சிவவாக்கியம்

Verse 326

1புவனசக்க ரத்துளே பூதநாத வெளியிலே,
2பொங்குதீப அங்கியுள் பொதிந்தெழுந்த வாயுவைத்
3தவனசோமர் இருவரும் தாம்இயங்கும் வாசலில்
4தண்டுமாறி ஏறிநின்ற சரசமான வெளியிலே.

1Puvanasakka raththulee puudhanaadha veliyilee,
2Pongudhiipa angiyul podhindhezhundha vaayuvaith
3Thavanasomar iruvarum thaamiyangum vaasalil
4Thandumaari eerininra sarasamaana veliyilee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தில் குண்டலினி எழும்பும் உடற்கூற்று ரகசியத்தை இப்பாடல் மிக நுட்பமாக விவரிக்கிறது. அண்டமும் பிண்டமும் ஒன்றென விளங்கும் உடலாகிய புவன சக்கரத்திற்குள்ளும், உள்ளொலி முழங்கும் பூத நாத வெளியிலும், மூலாதாரத்தில் கனன்று எரியும் ஞான தீபமாகிய அக்னிக் குண்டலினியோடு பிராண வாயுவை இணைக்க வேண்டும். சூரிய கலை (பிங்கலை), சந்திர கலை (இடைகலை) ஆகிய இரு வாசல்களின் வழியே பிராணன் புறத்தே சிதறி விரையமாவதைத் தடுத்து, முதுகுத்தண்டாகிய சுழுமுனைத் தண்டின் வழியே (தண்டு மாறி) மேல்நோக்கிப் பிராணனைச் செலுத்த வேண்டும். அவ்வாறு ஏறிச் சென்று தலை உச்சியிலுள்ள சிதாகாசமாகிய பரம மௌனப் பெருவெளியில் (சரசமான வெளி) நிலைபெறும்போது, அளப்பரிய பரமானந்தப் பேரின்பம் சித்திக்கும்.

The grammar stays open, and the printed verse is compressed. You are led through a world-wheel into the space of the elemental Nada, then into a wind that rose packed inside a surging lamp-fire. Sun and moon both move at a gate. Someone climbs there after the staff has changed, and the picture stops in a playful space. The verse leaves you standing in that space, with no closing verb to let you out.

The teaching

Sivavakkiyar charts the subtle inner mechanics of Vasi yoga and Kundalini awakening. Within the bodily cosmos (புவன சக்கரம்) and the subtle vibrational sky of inner sound (பூத நாத வெளி), the practitioner gathers the vital wind and fuses it with the rising flame of Kundalini (பொங்கு தீப அங்கி). Ordinary mortals breathe erratically through the dual gateways of the solar and lunar channels—Pingala and Ida (தவன சோமர் இருவரும் இயங்கும் வாசல்)—squandering their life force. The accomplished yogi arrests this alternating leakage, switching the pranic current into the central spinal staff (தண்டு மாறி / Sushumna). Ascending this central axis, consciousness bursts into the transcendent, ecstatic inner sky (சரசமான வெளி)—a realm of sublime, playful communion beyond mortal decay.

Verse 327

1மவுனஅஞ் செழுத்திலே வாசிஏறி மெள்ளவே
2வானளாய் நிறைந்தசோதி மண்டலம் புகுந்தபின்
3அவனும்நானும் மெய்கலந்து அனுபவித்த அளவிலே
4அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை யானதே.

1Mavunaagn sezhuththilee vaasieeri mellavee
2Vaanalaay niraindhasodhi mandalam pugundhapin
3Avanumnaanum meygalandhu anupaviththa alavilee
4Avanumundu naanumillai yaarumillai yaanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தமிழ் சித்தர் இலக்கியத்தின் அத்வைத சிகரப் பாடல்களில் ஒன்றான இது, சீவ போதம் அழிந்து சிவத்தோடு ஒன்றிணையும் பரமானந்த முக்தி நிலையை மொழிகிறது. வாய் திறந்து உரைக்கப்படாத "மௌன அஞ்செழுத்து" எனும் பிரணவ சூட்சுமத்தின் மீது வாசியாகிய பிராணக் குதிரையைச் செலுத்தி மெல்ல மேலேறி, அகண்ட ஆகாயமாய் விரிந்து நிற்கும் கபால சோதி மண்டலத்திற்குள் (சகஸ்ராரத்தில்) யோகி நுழைகிறான். அங்கே ஆத்மாவாகிய "நானும்", பரம்பொருளாகிய "அவனும்" உடலும் உயிரும் ஒன்றாவது போல இரண்டறக் கலந்து ஆனந்த அனுபவம் எய்துகின்றனர். அந்த எல்லையற்ற அத்வைத ஐக்கியத்தில், "நான்" என்ற தனித்தனி அகந்தை முற்றிலும் சாம்பலாகி மடிகிறது; சிவமாகிய பரம்பொருள் மட்டுமே எஞ்சி நிற்கிறது (அவனுமுண்டு, நானுமில்லை); வேற்றுமை பாராட்டும் பிறிதொரு பொருளும் இல்லாத பூரண சூனியப் பெருவெளியாக ஆன்மா மாறுகிறது.

