்சுகூற உம்முளே நினைப்பதோர் எழுத்துளே
3அஞ்சுநாலு மூன்றதாகி உம்முளே அடங்கினால்
4அஞ்சும்ஓர் எழுத்ததாய் அமைந்ததே சிவாயமே.

1Anjugodi mandhiram anjulee adanginaal
2Nenjuguura ummulee ninaippadhor ezhuththulee
3Anjunaalu muunradhaagi ummulee adanginaal
4Anjumor ezhuththadhaay amaindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாஸ்திரங்கள் பேசும் ஐந்து கோடி மந்திரங்களும் அஞ்செழுத்தாகிய நமசிவாயத்திற்குள்ளேயே அடங்கி விடுகின்றன. அத்தகைய அஞ்செழுத்தையும் கடந்து, நெஞ்சானது தன்னுள் தியானிக்க வேண்டியது 'ஓம்' என்ற மூல ஓரெழுத்தேயாகும். ஐம்பூதங்களும், அந்தக்கரணங்கள் நான்கும், முக்குணங்களும் ஆகிய அனைத்துத் தத்துவங்களும் தன்னுள் ஒடுங்கி நிற்கும் போது, அந்த ஐந்தும் ஏகமான ஓரெழுத்தாகவே விளங்கும். சகல மந்திரங்களையும் அட்சரங்களையும் தன்னுள் அடக்கிக்கொண்டு அகத்தே ஒளிரும் அந்த மூலப் பொருளே 'சிவாய' என்னும் உண்மையாகும்.

Five crores of mantras shrink if they can be contained in the five. What the heart must say happens within you, in the one letter that is thought. If five, four, and three are also contained in you, they settle as the five and as that one letter. What is established is Sivayam. Crores, then five, then five, four, and three, fold into a single letter in the heart. Containing is the way the song moves.

The teaching

An esoteric condensation of the vast ocean of mantras into the singular primal sound. Religious scriptures boast of five crores of sacred mantras, yet Sivavakkiyar reveals that this astronomical multiplicity effortlessly collapses into the Five Letters (Panchakshara). What the heart must truly utter is the single seed-syllable (the Pranava / Omkara) contemplated in the stillness within. When the twenty-four tattvas (the five elements, four inner faculties, three gunas) are gathered and absorbed into the interior of consciousness, all numbers and manifold incantations resolve into that single, supreme Letter. That solitary, all-encompassing vibration stands eternally established as 'Sivayam'.

Verse 299

1அக்கரந்த அக்கரத்தில் உட்கரந்த அக்கரம்
2சக்கரத்து சிவ்வைருண்டு சம்புளத் திருந்ததும்
3எள்கரந்த எண்ணெய்போல் எவ்வெழுத்தும் எம்பிரான்
4உள்கரந்து நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லரே.

1Akkarandha akkaraththil utkarandha akkaram
2Sakkaraththu sivvairundu sambulath thirundhadhum
3Elgarandha enneypol evvezhuththum embiraan
4Ulgarandhu ninraneermai yaavargaana vallaree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வெளிப்படையான அட்சரங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் சூட்சும எழுத்தும், அதனுள்ளும் கரந்துறையும் அதீத பிரணவ ஒலியும் எம்பிரானின் வடிவங்களே. எள்ளுக்குள் எண்ணெய் மறைந்திருப்பது போல, உலகத்தில் ஒலிக்கும் சகல எழுத்துக்களிலும், அசைவுகளிலும் எம்பிரான் தனக்குள் மறைந்து நின்று இயக்கும் நேர்மையை ஊனக் கண்களால் எவரால் காண இயலும்? சக்கரங்களின் சுழற்சியைக் கடந்து, அகத்து அட்சரத்தின் நுட்பத்தை உணரும் மெய்ஞ்ஞானிகளுக்கே எல்லாவற்றிலும் கரந்து நிற்கும் எம்பிரானின் மெய்த்தரிசனம் வாய்க்கும்.

A letter lies hidden in the letter that was already hidden. In a wheel a bitter little fruit rolls, and something lies in a round basket. That middle line is compressed, a harsh small thing in a turning and a container. Then the clear likeness returns. As oil is hidden in the sesame, every letter is our Lord. The straight truth stood hidden inside. Who can see it? Sight fails because he is held the way oil is held in the seed.

