சிவவாக்கியம்

Verse 300

1ஆகமத்தின் உட்பொருள் அகண்டமூலம் ஆதலால்
2தாகபோக மின்றியே தரித்ததற் பரமும்நீ
3ஏகபாதம் வைத்தனை உணர்த்தும் அஞ்செழுத்துளே
4ஏகபோகம் ஆகியே இருந்ததே சிவாயமே.

1Aagamaththin utporul agandamuulam aadhalaal
2Thaagapoga minriyee thariththadhar paramumnii
3Eegapaadham vaiththanai unarththum anjezhuththulee
4Eegapogam aagiyee irundhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆகமங்களின் மெய்யான உட்பொருள் புறச்சடங்குகளோ அல்லது ஏட்டுச் சுரைக்காயோ அல்ல; அது எங்கும் பிளவுபடாது நிறைந்துள்ள "அகண்ட மூலம்" என்னும் ஆதிப் பிரம்மப் பொருளே ஆகும் என்பதைச் சிவவாக்கியார் இப்பாடலில் உணர்த்துகிறார். நிலையற்ற உலகியல் இச்சைகளும் (தாகம்), சிற்றின்ப நாட்டங்களும் (போகம்) முற்றிலும் அற்று, ஆன்மா தன் சுய சொரூபத்தை உணரும்போது, அதுவே தற்பரமாய் விளங்குகின்றது. சுழுமுனை நாடியின் வழியே பிராணனையும் மனத்தையும் ஒருமுகப்படுத்தி நிலைநிறுத்துவதே "ஏகபாதம்" வைப்பதாகும். இங்ஙனம் அசைவற்ற ஒருமைப்பட்ட விழிப்புணர்வை அஞ்செழுத்தாகிய பிரணவப் பேரொளியில் பதிய வைக்கும்போது, மாயையின் சகல வேற்றுமைகளும் கரைந்து, இரண்டற்ற அத்வைதப் பேரின்பமான "ஏகபோகம்" மலர்கின்றது; அந்தப் பரம மௌனப் பெருவெளியில் சிவமே தானாக நிலைபெறுகின்றது.

This verse folds the written Agama into a name. Its inner matter is the undivided root, and the one addressed is the supreme that bears that root without craving and without enjoyment. Inside the five letters that make the truth known, a single foot is set down. What then remains, as the one enjoyment, is Sivayam. The song is showing you where the book ends and the name begins.

The teaching

Sivavakkiyar reveals that the true essence of all Agamic scriptures is not external temple liturgy, caste rituals, or textual dogma, but the indivisible, limitless root-source (அகண்டமூலம்) of consciousness. The seeker does not need to chase worldly pleasures (போகம்) or burn with thirst (தாகம்) for transient rewards. Instead, the transcendent Reality (தற்பரம்) is experienced within oneself when the mind establishes singular, unmoving stillness (ஏகபாதம்)—the unshakeable ascent of consciousness along the central spinal column (Sushumna). When this one-pointed awareness is anchored in the esoteric Five Letters (Panchakshara / சிவாய), all fragmented worldly experiences dissolve into a unified, non-dual ecstasy of being (ஏகபோகம்). In this Advaitic culmination, all external religious systems collapse into the self-luminous reality of Shiva alone.

Verse 301

1மூலவாசல் மீதுளேஓர் முச்சரம் ஆகியே
2நாலுவாசல் எண்விரல் நடுஉதித்த மந்திரம்
3கோலம்ஒன்றும் அஞ்சுமாகும் இங்கலைந்து நின்றநீ
4வேறு வேறு கண்டிலேன் விளைந்ததே சிவாயமே.

1Muulavaasal miidhuleeor muchcharam aagiyee
2Naaluvaasal enviral naduudhiththa mandhiram
3Kolamonrum anjumaagum ingalaindhu ninranii
4Veeru veeru kandileen vilaindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி மற்றும் வாசி யோகத்தின் மிக நுட்பமான உடற்கூறு ரகசியத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. மூலாதார வாசலின் வழியே இடை, பிங்கலை, சுழுமுனை எனும் முச்சரங்கள் (மூன்று நாடிகள்) இயங்குகின்றன. உடலின் நால்வகைத் துவாரங்களையும், எட்டு விரல் பிரமாணத்தில் ஓடும் நாசிப் பிராணனையும் சுழுமுனையின் நடுவே நிலைநிறுத்தி வாசியை ஒடுக்கும்போது, நாவினால் உரைக்கப்படாத அஜபா மந்திரம் உள்ளொளியாக உதயமாகிறது. ஒரே மெய்ப்பொருளே பஞ்சபூதங்களாகவும் பஞ்சாட்சர அஞ்செழுத்தாகவும் விரிந்து நிற்கிறது. புறத்தே உள்ள ஆலயங்களைத் தேடி அலைந்து திரிவதை விடுத்து, அகத்தே வாசியை நிலைநிறுத்தும் யோகிக்கு, உடலும் உலகமும் இறைவனும் வேறல்ல என்ற அத்வைத ஞானம் கைவந்து, சகலமும் சிவாயமயமாகவே விளைந்து பிரகாசிக்கிறது.

