சிவவாக்கியம்

Verse 311

1மனவிகாரம் அற்றுநீர் மதித்திருக்க வல்லீரேல்
2நினைவிலாத மணிவிளக்கு நித்தமாகி நின்றிடும்;
3அனைவர் ஓதும் வேதமும் அகம்பிதற்ற வேணுமேல்
4கனவுகண்டது உண்மைநீர் தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Manavigaaram atruniir madhiththirukka valliireel
2Ninaivilaadha manivilakku niththamaagi ninridum;
3Anaivar odhum veedhamum agambidhatra veenumeel
4Kanavugandadhu unmainiir thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் தத்துவத்தின் தலையாய இலக்கான மனோலயத்தையும் நனவிலிப் பேரொளியையும் இப்பாடல் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. காமம், குரோதம், பேத உணர்வுகள் போன்ற சகல மனவிகாரங்களையும் வேரறுத்து, அசைவற்ற மௌன தியானத்தில் விழிப்புணர்வோடு நிலைத்திருக்க வல்லவருக்கு, எண்ணங்களற்ற சுயம்ஜோதியான மணிவிளக்கு (நினைவிலாத மணிவிளக்கு) உள்ளே அணையாமல் நித்தியமாகப் பிரகாசிக்கும். வேதங்களை வாய் ஓயாமல் உரக்கப் பிதற்றும் போலிப் பண்டிதர்களின் ஆரவாரம் எல்லாம் விழிப்பற்ற கனவு நிலையே போன்றது; மன விகாரங்கள் நீங்கிப் பிறக்கும் சுத்த அத்வைத மௌனப் பெருவெளியில் துலங்கும் சிவாயமே சாசுவதமான நிஜமாகும்.

The advice is plain and hard. If you can remain attentive once the mind's disturbance is gone, a jewel-lamp that has no thought will stand as the eternal. The Veda everyone recites is then suspected of babbling inside. Against that noise the verse sets two claims: what was seen as a dream is the truth, and what you have clarified is Sivayam.

The teaching

Sivavakkiyar cuts to the core of Advaitic self-realization and mental quietude. Spiritual liberation does not lie in loud, ostentatious recitations of the Vedas, which often amount to nothing more than internal egoic babble and pride. If a seeker can purge the mind of its restless distortions, cravings, and dualistic agitations (மனவிகாரம் அற்று), a thought-free jewel-lamp of pure awareness (நினைவிலாத மணிவிளக்கு) shines forth effortlessly and perpetually. In that profound stillness beyond conceptual thought, the waking world is recognized as ephemeral as a fleeting dream, and the crystal-clear, unshakeable truth that remains standing is the non-dual reality of Sivaya(ma).

Verse 312

1இட்டகுண்டம் ஏதடா? இருக்கு வேதம் ஏதடா?
2சுட்டமண் கலத்திலே சுற்றுநூல்கள் ஏதடா?
3முட்டிநின்ற தூணிலே முளைத்தெழுந்த சோதியைப்
4பற்றிநின்றது ஏதடா பட்டநாத பட்டரே.

1Ittagundam eedhadaa? irukku veedham eedhadaa?
2Suttaman kalaththilee sutrunuulgal eedhadaa?
3Muttininra thuunilee mulaiththezhundha sodhiyaip
4Patrininradhu eedhadaa pattanaadha pattaree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வைதிகச் சடங்குகளையும் புற யாகங்களையும் பட்டவர்த்தனமாகத் தகர்க்கும் சிவவாக்கியாரின் பிரசித்தி பெற்ற கலகப் பாடல் இது. வேள்விக் குண்டங்கள் வெட்டுவதும், இருக்கு வேதம் உள்ளிட்ட மந்திரங்களை உரக்க முழங்குவதும், சுடப்பட்ட மண் கலசங்களுக்கு நூல் சுற்றிக் கும்பாபிஷேகம் செய்வதும் வெற்று வேடங்களன்றி வேறல்ல. மனித உடலின் நடுவே செங்குத்தாக நிமிர்ந்து நிற்கும் முதுகுத்தண்டாகிய சுழுமுனைத் தூணில் (முட்டி நின்ற தூண்), மூலாதாரக் கனலால் பற்றி எரியும் குண்டலினிப் பேரொளியை அறிந்து, அதைத் தாங்கி நிற்கும் பிரம்மப் பொருளைத் தன் சுய உணர்வில் தரிசிக்காத பட்டநாத பட்டரே, உங்கள் வெளிவேடச் சாத்திரங்களும் மண்சட்டிகளும் எதற்குப் பயன்படும்? என நேரடியாகக் கேள்வி கேட்கிறார்.