Breath climbs softly inside the silent five letters, and then enters a sphere of light filled to the measure of the sky. In the span where he and I mingle in the body and enjoy, the verse says what that enjoyment became. The printed words keep a paradox: he too is there, I am not, and nobody is. The union is told as that saying, and the line is compressed. Do not smooth the words into a neater denial.

The teaching

This verse is one of the supreme peaks of Tamil Siddha poetry, capturing the unmediated Advaitic dissolution of the ego in mystical union. Mounting the gentle vehicle of the breath (வாசி) through the silent, wordless resonance of the Five Letters (மவுன அஞ்செழுத்து), the yogi ascends into the boundless cranial sphere of dazzling light (சோதி மண்டலம்). In that sacred sanctuary, the individual soul and the Supreme Lord fuse in an intimate, bodily communion of unutterable ecstasy (மெய்கலந்து அனுபவித்த அளவிலே). At the zenith of this communion, the illusion of an isolated individual self evaporates completely. Sivavakkiyar expresses this ultimate non-dual paradox with startling precision: the divine reality remains (அவனுமுண்டு), the personal ego has utterly perished (நானுமில்லை), and all separate identities have dissolved into the nameless void of pure being (யாருமில்லையானதே).

Verse 328

1வாளுறையில் வாளடக்கம் வாயுறையில் வாய்வடக்கம்
2ஆளுறையில் ஆளடக்கம் அருமைஎன்ன வித்தைகாண்!
3தாளுறையில் தாளடக்கம் தன்மையான தன்மையும்
4நாளுறையில் நாளடக்கம் நானும் நீயும் கண்டதே.

1Vaaluraiyil vaaladakkam vaayuraiyil vaayvadakkam
2Aaluraiyil aaladakkam arumaienna viththaigaan!
3Thaaluraiyil thaaladakkam thanmaiyaana thanmaiyum
4Naaluraiyil naaladakkam naanum niiyum kandadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் அந்தர்முகப் பயிற்சியாகிய "சுய உள்ளடக்கம்" (மடங்கி ஒடுங்கும் வித்தை) பற்றிய உன்னத ஞானப் பாடல். கூரிய வாளானது தனது உறையினுள் அடங்கி மறைந்திருப்பது போல, வாசியாகிய பிராண வாயு நாசியின் உள்ளே சுழுமுனையில் அடங்க வேண்டும்; புறத்தே பேசும் வாய்பேச்சு மௌனத்தில் ஒடுங்க வேண்டும்; ஆளுகின்ற சீவ போதம் ஆத்மாவில் லயமாக வேண்டும்; இதுவே சித்தர்களின் அரிய ஞான வித்தையாகும். திருவடிகள் குருவருளில் அடங்குவதும், இறந்துபோகும் நாள்கள் நித்திய காலப் பெருவெளியில் கரைந்து போவதும் போன்ற இந்தத் தன்னடங்கு தத்துவத்தின் வழியேதான், "நானும் நீயும்" என்ற சீவ-பர பேதங்கள் நீங்கி ஏகத்துவ சிவசக்திப் பிரகாசம் சாத்தியமாகிறது.

A rare art is shown by repeating one pattern: a thing held inside its own sheath. The sword in the sword's sheath, speech in the mouth's sheath, the person in the person's sheath. Then rhythm in the sheath of rhythm, and one's own suchness, and the day in the sheath of the day. What I and you saw, the verse says, is this containment. Mastery is holding, not displaying.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the esoteric Siddha doctrine of supreme containment and internal restraint (அடக்கம்). Worldly spirituality constantly displays itself through noisy rituals, public piety, and verbose disputations; authentic mastery, however, lies in returning all energy to its source. Just as a deadly sword rests silent and contained within its scabbard, speech rests held in the quietude of the mouth, and the individual soul rests folded back into the supreme consciousness of the indwelling Lord. When cosmic rhythm rests in its origin and mortal time (நாள்) dissolves into the timeless eternity of the present, the seeker masters the rarest of all spiritual arts (அருமை என்ன வித்தை). This profound stillness is not extinction, but the serene, self-contained truth directly realized in the intimate communion between the soul and God.