The name is now traced through the body. On the root gate a three-peaked form stands, and a mantra rises in the middle of four gates and eight fingers. The form is at once one and five, and the you of the song has been wandering here. The singer refuses to see these as separate things. What ripened out of them is Sivayam, the same name the previous verse left standing.

The teaching

Sivavakkiyar maps the exact internal landscape of Kundalini and Vasi yoga. At the base chakra, the root gateway (மூலவாசல் / Muladhara), the vital breath bifurcates into the three subtle channels (முச்சரம்—Ida, Pingala, and Sushumna). Through exact pranic calibration—spanning the four bodily apertures and the subtle eight-finger span of breath—the primordial mantra spontaneously resonates without verbal utterance (Ajapa Japa). The ignorant wander externally among shrines, unable to reconcile the One unmanifest source with its fivefold elemental expression (அஞ்செழுத்து). But for the realized Siddha, all perceived dualities between body, breath, universe, and God dissolve into total unity; the entire cosmic vibration ripens into the single living realization of Sivaya(ma).

Verse 302

1சுக்கிலத் தடியுளே சுழித்ததோர் எழுத்துளே
2அக்கரத் தடியுளே அமர்ந்தஆதி சோதிநீ
3உக்கரத் தடியுளே உணர்ந்த அஞ்செழுத்துளே
4அக்கரம் அதாகியே அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Sukkilath thadiyulee suzhiththadhor ezhuththulee
2Akkarath thadiyulee amarndhaaadhi sodhinii
3Ukkarath thadiyulee unarndha anjezhuththulee
4Akkaram adhaagiyee amarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிரியல் சக்தியை ஞான ஒளியாக மாற்றும் சித்தர் காயகல்ப யோகத்தின் காயசித்தி ரகசியத்தை இப்பாடல் உரைக்கிறது. உடலின் மூல வித்தான சுக்கிலத்தின் அடியில், சுருண்டு கிடக்கும் குண்டலினி சக்தியே பிரணவத்தின் சுழித்த எழுத்தாகும் (ஓங்காரச் சுழி). அந்த மூலக்கனலை வாசி யோகத்தால் தட்டியெழுப்பி, மூலாதாரத்திலிருந்து கபால உச்சிக்கு உயர்த்தும்போது, அழியாத பரநாதத்தின் மூலத்தில் உறையும் ஆதி அந்தமில்லாத பேரொளியாக விளங்குவது தன் சுய ஆன்மாவே (ஆதி சோதி நீ) என்ற பேருண்மை புலப்படுகிறது. உ-காரமாகிய சக்தியின் ஞானத்தழலில் ஐந்தெழுத்தின் மெய்ப்பொருளை உணரும்போது, நசித்துப் போகும் ஊனுடம்பே அட்சர வடிவான சிவாயத்தின் அழியா ஜோதிமயமாக உருமாறுகிறது.

The letter is followed down three stalks. First the stalk of the white seed, where one letter has coiled. Then the stalk of the letter itself, where the primal light sits, and you are that light. Then the stalk of the vowel u, where the five letters are known. What finally sits as that letter is Sivayam. The verse is a descent through seed, syllable, and name.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the esoteric alchemy of Siddha transmutation, tracing consciousness from the physical generative fluid (சுக்கிலம்) to transcendent illumination. Within the subtle biological root lies the coiled, spiral letter (சுழித்ததோர் எழுத்து)—the latent Kundalini-Shakti and the primordial Pranava. By sublimating this vital essence through breath retention and yogic heat, the practitioner ascends to the root of eternal sound (அக்கரம்), realizing that the indwelling self is none other than the primordial light of consciousness itself (ஆதி சோதி நீ). Through the fiery mystic syllable 'U' (உ-காரம்)—representing the upward blazing flame of Shakti—the true mystery of the Five Letters is awakened. The mortal form and its vital currents are completely transfigured into the imperishable sound-body of Sivaya(ma).