The questions are thrown like insults. What is the fire-pit you laid? What is the Rig Veda? What are the threads wound in a pot of baked clay? Then the verse points at a light that sprouted in a pillar standing jammed in the way, and asks what it is that keeps hold of that light. The address lands on titled scholars of the Nada. Outer tools are being weighed against an inner flame.

The teaching

In one of his most fiercely confrontational verses, Sivavakkiyar demolishes the pretensions of orthodox Vedic ritualism. Addressing the titled ritualist and scholar (பட்டநாத பட்டர்), he mocks the paraphernalia of external sacrifice: the carefully dug fire-pits (குண்டம்), the mechanical recitation of the Rig Veda, and the sacred threads draped over baked clay ritual pots. Sivavakkiyar points directly to the only altar that matters: the central spinal column (முட்டி நின்ற தூண் / Sushumna), within which the fiery light of Kundalini sprouts and ascends to illuminate consciousness. He taunts the priest: while you are obsessively occupied with dead ashes and clay jars, do you possess the slightest experiential knowledge of that inner fire, or what transcendent awareness holds it?

Verse 313

1நீரிலே முளைத்தெழுந்த தாமரையின் ஓரிலை
2நீரினோடு கூடிநின்றும் நீரிலாத வாறுபோல்
3பாரிலே முளைத்தெழுந்த பண்டிதப் பராபரம்
4பாரினோடு கூடிநின்ற பண்புகண்டு இருப்பீரே.

1Niirilee mulaiththezhundha thaamaraiyin orilai
2Niirinodu kuudininrum niirilaadha vaarupol
3Paarilee mulaiththezhundha pandidhap paraaparam
4Paarinodu kuudininra panpugandu iruppiiree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஜீவன்முக்தி நிலையை விளக்கும் உன்னதமான சித்தர் உவமை இப்பாடலில் மலர்கிறது. சேற்று நீரிலே பிறந்து நீரிலேயே வாழ்ந்தாலும், தாமரை இலையின் மீது ஒரு துளி நீரும் ஒட்டாமல் உருண்டோடுவது போல, இந்த மண்ணுலகில் பிறந்து ஊனுடம்பைத் தாங்கியிருந்தாலும், உலகப் பற்றுக்களிலும் கர்ம வினைகளிலும் சிக்காமல் ஒட்டாது நிற்பதே மெய்ஞ்ஞானியின் பண்பாகும். அனைத்துயிர்களிலும் கலந்து நிற்கும் பராபரப் பொருள் இந்த மண்ணோடு கூடிநின்றும் மாயையில் பற்றாது நிற்பதைப் போல, ஆன்ம சாதகனும் உலகியலில் வாழ்ந்தபடியே அகத்தே தாமரை இலைத் தண்ணீர்போல் பற்றற்ற தன்மையோடு சிவத்தோடு ஒன்றியிருக்க வேண்டும்.

A single lotus leaf, sprung in the water, is allowed to touch the water and still not be the water. That picture is carried over to the earth. The supreme the learned speak of has sprouted here, among us. The verse asks you to stay and look at the character of standing joined with the earth. Nearness without soaking is the whole teaching.

The teaching

Sivavakkiyar employs the classical Siddha metaphor of the lotus leaf (தாமரை இலை) to elucidate the state of Jivanmukti—living liberation within the physical world. A lotus leaf originates in muddy water and remains submerged in its current, yet water drops roll off its surface without ever soaking it. In the same way, the Supreme Reality (பராபரம்) has manifested within this earthly existence and embodied itself in the human form. The enlightened seeker does not need to abandon the world or flee into desolate caves; rather, they must master the sublime art of living in the world without being of the world—engaging in bodily life with full awareness while remaining entirely untainted by worldly attachments and karmic entanglements.

