சிவவாக்கியம்

Verse 313

1நீரிலே முளைத்தெழுந்த தாமரையின் ஓரிலை
2நீரினோடு கூடிநின்றும் நீரிலாத வாறுபோல்
3பாரிலே முளைத்தெழுந்த பண்டிதப் பராபரம்
4பாரினோடு கூடிநின்ற பண்புகண்டு இருப்பீரே.

1Niirilee mulaiththezhundha thaamaraiyin orilai
2Niirinodu kuudininrum niirilaadha vaarupol
3Paarilee mulaiththezhundha pandidhap paraaparam
4Paarinodu kuudininra panpugandu iruppiiree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஜீவன்முக்தி நிலையை விளக்கும் உன்னதமான சித்தர் உவமை இப்பாடலில் மலர்கிறது. சேற்று நீரிலே பிறந்து நீரிலேயே வாழ்ந்தாலும், தாமரை இலையின் மீது ஒரு துளி நீரும் ஒட்டாமல் உருண்டோடுவது போல, இந்த மண்ணுலகில் பிறந்து ஊனுடம்பைத் தாங்கியிருந்தாலும், உலகப் பற்றுக்களிலும் கர்ம வினைகளிலும் சிக்காமல் ஒட்டாது நிற்பதே மெய்ஞ்ஞானியின் பண்பாகும். அனைத்துயிர்களிலும் கலந்து நிற்கும் பராபரப் பொருள் இந்த மண்ணோடு கூடிநின்றும் மாயையில் பற்றாது நிற்பதைப் போல, ஆன்ம சாதகனும் உலகியலில் வாழ்ந்தபடியே அகத்தே தாமரை இலைத் தண்ணீர்போல் பற்றற்ற தன்மையோடு சிவத்தோடு ஒன்றியிருக்க வேண்டும்.

A single lotus leaf, sprung in the water, is allowed to touch the water and still not be the water. That picture is carried over to the earth. The supreme the learned speak of has sprouted here, among us. The verse asks you to stay and look at the character of standing joined with the earth. Nearness without soaking is the whole teaching.

The teaching

Sivavakkiyar employs the classical Siddha metaphor of the lotus leaf (தாமரை இலை) to elucidate the state of Jivanmukti—living liberation within the physical world. A lotus leaf originates in muddy water and remains submerged in its current, yet water drops roll off its surface without ever soaking it. In the same way, the Supreme Reality (பராபரம்) has manifested within this earthly existence and embodied itself in the human form. The enlightened seeker does not need to abandon the world or flee into desolate caves; rather, they must master the sublime art of living in the world without being of the world—engaging in bodily life with full awareness while remaining entirely untainted by worldly attachments and karmic entanglements.

Verse 314

1உறக்கிலென், விழிக்கிலென், உணர்வுசென்று ஒடுங்கிலென்
2சிறந்த ஐம்புலன்களும் திசைத்திசைகள் ஒன்றிலென்?
3புறமும்உள்ளும் எங்ஙனம் பொருந்திருந்த தேகமாய்
4நிறைந்திருந்த ஞானிகாள் நினைப்பது ஏதும் இல்லையே.

1Urakkilen, vizhikkilen, unarvusenru odungilen
2Sirandha aimbulangalum thisaiththisaigal onrilen?
3Puramumullum engnganam porundhirundha theegamaay
4Niraindhirundha gnaanigaal ninaippadhu eedhum illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

துரியாதீதப் பெருவெளியில் திளைக்கும் மெய்ஞ்ஞானியின் எல்லையற்ற விடுதலை நிலையை இப்பாடல் சித்தரிக்கிறது. உடம்பு விழித்திருந்தாலும், தூங்கினாலும் அல்லது ஆழ்ந்த சமாதி நிலையில் உணர்வுகள் ஒடுங்கினாலும், ஐந்து புலன்களும் தம் விருப்பப்படி புறத்தே அலைந்தாலும் மெய்யுணர்ந்த ஞானிக்கு அதனால் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை. ஏனெனில், அகம் என்றும் புறம் என்றும் பிளவுபட்ட இருமை மறைந்து, எங்கும் நிறைந்த பரிபூரணப் பிரம்மமாகவே அவன் விரிந்துவிட்டான். நானெனல் அற்று, தானென நின்ற நிறைவான ஞானிக்கு, புதிதாக எண்ணுவதற்கோ நினைப்பதற்கோ இச்சிப்பதற்கோ எதுவுமே எஞ்சியிருப்பதில்லை; அவன் பரிபூரண மௌன சொரூபமாகவே விளங்குகிறான்.