Verse 329

1வழுத்திடான் அழித்திடான் மாயரூபம் ஆகிடான்
2கழன்றிடான் வெகுண்டிடான் கால கால காலமும்
3துவண்டிடான் அசைந்திடான் தூயதூபம் ஆகிடான்
4சுவன்றிடான் உரைத்திடான் சூட்ச சூட்ச சூட்சமே.

1Vazhuththidaan azhiththidaan maayaruupam aagidaan
2Kazhanridaan vegundidaan kaala kaala kaalamum
3Thuvandidaan asaindhidaan thuuyadhuupam aagidaan
4Suvanridaan uraiththidaan suutsa suutsa suutsamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எந்தவொரு மனிதக் கற்பனைக்கும் குணக் குறிகளுக்கும் உட்படாத பரம்பொருளின் நிர்க்குண, நிராகாரத் தன்மையை "நேதி நேதி" (இதுவல்ல, இதுவல்ல) என்ற ஞான முறைமையில் இப்பாடல் விளக்குகிறது. பரசிவம் எவராலும் புகழப்பட்டுப் பெரிதாவதும் இல்லை, அழிக்கப்பட்டுச் சிறுப்பதும் இல்லை; மாயையான பொய் உருவங்களை ஏற்பதும் இல்லை; காலம் முழுவதிலும் கோபமோ, சஞ்சலமோ, தளர்ச்சியோ அடைவதில்லை. தூபக் குங்கிலியத்தின் புகையோ அல்லது மணம் வீசும் பொருளோ அல்லாத அவன், வாக்கினால் விவரித்துச் சொல்ல முடியாத அதிநுட்பமான மகா சூட்சும சொரூபியாவான். அத்தகைய விவரிக்க இயலாத நித்திய வஸ்துவை புறச் சடங்குகளால் அல்ல, அக மௌனத்தாலேயே அறிய முடியும் எனச் சித்தர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

A long refusal, and then the word subtle three times. He does not praise, does not destroy, does not become a form of maya. He does not slip away, does not rage, through age after age after age. He does not droop, does not stir, does not become pure incense. He does not taste, does not speak. The subtle, the subtle, the subtle. Worship cannot turn him into any of the acts you bring.

The teaching

Through a relentless series of apophatic negations (நேதி நேதி / via negativa), Sivavakkiyar strips the Divine of all anthropomorphic traits and ritualistic projections. The Absolute cannot be cajoled by human flattery (வழுத்திடான்), nor is He an angry deity who destroys in wrath or slips away through carelessness. He does not take on illusory forms (மாயரூபம்), nor can He be captured by the fragrant smoke of temple incense (தூய தூபம்). He has no tongue to crave sensory tastes, nor vocal cords to mouth human words. Beyond all emotional agitations, physical movements, and mental categories, the Supreme Reality abides in immaculate, immutable transcendence. Sivavakkiyar seals this realization with a threefold exclamation: subtle, subtle, beyond all conception subtle (சூட்ச சூட்ச சூட்சமே)!

Verse 330

1ஆகிகூவென் றேஉரைத்த அட்சரத்தின் ஆனந்தம்
2யோகி யோகி என்பர்கோடி உற்றறிந்து கண்டிடார்
3பூகமாய் மனக்குரங்கு பொங்கும்மங்கும் இங்குமாய்
4ஏகம்ஏக மாகவே இருப்பர்கோடி கோடியே.

1Aagiguuven reeuraiththa atsaraththin aanandham
2Yogi yogi enpargodi utrarindhu kandidaar
3Puugamaay manakkurangu pongummangum ingumaay
4Eegameega maagavee iruppargodi kodiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனதை அடக்கும் வித்தையை அறியாமல் தங்களை "யோகிகள்" என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் போலி வேடதாரிகளை இப்பாடல் எள்ளி நகையாடுகிறது. "கூ" என்ற சூட்சும பிரணவ அட்சரத்தை வாசியில் ஏற்றி அனுபவிக்கும் குண்டலினிப் பேரின்பத்தை அறியாதவர்கள், வீணாகத் தங்களை "யோகி யோகி" என்று உலகிற்குப் பறைசாற்றிக் கொள்கிறார்கள். அத்தகையோரின் மனம், மரத்திற்கு மரம் தாவி அலைபாயும் குரங்கைப் போல (மனக்குரங்கு) இங்குமங்குமாய் அலைந்து திரிகிறது. அகத்தில் ஒருமுகப்பட்ட தியானமும் வாசி நிலைப்பாடும் இன்றி, புறத்தே காவி தரித்துத் திரியும் இத்தகைய போலி யோகிகள் உலகில் கோடிக்கணக்கில் மலிந்து கிடக்கிறார்கள் எனச் சிவவாக்கியார் கடிந்துரைக்கிறார்.