Verse 314

1உறக்கிலென், விழிக்கிலென், உணர்வுசென்று ஒடுங்கிலென்
2சிறந்த ஐம்புலன்களும் திசைத்திசைகள் ஒன்றிலென்?
3புறமும்உள்ளும் எங்ஙனம் பொருந்திருந்த தேகமாய்
4நிறைந்திருந்த ஞானிகாள் நினைப்பது ஏதும் இல்லையே.

1Urakkilen, vizhikkilen, unarvusenru odungilen
2Sirandha aimbulangalum thisaiththisaigal onrilen?
3Puramumullum engnganam porundhirundha theegamaay
4Niraindhirundha gnaanigaal ninaippadhu eedhum illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

துரியாதீதப் பெருவெளியில் திளைக்கும் மெய்ஞ்ஞானியின் எல்லையற்ற விடுதலை நிலையை இப்பாடல் சித்தரிக்கிறது. உடம்பு விழித்திருந்தாலும், தூங்கினாலும் அல்லது ஆழ்ந்த சமாதி நிலையில் உணர்வுகள் ஒடுங்கினாலும், ஐந்து புலன்களும் தம் விருப்பப்படி புறத்தே அலைந்தாலும் மெய்யுணர்ந்த ஞானிக்கு அதனால் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை. ஏனெனில், அகம் என்றும் புறம் என்றும் பிளவுபட்ட இருமை மறைந்து, எங்கும் நிறைந்த பரிபூரணப் பிரம்மமாகவே அவன் விரிந்துவிட்டான். நானெனல் அற்று, தானென நின்ற நிறைவான ஞானிக்கு, புதிதாக எண்ணுவதற்கோ நினைப்பதற்கோ இச்சிப்பதற்கோ எதுவுமே எஞ்சியிருப்பதில்லை; அவன் பரிபூரண மௌன சொரூபமாகவே விளங்குகிறான்.

The speaker reports a state that fits none of the usual rooms. He is not in sleep, not in waking, and awareness has not gone off and shrunk. He then asks whether the five senses and the directions have become one, and how outside and inside ever fitted together as a body. The knowers who remain full, the verse says, think of nothing at all. Fullness here is the end of thinking.

The teaching

Sivavakkiyar describes the transcendent state of Turiya and Turiyatita, where all conventional distinctions between waking, dreaming, and deep sleep dissolve into unbroken awareness. For the fully realized sage (நிறைந்திருந்த ஞானி), it is utterly inconsequential whether the physical body is awake, asleep, or in deep yogic trance (சமாதி), or whether the senses interact with the external world. The false dualism between 'internal' and 'external' has collapsed into a single, seamless continuum of pure being. Abiding in this infinite fullness, the sage has transcended memory, desire, and intellectual ideation; having become the living Reality, they abide in effortless, thought-free stillness (நினைப்பது ஏதுமில்லை).

Verse 315

1ஓதுவார்கள் ஓதுகின்ற ஓர்எழுத்தும் ஒன்றதே
2வேதம் என்ற தேகமாய் விளம்புகின்றது அன்றிது,
3நாதம்ஒன்று நான்முகன் மாலும்நானும் ஒன்றதே!
4ஏதுமின்றி நின்றதொன்றை யான்உணர்ந்த நேர்மையே

1Odhuvaargal odhuginra orezhuththum onradhee
2Veedham enra theegamaay vilambuginradhu anridhu,
3Naadhamonru naanmugan maalumnaanum onradhee!
4Eedhuminri ninradhonrai yaanunarndha neermaiyee

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைத நாத யோகத்தின் சிகரப் பிரகடனம் இது. வேதங்கள் பலவாகப் பிரித்து ஓதும் அனைத்துக்கும் மேலாக, ஞானிகள் தியானிக்கும் உன்னத எழுத்து ஏகாக்ஷரமான பிரணவமே (ஓங்காரமே) ஆகும். அது புறத்தே படிக்கப்படும் புத்தகம் அல்ல; ஜீவனின் உடம்பிலேயே ஒளிரும் நாத வடிவமாகும். அந்த மூல நாதமும், படைக்கும் பிரம்மனும், காக்கும் மாலும், இவற்றுக்குச் சாட்சியாய் நிற்கும் ஆன்மாவாகிய "நானும்" வேறல்ல; சகலமும் ஒன்றே எனும் ஏகத்துவத்தை உணர்வதே மெய்யறிவு. சார்புகள், சடங்குகள், உருவங்கள் ஏதுமின்றித் தனித்து நின்று ஒளிரும் சுயம்பிரகாசப் பரம்பொருளைத் தன் ஆன்மாவாகவே கண்டறிந்த நேர்மையைச் சித்தர் இங்கு போற்றுகிறார்.