The speaker reports a state that fits none of the usual rooms. He is not in sleep, not in waking, and awareness has not gone off and shrunk. He then asks whether the five senses and the directions have become one, and how outside and inside ever fitted together as a body. The knowers who remain full, the verse says, think of nothing at all. Fullness here is the end of thinking.

The teaching

Sivavakkiyar describes the transcendent state of Turiya and Turiyatita, where all conventional distinctions between waking, dreaming, and deep sleep dissolve into unbroken awareness. For the fully realized sage (நிறைந்திருந்த ஞானி), it is utterly inconsequential whether the physical body is awake, asleep, or in deep yogic trance (சமாதி), or whether the senses interact with the external world. The false dualism between 'internal' and 'external' has collapsed into a single, seamless continuum of pure being. Abiding in this infinite fullness, the sage has transcended memory, desire, and intellectual ideation; having become the living Reality, they abide in effortless, thought-free stillness (நினைப்பது ஏதுமில்லை).

Verse 315

1ஓதுவார்கள் ஓதுகின்ற ஓர்எழுத்தும் ஒன்றதே
2வேதம் என்ற தேகமாய் விளம்புகின்றது அன்றிது,
3நாதம்ஒன்று நான்முகன் மாலும்நானும் ஒன்றதே!
4ஏதுமின்றி நின்றதொன்றை யான்உணர்ந்த நேர்மையே

1Odhuvaargal odhuginra orezhuththum onradhee
2Veedham enra theegamaay vilambuginradhu anridhu,
3Naadhamonru naanmugan maalumnaanum onradhee!
4Eedhuminri ninradhonrai yaanunarndha neermaiyee

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைத நாத யோகத்தின் சிகரப் பிரகடனம் இது. வேதங்கள் பலவாகப் பிரித்து ஓதும் அனைத்துக்கும் மேலாக, ஞானிகள் தியானிக்கும் உன்னத எழுத்து ஏகாக்ஷரமான பிரணவமே (ஓங்காரமே) ஆகும். அது புறத்தே படிக்கப்படும் புத்தகம் அல்ல; ஜீவனின் உடம்பிலேயே ஒளிரும் நாத வடிவமாகும். அந்த மூல நாதமும், படைக்கும் பிரம்மனும், காக்கும் மாலும், இவற்றுக்குச் சாட்சியாய் நிற்கும் ஆன்மாவாகிய "நானும்" வேறல்ல; சகலமும் ஒன்றே எனும் ஏகத்துவத்தை உணர்வதே மெய்யறிவு. சார்புகள், சடங்குகள், உருவங்கள் ஏதுமின்றித் தனித்து நின்று ஒளிரும் சுயம்பிரகாசப் பரம்பொருளைத் தன் ஆன்மாவாகவே கண்டறிந்த நேர்மையைச் சித்தர் இங்கு போற்றுகிறார்.

Recitation is collapsed into a single letter, and that letter is the One. It proclaims itself as the body called the Veda, and it is not something else. Nada is one. The four-faced one, Mal, and the singer are one. The verse ends on the rightness of having known the one that stands with nothing beside it. Identity is stated, not argued.

The teaching

A stunning declaration of radical Advaitic non-duality and sound mysticism (Nada Yoga). Sivavakkiyar reveals that the ultimate essence chanted by true seers is the single imperishable letter (ஓர் எழுத்து)—the Pranava. This primal vibration is not an external mythological scripture; it is the living cosmic reality embodying all truth. In this transcendent realization, all theological hierarchies and dualistic separations vanish into thin air: the primordial sound-current (நாதம்), the Creator Brahma (நான்முகன்), the Preserver Vishnu (மால்), and the individual self (நான்) are discovered to be indivisibly One. Sivavakkiyar celebrates the supreme integrity of this awakening: directly knowing the Absolute which stands without a second, utterly self-sufficient and free from all external props.