The bliss belongs to a letter that was uttered as a call, the sound the line prints as āki kū. Crores who go about saying yogi, yogi, never draw near, know, and see that bliss. A mind-monkey, pictured as an areca nut, surges, fades, and is here as well. The last line is compressed. As the one, and only as the one, crores upon crores abide. Naming oneself a yogi is not the seeing.

The teaching

Sivavakkiyar satirizes the legions of pretentious ascetics who don external robes and boast of being 'yogis' while their minds remain completely unmastered. The sublime ecstasy of the primordial mystic sound ('ஆகிகூ'—the esoteric respiration of prana and the subtle Hamsa resonance) remains utterly hidden from them. Like a restless monkey leaping wildly through areca palm groves (மனக்குரங்கு), their undisciplined mind oscillates between fleeting surges of excitement and dark depressions of dullness. External titles, ash-smeared bodies, and public claims of yogic prowess are utterly worthless. True yoga is the radical stilling of mental restlessness, wherein the seeker dissolves all mental fragmentation and abides unshakeably in the solitary, non-dual expanse of the One (ஏகம் ஏகமாகவே).

Verse 331

1கோடி கோடி கோடி கோடி குவலயத்தோர் ஆதியை
2நாடி நாடி நாடி நாடி நாளகன்று வீணதாய்த்
3தேடி தேடி தேடி தேடித் தேகமும் கசங்கியே
4கூடி கூடி கூடி கூடி நிற்பர்கோடி கோடியே.

1Kodi kodi kodi kodi kuvalayaththor aadhiyai
2Naadi naadi naadi naadi naalaganru viinadhaayth
3Theedi theedi theedi theedith theegamum kasangiyee
4Kuudi kuudi kuudi kuudi nirpargodi kodiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தில் உறையும் இறைவனை அறியாமல், புறத்தே தீர்த்த யாத்திரைகளிலும் திருவிழாக் கூட்டங்களிலும் காலத்தை வீணடிக்கும் மானுட அறியாமையைச் சித்தர் நெஞ்சார நொந்து பாடுகிறார். இவ்வுலக மாந்தர்கள் கோடானுகோடிப் பேராகத் திரண்டு, ஆதிப் பரம்பொருளைத் தேடுவதாகக் கூறிக்கொண்டு, ஊர் ஊராக அலைந்து திரிகிறார்கள். நாள்களும் ஆயுளும் வீணே கழிய, மலைகளிலும் காடுகளிலும் நடந்து நடந்து தேகமும் நலிந்து கசங்கிப் போகிறதே தவிர, எவரும் உள்ளிருக்கும் மெய்யை உணர்வதில்லை. கூட்டங் கூட்டமாகச் சென்று கற்சிலைகளின் முன்னே கைகூப்பி நிற்பதால் ஒரு பயனும் இல்லை; அகத்தே வாசியை நாடாத வரை புறத் தேடல்கள் அனைத்தும் தற்கொலைக்கு ஒப்பான வீண் அலைச்சலே ஆகும்.

The crores of the previous verse are now seen searching. People of the world seek the Beginning, crore upon crore, search upon search. The day stretches and passes in vain. Seeking again and again, the body itself grows bruised. Then they gather, and gather, and stand, crores and crores. The verse watches a vast effort that piles people together and does not arrive.

The teaching

In this rhythmic, haunting verse, Sivavakkiyar exposes the tragic futility of mass religious frenzy and external pilgrimages. Millions upon millions of worldly seekers (குவலயத்தோர்) spend their entire lives in frantic external searches for the Primordial Divine (ஆதி). They trudge to sacred rivers, scale distant mountains, and exhaust their mortal frames until their bodies are bruised and withered with fatigue (தேகமும் கசங்கியே). Day after day evaporates in vain striving. They congregate in immense temple crowds, chanting and pressing against each other, mistaking religious gatherings for spiritual realization. Sivavakkiyar's repetitive cadence underscores the relentless, mechanical circling of human delusion: as long as humanity searches outside for that which is seated within the breath, their mass religious strivings will end in collective exhaustion and emptiness.