Verse 303

1குண்டலத்து ளேயுளே அறுத்தகத்து நாயகன்
2கண்டவந்த மண்டலம் கருத்தழித்த கூத்தனை
3விண்டலர்ந்த சந்திரன் விளங்குகின்ற மெய்ப்பொருள்
4கண்டுகொண்ட மண்டலம் சிவாயமல்லது இல்லையே.

1Kundalaththu leeyulee aruththagaththu naayagan
2Kandavandha mandalam karuththazhiththa kuuththanai
3Vindalarndha sandhiran vilanguginra meypporul
4Kandugonda mandalam sivaayamalladhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி யோகத்தின் உச்சகட்டப் பேரின்ப அனுபவத்தை இப்பாடல் விவரிக்கிறது. மூலாதாரத்தில் சுருண்டு கிடக்கும் குண்டலினி சக்தியானது சுழுமுனை வழி விழித்தெழுந்து, மூலாதாரம் முதல் ஆக்ஞை வரையிலான ஆறு ஆதாரத் தளங்களையும் (அறுத்தகம்) ஊடுருவி மேலேறும்போது, மனக் கற்பனைகளையும் அகந்தையையும் முற்றிலும் தகர்க்கும் மெய்ஞ்ஞானக் கூத்தனின் ஆனந்த நடனம் தரிசனமாகிறது. கபால உச்சியான துவாதசாந்த சகஸ்ரதளத்தில் சந்திர மண்டலம் மலர்ந்து, திவ்ய அமுத தாரையைப் பொழிகிறது. இந்த அகண்ட சிதாகாசப் பெருவெளியில், மனம் முற்றிலும் அழிந்து தன்மயமாய் ஒடுங்கும் அந்தப் பரம மண்டலமே சிவாயமாகிய பிரம்ம சொரூபமாகும்; அங்கே சிவத்தைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லையெனும் மெய்யனுபூதி நிலைபெறுகிறது.

The verse looks inside the coil and names a lord of the six-fold house, a dancer who has ruined thought, and a moon that has burst into bloom. These are not separate sights. They are the true substance shining, and the sphere one actually comes to see. The closing is absolute: that seen sphere is nothing other than Sivayam.

The teaching

This verse depicts the ecstatic summit of Kundalini yoga. As the serpent power (குண்டலி) uncoils and pierces through the six bodily centers (அறுத்தகம் / the six adharas from Muladhara to Ajna), the practitioner encounters the supreme Lord of the inner temple. Ascending beyond all conceptual thoughts and mental chatter, the yogi beholds the cosmic Dancer (கருத்தழித்த கூத்தன்) performing His liberating dance in the heart of pure awareness. At the cranial zenith (Sahasrara), the mystical inner moon blossoms (விண்டலர்ந்த சந்திரன்), showering divine ambrosia (அமிர்தம்) and revealing the self-luminous Reality. This sublime internal mandala is not a mythological heaven or an external shrine; it is the experiential, non-dual embodiment of Sivaya(ma).

Verse 304

1சுற்றும்ஐந்து கூடமொன்று சொல்லிறந்த தோர்வெளி
2சத்தியும் சிவனுமாக நின்றதன்மை ஓர்கிலீர்
3சத்தியாவு தும்முடல், தயங்குசீவ னுட்சிவம்
4பித்தர்காள் அறிந்திலீர் பிரான்இருந்த கோலமே.

1Sutrumaindhu kuudamonru sollirandha thorveli
2Saththiyum sivanumaaga ninradhanmai orgiliir
3Saththiyaavu thummudal, thayangusiiva nutsivam
4Piththargaal arindhiliir piraanirundha kolamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தில் தெய்வத்தைத் தேடி அலையும் மனிதர்களின் அறியாமையைக் கிழித்தெறியும் சிவவாக்கியாரின் அதிதீவிரப் புரட்சிப் பிரகடனம் இது. ஐம்பொறிகளும் பஞ்சகோசங்களும் சூழ்ந்த இந்த உடம்பே சொல்லையும் வாக்கையும் கடந்த அகண்ட ஞானவெளியின் உறைவிடம் என்பதை உணராமல் மனிதர்கள் மயங்குகிறார்கள். "சத்தியாவது உம் உடல், தயங்கு சீவனுள் சிவம்" — ஸ்தூல உடம்பே சிவசக்தியின் லீலா விபூதி; அதனுள் ஒளிவீசும் பிராணனும் உயிருமே பரசிவத்தின் உண்மை வடிவம். உடம்பை அசுத்தம் என்றும் தீட்டு என்றும் ஒதுக்கி, வெளியிலுள்ள கற்சிலைகளில் கடவுளைத் தேடும் மூடர்களை "பித்தர்காள்" என்று கடிந்துரைத்து, சிவசக்தி ஐக்கியமானது உங்கள் உடம்பிலும் மூச்சிலும் ஒவ்வொரு கணமும் உயிர்ப்போடு நடனமாடுவதை உடனே உணருங்கள் என அறைகூவல் விடுக்கிறார்.