Verse 316

1பொங்கியே தரித்தஅச்சுப் புண்டரீக வெளியிலே
2தங்கியே தரித்தபோது தாதுமா துளையதாம்
3அங்கியுள் சரித்தபோது வடிவுகள் ஒளியுமாய்க்
4கொம்புமேல் வடிவுகொண்டு குருஇருந்த கோலமே.

1Pongiyee thariththaachchup pundariiga veliyilee
2Thangiyee thariththapodhu thaadhumaa thulaiyadhaam
3Angiyul sariththapodhu vadivugal oliyumaayk
4Kombumeel vadivugondu kuruirundha kolamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உள்ளொளி விழிப்பாகிய சற்குருவின் திருவடிவத்தை விளக்கும் அதிரகசிய வாசி யோகப் பாடல். சுழுமுனையாகிய அச்சை (முதுகுத்தண்டுத் தம்பத்தை) ஆதாரமாகக் கொண்டு, பிராணனானது கபாலத்தின் புண்டரீக வெளியாகிய சகஸ்ரதளத்திற்குப் பொங்கி எழுகிறது. அவ்வாறு பிராணன் துவாதசாந்தத்தில் நிலைபெறும்போது, உடலின் சுக்கில தாதுவானது நாடித் துவாரங்களின் வழியே ஆவியாகி, மூலாதார அக்னியோடு கூடித் தூய்மை பெறுகிறது. அத்தீயானது கபால உச்சிக்கு ஏறி ஜோதிப் பிரகாசமாய் ஒளிர்கையில், சிரசின் உச்சியாகிய "கொம்பின் மேல்" அமுத தாரையைப் பொழியும் சற்குருவின் ஞான சொரூபமே சீவனின் சுயவடிவாகத் தரிசனமாகிறது; இதுவே மெய்யான குருவின் கோலமாகும்.

A vision of the guru's aspect, told as a change of substance. An axle is borne as it wells up, in a lotus space. When it settles, the bodily essence becomes a hollow. When that is poured into the fire, forms become light, and a form is taken on the peak. That, the verse says, is the manner in which the guru abides. The guru here is a shape of light, not a person you hire.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the secret alchemical mystery of the Sadguru not as a mortal human teacher, but as the living inner light of transfigured consciousness. Through Vasi yoga, the central axis of prana (அச்சு) surges upward into the thousand-petaled lotus of the cranial sky (புண்டரீக வெளி). In this stillness, the raw physical essence of vitality (தாது) is refined and channeled through the subtle spinal bore into the blazing fire of Kundalini (அங்கி). As this vital fuel feeds the internal flame, gross material forms dissolve into pure, effulgent radiance. Seated atop the crown of the head (கொம்பு மேல் / Sahasrara) in dazzling majesty, this luminous presence of self-realization is the true form and posture of the divine Guru.

Verse 317

1மண்ணுளோரும் விண்ணுளோரும் வந்தவாறது எங்கெனில்
2மண்ணினோடு சோதிபோல் கலந்தநாத விந்துவும்
3அண்ணலோடு சத்தியும் அஞ்சுபஞ்சு பூதமும்
4மண்ணினோடு கொடுத்தழிப் பாரொடேழும் இன்றுமே.

1Mannulorum vinnulorum vandhavaaradhu engenil
2Manninodu sodhipol kalandhanaadha vindhuvum
3Annalodu saththiyum anjupanju puudhamum
4Manninodu koduththazhip paarodeezhum inrumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்ச சிருஷ்டி என்பது பல யுகங்களுக்கு முன்பு ஒருமுறை நடந்து முடிந்த நிகழ்வல்ல; அது ஒவ்வோர் கணமும் இக்கணத்திலும் நிகழும் பரம்பொருளின் நடனமே என்பதை இப்பாடல் நிறுவுகிறது. மண்ணுலகத்து மானிடரும் விண்ணுலகத் தேவர்களும் தோன்றிய சூட்சுமம் யாதெனில், சூரியப் பிரகாசம் மண்ணில் ஊடுருவி நிற்பதுபோல, விந்துவும் நாதமும் இணைந்து பஞ்சபூதங்களோடு பின்னிப் பிணைந்து நிற்பதேயாகும். சிவசக்தி ஐக்கியத்தின் லீலையினால் ஏழ்கடல்களும், ஏழ் உலகங்களும், சிருஷ்டி-திதி-சங்காரங்களும் இக்கணத்திலும் (இன்றுமே) ஓயாது நிகழ்கின்றன. பிரபஞ்ச இயக்கமே உடம்பின் அணுக்களிலும் உயிர்ப்பிலும் கணந்தோறும் விரிந்துகொண்டிருக்கிறது.