The teaching

The concluding verse of this decad is a profound meditation on the nested concealment of the Divine within sacred sound and physical reality. Just as a subtle seed-letter lies hidden within an outer letter, and a deeper esoteric vibration lies concealed within that inner letter—and just as sesame oil resides invisibly throughout the sesame seed—so does our Supreme Lord dwell secretly within every syllable of speech and every particle of creation. Sivavakkiyar closes with a poignant mystical question: when the Divine hides Himself so intimately and directly within the very fabric of existence, who possesses the subtle, enlightened vision to behold this unvarnished Truth? Only the seeker whose inner eye has been opened by grace can perceive the Lord shining within all names and forms.

Verse 300

1ஆகமத்தின் உட்பொருள் அகண்டமூலம் ஆதலால்
2தாகபோக மின்றியே தரித்ததற் பரமும்நீ
3ஏகபாதம் வைத்தனை உணர்த்தும் அஞ்செழுத்துளே
4ஏகபோகம் ஆகியே இருந்ததே சிவாயமே.

1Aagamaththin utporul agandamuulam aadhalaal
2Thaagapoga minriyee thariththadhar paramumnii
3Eegapaadham vaiththanai unarththum anjezhuththulee
4Eegapogam aagiyee irundhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆகமங்களின் மெய்யான உட்பொருள் புறச்சடங்குகளோ அல்லது ஏட்டுச் சுரைக்காயோ அல்ல; அது எங்கும் பிளவுபடாது நிறைந்துள்ள "அகண்ட மூலம்" என்னும் ஆதிப் பிரம்மப் பொருளே ஆகும் என்பதைச் சிவவாக்கியார் இப்பாடலில் உணர்த்துகிறார். நிலையற்ற உலகியல் இச்சைகளும் (தாகம்), சிற்றின்ப நாட்டங்களும் (போகம்) முற்றிலும் அற்று, ஆன்மா தன் சுய சொரூபத்தை உணரும்போது, அதுவே தற்பரமாய் விளங்குகின்றது. சுழுமுனை நாடியின் வழியே பிராணனையும் மனத்தையும் ஒருமுகப்படுத்தி நிலைநிறுத்துவதே "ஏகபாதம்" வைப்பதாகும். இங்ஙனம் அசைவற்ற ஒருமைப்பட்ட விழிப்புணர்வை அஞ்செழுத்தாகிய பிரணவப் பேரொளியில் பதிய வைக்கும்போது, மாயையின் சகல வேற்றுமைகளும் கரைந்து, இரண்டற்ற அத்வைதப் பேரின்பமான "ஏகபோகம்" மலர்கின்றது; அந்தப் பரம மௌனப் பெருவெளியில் சிவமே தானாக நிலைபெறுகின்றது.

This verse folds the written Agama into a name. Its inner matter is the undivided root, and the one addressed is the supreme that bears that root without craving and without enjoyment. Inside the five letters that make the truth known, a single foot is set down. What then remains, as the one enjoyment, is Sivayam. The song is showing you where the book ends and the name begins.

The teaching

Sivavakkiyar reveals that the true essence of all Agamic scriptures is not external temple liturgy, caste rituals, or textual dogma, but the indivisible, limitless root-source (அகண்டமூலம்) of consciousness. The seeker does not need to chase worldly pleasures (போகம்) or burn with thirst (தாகம்) for transient rewards. Instead, the transcendent Reality (தற்பரம்) is experienced within oneself when the mind establishes singular, unmoving stillness (ஏகபாதம்)—the unshakeable ascent of consciousness along the central spinal column (Sushumna). When this one-pointed awareness is anchored in the esoteric Five Letters (Panchakshara / சிவாய), all fragmented worldly experiences dissolve into a unified, non-dual ecstasy of being (ஏகபோகம்). In this Advaitic culmination, all external religious systems collapse into the self-luminous reality of Shiva alone.

Verse 301

1மூலவாசல் மீதுளேஓர் முச்சரம் ஆகியே
2நாலுவாசல் எண்விரல் நடுஉதித்த மந்திரம்
3கோலம்ஒன்றும் அஞ்சுமாகும் இங்கலைந்து நின்றநீ
4வேறு வேறு கண்டிலேன் விளைந்ததே சிவாயமே.