Recitation is collapsed into a single letter, and that letter is the One. It proclaims itself as the body called the Veda, and it is not something else. Nada is one. The four-faced one, Mal, and the singer are one. The verse ends on the rightness of having known the one that stands with nothing beside it. Identity is stated, not argued.

The teaching

A stunning declaration of radical Advaitic non-duality and sound mysticism (Nada Yoga). Sivavakkiyar reveals that the ultimate essence chanted by true seers is the single imperishable letter (ஓர் எழுத்து)—the Pranava. This primal vibration is not an external mythological scripture; it is the living cosmic reality embodying all truth. In this transcendent realization, all theological hierarchies and dualistic separations vanish into thin air: the primordial sound-current (நாதம்), the Creator Brahma (நான்முகன்), the Preserver Vishnu (மால்), and the individual self (நான்) are discovered to be indivisibly One. Sivavakkiyar celebrates the supreme integrity of this awakening: directly knowing the Absolute which stands without a second, utterly self-sufficient and free from all external props.

Verse 316

1பொங்கியே தரித்தஅச்சுப் புண்டரீக வெளியிலே
2தங்கியே தரித்தபோது தாதுமா துளையதாம்
3அங்கியுள் சரித்தபோது வடிவுகள் ஒளியுமாய்க்
4கொம்புமேல் வடிவுகொண்டு குருஇருந்த கோலமே.

1Pongiyee thariththaachchup pundariiga veliyilee
2Thangiyee thariththapodhu thaadhumaa thulaiyadhaam
3Angiyul sariththapodhu vadivugal oliyumaayk
4Kombumeel vadivugondu kuruirundha kolamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உள்ளொளி விழிப்பாகிய சற்குருவின் திருவடிவத்தை விளக்கும் அதிரகசிய வாசி யோகப் பாடல். சுழுமுனையாகிய அச்சை (முதுகுத்தண்டுத் தம்பத்தை) ஆதாரமாகக் கொண்டு, பிராணனானது கபாலத்தின் புண்டரீக வெளியாகிய சகஸ்ரதளத்திற்குப் பொங்கி எழுகிறது. அவ்வாறு பிராணன் துவாதசாந்தத்தில் நிலைபெறும்போது, உடலின் சுக்கில தாதுவானது நாடித் துவாரங்களின் வழியே ஆவியாகி, மூலாதார அக்னியோடு கூடித் தூய்மை பெறுகிறது. அத்தீயானது கபால உச்சிக்கு ஏறி ஜோதிப் பிரகாசமாய் ஒளிர்கையில், சிரசின் உச்சியாகிய "கொம்பின் மேல்" அமுத தாரையைப் பொழியும் சற்குருவின் ஞான சொரூபமே சீவனின் சுயவடிவாகத் தரிசனமாகிறது; இதுவே மெய்யான குருவின் கோலமாகும்.

A vision of the guru's aspect, told as a change of substance. An axle is borne as it wells up, in a lotus space. When it settles, the bodily essence becomes a hollow. When that is poured into the fire, forms become light, and a form is taken on the peak. That, the verse says, is the manner in which the guru abides. The guru here is a shape of light, not a person you hire.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the secret alchemical mystery of the Sadguru not as a mortal human teacher, but as the living inner light of transfigured consciousness. Through Vasi yoga, the central axis of prana (அச்சு) surges upward into the thousand-petaled lotus of the cranial sky (புண்டரீக வெளி). In this stillness, the raw physical essence of vitality (தாது) is refined and channeled through the subtle spinal bore into the blazing fire of Kundalini (அங்கி). As this vital fuel feeds the internal flame, gross material forms dissolve into pure, effulgent radiance. Seated atop the crown of the head (கொம்பு மேல் / Sahasrara) in dazzling majesty, this luminous presence of self-realization is the true form and posture of the divine Guru.