Someone asks where the people of earth and the people of the sky came from. The answer is a list that mixes them as they arise: Nada and bindu blended with earth like light, the Lord together with Sakti, the five and the five elements, and the seven worlds given and destroyed along with the earth, even today. Origin is not a past event. The line says it is happening now.

The teaching

Sivavakkiyar shatters theological myths of a static, historical creation event that took place in the distant past. When asked how mortals on earth and celestial beings in the heavens originated, he reveals that creation is a continuous, living reality unfolding in every present moment (இன்றுமே). The primordial sound (Nada) and cosmic light (Bindu) interpenetrate matter just as sunlight suffuses the earth. The supreme Consciousness (Shiva) dances in inseparable union with His dynamic energy (Shakti), continuously manifesting the twenty-five subtle and gross principles of nature and cycling the seven cosmic realms through generation and dissolution. The universe is not a finished relic of antiquity, but an eternal, dynamic dance occurring right here and now within the living body.

Verse 318

1ஒடுக்குகின்ற சோதியும் உந்திநின்ற ஒருவனும்
2நடுத்தலத்தில் ஒருவனும் நடந்துகாலில் ஏறியே
3விடுத்துநின்ற இருவரோடு மெய்யினோடு பொய்யுமாய்
4அடுத்துநின்ற அறிமினோ அனாதிநின்ற ஆதியே.

1Odukkuginra sodhiyum undhininra oruvanum
2Naduththalaththil oruvanum nadandhugaalil eeriyee
3Viduththuninra iruvarodu meyyinodu poyyumaay
4Aduththuninra arimino anaadhininra aadhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சக்கரங்கள் வழியே பிராணன் மேலேறும் யோகப் பாதையை இப்பாடல் சித்தரிக்கிறது. புலன்களை அகமுகப்படுத்தி ஒடுக்கும் ஞானத் தழலோடு, நாபி ஸ்தானமாகிய மணிபூரகத்தில் விளங்கும் ஒருவனையும் (ருத்திரன்/அக்கினி), இதய கமலமாகிய அனாகதத்தில் திகழும் ஒருவனையும் (ஈசன்) கடந்து, பிராணக் காலினாலே சுழுமுனை வழியே மேலேறிச் செல்ல வேண்டும். இடை, பிங்கலை ஆகிய இரு நாடிகளின் சுவாச ஓட்டத்தை விடுத்து, மெய்யான ஆத்மாவும் பொய்யான ஊனுடம்பும் இணைந்திருக்கும் இந்த மானுட வாழ்விலேயே, பிறப்பு இறப்பற்ற அனாதியான ஆதிப் பரம்பொருளை உள்ளுக்குள்ளேயே நெருங்கி உணர்ந்து தரிசித்து உய்யுங்கள் என வழிகாட்டுகிறார்.

The verse is a compressed itinerary, and it ends by telling you to know. A light draws inward. One stood at the navel, one in the middle place, and there is a climbing by the foot that walks. Two stand as if released. Truth comes with the body, and falsity comes too. Next to all of that stands the beginning that stood without a beginning. The line says: know that one.

The teaching

This verse maps the yogic ascent of prana through the subtle chakras. The practitioner gathers the scattered sensory currents into the inward-drawing light (ஒடுக்குகின்ற சோதி). Moving from the vital center at the navel (உந்தி / Manipura) through the middle sanctum of the heart (நடுத்தலம் / Anahata), the life-force climbs along the spinal pillar (காலில் ஏறி). The dual alternating breaths of Ida and Pingala (இருவர்) are released and transcended. In this intense internal pilgrimage where the mortal body's truth and illusory falsehood are laid bare, Sivavakkiyar urges the seeker to recognize the supreme mystery: the beginningless, primordial Source (அனாதி நின்ற ஆதி) that stands eternally intimate, closer to the soul than breath itself.