1Muulavaasal miidhuleeor muchcharam aagiyee
2Naaluvaasal enviral naduudhiththa mandhiram
3Kolamonrum anjumaagum ingalaindhu ninranii
4Veeru veeru kandileen vilaindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி மற்றும் வாசி யோகத்தின் மிக நுட்பமான உடற்கூறு ரகசியத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. மூலாதார வாசலின் வழியே இடை, பிங்கலை, சுழுமுனை எனும் முச்சரங்கள் (மூன்று நாடிகள்) இயங்குகின்றன. உடலின் நால்வகைத் துவாரங்களையும், எட்டு விரல் பிரமாணத்தில் ஓடும் நாசிப் பிராணனையும் சுழுமுனையின் நடுவே நிலைநிறுத்தி வாசியை ஒடுக்கும்போது, நாவினால் உரைக்கப்படாத அஜபா மந்திரம் உள்ளொளியாக உதயமாகிறது. ஒரே மெய்ப்பொருளே பஞ்சபூதங்களாகவும் பஞ்சாட்சர அஞ்செழுத்தாகவும் விரிந்து நிற்கிறது. புறத்தே உள்ள ஆலயங்களைத் தேடி அலைந்து திரிவதை விடுத்து, அகத்தே வாசியை நிலைநிறுத்தும் யோகிக்கு, உடலும் உலகமும் இறைவனும் வேறல்ல என்ற அத்வைத ஞானம் கைவந்து, சகலமும் சிவாயமயமாகவே விளைந்து பிரகாசிக்கிறது.

The name is now traced through the body. On the root gate a three-peaked form stands, and a mantra rises in the middle of four gates and eight fingers. The form is at once one and five, and the you of the song has been wandering here. The singer refuses to see these as separate things. What ripened out of them is Sivayam, the same name the previous verse left standing.

The teaching

Sivavakkiyar maps the exact internal landscape of Kundalini and Vasi yoga. At the base chakra, the root gateway (மூலவாசல் / Muladhara), the vital breath bifurcates into the three subtle channels (முச்சரம்—Ida, Pingala, and Sushumna). Through exact pranic calibration—spanning the four bodily apertures and the subtle eight-finger span of breath—the primordial mantra spontaneously resonates without verbal utterance (Ajapa Japa). The ignorant wander externally among shrines, unable to reconcile the One unmanifest source with its fivefold elemental expression (அஞ்செழுத்து). But for the realized Siddha, all perceived dualities between body, breath, universe, and God dissolve into total unity; the entire cosmic vibration ripens into the single living realization of Sivaya(ma).

Verse 302

1சுக்கிலத் தடியுளே சுழித்ததோர் எழுத்துளே
2அக்கரத் தடியுளே அமர்ந்தஆதி சோதிநீ
3உக்கரத் தடியுளே உணர்ந்த அஞ்செழுத்துளே
4அக்கரம் அதாகியே அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Sukkilath thadiyulee suzhiththadhor ezhuththulee
2Akkarath thadiyulee amarndhaaadhi sodhinii
3Ukkarath thadiyulee unarndha anjezhuththulee
4Akkaram adhaagiyee amarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிரியல் சக்தியை ஞான ஒளியாக மாற்றும் சித்தர் காயகல்ப யோகத்தின் காயசித்தி ரகசியத்தை இப்பாடல் உரைக்கிறது. உடலின் மூல வித்தான சுக்கிலத்தின் அடியில், சுருண்டு கிடக்கும் குண்டலினி சக்தியே பிரணவத்தின் சுழித்த எழுத்தாகும் (ஓங்காரச் சுழி). அந்த மூலக்கனலை வாசி யோகத்தால் தட்டியெழுப்பி, மூலாதாரத்திலிருந்து கபால உச்சிக்கு உயர்த்தும்போது, அழியாத பரநாதத்தின் மூலத்தில் உறையும் ஆதி அந்தமில்லாத பேரொளியாக விளங்குவது தன் சுய ஆன்மாவே (ஆதி சோதி நீ) என்ற பேருண்மை புலப்படுகிறது. உ-காரமாகிய சக்தியின் ஞானத்தழலில் ஐந்தெழுத்தின் மெய்ப்பொருளை உணரும்போது, நசித்துப் போகும் ஊனுடம்பே அட்சர வடிவான சிவாயத்தின் அழியா ஜோதிமயமாக உருமாறுகிறது.