Five halls that seem to circle you are declared one space, and that space has already passed beyond speech. The verse then scolds you for failing to notice a double standing: Sakti and Siva as one nature, the body itself as Sakti, and Siva inside the soul that flickers. The address turns sharp. Mad ones, you have not known the form in which the Lord abides.

The teaching

With fierce iconoclastic clarity, Sivavakkiyar exposes the folly of seeking God in distant temples while failing to recognize the living sanctum of one's own organism. The five bodily sheaths and senses (ஐந்து கூடம்) are not obstacles to be despised, but the unified gateway into the boundless, ineffable expanse of pure consciousness (சொல்லிறந்த வெளி). In a breathtaking revelation of Siddha non-duality, he declares that the physical body itself is the living manifestation of Shakti (சத்தி யாவது உம் உடல்), while the pulsating soul within is none other than Shiva (தயங்கு சீவன் உள் சிவம்). Denouncing dogmatic religionists as madmen (பித்தர்காள்), he demands that they cease their futile outer quests and realize that the cosmic union of Shiva and Shakti is perpetually embodied right within their own flesh and breath.

Verse 305

1மூலம் என்ற மந்திரம் முளைத்த அஞ்செழுத்துளே
2நாலுவேதம் நாவுளே நவின்றஞான மெய்யுளே
3ஆலம்உண்ட கண்டனும் அரிஅயனும் ஆதலால்
4ஓலம் என்ற மந்திரம் சிவாயமல்லது இல்லையே.

1Muulam enra mandhiram mulaiththa anjezhuththulee
2Naaluveedham naavulee navinragnaana meyyulee
3Aalamunda kandanum ariayanum aadhalaal
4Olam enra mandhiram sivaayamalladhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சத்தின் ஆதி உற்பத்திக்கும் சகல மறைகளுக்கும் மூலமாய் விளங்குவது பஞ்சாட்சரத் திருவைந்தெழுத்தே ஆகும். சிருஷ்டியின் மூல அதிர்வான பிரணவ மந்திரம் இந்த ஐந்தெழுத்துக்குள்ளிருந்தே முளைத்தெழுந்தது. நாவினால் உரக்க உச்சரிக்கப்படும் நான்கு வேதங்களின் சாரமான மெய்ப்பொருளும் இதனுள்ளேயே அடங்கியுள்ளது. ஆலகால விஷத்தை அருந்திய நீலகண்டப் பெருமானும், காக்கும் திருமாலும், படைக்கும் பிரம்மனும் ஆகிய மும்மூர்த்திகளும் இந்த மூல அதிர்வின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளேயாவர். எனவே, பிறவிப் பெருந்துன்பத்திலிருந்து தப்பித்து ஆன்மா முக்தி அடையக் கதறும் "ஓலம்" எனும் அபயக் குரலின் மெய்யான அடைக்கலமும் சாசுவதமான பரம்பொருளும் சிவாயத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை எனச் சித்தர் நிறுவுகிறார்.

A root mantra is set inside the five letters that sprouted, and the four Vedas are set on the tongue, inside the true knowledge that was recited. The line then gathers the one whose throat drank the poison, together with Hari and Ayan. From that gathering the verse draws a hard conclusion. The mantra called the cry is nothing other than Sivayam.

The teaching

Sivavakkiyar establishes the Five Letters (Panchakshara) as the ultimate ontological source preceding all scripture and deity. The root vibration (மூல மந்திரம்) from which the cosmos emerged sprouted entirely within these five syllables. While orthodox brahmins take pride in verbally reciting the four Vedas, true wisdom (ஞான மெய்) awakens only when the five-lettered vibration is experienced as living truth. Even the cosmic trinity—Shiva who drank the Halahala poison, Vishnu, and Brahma—are merely functional manifestations of this primal resonance. Therefore, the soul's ultimate cry for grace and emancipation (ஓலம்) finds its absolute fulfillment nowhere else but in the living realization of Sivaya(ma).