The letter is followed down three stalks. First the stalk of the white seed, where one letter has coiled. Then the stalk of the letter itself, where the primal light sits, and you are that light. Then the stalk of the vowel u, where the five letters are known. What finally sits as that letter is Sivayam. The verse is a descent through seed, syllable, and name.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the esoteric alchemy of Siddha transmutation, tracing consciousness from the physical generative fluid (சுக்கிலம்) to transcendent illumination. Within the subtle biological root lies the coiled, spiral letter (சுழித்ததோர் எழுத்து)—the latent Kundalini-Shakti and the primordial Pranava. By sublimating this vital essence through breath retention and yogic heat, the practitioner ascends to the root of eternal sound (அக்கரம்), realizing that the indwelling self is none other than the primordial light of consciousness itself (ஆதி சோதி நீ). Through the fiery mystic syllable 'U' (உ-காரம்)—representing the upward blazing flame of Shakti—the true mystery of the Five Letters is awakened. The mortal form and its vital currents are completely transfigured into the imperishable sound-body of Sivaya(ma).

Verse 303

1குண்டலத்து ளேயுளே அறுத்தகத்து நாயகன்
2கண்டவந்த மண்டலம் கருத்தழித்த கூத்தனை
3விண்டலர்ந்த சந்திரன் விளங்குகின்ற மெய்ப்பொருள்
4கண்டுகொண்ட மண்டலம் சிவாயமல்லது இல்லையே.

1Kundalaththu leeyulee aruththagaththu naayagan
2Kandavandha mandalam karuththazhiththa kuuththanai
3Vindalarndha sandhiran vilanguginra meypporul
4Kandugonda mandalam sivaayamalladhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி யோகத்தின் உச்சகட்டப் பேரின்ப அனுபவத்தை இப்பாடல் விவரிக்கிறது. மூலாதாரத்தில் சுருண்டு கிடக்கும் குண்டலினி சக்தியானது சுழுமுனை வழி விழித்தெழுந்து, மூலாதாரம் முதல் ஆக்ஞை வரையிலான ஆறு ஆதாரத் தளங்களையும் (அறுத்தகம்) ஊடுருவி மேலேறும்போது, மனக் கற்பனைகளையும் அகந்தையையும் முற்றிலும் தகர்க்கும் மெய்ஞ்ஞானக் கூத்தனின் ஆனந்த நடனம் தரிசனமாகிறது. கபால உச்சியான துவாதசாந்த சகஸ்ரதளத்தில் சந்திர மண்டலம் மலர்ந்து, திவ்ய அமுத தாரையைப் பொழிகிறது. இந்த அகண்ட சிதாகாசப் பெருவெளியில், மனம் முற்றிலும் அழிந்து தன்மயமாய் ஒடுங்கும் அந்தப் பரம மண்டலமே சிவாயமாகிய பிரம்ம சொரூபமாகும்; அங்கே சிவத்தைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லையெனும் மெய்யனுபூதி நிலைபெறுகிறது.

The verse looks inside the coil and names a lord of the six-fold house, a dancer who has ruined thought, and a moon that has burst into bloom. These are not separate sights. They are the true substance shining, and the sphere one actually comes to see. The closing is absolute: that seen sphere is nothing other than Sivayam.

The teaching

This verse depicts the ecstatic summit of Kundalini yoga. As the serpent power (குண்டலி) uncoils and pierces through the six bodily centers (அறுத்தகம் / the six adharas from Muladhara to Ajna), the practitioner encounters the supreme Lord of the inner temple. Ascending beyond all conceptual thoughts and mental chatter, the yogi beholds the cosmic Dancer (கருத்தழித்த கூத்தன்) performing His liberating dance in the heart of pure awareness. At the cranial zenith (Sahasrara), the mystical inner moon blossoms (விண்டலர்ந்த சந்திரன்), showering divine ambrosia (அமிர்தம்) and revealing the self-luminous Reality. This sublime internal mandala is not a mythological heaven or an external shrine; it is the experiential, non-dual embodiment of Sivaya(ma).